ลูกตุ้มเงิน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อ่อนโยนแต่เด็ดขาด

ชื่อตอน : อ่อนโยนแต่เด็ดขาด

คำค้น : เกี่ยวรักมาร้อยใจ, เจ้าชายไอที, แก๊งกาแฟ, คาลาเมลมัคคิอาโต้, ลูกตุ้มเงิน

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 172

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2560 13:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อ่อนโยนแต่เด็ดขาด
แบบอักษร

            เสียงร้องที่ดังขึ้นทำให้คนที่อยู่บริเวณนั้น รวมทั้งคีรีรีบเดินออกมาดู จนได้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ซึ่งทันได้เห็นแต่เบื้องหลังของคนก่อเรื่องเพียงเท่านั้น เพราะทั้งสองคนต่างก็ทิ้งสายยางวิ่งหลบไปทางหลังตึก

            “รีบขึ้นรถก่อนดีกว่าครับ เดี๋ยวพลอยใสจะกลายเป็นขี้ปากคนอื่นเอา” คีรีรีบวิ่งเข้ามาบังสาวหมวยจากสายตาคนอื่น พร้อมกับกดเปิดรถให้หญิงสาวได้ขึ้นไปนั่ง ก่อนที่ตนเองจะวิ่งไปขึ้นรถอีกฝั่งแล้วขับออกไป

            “เกิดอะไรขึ้นครับ ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ล่ะ” คีรีสอบถามสาวน้อยที่ตอนนี้มีสภาพไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำ พร้อมทั้งปรับทิศทางแอร์ในรถไม่ให้ส่งตรงไปที่นักศึกษาสาวด้วยเกรงว่าเธอจะหนาว แถมยังดึงเสื้อแจ๊คเก็ตของตัวเองที่พาดเอาไว้ที่เบาะมาคลุมให้กับเธออีกด้วย

            “ฮือ..พลอยใสก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ พลอยใสยืนดูต้นไม้อยู่ดี ๆ ก็มีน้ำมาจากไหนไม่รู้ ฉีดเข้าหน้าเข้าตัวพลอยใสเปียกไปหมดอย่างที่เห็นนี่เลยค่ะ ฮือ...” สาวหมวยเล่าให้ฟังพร้อมกับปาดน้ำตาตัวเองไปด้วย เกิดมาไม่เคยเจอเหตุการณ์เยี่ยงหมาลอบกันเช่นนี้มาก่อน “แล้วนี่เราจะไปไหนกันคะ?”

            “ไปจัดการเสื้อผ้าของพลอยใสก่อนไง จะกลับบ้านทั้งชุดเปียก ๆ อย่างนี้คนที่บ้านเราคงตกใจนะ”

            ตื๊ดดดด...ตื๊ดดดด... เสียงโทรศัพท์ของคีรีดังขึ้นขัดบทสนทนาของทั้งคู่

            “ฮัลโหลไอ้ปั้น หูไวตาไวเหมือนเดิมนะมึง” คีรีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเห็นว่าเป็นเบอร์ของปั้นจั่น จึงได้กรอกเสียงส่งไปยังปลายสาย

            (เออ แล้วมันยังไงวะ เกิดศึกชิงนายหรือไง)

            “ชิงอะไรล่ะ กูเห็นแต่ด้านหลังของผู้ต้องสงสัย มันเป็นผู้ชายโว้ย”

            (ฮ้า! เดี๋ยวนี้นอกจากผู้หญิงแล้ว มึงยังไปเป็นขวัญใจของพวกเดียวกันอีกด้วยเหรอวะ)

            “ไอ้ห่าปั้น พูดซะกูขนลุกเลย มึงช่วยหาความจริงให้หน่อยดิ กูก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น ถ้ากูจำไม่ผิดแถวนั้นมันมีกล้องวงจรปิดติดอยู่ด้วย”

            (ได้! เดี๋ยวกูจัดการให้) ปั้นจั่นรับปากไม่มีอิดออดแล้ววางสายไป แต่แค่นั้นก็เพียงพอสำหรับคีรี เพราะเขารู้ดีว่าเพื่อนทุกคนพึ่งพากันได้ทุกเรื่อง ปัญหาที่เกิดขึ้นกับคนหนึ่ง ก็คือปัญหาของทุกคนที่เหลือเช่นกัน

            คีรีขับรถไปจอดหน้าร้านเสื้อผ้า พลอยใสเห็นแล้วก็เดาออกว่าเขาจอดทำไม หญิงสาวจึงตั้งใจจะลงไปจัดการเอง

            “พลอยใสรออยู่ในรถนี่ล่ะ เดี๋ยวพี่ไปดูชุดให้เอง เปียกขนาดนี้จะลงไปยังไง?” ชายหนุ่มส่งเสียงบอกเมื่อเห็นว่านักศึกษาสาวทำท่าเปิดประตูจะลงไปเอง

            “ขอบคุณค่ะ” พลอยใสตอบกลับพร้อมรอยยิ้มจากความซาบซึ้งใจ

            หลังจากได้ชุดมาเรียบร้อยแล้ว คีรีขับรถต่อไปจนถึงคอนโดฯ แห่งหนึ่ง พลอยใสมองความสูงสง่าของคอนโดฯ แห่งนี้แล้วก็มองหน้าคนขับรถด้วยความสงสัย

            “นี่มันที่ไหนคะ แล้วเรามาทำอะไรกันที่นี่เหรอคะ?”

            “คอนโดฯ พี่เอง พี่พาพลอยใสแวะมาเปลี่ยนเสื้อผ้าไง จะได้จัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนกลับบ้าน จะพาเราไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในปั๊ม มันก็ไม่มีไดร์ให้เป่าผม ว่าแต่เราไว้ใจพี่หรือเปล่าล่ะ?”

            “ไว้ใจสิคะ พลอยใสไว้ใจพี่มินสก์ค่ะ” หญิงสาวตอบกลับยิ้มละไม ในใจเต้นตูมตามแอบดีใจที่ได้เข้าใกล้ความเป็นส่วนตัวของชายหนุ่มในดวงใจมากขึ้นอีกระดับหนึ่ง

            คีรีพาพลอยใสขึ้นลิฟต์จากชั้นใต้ดินที่เขาจอดรถ ตรงขึ้นไปยังชั้นของห้องพักตนเอง

            “พลอยใสรอแป๊บนะ” คีรีส่งเสียงบอกหญิงสาวเมื่อเปิดประตูเข้ามาให้ห้อง ก่อนที่จะเดินหายเข้าไปในห้องเล็ก ปล่อยนักศึกษาสาวให้ได้ยืนมองสำรวจไปรอบ ๆ ห้องกว้าง ซึ่งพบว่ามันเป็นห้องชุด ที่มีการจัดแบ่งสัดส่วนของพื้นที่เอาไว้ได้อย่างลงตัว ตกแต่งสไตล์โมเดิร์น เครื่องใช้ต่าง ๆ ก็เน้นเป็นสีเมทัลลิกดูมีความล้ำสมัยสะท้อนตัวตนของชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี

            “นี่ครับ ผ้าเช็ดตัวกับไดร์เป่าผม ห้องน้ำอยู่นั่น ในนั้นมีช่องให้เสียบปลั๊กได้ พลอยใสเข้าไปจัดการตัวเองได้ตามสบายเลยนะ เดี๋ยวพี่จะลงไปจัดการรถที่เปียกก่อน”

            “ขอบคุณพี่มินสก์มากนะคะ และก็ขอโทษที่ทำให้พี่ต้องเดือดร้อนเพราะพลอยใสอีกแล้ว”

            “ไม่เป็นไร ไม่ต้องคิดมาก เราเข้าไปจัดการตัวเองก่อน ยืนเปียกอยู่อย่างนี้เดี๋ยวจะไม่สบาย” ชายหนุ่มพูดจบก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้หญิงสาวเข้าไปจัดการตัวเองตามที่พูด

            ในห้องน้ำที่หรูหราน่าใช้ มีครบครันทุกอย่าง พลอยใสจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้า เช็ดผมและเป่าผมจนแห้ง หวีเข้าทรงได้เรียบร้อย ก่อนจะยืนสำรวจตัวเองอยู่หน้ากระจก ชุดที่คีรีเลือกมาให้นั้นเป็นชุดเดรสสั้นผ้ายีนส์สีซีด กระดุมหน้า คอกลมแขนสั้น มีเข็มขัดคาด เพิ่มลูกเล่นด้วยลายปักน่ารักเล็ก ๆ อีกสองสามลายกระจายอยู่ที่ฝั่งซ้ายของช่วงตัวเสื้อ ขนาดก็ช่างเหมาะเจาะพอดิบพอดีกับรูปร่างของเธอ นอกจากจะชื่นชมที่ตัวเองใส่ออกมาดูดีแล้ว หญิงสาวยังชื่นชมในรสนิยมของชายหนุ่มอีกด้วย

            คีรีขึ้นมาบนห้องอีกครั้ง พลอยใสก็จัดการตัวเองเรียบร้อย ออกมาปรากฏตัวในภาพลักษณ์ใหม่ต่อสายตาของชายหนุ่มในดวงใจ

            “อืม! แต่งแบบนี้ก็น่ารักดีเหมือนกันนะเราน่ะ” คีรีเอ่ยชมพร้อมกับรอยยิ้มจากความจริงใจ ก่อนที่จะส่งเสียงชวนหญิงสาวกลับบ้าน “พี่ว่าเราไปกันดีกว่า เดี๋ยวกลับผิดเวลานาน ๆ ที่บ้านพลอยใสจะเป็นห่วงเอา” ชายหนุ่มพูดเสร็จก็เปิดประตูให้ พลอยใสเดินออกจากห้องไปโดยมีชายหนุ่มเจ้าของห้องเดินตามไปติด ๆ

            คีรีไปส่งพลอยใสจนถึงบ้าน แถมยังซื้อขนมไทยติดมือกลับมาอีกหลายชนิด ทั้ง ๆ ที่หญิงสาวบอกว่าไม่ต้องจ่ายเงิน จะขอตอบแทนกับชุดที่เขาซื้อให้ แต่ชายหนุ่มก็ไม่รับ ยืนยันว่าจะจ่ายเงินค่าขนมเพราะเป็นของซื้อของขาย

            การกระทำ ความอ่อนโยน ใจดี ใส่ใจในความรู้สึก ไม่มีตกหล่นในรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ แถมยังให้เกียรติผู้หญิงของคีรียิ่งสร้างความประทับให้กับพลอยใสจนถึงขีดสุด ซึ่งนั่นทำให้หญิงสาวตัดสินใจว่าจะข่มความอาย ความกลัวในใจ ไม่สนใจผู้หญิงรอบตัวของเขา แล้วเดินหน้าคว้าหัวใจของเจ้าชายไอทีมาครอบครองให้ได้

            “กูถามว่ามึงไปฉีดน้ำใส่น้องเขาทำไม น้องเขาไปทำอะไรให้มึงวะ” กังหันส่งเสียงคำรามใส่หน้าสองนักศึกษาชายที่ถูกจับมัดมือ ยืนจนมุมอยู่ที่มุมห้องเก็บของของร้านกาแฟ

            “ก็มันน่าแกล้ง ก็เลยแกล้ง แค่นั้น” คำตอบจากหนึ่งในสองคนที่จับมาได้

            “น้องกูถามดี ๆ ทำไมมึงตอบกวนตีนจังวะ” ปั้นจั่นที่นั่งอยู่บนกระสอบน้ำตาลเงยหน้าขึ้นมาส่งเสียงนิ่ม ๆ ถาม

            “คำตอบผมก็ตรงที่สุดแล้ว จะเอาอะไรกับผมอีก เอาเป็นว่าผมจะไปขอโทษยัยหมวยนั่นละกัน พวกพี่พอใจหรือยังล่ะ” คำตอบจากนักศึกษาชายปีสองตอบกลับมา ทำให้ปั้นจั่นถึงกับต้องลุกขึ้นเดินเข้ามาหาคนพูด

            ผลั่ก!! / โอะ!! เสียงกำปั้นกระทบเข้ากับลำตัวของนักโทษชายที่เขาจับตัวมาได้ น้ำหนักมือที่หนักหน่วงเล่นเอาอีกฝ่ายจุกจนร้องไม่ออก

            “อุ้ย! ขอโทษที มือมันลั่นว่ะ” ปั้นจั่นเอ่ยขอโทษนักศึกษาชายที่ถูกกำปั้นของเขาจนตัวงอ

            “มึงสองคนคิดว่าเรื่องมันจะง่ายอย่างนั้นเลยเหรอ อยู่ ๆ คิดจะไปฉีดน้ำใส่ใครก็ได้ พอจับได้เลยจะไปขอโทษ แค่นี้ก็จบ ทำไมมันง่ายนักวะ ถ้าอย่างนั้นกูพอใจจะต่อยมึง กูก็จับมึงมาอย่างนี้แล้วก็ต่อย” / ผลั่ก! ผลั่ก!  / “อย่างนี้ก็ได้สิ” ปั้นจั่นไม่พูดเปล่ายังทำจริงตามที่พูดอีกด้วย ซึ่งกังหันก็ช่วยจัดการอีกคนให้ได้รับความเท่าเทียมกันอีกด้วย เล่นเอานักโทษของเขาที่เพิ่งจะยืดตัวขึ้นมาได้ ต้องกลับไปตัวงอเช่นเดิม

            “เฮ้ย! ไอ้แฝด..มึงสองคนใจเย็นสิวะ” เป็นเสียงจากคีรี ที่เปิดประตูเข้ามาเห็นว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น

            ระหว่างที่ขับรถกลับจากบ้านของพลอยใส คีรีได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนว่าสามารถตามจับตัวมือฉีดน้ำได้แล้วทั้งสองคน ชายหนุ่มจึงได้ขับรถกลับไปที่มหาวิทยาลัยอีกครั้ง

ความคิดเห็น