มณีน้ำเพชร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 อารมณ์ดิบที่ถูกปลุกเร้า # 1

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 อารมณ์ดิบที่ถูกปลุกเร้า # 1

คำค้น : อิมราน , พาฝัน , นางแบบนู้ด , จิตรกร , อิโรติก , เซ็กซ์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2560 13:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 อารมณ์ดิบที่ถูกปลุกเร้า # 1
แบบอักษร

ตอนที่ 7 อารมณ์ดิบที่ถูกปลุกเร้า

     “ลุกเถอะค่ะ เดี๋ยวหวานกลับมาจะเห็นเข้า” พาฝันบอกกับเส้นผมสีผมสีน้ำตาลเข้ม ที่ปกคลุมอยู่บนศีรษะทุยได้รูปสวย

     อิมรานเงยหน้าขึ้น ส่งดวงตายิ้มได้ให้พาฝัน ก่อนจะเลื่อนตัวกดจุมพิตหนักๆ บนเรียวปากนุ่มอีกครั้ง และถอนใจยาว

     “บอกตรงๆ นะ ฉันไม่ชอบสายตาของเด็กคนนั้นเลย”

     “เอ๋...ไม่ชอบหรือคะ ฝันนึกว่าคุณชอบซะอีก” พาฝันมองหน้าคนพูดอย่างไม่มั่นใจนัก

     “นี่ ถึงเธอจะมองว่าฉันเจ้าชู้ แต่ฉันก็เลือกนะ แล้วตอนนี้ฉันก็มีเธออยู่แล้ว”

     “แต่ถ้าไม่มีฝัน คุณก็คงรับไมตรีจากหวานใช่ไหมคะ”

     “ของฟรี ใครจะไม่เอาล่ะ” อิมรานลุกขึ้นยืนอวดหุ่นกำยำ และความเป็นชายที่ตอนนี้สงบนิ่ง พาฝันต้องเมินหน้าหนี ใบหน้าแดงซ่านอย่างอายแทน

     “ถ้าชอบของฟรี และถ้าคุณต้องการก็ได้นะ ฝันไม่ว่า” หญิงสาวลองหยั่งเชิงชายหนุ่ม และกลัวคำตอบที่กำลังจะได้ยินเหลือเกิน

     อิมรานหันมามองใบหน้านวลนิ่ง และตวัดเสื้อคลุมเข้ากับร่างกำยำ ร่างสูงสาวเท้าเข้ามาใกล้ร่างระหงที่ตอนนี้ทรงตัวขึ้น และกำลังสวมเสื้อคลุมอาบน้ำของตัวเองบ้าง

     “ของฟรีน่ะมันไม่มีค่าหรอก สู้ของเสียเงินไม่ได้ที่ทั้งสด หวาน หอม และสวยงามกว่าเยอะ” อิมรานยื่นหน้าเข้าไปใกล้หญิงสาว และยืนยันคำพูดด้วยจมูกและปากร้อนๆ ที่กดลงบนแก้มนวล “แต่ถ้าจะอนุญาตก็ขอบใจ” ชายหนุ่มบอก และยิ้มเจ้าเล่ห์ให้หล่อน ก่อนจะเดินเข้าบ้านไปเงียบๆ

     พาฝันได้แต่มองตามไปด้วยสายตาขุ่นเคือง ปากอิ่มๆ ก็ขมุบขมิบเจริญพรเขาไปต่างๆ นานา

     พาฝันเข้าไปในห้องครัวเล็กๆ ที่มีเครื่องอำนวยความสะดวกอยู่พร้อมสรรพ หญิงสาวอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีขาวพอดีตัวกับกางเกงขาสั้นโชว์ต้นขาขาวเนียน เธอเห็นถุงผักวางอยู่บนโต๊ะ จึงเดินไปเปิดดูและหยิบออกมาจัดการล้างหมดทุกอย่าง

     “ให้หวานช่วยอะไรไหมคะ” เสียงของวารุณีดังขึ้น พร้อมร่างอวบก็มาหยุดยืนอยู่ใกล้ๆ พาฝัน

     พาฝันหันกลับไปมองหญิงสาวที่ตัวเตี้ยกว่า แล้วก็ต้องนิ่งอึ้งไปเมื่อเห็นการแต่งตัวของวารุณี

     “ทำไมมองหวานอย่างนั้นล่ะคะ ไม่สวยเหรอ”

     พาฝันกวาดสายตาไปตามร่างอวบ เด็กสาวอยู่ในชุดเสื้อกล้ามตัวเล็กสีดำรัดรูปและคอเสื้อที่ลึกลงอวดเนินอกอิ่มที่ล้นทะลักให้ประจักษ์แก่สายตาผู้ที่ได้พบเห็น กางเกงขาสั้นแค่คืบเดียวสีขาว โชว์ต้นขาอวบและผิวสีน้ำผึ้งที่นวลเนียนน่าสัมผัส

     “สวยจ้ะ สวยมากทีเดียว” พาฝันตอบอย่างกระอักกระอ่วนใจนัก หญิงสาวหันหน้าไปล้างผักต่อ

     “ให้หวานช่วยนะคะ” วารุณียังอาสา แต่ในความเป็นจริงนั้น เธอแค่เข้ามาอยู่รวมกันกับพาฝัน เพราะรู้ว่าอีกสักพักชายหนุ่มรูปงามอย่างอิมราน จะต้องเข้ามาในนี้ด้วย หลังจากที่ได้เห็นภาพบาดตาบาดใจที่ริมสระ วารุณีก็กลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้ามาใหม่ ตั้งใจว่าจะต้องทำให้อิมรานหันมาสนใจเธอให้ได้ เธอต้องการให้เขาได้สัมผัสตัวเธอเหมือนที่สัมผัสพาฝัน และร่วมรักกับเธออย่างดุเดือดเร่าร้อนให้ได้

     “งั้นหวานช่วยล้างผักนี่ให้ทีนะ เดี๋ยวพี่จะได้จัดการกับอย่างอื่นต่อ” พาฝันยินยอมให้สาวน้อยช่วย ก่อนจะละมือจากตะกร้าใส่ผัก และเปิดตู้เย็นหยิบของสดออกมา

     “พี่สวยจังเลยนะคะ ใบหน้ารูปไข่แต่สวยเฉี่ยว ผิวพรรณก็ขาวผุดผ่อง หุ่นก็ดี หวานอิจฉาพี่จังเลยค่ะ”

     พาฝันเงยหน้าจากปลาหมึกที่มือบางกำลังจะเอาออกมาจากถุง มองไปที่ร่างเล็กอวบของวารุณีที่หันหลังให้ ยิ่งเห็นข้างหลังพาฝันก็ลอบกลืนน้ำลาย กางเกงที่สั้นจู๋นั้นปกปิดจงอยก้นงอนๆ ได้ไม่มิด จึงทำให้คนที่มองอยู่ได้เห็นเต็มๆ

     “หวานก็สวยจ้ะ”

     “จริงเหรอคะ” วารุณีหันขวับ ส่งยิ้มกว้างให้พาฝัน “แต่สีผิวของหวานไม่ขาวจั๊วะอย่างพี่นะคะ หวานอยากขาวบ้างจัง”

     “ผิวของหวานน่ะ เขาเรียกว่าสีน้ำผึ้งจ้ะ ฝรั่งเขาชอบสีผิวแบบนี้มากเลยนะ”

     “เหรอคะ เอ...แล้วอย่างคุณอิมรานจะชอบสีผิวแบบนี้รึเปล่าคะ”

     “เรื่องนั้นพี่ไม่รู้หรอกจ้ะ ถ้าหวานอยากรู้คงต้องไปถามคุณรานเองแล้วล่ะ” พาฝันตอบเรื่อยๆ แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะรู้สึกกระตุกวาบขึ้นมา

     “ถ้างั้น...หวานคงต้องหาเวลาลองไปถามคุณอิมรานดูแล้วล่ะค่ะ” วารุณีบอก แล้วกดยิ้มเหมือนกับจะเยาะลงที่มุมปากอิ่มเต็ม

     พาฝันมองสบเข้าไปในดวงตาวาววามคู่นั้น และต้องถอนหายใจออกมาแรงๆ เมื่อเสียงทุ้มๆ ของบุคคลที่กำลังเป็นตัวเอกของเรื่องดังขึ้น

     “ทำอะไรกันเอ่ย” อิมรานในชุดการเกงขาสั้นแค่เข่าสบายๆ กับเสื้อเชิ้ตไม่ติดกระดุมเลยสักเม็ดเดินเข้ามา ครัวเล็กๆ นั้นยิ่งแคบลงไปอีก เมื่อมีร่างสูงใหญ่เข้ามาร่วมวงด้วยอีกคน

     ชายหนุ่มหยุดชะงักกึกเมื่อได้เห็นการแต่งตัวของวารุณีที่ทำเป็นยืนหันหลังล้างผักไม่สนใจเขา แต่อิมรานไม่รู้หรอกว่า เด็กสาววารุณีกำลังใช้หูฟังการสนทนาของชายหนุ่มอย่างสนใจ และด้วยใจที่เต้นระทึก

     ดวงตาคมกวาดตาไปทั่วด้านหลังของวารุณี และลดลงไปจับจ้องที่สะโพกกลมกลึง ที่โผล่พ้นกางเกงตัวจิ๋วออกมา ชายหนุ่มยอมรับในใจว่าเด็กสาวนั้นสวย ผิวสีน้ำผึ้งนั้นนวลเนียนน่าสัมผัสและลูบไล้ แต่...อิมรานละความคิดเอาไว้ เมื่อเปลี่ยนสายตากลับมามองพาฝัน ทรวงอกอวบเต็มไม้เต็มมือขาวผ่องของหญิงสาวดันเสื้อกล้ามสีขาวที่ดูจะมิดชิดกว่าเสื้อกล้ามของวารุณี ตามความคิดของเขาออกมาเป็นรูปเป็นร่าง โดยไม่ต้องเปิดเผยมากนัก แต่ยั่วยวนชวนให้ค้นหาอย่างไม่รู้จักเบื่อ อิมรานกระตุกมุมปากหยักลึกขึ้น เมื่อคิดว่า แบบนี้มากกว่าที่เขาต้องการ

     อิมรานไปหยุดยืนซ้อนหลังพาฝัน สอดมือเข้ารวบเอวบางดึงแนบชิดเรือนกายแข็งแกร่ง และวางคางบึกบึนลงกับบ่าบอบบางของหญิงสาว

     “ทำอะไรจ๊ะเบบี๋” เขากระซิบถามเบาๆ ที่ข้างใบหูเล็กๆ ก่อนจะกดจูบลงกับบ่านวลเนียนหอมๆ นั้นเบาๆ

     “ว่าจะทำยำรวมมิตรทะเล กับต้มยำทะเล และก็ผัดผักทะเลน่ะค่ะ คุณทานเผ็ดได้รึเปล่า”

     “ได้สิ ทานเผ็ดก่อนแล้วก็ทานของหวานตาม”

     “ของหวานไม่มีค่ะ มีแต่ผลไม้แก้เผ็ดได้”

     “ทำไมจะไม่มีล่ะ ก็ตัวเธอไง หวานกว่าอะไรทุกสิ่ง” อิมรานกระซิบ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดต้นคอ กรุ่นกลิ่นอาฟเตอร์เชฟ ทำให้พาฝันรู้สึกวูบวาบ มือบางเริ่มสั่นน้อยๆ ใบหน้างดงามจุดประกายสีแดงแต้มไปจนทั่ว

     “ปล่อยเถอะค่ะ ฝันจะได้รีบทำอาหารให้คุณทาน ไม่หิวเหรอคะ” พาฝันเอียงหน้าไปมองใบหน้าคมที่แนบชิดอยู่ และก็ได้ปากและจมูกร้อนๆ ที่ซุกไซ้ลงมาพัลวัน

     “หิว แต่หิวเธอมากกว่า อาหารไว้ที่หลังก็ได้” เสียงทุ้มๆ นั้นแหบพร่า

     “แน้...ไม่ได้ค่ะ ฝันหิวข้าว คุณนี่ไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อยบ้างเลยหรือไงนะ” หญิงสาวเอ็ด และเบี่ยงหน้าหนีริมฝีปากร้อนๆ ที่ไล่ตามมา

     “ไม่ ฉันเพิ่งจะอายุ 28 ปี ยังหนุ่มยังแน่น ไม่เหนื่อยง่ายๆ หรอก”

     “แต่ฝันหิวข้าวนี่นา คุณจะใจร้ายปล่อยให้ฝันหิวข้าวจนตายเลยรึไง” เสียงหวานใสตัดพ้อออกมาไม่จริงจังนัก ริม-ฝีปากอิ่มยื่นออกมาอย่างงอนๆ ทำให้ชายหนุ่มต้องหัวเราะร่วน ก่อนจะปล่อยมือออกจากเอวบาง

     “ก็ได้ กินข้าวให้อิ่มท้องก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง”

     พาฝันหันไปส่งยิ้มขอบคุณ และเขย่งปลายเท้าขึ้นจุมพิตปากร้อนๆ ของชายหนุ่มเป็นรางวัล

     “อย่าทำน่ารักให้มากนัก ไม่งั้นฉันจะกินเธอแทนข้าวแน่พาฝัน” อิมรานคาดโทษ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป ปล่อยให้สองสาวจัดการกับอาหารสุดฝีมือ

     วารุณีใบหน้าบูดบึ้ง เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาสาวงามอย่างพาฝัน หล่อนกำมือแน่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเปลวไฟริษยาอย่างลืมตัว

     “หวาน ล้างผักเสร็จหรือยังจ๊ะ”

     เสียงหวานๆ ของพาฝันทำให้วารุณีต้องข่มความรู้สึกเอาไว้ และจัดการเขย่าน้ำล้างผักก่อนเททิ้ง และยกตะกร้าใส่ผักที่มีกะละมังรองกันน้ำหยดมาให้พาฝัน

     “เสร็จแล้วค่ะ พี่มีอะไรจะให้หวานช่วยอีกไหมคะ ถ้าไม่มีหวานขอออกไปทำธุระส่วนตัวสักครู่ค่ะ”

     “อ๋อ...ได้สิไปเถอะ ทางนี้พี่ทำเองได้จ้ะ” พาฝันบอก

     วารุณีกระตุกยิ้มให้หญิงสาว และเดินออกไปเงียบๆ เด็กสาวสอดส่ายสายตาหาร่างสูง และก็พบว่าชายหนุ่มนั่งคลึงแก้วไวน์ในมือเล่นอยู่ที่เก้าอี้ริมสระ เด็กสาวไม่รอช้าเดินเข้าไปหาชายหนุ่มทันที

     อิมรานเหลือบตามองร่างอวบที่กำลังเดินเข้ามาหา และเมื่อร่างนั้นมาหยุดยืนข้างหน้า เขาก็ลดแก้วไวน์ในมือลง

     “ว่าไง”

     “เอ่อ...หวานอยากจะว่ายน้ำในสระบ้าง ถ้าคุณจะกรุณา” เด็กสาวบอก ดวงตาคู่นั้นฉายแววใสซื่อได้อย่างเยี่ยมยอด

     “ก็เอาสิ ฉันอนุญาต” อิมรานบอก ก่อนจะหลุบตาลงมองที่หน้าอกหน้าใจ ที่วารุณีตั้งใจเปิดเผยให้เขาเห็นโดยเฉพาะ

     เด็กสาวยิ้มหวาน ก่อนจะถอดเสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้นออกอย่างรวดเร็ว อิมรานถึงกับอึ้งกับความกล้าบ้าบิ่นของเด็กสาว แต่ร่างอวบอิ่มที่อวดสัดส่วนอยู่ตรงหน้าก็ทำให้เขาต้องกลืนน้ำลาย ร่างอวบนั้นไม่ได้เปลือยเปล่า แต่มีบิกินี่ตัวน้อยปกปิดอยู่ สัดส่วนความเป็นสาวนูนเด่นเป็นรูปเป็นร่างออกมาให้เห็นอย่างเด่นชัด

     วารุณีหันหลังเดินโยกย้ายส่ายสะโพกบิดไปมา จนถึงขอบสระว่ายน้ำและหันกลับมามองอิมรานอีกครั้งอย่างยั่วยวน ก่อนจะกระโดดลงสระว่ายน้ำไป

     “บ้าเอ้ย” อิมรานสบถออกมาเมื่อความแข็งแกร่งกลางลำตัวผงกหัวขึ้นตอบรับความยั่วยวนนั้น ใจหนึ่งชายหนุ่มก็อยากจะลุกหนี แต่อีกใจหนึ่งก็สั่งให้นั่งต่อ รอดูว่าเด็กสาวกำลังเล่นเกมอะไรกับเขา

     ดวงตาคมจับจ้องไปที่ร่างอวบอิ่มที่ว่ายไปมาอยู่ในสระ วารุณีโผตัวไปมาอย่างสนุกสนาน ดวงตาของหล่อนชำเลืองมองร่างสูงอยู่เป็นระยะๆ ก่อนที่มือบางจะเอื้อมไปด้านหลังและกระตุกผ้าผืนน้อยที่ห่อหุ้มส่วนบนให้หลุดลอยไปกับสายน้ำ

     “อุ๊ย!” วารุณีแกล้งอุทานออกมาเสียงดัง เธอตีมือไล่น้ำให้พาผ้าผืนน้อยนั้นลอยไปใกล้ร่างสูง ดูเผินๆ เหมือนว่าเธอจะตีน้ำให้พัดกลับมาหาแต่จริงๆ แล้วไม่ใช่

     อิมรานมองไปที่ผ้าผืนน้อยสีชมพูที่ลอยมาหาเขาสลับกับมองร่างอวบอิ่มที่ยังคงลอยอยู่กลางสระ น้ำใสๆ นั้นทำให้ดวงตาคมมองเห็นทรวงอกอวบและเม็ดยอดสีน้ำตาลนั้นได้ชัดเจน โดยที่เจ้าของไม่คิดจะปิดบังเลยสักนิด

     “คุณอิมรานคะ ขอโทษนะคะช่วยโยนผ้าชิ้นนั้นให้หวานหน่อยได้ไหมคะ หวานทำมันหลุด” วารุณีตะโกนบอก

     อิมรานลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินมาที่ขอบสระ และนั่งยองๆ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวเกี่ยวผ้าสีชมพูเอาไว้ ชายหนุ่มมองผ้าชิ้นน้อยนั้นเหมือนมันเป็นของแปลกที่ไม่เคยเห็น

     ดวงตาคมกริบสีเทาตวัดไปมองทรวงอกอวบที่เด่นชัดในน้ำใสแจ๋วผ่านๆ และมองผ้าผืนน้อยในมือ ก่อนจะโยนผ้าผืนน้อยสีชมพูกลับไปให้วารุณี

     วารุณีรู้สึกขัดใจที่ชายหนุ่มไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเรือนร่างของหล่อนอย่างที่อยากให้เป็น แต่ไม่สามารถแสดงอาการออกมาได้ จึงต้องฝืนยิ้มหวานส่งไปให้ แต่ก็ยังไม่ยอมสวมใส่ผ้าผืนน้อยเพื่อปิดบังทรวงอกอวบของตัวเอง

     เมื่อปลาไม่กินเหยื่อ วารุณีก็เปลี่ยนเบ็ดใหม่หญิงสาวเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ขอบสระ แม้ว่าตอนนี้อิมรานจะลุกขึ้นยืนและทำท่าจะเดินหนีแล้วก็ตาม

     “คุณอิมราน ไม่ลงมาว่ายน้ำกับหวานหน่อยเหรอคะ น้ำเย็นสบายดีจังนะคะ”วารุณีเรียกเอาไว้

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}