มณีน้ำเพชร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 8 อสูรร้ายในตัวอิมราน # 2

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 อสูรร้ายในตัวอิมราน # 2

คำค้น : อิมราน , พาฝัน , นางแบบนู้ด , จิตรกร , อิโรติก , เซ็กซ์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2560 13:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 อสูรร้ายในตัวอิมราน # 2
แบบอักษร

     “หมดเวลาที่เธอจะพูดแล้วพาฝัน และอยากให้รู้เอาไว้ ว่าฉันไม่เคยทำกับผู้หญิงเหมือนสัตว์ป่า แต่ฉันจะทำกับเธอเป็นคนแรก โทษฐานที่เธอโกหก หลอกลวง และที่สำคัญเธอไปนั่งแก้ผ้าให้ไอ้หน้าจืดวาโยนั่นวาดรูป ทั้งที่ฉันสั่งห้ามเอาไว้แล้วแท้ๆ แต่เธอก็ยังทำ เธอหลอกฉันมาตลอด ปล่อยให้ฉันหลงคิดว่าเธอเสียใจที่เห็นฉันกับวารุณีกำลังเล่นรักกัน ฉันอุตส่าห์ตามหาเธอ พยายามติดต่อหาเธอ เป็นห่วงเธอมากแค่ไหน เธอรู้ไหม แล้วสิ่งที่เธอทำกับฉันล่ะพาฝัน เธอหนีฉันกลับจากสัตหีบ แล้วอีกวันต่อมาเธอก็ไปนั่งแก้ผ้าให้ผู้ชายอื่นวาดรูปให้ เธอบอกว่าจำเป็นต้องทำ แล้วมันอะไรล่ะ ที่ทำให้เธอจำเป็นต้องทำน่ะ เงินเหรอ แล้วที่ฉันให้เธออยู่นี่ มันไม่พอหรือไงล่ะ” อิมรานระบายความอัดอั้นออกมาจนหมดเปลือก

     “คุณไม่เข้าใจ คุณไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกฝัน เพราะคุณไม่ใช่ฝัน ต่อให้ฝันบอกความจริงกับคุณ แล้วคุณจะเชื่อฝันไหมล่ะ ในเมื่อตอนนี้คุณมองฝันในแง่ลบหมดแล้ว” พาฝันได้ระบายออกไปบ้าง แล้วก็ยกมือปิดหน้าร้องไห้สะอื้นฮัก

     “พูดออกมาสิพาฝัน ฉันต้องการแค่คำพูดของเธอ และฉันจะบอกเธอทีหลังว่าเชื่อเธอรึเปล่า”

     “ไม่! ฝันจะไม่บอกคุณแล้ว ต่อให้คุณจะฆ่าฝัน ฝันก็ไม่บอก” พาฝันตะโกนออกมาอย่างน้อยใจ หนอยจะมาบอกทีหลังว่าเชื่อรึเปล่า ก็แสดงให้เห็นชัดอยู่แล้วว่าไม่เชื่อ

     “ดี งั้นฉันจะแสดงให้เธอดู ว่าเวลาที่สัตว์ป่ามันสมสู่กัน มันทำยังไง” อิมรานบอกเสียงเย็น

     มือใหญ่กระชากเศษเสื้อยืดที่เหลือออก ก่อนจะกระชากบราเซียสีดำหลุดติดมือออกมา มือบางปัดป้องพัลวันแต่ก็ไม่พ้น อิมรานจับข้อมือบางทั้งสองข้างรวบขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือใหญ่เพียงมือเดียว มือข้างที่เหลือกระชากกางเกงยีนส์ออก แม้จะเป็นไปด้วยความยากลำบาก แต่ชายหนุ่มก็พยายามกระชากออกจนได้

     “เธอช่างสวยนักพาฝัน แต่ฉันจะทำให้ความสวยของเธอต้องไม่มีใครกล้าเข้าใกล้”

     อิมรานก้มลงดูดเม้นแรงๆ จนเกิดรอยแดงจ้ำๆ ทั่วลำคอระหง ชายหนุ่มซุกซบใบหน้าลงบนเนินอกนุ่ม และจัดการดูดเม้มรุนแรงจนเกิดรอยแดงไปทั่วเนินทรวง ทุกครั้งที่ถูกขบ ร่างบางก็ผวาขึ้นเกร็งรับ หญิงสาวไม่สามารถบอกตัวเองอย่างเต็มปากว่าเจ็บปวดกับการกระทำของอิมราน

     ความรุนแรงที่ชายหนุ่มมอบให้ยังคงสร้างความรัญจวนให้หญิงสาวอยู่เช่นเดิม

     “คุณราน” เสียงครางแผ่ว เรียกชื่อชายหนุ่มอย่างลืมตัว ยิ่งทำให้ชายหนุ่มโกรธขึ้งมากกว่าเดิม ขนาดว่าเขาทำรุนแรงกว่าครั้งไหนๆ แล้ว หญิงสาวยังครางเรียกชื่อเขาได้อีก คงชอบที่เขามอบความรุนแรงกระมัง

     เมื่อคิดได้ดังนั้น อิมรานก็พลิกร่างบางให้นอนคว่ำหน้า มือใหญ่ตะปบลงบนสะโพกผายงอนงามที่ยังคงซุกซ่อนอยู่ในแพนตี้ตัวน้อย ก่อนจะบีบขยำอย่างรุนแรง ใบหน้าคมคายซุกไซ้ถูไถไปทั่วแผ่นหลังบอบบาง หนวดเคราที่ไม่ได้ถูกกำจัดออกตั้งแต่เมื่อวันวาน ยาวออกมาเป็นตอๆ ครูดไปกับเนื้อบางละเอียดจนเกิดเป็นรอยแดง

     อิมรานกระชากแพนตี้ตัวน้อยขาดติดมือ และเหวี่ยงทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ ชายหนุ่มกัดผิวเนื้อนวลตึงแน่นของสะโพกงอนงามแรงๆ จนร่างบางผวาเฮือกบอกไม่ถูกว่าเสียวซ่านหรือเจ็บแปลบ ชายหนุ่มปลดกระดุมกางเกงยีนส์ของตน และรูดซิปลง ก่อนจะรั้งต่ำลงมาพร้อมปราการด่านสุดท้าย แก่นกายชายดีดผึงออกมาอย่างเป็นอิสระ และกำลังต้องการปลดปล่อย

     ชายหนุ่มแยกเรียวขางามออกจากกัน ก่อนจะแทรกกายแกร่งให้อยู่ตรงหว่างขา มือใหญ่ช้อนเข้าที่แผ่นท้องเนียนเรียบ และยกขึ้นสูง พาฝันจึงต้องดันเข่าเข้ามาเพื่อพยุงตัว

     อิมรานจดจ่อความเป็นชายกับใจกลางร่างสาวที่ลอยเด่น ก่อนจะกดลงจนมิดด้ามในคราเดียวกัน ไม่มีความอ่อนโยน ไม่มีการเล้าโลม ไม่มีการเตรียมพร้อมใดๆ ทั้งสิ้น ทุกอย่างที่ชายหนุ่มทำนั้นออกมาจากความโกรธเกรี้ยวทั้งสิ้น

     “อ๊าย” พาฝันกรีดเสียงร้องออกมาดังลั่นอย่างเจ็บปวด เมื่อร่างกายไม่พร้อม ความเจ็บปวดก็มาเยือนหญิงสาว น้ำตาใสๆ ไหลอาบสองแก้มนวล ก่อนจะหยดแหมะลงสู่พื้นพรม

     อารมณ์โกรธถูกถ่ายทอดลงสู่ร่างบาง ชายหนุ่มไม่นำพากับเสียงที่กรีดร้องระคนเจ็บปวดของพาฝัน อิมรานตั้งใจกระทำเยี่ยงสัตว์ป่าที่ไม่มีความรู้สึกนึกคิด ชายหนุ่มกระทั้นกายแกร่งเข้าสู่ร่างบางรุนแรง แรงกระทบจากบั้นท้ายทำให้หญิงสาวเคลื่อนตัวไปข้างหน้า ใบหน้าถูไถกับพื้นพรมนุ่มนิ่มไปมา จนเริ่มรู้สึกแสบร้อนไปทั่ว

     “คุณราน ฝันเจ็บ” เมื่อความเจ็บปวดจู่โจมไปทั่วร่าง พาฝันก็ต้องวิงวอนขอความเห็นใจ

     อิมรานทิ้งร่างหนาทาบทับร่างบางลงมา แต่ยังคงขยับสะโพกเพรียวถาโถมความร้อนผ่าวเข้าสู้กุหลาบสาวไม่หยุดยั้ง

     “เธอเจ็บเป็นด้วยเหรอพาฝัน” อิมรานกัดฟันถาม

     “คุณรานขาได้โปรดเถอะค่ะ” พาฝันยังคงวิงวอน ขอความเห็นใจจากชายหนุ่ม

     “ได้โปรดเหรอ ได้โปรดอะไรล่ะพาฝัน” ชายหนุ่มถามชิดใบหูเล็กๆ ก่อนจะอ้าปากงับติ่งหูและดึงเบาๆ “อยากให้รุนแรงกว่านี้เหรอ เท่านี้มันยังไม่สะใจเธอใช่ไหม ได้ ฉันจัดให้เอง”

     อิมรานเร่งความเร็วในการควบขับ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้องกว้างของคอนโด หยาดเหงื่อไหลรินออกมาจากร่างสูงผ่านเสื้อโปโลเนื้อดี หยดลงอาบชโลมทั่วร่างบาง

     ความรุนแรงที่ไม่ได้ถดถอยลงไป แต่กลับยิ่งเพิ่มขึ้นๆ ไปอีก จนในที่สุดร่างสูงก็ฟุบลงบนร่างบาง เมื่อได้ปลดปล่อยสายธารแห่งความโกรธขึ้งออกจากแก่นกายที่แข็งชันเข้าสู่ความนุ่มนิ่มอบอุ่นภายในร่างสาว อิมรานแตะขอบสวรรค์วิมานฉิมพลีได้อีกครั้ง และแม้หญิงสาวจะบอกว่าเจ็บปวดกับการกระทำของเขาเพียงใด แต่ภายในสัดส่วนของความเป็นหญิงก็ตอดรัดความเป็นชายถี่ยิบ บ่งบอกให้รู้ว่าไม่ใช่เขาคนเดียวที่แตะขอบสวรรค์ แต่เป็นหญิงสาวด้วยที่ตามชายหนุ่มแตะวิมานฉิมพลีไปติดๆ

     “ฮึก ฮึก”

     ร่างสูงที่หอบสะท้านกับแผ่นหลังเปล่าเปลือย ต้องทรงตัวขึ้น เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นกระซิกๆ และรู้สึกถึงร่างกายที่สั่นไหวของคนที่เขาทาบทับร่างอยู่

     “บ้าเอ้ย! เธอจะร้องไห้หาสวรรค์วิมานอะไรกันพาฝัน ในเมื่อเธอก็ครางออกมาเป็นชื่อฉัน ต้องการไม่ใช่เหรอความรุนแรงน่ะ นี่ไงล่ะฉันก็จัดให้เธอแล้วไง หรือมันยังไม่สาแก่ใจเธออีก อยากให้ฉันทำมากกว่านี้มั้ยล่ะ ฮะ” อิมรานตะคอก ก่อนจะฉุดร่างบางที่ยังคงนอนคว่ำหน้าร้องไห้อยู่นั้นให้ประทะอกกว้างตึงแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อของเขา

     “โอ๊ยคุณราน ฝะ...ฝันเจ็บ”

     อิมรานนิ่งอึ้งไปนิด เมื่อเห็นว่าใบหน้านวลนั้นเป็นรอยแดงจากการครูดไถกับพื้นพรม ใบหน้าของหญิงสาวมีน้ำตาไหลอาบสองแก้มลงมาอย่างไม่ขาดสาย แต่เพราะความที่เป็นคนอ่อนไหวง่ายจึงอดรู้สึกสงสารหญิงสาวไม่ได้

     ดวงตาคมหลุบลงมองทั่วร่างบางที่มีรอยแดงเป็นจ้ำๆ จากฝีมือของเขาเอง แล้วก็ต้องสบถ “บ้าฉิบ” เมื่อเห็นมุมปากอิ่มมีรอยเลือดแห้งกรังติดอยู่ และหนำซ้ำยังมีรอยเขียวช้ำรอบข้อมือบาง ชายหนุ่มปล่อยมือจากร่างบาง และยืนขึ้นเดินโทงๆ กระแทกส้นเท้าเข้าไปยังห้องนอน ปล่อยให้พาฝันนั่งร้องไห้คร่ำครวญอยู่ตามลำพัง

     เวลาผ่านไปจากนาทีเป็นชั่วโมง อิมรานยังคงขังตัวเองเงียบอยู่ในห้องนอน ไม่ได้ออกมาดูว่าหญิงสาวเป็นเช่นใดเลย ส่วนพาฝันก็เลื่อนกายเปลือยเปล่านั่งชันเข่าพิงโซฟา โดยไม่คิดจะหาอาภรณ์มาปิดบังร่างกาย ลำแขนเรียวเสลากอดเข่าแน่น ใบหน้างามซุกซบกับหัวเข่า หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน

     ทั้งสองต่างใช้เวลาส่วนตัวในการใช้ความคิดและหาเหตุผลให้กับสถานการณ์ที่เลวร้ายเช่นนี้

     เวลาผ่านไปจากช่วงบ่ายจนถึงพลบค่ำ ร่างสูงจึงค่อยๆ เปิดประตูห้องนอนออกมา

     อิมรานเดินไปหาร่างบางที่ยังคงซบหน้าลงกับหัวเข่านิ่งอยู่ ชายหนุ่มนั่งลงบนโซฟานุ่ม และรั้งร่างบางขึ้นมานั่งบนตักแข็งๆ ของตน

     ดวงตาคมกวาดไปทั่วร่างบางอย่างสำรวจอีกครั้ง พาฝันในตอนนี้ไม่ได้สวยงามอย่างเดิม ผมที่เคยยาวสลวยตอนนี้พันกันยุ่งเหยิงไปหมด ใบหน้าที่เคยผุดผ่องกลับซีดเซียว และมีรอยแดงที่เกิดจากการครูดกับพื้นพรม มุมปากอิ่มมีคราบเลือดที่แห้งกรังติดอยู่ คงเกิดจากแรงกระแทกจนฟันขบเข้ากับเนื้อบางๆ ในโพรงปาก

     อิมรานเชยคางมนขึ้น มองสบเข้าไปในดวงตาฉายแววโศกเศร้าของหญิงสาว และยังเห็นน้ำใสๆ คลออยู่ในเบ้าตา อิมรานใช้ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยใต้ขอบตาไล่หยาดน้ำตาที่ค่อยๆ ไหลรินลงมาอีกครั้ง

     “ฉันไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่เธอบังคับฉันเองนะพาฝัน ถ้าเธอจะยอมบอกเหตุผลที่เธอต้องกลับไปเป็นแบบวาดภาพนู๊ดอีกครั้งแต่โดยดี เธอก็ไม่ต้องเจ็บตัวมากขนาดนี้ แต่เธอมันดื้อ ดื้อมากกว่าที่ฉันคิดเอาไว้เสียอีก”

     อิมรานแตะปลายนิ้วเรียวกับมุมปากอิ่มเบาๆ

     “ฉันจะให้โอกาสเธออีกครั้ง บอกความจริงกับฉัน แล้วเราก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง”

     พาฝันกระพือเปลือกตาขึ้นมองเข้าไปในดวงตาสีเทาที่อ่อนแสงลงแล้วนิ่งนาน

     “อย่าเงียบน่าพาฝัน ฉันไม่ชอบการรอคอยสักเท่าไหร่หรอกนะ”

     “คุณโกรธฝัน เพราะฝันกลับไปเป็นแบบให้คุณวาโยวาดภาพนู๊ดแค่นั้นเหรอคะ จริงค่ะที่ฝันรับปากกับคุณว่าจะไม่ทำงานนี้อีก แต่คุณต้องไม่ลืมสถานะระหว่างเราสองคนนะคะ ว่าคุณเป็นเจ้าหนี้ไม่ใช่เจ้าชีวิตของฝัน” หญิงสาวบอกเสียงเย็น

     “พาฝัน” อิมรานกัดฟันกรอด ความโกรธขึ้งแล่นขึ้นเป็นริ้วๆ อีกครั้ง

     “ฝันไม่ได้ทำอะไรผิด ถ้าคุณจะมองเห็นฝันเป็นนางบำเรอของคุณ ฝันก็ไม่ว่าหรอกค่ะ เพราะฝันรู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิ์ คุณจะนอนกกนอนกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับใครก็ได้ ฝันก็ไม่มีสิทธิ์ห้ามปราม แต่นางบำเรออย่างฝันไม่มีสิทธิ์ทำงานบ้างเลยรึไงคะ เงินของคุณมีมากมายฝันรู้ค่ะ แต่คุณจะให้ฝันหมดตัวเลยรึเปล่าล่ะคะ ถ้าสักวันคุณเบื่อฝันขึ้นมา แล้วฝันกับแม่จะอยู่กันยังไง ถ้าตลอดเวลาฝันไม่ได้ทำงานเก็บเงินเอาไว้บ้าง คุณเคยคิดบ้างไหมคะ” พาฝันหยุดพักหอบหายใจ

     “ฝันแค่เปลือยกายให้คนอื่นวาดภาพให้ แต่ไม่ได้ไปนอนกับใครอื่นที่ไม่ใช่คุณนะคะ” พาฝันตัดพ้อ

     อิมรานนิ่งอึ้งไป หัวสมองกำลังทบทวนคำพูดเปิดเปลือยของหญิงสาว และรู้สึกหน้าชานิดๆ เมื่อความคิดที่ว่าหญิงสาวอาจจะเห็นเขากับวารุณีกกกอดกันอยู่ในห้องของบ้านชายทะเลในวันนั้นเป็นเรื่องจริงขึ้นมา

     อิมรานปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว

     “แล้วทำไมไม่ทำงานอย่างอื่น ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าถ้าเธออยากจะทำงานก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่งานนี้”

     “ทำไมคะ”

     คำถามสั้นๆ ของพาฝัน ทำให้อิมรานรู้สึกคอแห้งขึ้นมาดื้อๆ จะให้เขาบอกได้ยังไงว่าเขาหวงเธอ ไม่อยากให้ใครได้เห็นหญิงสาวอย่างที่เขาเห็น ไม่อยากให้ใครได้มาแตะต้องและสัมผัสเธอ อย่างที่เขาได้ทำ ชายหนุ่มหยุดนิ่งอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหาคำตอบให้กับเธอ

     “ฉัน...เอ่อ...ไม่เห็นต้องถามเลย ก็เธอเป็นผู้หญิงของฉัน และฉันก็ไม่ต้องการให้ใครมาเห็นเธออย่างที่ฉันเห็นไงล่ะ” อิมรานบอกความจริงแต่ไม่หมด

     “เท่านั้นเองเหรอคะ” พาฝันใจห่อเหี่ยว เธอหวังจะได้ยินคำพูดที่แสดงออกว่าห่วงหวง หรือจะเป็นคำว่าชอบสักนิดก็ยังดี แต่นอกจากว่าอิมรานจะไม่พูดแล้ว ยังย้ำถึงสถานะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเธออีก

     “ใช่ เธอหวังจะได้ยินอะไรจากฉันหรือไง” ดวงตาคมกริบมองเข้าไปในดวงตาคู่สวย ที่ตอนนี้ไม่มีน้ำตาไหลออกมาอีกแล้ว

     “ถึงฝันหวัง แต่คงไม่มีวันจะได้ยินหรอกค่ะ”

     “แล้วเธออยากได้ยินอะไรล่ะพาฝัน ถ้าฉันบอกเธอได้ ฉันจะพูดให้เธอฟัง”

     “คุณรักฝันบ้างไหมคะ”

     อีกครั้งที่ชายหนุ่มรู้สึกคอแห้ง และกระหายน้ำขึ้นมาอย่างหนัก คำถามตรงๆ ที่ออกมาจากริมฝีปากนุ่มทำให้หัวใจแกร่งกระตุกวาบขึ้นมา ความจริงในใจที่ไม่อาจปฏิเสธได้และมีเพียงเจ้าของคนเดียวที่รู้ แต่...คนที่ยอมรับความจริงกันง่ายๆ และบอกออกไปก่อนนั้น ไม่ใช่คนอย่างอิมรานแน่นอน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น