maithida

ขออนุญาตติดเหรียญฉาก NC บางตอนนะคะ แล้วชี้แจงว่าเรื่องนี้แต่งจบนานแล้ว อาจจะมีข้อผิดพลาด ไม่ถูกใจใครก็กราบขออภัยนะคะ ฝากติดตามนิยายเรื่องอื่นๆด้วยน๊าา

Ep3:คำสั่งพี่ว๊าก(ความเศร้าของปีหนึ่ง...)

ชื่อตอน : Ep3:คำสั่งพี่ว๊าก(ความเศร้าของปีหนึ่ง...)

คำค้น : Yaoi แอลเนป

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2560 14:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep3:คำสั่งพี่ว๊าก(ความเศร้าของปีหนึ่ง...)
แบบอักษร

แอลเนป(3)คำสั่งพี่ว๊าก(ความเศร้าของปีหนึ่ง...)


 หลังจากที่ผมวิ่งเสร็จแล้วผมก็กลับมานั่งที่ตัวเอง รอบๆตัวมีเพื่อนๆนั่งหน้าดำหัวขาวอยู่ ถถถถ ระหว่างที่กูไม่อยู่คงโดนจัดล่ะสิ สะใจ5555555


"เงียบ!! แล้วฟังผม"  ทั่วบริเวณเงียบกริบ เสียงเมียผมมีอำนาจจริงๆ นั๊ลล๊าคค ไหนจะสายตาที่มองปีหนึ่ง~สายตาที่น่าเกรงขามนั่น


"ผมจะให้พวกคุณตามหาพี่รหัส คำใบ้อยู่หลังป้ายชื่อพวกคุณผมให้เวลาถึงเย็นนี้ ซึ่งนั่นก็คือเวลา 18:00 ใครหาไม่เจอรับน้องกันจนถึงเที่ยงคืน!!"


 สิ้นเสียงเมียผมทั่วบริเวณก็โห้ววขึ้น มีเสียงพูดคุยต่างๆมากมาย แหงล่ะ ใครจะหาเจอว่ะ เวลาแค่ 6 ชม. บทลงโทษก็โหดซะ..  แต่สำหรับผมคงไม่ยากอะน่ะ


"หน้าสวย ปากหมา โคตรโหด มึงรู้มั้ยว่าใคร"  ไอ้ปังกระซิบถามผม แต่ผมไม่ตอบมันครับ ผมหยิ่ง5555 แต่ถ้าให้เดาคงเป็นเมียผมแหละ


"เงียบ!! ผมยังพูดไม่จบ" ชะอูยยยย~น่ากลัวถถถถ ปีหนึ่งก็เงียบฟังเมียผม ผู้หญิงบางคนก็ก้มหน้า แอบปาดน้ำตาด้วยแหล่ะ 

โอ๋เอ๋อบากเอาน้ำกามไปปาดแทนจัง.....อ้าวลั่น-.,- เอาใหม่ๆๆๆ คัท!!! น่าสงสารพวกเขานะครับ555 เอออดีล่ะ-.,-


"หลังจากหาพี่รหัสเจอ พวกคุณต้องได้ลายเซ็นต์ปีสองคณะวิศวะทุกคน!! ทุุกสาขา!! ภายใน 2 อาทิตย์!!"


สิ้นเสียงเมียผมเสียงโห้วแซวยิ่งดังกว่าเดิม ดังขึ้นดังขึ้นเรื่อยๆเสียงพูดคุยถกเถียงกันก็ดังมา ประเด็นคงไม่พ้นที่ว่าใครจะทำได้ โดนแกล้งแน่ๆ 


"เงียบ!! ทำไม มีปัญหาหรอ? แค่นี้พวกคุณทำไม่ได้หรอ!! ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่สมควรเป็นรุ่นน้องคณะผม!! ถ้าแค่นี้ฝึกกันไม่ได้ ทำกันไม่ได้ อนาคตพวกคุณจะทำกันได้หรอ?ผมเชื่อว่ายังไงพวกคุณก็ต้องขึ้นมาแทนที่พวกผม มีใครมีคำถามมั้ยครับ!"


เมียผมว๊ากขึ้นอย่างดังปีหนึ่งก็เงียบกริบ ตั้งใจฟังในสิ่งที่เมียผมพุด ถึงมันจะเป็นคำตะคอก เป็นคำเหมือนดูถุก แต่มันก็แฝงไปด้วยความเชื่อใจ เชื่อมั่นในตัวพวกผม 


#ผมเชื่อว่ายังไงพวกคุณก็ต้องขึ้นมาแทนที่พวกผม

#ผมเชื่อว่ายังไงพวกคุณก็ต้องขึ้นมาแทนที่พวกผม


ประโยคนี้ยังก้องอยู่ภายในใจผม และผมก็เชื่อว่าปีหนึ่งทุกคนก็คิดเช่นกัน

"ถ้าพวกผมทำไม่ได้ทุกคนล่ะครับ"  เสียงไอ้อาร์ม(มองป้ายชื่อมัน) ถามขึ้นซึ่งเป็นคำตอบที่ผมก็อยากรู้เหมือนกัน...


"ขอบคณสำหรับคำถามครับ กรณีที่พวกคุณไปกันเป็นกลุ่มเพื่อขอลายเซ็นต์ผมอนุญาติให้ส่งตัวแทนทำตามที่รุ่นพี่เขาขอถ้าตัวแทนพวกคุณทำสำเร็จ รุ่นพี่จะเซ็นต์ให้พวกคุณทุกคน! ปีสอง! เข้าใจที่ผมพูดใช่มั้ย"


เมียผมพูดกับพวกผมด้วยน้ำเสียงปรกติ ไม่ตะคอก แล้วหันไปตะโกนถามปีสองทุกคน คือเสียงเมียผมดังมากกกดังไปถึงสาขาอื่นๆที่เข้ารับน้องใกล้ๆกัน ไม่รู้ตอนครางใต้ล่างผมจะดังขนาดไหน โอ๊ะ! หลุด โทษทีคร้าบ55555


"เข้าใจครับพี่เนป!! พวกเราจะทำตามอย่างเคร่งครัด" รุ่นพี่ปีสองรับคำอย่างพร้อมเพียงผมพึ่งรู้เมียผมมีอำนาจมากกกก ทุกคนรับฟัง เชื่อในสิ่งที่เมียผมพูด


"ขอบคุณนะครับรุ่นพี่" ปีสองพูดจบพวกผมตะโกนพร้อมลุกค่อมหัวขอบคุณรุ่นพี่ทุกคน


"ครับ! ผมเชื่อในตัวพวกคุณ เชิญพี่ฉันทนาแจกสมุดให้น้องๆได้" 

สิ้นเสียงเมียผมพี่ฉันทนา สาวๆ สวยๆ อึ๋มโคตร เห็นแล้วอยาก(?)555 เริ่มแจกสมุดให้พวกผม ตอนนี้ถึงเวลาพักกินข้าวแล้ว ก่อนออกมาเมียผมบอกว่า


"ขอให้พวกคุณโชคดั อีก 6 ชม. มาเจอกันที่นี้ เชิญครับ" เป็นไงเมียผมน่ารักใช่มั้ยล่าา5555 

 ผมกับเพื่อนอีกสามสี่คน(ที่เพิ่งรู้จักกัน)ก็มุ้งหน้าสู่โรงอาหาร คนแรกไอ้ปัง(ขนมปัง)คงไม่ต้องแนะนำอะไรมากหรอก ถถถ 


คนที่สองไอ้กัส(ออกัส)มันเป็นคนที่หล่อครับ ผิวสีแทน ผมสีแดงเพลิงส่วนสูงพอๆกับผม


คนที่สามไอ้ปัน(ปันปัน)ฝาแฝดไอ้ปังครับ ผมพึ่งรู้เพราะตอนรับน้องมันเสือกไม่มา มาตอนเขาพักเที่ยงกันหน้าตามันก็เหมือนไอ้ปังนั่นล่ะครับ ผิดก็แต่สีผม ไอ้ปังผมสีดำ ไอ้ปันผมสีทอง


ส่วนคนสุดท้ายมันชื่อแอลฟาครับ คนนี้ หล่อ หล่อมาก โคตรหล่อ ขาว เท่ สมาร์ท เฟอร์เฟค รวย บลาๆๆๆ [อวยตัวเองก็เป็นเนอะ:MaiThi]


"จะแดกไรกันว่ะ" เสียงไอ้ปันดังขึ้น คำพูดกับหน้าตานี่แม่งโคตรแตกต่าง  

ผมไม่ตอบแต่ยักไหล่แล้วเดินเข้าร้านข้าวแกงสั่งผัดกระเพราไข่ดาวลูกไก่(?) ส่วนคนอื่นๆก็ไปกินก๋วยเตี๋ยวกันครับ ไอ้คนที่ถามมันเดินไปซื้อน้ำ รอไม่นานผมก็ได้ของที่สั่งผมจัดการจ่ายตังค์แล้วเดินกลับโต๊ะที่มีพวกไม่หล่อนั่งรออยู่


"ไอ้เนป มึงจะแดกไรว่ะ"


"แดกอะไรที่แดกได้"


"สัสกวน! เหมือนเดิมช้ะ บลาๆๆๆ" นั่งได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงคนกลุ่มใหญ่คุยกันประเด็นเรื่องกินข้าว แต่อันอื่นไม่สำคัญ เมียกูมาครับ เมียกูมา


"พี่เนป!!" อยู่ๆไอ้กัสมันก็โผลงชื่อเมียผมขึ้นมา จนบุคคลที่โดนเรียกหันมามองแล้วเดินมุ่งหน้ามาทางพวกผม 

อือหืออ เจอใกล้ๆแล้ว บ่องตงรักจุงเบย ทำไมน่ารักจังเลย อยากจีบเธอจังเลย~~


"มีอะไรล่ะเรา เรียกพี่ทำไมหืออ" บร้ะเจ้า!! เสียงหวานๆที่ไม่ตะคอกนั้น 

ไหนจะแววตาที่อ่อนโยนนั่นอีก มันน่ารัก น่าฟัดมากอยู่นะ แต่ว่าเมียผมเป็นอะไรกับไอ้กัสว่ะ...


"กัสแค่จะชวนพี่มานั่งกินข้าวด้วยกันอะ" ไอ้กัสพูดพร้อมดังเมียผมมานั่งข้างๆมันซึ่งมันตรงข้ามกับที่ผมนั่ง 

ผมมองร่างบางที่ไม่แม้แต่โวยวายอะไร มิหนำซ้ำบนใบหน้าหวานๆนั่น มีจุดรอยยิ้มมุมปากนิดๆ แววตาซุกซน หมดเคล้าพี่ว๊ากจอมโหด  น่ารัก น่ารักมากกกแต่คือ....เขาเป็นอะไรกัน คงไม่ใช่...แฟนกันน่ะ ไม่ๆ นั่นเมียผมน่ะ ถึงจะเป็นเพื่อนกูก็ฆ่าได้นะ


ทั่วทั้งบริเวณหันมามองโต๊ะผมอย่างอยากรู้อยากเห็น แหงล่ะเหล่าพี่ว๊ากรวมตัวกันอยู่ตรงนี้นี่ว้าา นั่นไม่ใช่ประเด็น กูอยากรู้คำตอบเมียกูเว้ยยย ผมได้แต่คร่ำครวญในใจพรางส่งสายตาปริบๆมองเมียอย่างลุ่นคำตอบ...


"แค่พี่กลับไปกินข้าวที่บ้านทุกวัน ไม่พอรึไงเด็กน้อย ฮะๆๆ"  ห๊ะ!! ว๊อท!! อึ้ง! อึ้งแดกสิครับ ทั้งน้ำเสียง ท่าทาง ไหนจะรอยยิ้มหวานๆนั่น มีให้แค่ไอ้กัสใช่มั้ยครับ...


#แค่พี่กลับไปกินข้าวที่บ้านทุกวัน

#แค่พี่กลับไปกินข้าวที่บ้านทุกวัน

ประโยคนี้ยังก้องในหัวผม คือที่ผมคิดอะจริงสินะ ไอ้กัสกับพี่เนป #เป็นแฟนกัน! ผมต้องเปลี่ยนคำเรียกเพราะเขามีเจ้าของแล้วถึงผมจะเหมือนเลวมาก แต่ผมก็ไม่คิดจะแย่งของๆใครนะ ว้าาาา คงต้องตัดใจแล้วสินะ......


ทำไงได้ล่ะว่ะ....ถ้าได้แค่ตัวจะไปมีประโยชน์อะไรล่ะ...จริงไผม?


"ไม่พอหรอกกก~~ม๊าบ่นหาพี่ทุกวันเลย"  ม๊าเลยหรอ...ม๊าไอ้กัส เหอะ 

ความเจ็บเข้ามาเหยียบซ้ำ ให้ช้ำใจทนไม่ไหว พี่เป็นแฟนเขา~ทั้งๆที่ผมนั่นรักพี่มากมาย เฮ้อออเศร้า~~ 

ผมไม่สนหรอกว่าคนอื่นจะทำหน้าหรือซุบซิบอะไรกัน ณ จุดๆนี้ เศร้าครับ กูเศร้าา ฮรึกก...




:ความโนของแอลฟา...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น