สายไหมสีชมพู

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Bad Friend 10 อัพครบ

คำค้น : ซัน,อุ้มอิ้ม,เพื่อน,Bad Friend

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2560 21:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Bad Friend 10 อัพครบ
แบบอักษร

​Bad Friend 10​


ฉันนั่งมองออกไปยังนอกหน้าต่างอย่างเลื่อนลอย ภาพความเลวร้ายยังคงหลอกหลอนฉันทุกครั้งที่หลับตาและตื่นมาฉันก็ต้องนั่งร้องให้อยู่อย่างนั้น วันนี้เป็นวันที่ฉันต้องไปมหาลัยแต่ฉันไม่พร้อมที่จะไปเลยสักนิด และไม่คิดที่จะอยากไปเลยด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าถ้าไปเจอหน้าผู้ชายสารเลวคนนั้นฉันจะอดทนที่จะไม่ร้องไห้ออกมาได้หรือเปล่า ฉันไม่อยากแม้จะเห็นหน้ามันด้วยซ้ำ


เฮ้ออออออ ฉันถอนหายใจออกมาทันทีเมื่อก้มมองนาฬิกาก็พบว่าถึงเวลาที่ฉันจะต้องไปมหาลัยแล้ว


ฉันใช้เวลาเพียงไม่นานที่จะขับรถมาถึงมหาลัยแต่ก่อนที่จะลงจากรถฉันต้องนั่งทำใจนานหลายนาทีเพื่อที่ยามลงไปแล้วเจอหน้ามันฉันจะได้มีสติมากพอ 


Truuuuuuu Truuuuuuu 


แต่เมื่อฉันตั้งท่าจะลงจากรถเสียงโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้นมาทันที เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่าปลายสายที่โทรมาคือยัยเจนนั่นเอง


" ฮัลโหลว่าไง " ฉันกรอกเสียงลงไปหลังจากกดรับสายแล้วเป็นที่เรียบร้อย ไม่นานเสียงปลายสายก็ตอบออกมา 


" วันนี้นั่งรออยู่ที่โรงอาหารนะ " ยัยเจนเอ่ยจบมันก็ตัดสายทิ้งไปทันทีปล่อยทิ้งไว้แค่ฉันที่นั่งส่ายหัวให้กลับโทรศัพท์ในมืออย่างปล่งๆ


ระหว่างทางเดินฉันก็ได้แต่ทำใจว่ายังไงก็ต้องเจอไอ้ซันอย่างแน่นอน แต่ถ้าไม่เจอตอนนี้ยังไงก็ต้องเจออยู่ดี และฉันคิดไว้แล้วว่าเมื่อเข้ามาก็ต้องเจอมันจริงๆ และเมื่อมองไปที่คนข้างๆมันฉันก็รู้สึกปวดหนึบที่หัวใจทันที ภาพของมันที่นั่งอยู่กับน้องรหัสของฉันทำเอาฉันยืนตัวเเข็งทันที


" อุ้ม " เสียงเรียกชื่อฉันขึ้นจากทางด้านหลังทำให้ฉันหันไปมองก็เจอกับพีตันที่เดินเข้ามายังที่ฉันยืนอยู่ ซึ่งฉันก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปแต่เลิกคิ้วขึ้นเป็นการถาม


" ทำไมไม่เข้าไปอ่ะ " มันถามฉันขึ้นมาแล้วขมวดคิ้วมองหน้าฉัน


" เปล่า ก็กำลังจะเข้าไปพอดี " ฉันตอบมันออกไปก่อนที่จะเดินนำมันเข้ามาซึ่งมันก็เดินตามฉันเข้ามาอย่างเงียบๆจนถึงโต๊ะ


" มาถึงนานยัง " ฉันเอ่ยถามยัยเจนเมื่อนั่งลงข้างมันและพยายามไม่มองไปที่คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามฉัน 


" สักพักแล้วอะ และไม่สบายหายยัง " ยัยเจนถามฉันออกมาและถามฉันกลับ แต่ก่อนที่ฉันจะตอบออกไปมันก็ยกมือขึ้นมาแตะที่หน้าผากของฉันเพื่อวัดไข้


" ตัวไม่ร้อน " มันเอ่ยออกมาก่อนที่เสียงหนึ่งจะเอ่ยขึ้น


" พี่อุ้มไม่สบายหรอคะ " ฉันมองไปที่คนที่นั่งอยู่ข้างกับไอ้ซันนิ่งๆและไม่ได้ตอบอะไรออกไปจนเด็กนั่นหน้าเสียไปทันที


" มึงไม่ตอบน้องเขาอะ " ไอ้ไลน์เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าฉันยังคงเงียบอยู่ได้แต่มองสองคนตรงข้ามนิ่งๆ


" ก็ไม่อยากตอบ " ฉันเอ่ยตอบไอ้ซันออกไปก่อนที่จะละสายตาออกจากสองคนนั้นและหันกลับมาสนใจที่โทรศัพท์ของฉัน 


" เอ่อออ ใช่แล้วดรีมไอ้อุ้มมันไม่สบายอะ " เป็นเอวานที่เอ่ยบอกผู้หญิงคนนั้นออกไปเมื่อเห็นว่าฉันไม่ได้สนใจผู้หญิงคนนั้นอีก หลังจากนั้นทุกอย่างก็หลับเป็นเหมือนเดิมแต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไร และทั้งโต๊ะจึงมีแค่เสียงพูดคุยของดรีมกับไอ้ซันเท่านั้น 


" พี่ซันคะดรีมไปก่อนนะคะ " ฉันเงยหน้าขึ้นมาหลังจากที่ได้ยินดรีมเอ่ยขึ้น 


" เดี๋ยวพี่ไปส่ง " ไอ้ซันเอ่ยขึ้นก่อนจะหันมามองหน้าฉันซึ่งฉันก็มองกลับไปเช่นกัน แต่ไม่นานมันก็เดินออกไปพร้อมกับดรีมฉันจึงได้ถอนหายใจออกมาเมื่อต้องนั่งทนกับความอึดอัดอยู่นาน



1 อาทิตย์ต่อมา

ผับ

ฉันนั่งมองผู้คนมากมายที่ยืนโยกย้ายสายสะโพกกันไปมา เมื่ออยู่บนชั้นวีไอพีจึงทำให้มองเห็นชั้นร่างเป็นอย่างดี 


" ไอ้ซันมันยังไม่มาอีกหรอวะ " เสียงของไลน์เอ่ยถามขึ้นมา


" เดี๋ยวก็มามันบอกไว้ว่าเดี๋ยวไปรับเด็กก่อน " ฉันที่ได้ยินประโยคนั้นแต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรแต่ก็แอบจุกอยู่เล็กๆ ถึงแม้จะพยายามไม่รู้สึกอะไรแต่ฉันก็ไม่สามารถห้ามมันได้ทังหมดหรอก


แอดดดด 


ไม่นานเสียงประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมกับหนาของไอ้ซันและร่างบางของผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่ตัวด้วยชุดที่ยาวแค่คืบเดียวได้มั้ง เหอะ! มันก็ยังคงกินไม่เลือกอยู่ดี ฉันมองทั้งสองคนนั้นอยู่ไม่นานก็หันมาสนใจกับยัยเจนที่ชวนฉันคุย


" พวกมึงเดี๋ยววันนี้มีเพื่อนกูมาด้วยคนหนึ่งนะ " ฉันหันไปมองไอ้พีตันทันทีที่มันเอ่ยขึ้นมา 


" ใครวะ " ไอ้เอวานจอมอยากรู้ก็ถามขึ้นทันทีหลังจากที่พีตันเอ่ยจบได้ไม่นาน 


" เพื่อนเก่ากูอะ ไม่ไปเรียนต่อเมืองนอกพึ่งกลับมา " พูดจบทุกคนก็พยักหน้าเข้าใจทันที มีเพียงแค่สองคนเท่านั้นที่ซุกไซร้กันอย่างไม่อายผู้อายคน หน้าด้านสิ้นดีฉันเลิกสนใจสองคนนั้นและหันมาเล่นโทรศัพท์ต่อ


" อุ้ม " เสียงของไอ้ซันเรียกชื่อฉันขึ้นมาจนทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นมารมองมันเพราะตั้งแต่วันนั้นฉันกลับมันก็ไม่เคยคุยกันอีกเลย


" ไปคุยกันหน่อยดิ "มันเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่ฉันเงียบไม่ได้ตอบอะไรมันออกไป จนทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบมันจึงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง


" ไปคุยกับมันเถอะ โกรธอะไรกันจะได้เข้าใจ " ไอ้ไลน์เอ่ยบอกฉันขึ้นมา พวกมันพยายามถามฉันว่าทำไม่ฉันกับซันถึงไม่คุยกันแต่ฉันก็ไม่ได้ตอบอะไรทุกครั้ง


" เธอออกไปก่อน " ยัยเจนหันหน้าไปบอกผู้หญิงที่เข้ามากับไอ้ซัน


" แต่... "


" ออกไป " เสียงของไอ้ซันเอ่ยออกมานิ่งๆจนทำให้ยัยนั่นรีบสบัดหน้าแล้วเดินกระแทกเท้าออกไป


" มีอะไรก็พูดมาดิ " ฉันเอ่ยขึ้นหลังจากที่ยัยนั่นเดินออกไป


" กูขอคุยกันสองคน " หลังจากมันเอ่ยจบทุกคนก็พากันเดินออกจากห้องไปทันทีจนทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง


" ทำไมมึงถึงไม่พูดกับกู " มันเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอยู่นาน


" กูคงจะอยากคุยกับคนที่ทำเรื่องเลวๆกับกูหรอกนะ " ฉันเอ่ยขึ้นพร้อมกับจ้องหน้ามันด้วยสายตาดุดันพร้อมกับเอ่ยถึงเรื่องราวเลวร้ายนั่น 


" แล้วมึงจะให้กูทำยังไง " มันเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับจ้องหน้าฉันนิ่งๆ มันมีอะไรที่ช่วยลบความเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับฉันได้ด้วยหรอ 


" มึงก็เเค่เลิกยุ่งกลับกู " คงไม่มีทางที่ฉันกลับมันจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้หรอก

.

.

.

มาแล้วค่าาา ซันจะทำยังไง จะดีขึ้นหรือเลวกว่าเดิม


1เม้น 1กำลังใจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น