ลูกตุ้มเงิน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : รถไฟ (ต่อ)

คำค้น : เกี่ยวรักมาร้อยใจ, เจ้าชายไอที, แก๊งกาแฟ, คาลาเมลมัคคิอาโต้, ลูกตุ้มเงิน

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 166

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2560 04:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รถไฟ (ต่อ)
แบบอักษร

​            แค่เพียงปลายนิ้วของคีรีกระดิกสัมผัสแป้นพิมพ์ไม่นาน ปัญหาก็ได้รับการแก้ไข

            “ข้าวหอมรอให้โปรแกรมทำงานสักครู่นะ ถ้ามันขึ้นว่าเสร็จสิ้นก็ปิดเครื่องเก็บได้เลยครับ” นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ บอกขั้นตอนการทำงานของโปรมแกรมที่เขาโหลดมาใช้ให้เจ้าของเครื่องทราบ

            อันที่จริงคีรีลงเรียนสองคณะคือบริหารธุรกิจ ตามที่พ่อของเขาต้องการ ซึ่งทำให้ได้เจอเพื่อน ๆ แก๊งกาแฟ แต่ด้วยความชอบทางด้านเทคโนโลยีและคอมพิวเตอร์ ทำให้เขาตัดสินใจลงเรียนในคณะวิศวกรรมศาสตร์ด้วยอีกหนึ่งคณะ และทำไปทำมาก็มาทุ่มเทให้กับคณะหลังนี่เสียมากกว่า แต่สำหรับคณะบริหารธุรกิจนั้นก็ไม่ได้ยากอย่างที่คิด เพราะเขามีเพื่อนในแก๊งกาแฟเป็นตัวช่วยอยู่นั่นเอง

            “พี่มินสก์เก่งจังเลยนะคะ ข้าวหอมอารมณ์เสียกับมันอยู่ทั้งคืน พี่มินสก์ทำแป๊บเดียวก็เรียบร้อย วันนี้พี่มินสก์จะไปไหนต่อหรือเปล่าคะ ข้าวหอมอยากตอบแทนด้วยการเลี้ยงหนังค่ะ พี่มินสก์ไปดูหนังกับข้าวหอมนะ” ข้าวหอมพูดพร้อมกับทำมือปลาหมึกเข้ามาเกาะแกะกอดแขนคีรี จนชายหนุ่มนั้นต้องรีบดึงแขนตัวเองออก

            “เรื่องแค่นี้ไม่ต้องตอบแทนพี่หรอก เล็กน้อยมากครับ แล้ววันนี้พี่ก็มีธุระต้องไปทำด้วย พี่ไปกับข้าวหอมไม่ได้หรอก”

            “แต่พี่เสกว่างนะครับ มินสก์ไม่ไป ให้พี่เสกไปแทนได้นะครับน้องข้าวหอม” เสกที่เอากาแฟมาเสิร์ฟให้กับหนุ่มพรีเซนเตอร์ของร้านเอ่ยขึ้นรับช่วงทันที

            “ไม่เป็นไรค่ะพี่เสก ข้าวหอมไม่รบกวนพี่ดีกว่า พี่มินสก์ไม่ไป ข้าวหอมก็หมดอารมณ์ไปแล้วค่ะ”

            “อ้าว! แล้วกัน แต่ถ้าน้องข้าวหอมเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ บอกพี่ได้นะ” เสกตอบกลับนักศึกษาสาวสวย ในขณะที่เดินเอากาแฟอีกแก้วมาเสิร์ฟให้กับพลอยใส “ส่วนแก้วนี้ คาราเมล มัคคิอาโต้ของน้องหมวยครับ”

            “ขอบคุณค่ะ หนูชื่อพลอยใสค่ะพี่ แต่ถ้าพี่อยากจะเรียกหมวย พลอยใสก็ไม่ว่าค่ะ” พลอยใสพูดขณะที่รับแก้วกาแฟมาจากพนักงานประจำของร้าน

            “อ้อ! ชื่อน้องพลอยใส ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ พี่ชื่อเสก ถึงจะหล่อน้อยกว่าเจ้ามินสก์มัน แต่ว่าความแซ่บไม่แพ้กันนะครับ ฮ่ะฮ่ะ” เสกตอบกลับอย่างคนอารมณ์ดีก่อนจะเดินกลับไปประจำอยู่หลังเคาน์เตอร์เช่นเดิม

            “ฮ่าฮ่า แล้วพลอยใสจะจำไว้ค่ะ ว่าพี่เสกแซ่บ” พลอยใสตอบกลับ หัวเราะอารมณ์ดี ก่อนจะกลับมาให้ความสนใจกับกาแฟตรงหน้า ซึ่งเป็นรสชาติที่หญิงสาวเพิ่งจะได้สั่งมาลองชิมก็ครั้งนี้เอง พลอยใสมองเห็นกาแฟในแก้วใสทรงสูงแบ่งแยกกันออกเป็นชั้น จึงหยิบหลอดทำท่าจะคนให้น้ำทุกอย่างผสมให้เข้ากัน แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อได้ยินเสียงของคีรีที่ส่งมาห้ามเอาไว้

            “อย่าเพิ่งคนครับพลอยใส” ชายหนุ่มก็ถือแก้วกาแฟของตัวเอง เดินมานั่งข้าง ๆ พลอยใส ข้าวหอมเห็นอากัปกิริยาของคีรีที่ปฏิเสธไม่ไปดูหนังกับตัวเอง แล้วแถมยังทิ้งตนเดินไปนั่งข้างผู้หญิงคนอื่น ก็ทำให้หญิงสาวไม่พอใจหนักเข้าไปอีก ประกอบกับหน้าจอคอมพิวเตอร์โชว์ป๊อบอัพขึ้นมาว่าเสร็จสิ้นการทำงานแล้ว หญิงสาวจึงได้ปิดเครื่องแล้วเดินออกจากร้านไป ด้วยสีหน้าที่แสดงออกอย่างจริงจังว่าไม่พอใจ

            “คะ? เกิดอะไรขึ้นคะ?” พลอยใสมองหน้าคนห้ามด้วยความงุนงง

            “กาแฟรสนี้มันมีวิธีการกินที่ไม่เหมือนรสอื่นครับ คาราเมล มัคคิอาโต้นี่มันจะมาเป็นชั้นอย่างนี้” คีรียกแก้วกาแฟของตัวเองขึ้น ชี้ไปที่แต่ละชั้นให้พลอยใสดูพร้อมทั้งอธิบาย “ที่ก้นแก้วจะเป็นวานิลลาไซรัป ขึ้นมาเป็นสีขาวที่น้องพลอยใสเห็นนี่คือนมสด ต่อมาก็เป็นชั้นของกาแฟรสเข้ม ๆ ที่นี่ใช้เอสเปรสโซ่บางที่ก็ใช้กาแฟดำ แล้วราดด้วยซอสคาราเมลไว้ด้านบนอีกชั้นหนึ่ง วิธีจะกินให้ถูกต้องมันก็ต้องมีขั้นตอนกันหน่อยครับ คือเอาปลายหลอดจิ้มลงไปให้ถึงชั้นล่างสุด แล้วก็ดูดพร้อมทั้งดึงหลอดขึ้นมาเรื่อย ๆ ผ่านแต่ละชั้นจนมาถึงชั้นบนสุด ทีนี้ทุกอย่างที่เราดูดขึ้นมามันก็จะมาผสมรวมอยู่ในปากจนทำให้เราได้สัมผัสกับรสชาติที่สุดแสนวิเศษไม่เหมือนกับกาแฟรสไหน ๆ เลยล่ะ แต่ที่สำคัญคือต้องใจเย็น ๆ ค่อย ๆ ฝึกจนรู้จังหวะ จะกินให้อร่อยมันยากหน่อย แต่ถ้าทำได้แล้วรับรองว่าติดใจแน่นอน”

            “โอ้โห! พี่มินสก์นี่รู้จริงจังเลยนะคะ งั้นพลอยใสจะลองทำดูนะ” พลอยใสกะพริบตาปริบ ๆ เป็นอีกครั้งที่เธอทึ่งในตัวชายหนุ่ม การที่เขาจะทำอะไรสักอย่างจะต้องมีข้อมูลกันขนาดนี้เลยหรือ อะไรจะใส่ใจรายละเอียดกันขนาดนั้น

            “ครับ ลองดู” มินสก์ตอบกลับพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นอ่อนโยน ช่างเป็นรอยยิ้มที่ละลายใจสาวได้ทุกคนเลยทีเดียว

            “เกิดอะไรขึ้นเหรอพี่เสก ทำไมข้าวหอมเดินทำหน้าเป็นแมวขาดสารอาหารไปอย่างนั้นล่ะ?” เป็นเสียงจากกังหันที่ดังขึ้นตามเสียงกระดิ่งเปิดประตูมาติด ๆ

            “......” เสกไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่ใช้สายตากับใบหน้าส่งไปทางคู่ที่เป็นต้นเหตุ บอกให้กังหันและปั้นจั่นรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

            “อ้อ! เป็นเพราะพ่อหนุ่มไอทีของเรานี่เองสินะ” กังหันเดินไปตบบ่าเพื่อนพร้อมกับนั่งลงข้าง ๆ ปั้นจั่นเองก็เดินตามไปนั่งที่โซฟาชุดเดียวกัน ก่อนจะเป็นคนเริ่มแนะนำตัวเองโดยไม่ต้องมีใครบอก

            “สวัสดีครับ พี่ชื่อปั้นจั่นนะ น้องคือ...”

            “หนูชื่อพลอยใสค่ะ อยู่ปีสอง”

            “ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ พี่ชื่อกังหัน ถึงหน้าตาพี่สองคนจะเหมือนกัน แต่ดูให้ดี ๆ จะรู้ว่าพี่หล่อกว่าอยู่นิดนึง” เป็นกังหันที่ชิงต่อบทสนทนาก่อนแฝดพี่ แถมยื่นมือออกมาทำท่าจะขอจับมือทักทายอย่างวัฒนธรรมตะวันตกกับนักศึกษาสาวอีกด้วย

            “เก็บมือไปเลยไอ้ลิงกัง น้องเขาเป็นคนไทย เขาไหว้มาก็รับไหว้น้องเขาสิ จะมาจับมงจับมืออะไรกัน” คีรีตีมือกังหันที่ยื่นออกมา

            “ฮ่าฮ่า” ปั้นจั่นส่งเสียงหัวเราะให้กับน้องชายที่วิธีแต๊ะอั๋งสาวโดนคีรีสะกัดไว้ พร้อมกับลุกขึ้นเปลี่ยนไปนั่งข้างพลอยใสแทน

            “สวัสดีครับน้องพลอยใส ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ น้องเรียนอยู่ปีสองแล้วเหรอ แล้วทำไมเราเพิ่งจะได้เห็นหน้ากันนะ แสดงว่าน้องต้องไม่ค่อยได้มาอุดหนุนกาแฟที่ร้านนี้แน่เลย”

            “ค่ะ พลอยใสไม่ได้ดื่มกาแฟบ่อย แต่ก็เคยมาซื้อที่นี่บ้างนะคะ ครั้งสองครั้ง แต่พลอยใสเห็นพวกพี่บ่อยนะคะเวลาเดินผ่านร้านนี้

            “ต่อไปก็ไม่ต้องเดินผ่านอย่างเดียวนะครับ แวะเข้ามาคุยกันได้เลย พวกพี่ผ่านการฆ่าเชื้อพาสเจอร์ไรส์แล้วทุกคน ไม่เป็นอันตรายต่อพลอยใสแน่นอนครับ อ้อ! ยกเว้นน้องชายพี่ที่ปากมันหมานิดนึง แต่ว่าถนัดเห่าไปอย่างนั้นเอง ไม่กัดสาว ๆ ครับ พี่รับรอง”

            “ฮ่าฮ่าฮ่า พวกพี่นี่ตลกดีนะคะ”

            “พลอยใสฟังพวกมันเอาฮาได้ แต่อย่าหวังสาระ เพราะหาไม่ค่อยได้จากพวกมันหรอกครับ แล้วน้องพลอยใสจะไปไหนต่ออีกหรือเปล่าครับ หรือว่าจะกลับบ้านเลย”

            “กลับบ้านค่ะ พลอยใสต้องกลับไปช่วยแม่ทำขนม”

            “ถ้าอย่างนั้นก็ไปครับ พี่ไปส่งเอง ถือโอกาสไปอุดหนุนขนมที่บ้านพลอยใสด้วย พรุ่งนี้พี่จะกลับบ้านสวนจะได้เอาไปฝากคุณย่าเลย”

            “อ้าวเห้ย! กูเพิ่งจะคุยกับน้องเขาได้ไม่กี่คำ มึงจะชวนน้องเขาไปซะแล้ว อย่างนี้เขาเรียกว่าหวงนะเว้ย”

            “หวงบ้าอะไร พูดให้มันดี ๆ ไอ้ลิงกัง เดี๋ยวน้องเขาเสียหาย กูจะไปอุดหนุนขนมที่บ้านน้องเขา ส่วนของพวกมึงอยู่โน่น กูยกให้” คีรีชี้ไปที่กระเช้าลูกชุบใบเล็กที่ตั้งอยู่บนเคาน์เตอร์ติดกระจกด้านข้างของร้าน ก่อนจะหันกลับมาพูดกับนักศึกษาสาว “ไปครับ น้องพลอยใส”

            “สวัสดีค่ะ พี่ ๆ ทุกคน เอาไว้พลอยใสแวะมาคุยด้วยใหม่นะคะ วันนี้ขอตัวกลับก่อนค่ะ” พลอยใสลุกขึ้นเอ่ยลาทุกคน แล้วเดินออกจากร้านมายด์คอฟฟี่ไป โดยไม่ลืมหยิบกาแฟติดมือออกมาด้วย ส่วนคีรีนั้นหยิบเงินค่ากาแฟวางไว้บนโต๊ะแล้วเดินตามพลอยใสออกไปติด ๆ

            “มันยังไงกันครับพี่เสก เล่ามาเลย” แฝดน้องรีบบอกให้เสกพนักงานของร้าน ผู้อยู่ในเหตุการณ์โดยตลอดเล่าเรื่องราวให้ฟังทันทีหลังจากที่ทั้งคู่เดินออกไปจากร้านแล้ว

            คีรีเดินนำพลอยใสมายังรถของเขาที่จอดอยู่ริมข้างถนนติดสวนหย่อมเล็ก ๆ ข้างตึกวิศวะ

            “พลอยใสรอพี่แป๊บเดียวนะครับ พี่ขอเข้าไปเอาชีทในล็อกเกอร์ก่อน”

            “ได้ค่ะ” นักศึกษาสาวตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม ปล่อยให้ชายหนุ่มเดินหายเข้าไปในตึก ส่วนตัวเธอนั้นก็ยืนดูพื้นที่สีเขียวที่จัดตกแต่งไว้สวยงาม

            ในจังหวะที่หญิงสาวกำลังเพลิดเพลินกับการมองดูการจัดสวนเล็ก ๆ อยู่นั้นเอง สายน้ำปริศนาก็ตรงเข้าฉีดใส่ร่างของเธอจนเปียกปอน

            “ว้าย!! กรี๊ดดดด!!” หนึ่งสายตั้งใจฉีดใส่ใบหน้า เพื่อให้เธอมองอะไรไม่เห็น อีกหนึ่งสายฉีดใส่ร่างกายจนเสื้อผ้าเปียกปอน

ความคิดเห็น