maithida

ขออนุญาตติดเหรียญฉาก NC บางตอนนะคะ แล้วชี้แจงว่าเรื่องนี้แต่งจบนานแล้ว อาจจะมีข้อผิดพลาด ไม่ถูกใจใครก็กราบขออภัยนะคะ ฝากติดตามนิยายเรื่องอื่นๆด้วยน๊าา

Ep17:ค่ายหรรษาพี่รักน้อง...ฟ้ากลั่นแกล้ง

ชื่อตอน : Ep17:ค่ายหรรษาพี่รักน้อง...ฟ้ากลั่นแกล้ง

คำค้น : แอลเนป

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2560 12:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep17:ค่ายหรรษาพี่รักน้อง...ฟ้ากลั่นแกล้ง
แบบอักษร


แอลเนป(17) ค่ายหรรษาพี่รักน้อง...ฟ้ากลั่นแกล้ง


ทุกคนเคยเห็นศพเดินได้มั้ยครับ?ผมนี่ละ โทรมมากกกกกตื่นเช้าก็คิดว่าตัวเองจะดีขึ้น หน้าตาสดใส แต่ไม่ครับ...ไม่เหมือนเดิมเผลอๆหนักกว่าเดิมอีก


ผมใช้เวลาไม่นานก็อาบน้ำเคลียร์ตัวเองให้ดูดี หล่อเหมือนเดิม แล้วหยิยกระเป๋ารีบออกจากหอไปที่คณะทันที ลืมบอกไปหอที่ผมอยู่เป็นหอใน ห้องพิเศษมีห้องน้ำในตัวอยู่ห่างกับคณะผมไม่มากเท่าไหร่


เดินไม่นานก็ถึงจุดนัดพบมีคนมายังไม่เยอะเท่าไหร่ครับ ผมเดินไปประจำที่ตัวเอง รอให้ปีสองเช็คน้องแล้วค่อยส่งต่อมาให้ผม


ผ่านไป 3 ชั่วโมงนักศึกษาทุกคนในคณะก็มากันครับ รวมถึง....ครับละไว้ในฐานที่เข้าใจ


"ขอบคุณที่มาตรงเวลาครับ! ลงชื่อกันเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย" ผมเอ่ยถาม


"ครับ//ค่ะ"


"แล้วติดเลขตรงข้อมือแล้วหรือยัง"


"ครับ//ค่ะ"


"งั้น เชิญน้องแต่ละสาขาขึ้นรถบัสประจำสาขาตัวเองได้เลยเดินตามพี่ปีสองไปนะครับแล้วนั่งตามหมายเลขที่อยู่ตรงข้อมือน้องๆ"


ผมสั่งแล้วน้องๆก็ทะยอยกันขึ้นรถไปทันที ผมทำเป็นมองไม่เห็นว่ามันอยู่ตรงไหน...แต่ทำไมล่ะ...ทำไมกันสายตาผมถึงมองเห็นมันตลอด



"เห้ยยย เนปหมายเลขมึง" ไอ้นพ...ถ้าจำไม่ผิด ไอ้นี่เคยจีบผมนะ555555


"ขอบใจ" ผมเอ่ยบอกมันแล้วก้มมองหมายเลขบนมือตัวเอง30หรอ? อืมมม เหมาะเกินไปมั้ย? ช่างเหอะ!


ผมเดินขึ้นรถแล้วมองหาที่นั่งตัวเอง


"พี่เนปคนสวยครับ"

หืมม?ผมหันไปตามเสียงเรียกแล้วส่งสายตาประมาณว่า มีอะไร


"นั่งในใจผมก็ได้นะครับ"


ผมยิ้มหวานส่งไปให้ไอ้เด็กปีนเกลียวนั่น เอ้ยยย!!!บ้าจริง ไม่ใช่ๆ เลิกคิดถึงมัน ไอ้คนพันนั้นหน่ะ!!


เดินมาเจอน้องชายก็ไม่ลืมส่งยิ้มหวานให้กัส....ตอนแรกก็ลืมไปเลยน้องผมก็อยู่สาขานี้ 5555 


ผมยิ้มพร้อมโผล่กอดกัสเบาๆไม่สนว่าใครจะเห็นหรือมองมั้ย กอดจนผมคิดว่าควรพอแล้วก็รีบผละออกแล้วเดินไปหาที่ตัวเองต่อ ก่อนจะผละออกจากกอดน้องชาย กัสก็บอกผมว่า


พี่ยังมีผมนะพี่พีชอีกคนผมรักพี่นะ

ซึ้งง ซึ้งใจจริงๆครับ....น้องยังไงก็รู้สินะว่าผมเป็นอะไร

.

.


เห้ยยย เจอแล้วว 30 ที่นั่งผม



ผมทรุดตัวลงนั่งอย่างแรง ได้นั่งแล้ว ไม่ปวดขาแล้วเว้ยยยยย ว่าแต่...ใครนั่งข้างกูว่ะดีใจที่ได้นั่งจนลืมดูว่าใคร หันไปมองแปบ


ช็อค😱😱😱



เหมือนฟ้าจะกลั่นแกล้งผมนะครับ ทำไมละ ทำไมต้องเป็นไอ้แอลฟาด้วย!!!!


ครับ...ฟังไม่ผิด แอลฟา แฟน ไม่สิ คนรัก เออใช่ คนรักของผม แต่ผมไม่ใช่คนที่มันรัก เจ็บจัง😢


"ทำไมต้องเป็นมึงวะ"


"เป็นผมแล้วยังไง"


เห้ยยย ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆนะ ได้ยินเฉยอะ ลืมไปมาเฟียนี่เนอะผมแสยะยิ้มให้ความน่าสมเพชของตัวเองผมไม่ตอบแต่หันไปตั้งใจฟังพี่วิน พี่ว๊ากคนก่อนที่พูดรายละเอียดว่านอนยังไงกับใคร จับบัดดี้อะไรยังไง


"นอนกับคนที่นั่งข้างพวกคุณ บัดดี้ก็คือคนที่นั่งข้างคุณ จำหน้าเข้าไว้ให้ดี ขอบคุณ" ใบ้แดกเลยครับ....


ผมไม่ซีนะ นอนไงก็ได้


แต่!! ต้องไม่ใช่กับไอ้เลวนี่!! 


ทำไมว่ะ!!!!อีกแล้วนะ เมื่อไหร่ผมจะหลุดพ้นจากมันสักที


ต้องนอนเต็นท์เดียวกัน....

เป็นบัดดี้กันตลอดการมาค่าย...


ผมจะทำได้หรอ...บาดแผลที่มันสร้างเมื่อคืน ผมยังไม่หายนะและดูท่าจะไม่มีวันหายด้วย เลิกรักกันแล้ว ก็ควรที่จะไปไกลๆกูสักที!!


"หึ ถ้าพี่ป๊อดก็บอกพี่เขาสิ" มันหัวเราะในลำคอแล้วพูดเหมือนสมเพชเต็มทีพร้อม หัวเราะเยาะเย้ยอย่างที่มันไม่เคยทำมาก่อน....


หึ ผมตาไม่ฝาดใช่มั้ย...มันทำแบบนั้นจริงๆหรอ...แอลฟาคนที่รักผม คนที่แคร์ผม หายไปไหนแล้ว...


ผมเลิกที่จะสนใจหลับตาลงช้าๆไม่อยากรับรู้อะไรแล้วพักสักนิดคงไม่เป็นไร... อ่าาา สดชื่นขึ้นเยอะเลย......คุณคงคิดกันว่าพอผมตื่นมาคงนอนซบไหล่ไอ้บ้านั่น บรรยากาศสีชมพูๆสินะ เหอะ😒😒 ไม่ใช่เลยครับ เมื่อผมลืมตาลุกขึ้นมองไปรอบๆ


อ่าวว เห้ยยย หายไปไหนหมดว่ะะะะ


ไอ้คนที่เคยนั่งข้างๆก็หายครับ ชิๆๆไม่คิดจะปลุกกันบ้างเลยจริงสิผมเป็นแค่รุ่นพี่...ทำไมมันต้องแคร์? หึ ผมเดินลงจากรถแล้วไปที่พักผมเคยมาแล้วพอจะจำทางได้เดินไม่นานก็เจอรุ่นน้องนั่งกอดรัดฟัดเหวี่ยงกัน พีคสุดผู้ชายทั้งคู่.....ไปสวีทกันไกลๆ กูอิจจจ พูดมาแล้วเศร้า ฮึกกก


"พี่เนปครับ ทางนี้ๆ"  ผมหันไปตามเสียงเรียกแล้วเดินไปหาขนมปังน้องรหัสผู้น่ารักก


"พวกผมรอพี่ตั้งนานแหนะครับ" ผมกวาดตามองที่ขนมปังมันพูด อืมม มีแฝดน้องรหัสผม กัส ละก็....แอลฟา



ที่บอกว่ารอ....รวมถึงแอลฟาด้วยรึเปล่า? ใช่รึเปล่า? แต่คงไม่ มันจะรอผมหรอ หึ


"โทษที พี่ไปละ"


"อ้าวว พี่ ไม่นอนกับไอ้แอลหรอ"


"หึ ไม่ละ" ผมแสะยิ้มแล้วเดินออกจากที่ตรงนั้นทันที เรื่องที่พักไปอ้อนพี่ไม้เอาก็ได้ว่ะรายนั้นแพ้ลูกอ้อนผมจะตาย หึๆๆเดินมาไม่นานก็เจอพี่ไม้ครับ


"พี่ไม้~~~~~"


"จ๋าจ้ะ น้องเนปคนสวยของพี่"


"เนปขอนอนเดี๋ยวได้มั้ยอ่าาาา"


"นะๆๆๆๆ น้าาาาาา พี่ไม้จ๋า" ผมออดอ้อนสุดฤิทธิ์ แพ้ผมสิ!! แพ้ทางผมสิ!!


.

.


ผมมองคนตัวเล็กที่อ้อนไอ้รุ่นพี่ที่ชื่อไม้ร่างเล็กๆนั้นเป็นองผมไม่ใช่หรอ??แล้วจะไหนคำเรียกนั้นอีก......

พี่ไม้จ๋า

พี่ไม้จ๋า

พี่ไม้จ๋า


พี่ไม่จ๋า

พี่ไม้จ๋า

ถุ้ยยยยยยย! ส้นตีนเหอะ

ผมส่งสายตาอาฆาตไปทางไอ้พี่ไม้ประมาณว่า มึงอนุญาตมึงตายและเหมือนมันจะรู้สึกถึงสิ่งที่ผมสื่อเลยปฎิเสธคนตัวเล็กไปตัวเล็กของผมก็หน้างอใหญ่เลยครับ น่าร๊ากกกกกก {ได้ข่าวคดีเก่าแกยังไม่เคลียร์นะแอลฟา ฉันเกลียดแก:MaiThi}


หูยยยย อย่าเกลียดผมเลยย....คุณผู้อ่านด้วยนะคร้าบบบ อย่าพึ่งเกลียดโผมมมม ผมมีเหตุผลน้าาาา ที่ผมเย็นชาเพราะผมจะเซอร์ไพร์วันเกิดตัวแสบ ที่ส่งรูปไปกะจะแหย่เล่นๆที่ส่งคลิปไปเพราะแหย่เล่นๆเหมือนกันถ้าเนปสังเกตสักนิดจะรู้ว่าไม่ใช่เสียงผม ถถถถ


เมียผมมันเบ๊อะะ เป็นไงละทีนี้ ลำบากกูไง งอลกูไง ง้อหนักอีกห่ารากก😂ใครว่าผมไม่สนใจ เห็นทุกอย่าง รู้ทุกอย่างอะแต่ทำอะไรไม่ได้ว่ะใครกันที่เจ็บกว่าคนที่เจ็บปวดกับคนที่รู้ว่าคนที่รักเจ็บปวดแต่ทำอะไรไม่ได้


ผมมองเนปที่เดินมาทางผมแล้วเบะปากใส่ ประมาณว่าไม่มีที่นอนงี้ จะร้องงี้ ไอ้ผมก็คนดีไง รักเมีย เถิดทูนเมีย 


"มากับผม" ผมจูงมือเนปไปที่ห้องของเราเนปก็ไม่ได้ขัดขืนหรือปฏิเสธอะไรพอถึงห้องเนปก็สะบัดมือผมออก แล้วเอ่ยเรียบๆว่า

"ขอบใจ" พร้อมกับเดินไปจัดของตัวเองให้เข้าที่แล้วเข้าห้องน้ำทันที


ผมมองตามร่างบางที่หงอยๆรู้สึกผิดนะ แต่ต้องก็ทำว่ะขอเถอะผ่านค่ายนี้ไปจะง้อเองตอนนี้ขอดูแลห่างๆผมเดินออกจากห้องไปซื้ออาหารมาไว้ให้เนป ร่างบางยังไม่กินอะไรเลยแต่เช้า ผมกลับมาวางอาหารไว้หัวเตียงแล้วเดินไปนั่งโซฟาเปิดทีวีดู 


ร่างบางออกจากห้องน้ำแล้วเหล่มองอาหารสลับกับผมนิดๆผมเมินเฉยทำเหมือนไม่มีอะไร ร่างบางไม่เอ่ยหรือตอบอะไรแต่ก้มหน้ากินข้าวที่ผมซื้อมาให้ แค่นี้ก็ดีแล้วววว


รอหน่อยที่รัก อีกไม่นานน❤❤


ผัวคนนนี้จะง้อเมียอย่างเต็มที่เลย!!



:

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น