email-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep. 17 พาเข้าบ้าน 2 (จบ)

ชื่อตอน : Ep. 17 พาเข้าบ้าน 2 (จบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 78.5k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2560 23:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 17 พาเข้าบ้าน 2 (จบ)
แบบอักษร

​หลังจากที่เขาพาฉันเดินเข้ามาในตัวบ้าน แม่บ้านวัยกลางคนก็ยิ้มให้ดรากอน ด้วยรอยยิ้มเหมือนไม่ได้เจอกันตั้งนาน

"อ้าววว!!!  คุณหนู จะมาทำไมไม่บอกคะ ป้าจะได้เตรียมอาหารไว้ให้"  แม่บ้านวัยกลางคนเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะยิ้มให้ฉัน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร..

"แล้วแม่ไม่อยู่หรอครับ...."  เขาเอ่ยขึ้น ก่อนจะหยิบน้ำที่สาวใช้เอามาให้ขึ้นจิบ มองซ้ายมองขวา หาคนที่เป็นมารดา

"ใครถามหาฉัน...."  เสียงดังเอ่ยขึ้น ก่อนที่ร่างผู้หญิงที่ยังคงจัดว่าสวยอยู่ สวยตามวัยที่ดูยังไงก็ยังดูดี มีราศีจับ...

ผมก็เดินเข้าไปกอดแม่ตามปกติ จนท่านผละออก แล้วทำหน้าสงสัยใส่ผม

"นี่!!ผมจะกลับมาบ้าน ผิดหรอแม่" ผมเอ่ยขึ้นด้วนน้ำเสียงปะชด จนคุณหญิงดาราผู้เป็นแม่ต้องยิ้มออกมา 

"แหม๋...แล้วร้อยวันพันปีเคยกลับมาหาแม่ไหม" คุณหญิงดาราเอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด ก่อนที่จะรีบเดินไปนั่งโซฟา โดยไม่ทันได้สังเกตคนที่มากับผม

"มีลูกก็เหมือนไม่มี เชอะ!!!" คุณหญิงดาราทำท่างอนลูกชายหัวแก้วหัวแหวน แต่ก็โดนง้อด้วยการหอมแก้มฟอดใหญ่หลายฟอด จนยิ้มออกมาได้ สายตาจึงเหลือบไปเห็นผู้หญิงที่มากลับลูกชายตัวเอง...

"แล้วนี่ใครล่ะ..." คุณหญิงดาราเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะมองฉันอย่างพิจารณา

"สวัสดีค่ะ....คุณหญิง" ฉันยกมือขึ้นไหว้ ท่านก็รับไหว้ ตอนนี้ฉันรู้สึกร้อนๆหนาวๆยังไงชอบกล อะไรมันจะเกร็งขนาดนี้...

"ชื่อเสียงเรียงนาม อะไรน่ะเรา" คุณหญิงพูดด้วยน้ำเสียงออกจะไม่ค่อยชอบเท่าไหร่...

"อ่อ...ชื่อ...พะ.." ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เอ่ยชื่อตัวเอง เมื่อแม่ของดรากอนก็สวนขึ้นทันที

"ฉันขอพูดกับหนูตรงๆนะ....ฉันรู้ว่าเธอคงจะคบกับลูกชายฉัน เธอก็สวย น่ารัก แต่ฉันต้องขอโทษเธอนะ เพราะลูกชายฉันเขามีคู่หมั้นแล้ว ถ้าเธอจะกรุณา...." ยังไม่ทันที่แม่ของเขาจะเอ่ยจบดรากอนก็ปรามไว้เสียก่อน

"แม่ครับ...."  ผมนี่แทบปวดหัวเลย แม่ยังไม่ทันได้รู้จักชื่อยัยบ๊องเลย ก็ใส่เต็มเม็ดเต็มหน่วยไม่ยั้งเลย

"หยุดเลยนะเจ้ามังกร...แกก็ตัวดีเหมือนกัน ร้อยวันพันปีที่ไหนพาผู้หญิงเข้าบ้าน...แล้วนี่เอาใครมาแนะนำให้แม่รู้จัก" ฉันได้ยินดังนั้นถึงกับเหงื่อซกเลย จะว่าไปก็โหดใช่เล่นเหมือนกัน แต่ก็สะดุดกับประโยคที่ว่า'ไม่เคยพาผู้หญิงเข้าบ้าน' แสดงว่าฉันเป็นคนแรกหรอ...

"แม่ครับ...ผมว่า" ดรากอนก็พูดไม่จบประโยคเสียทีแม่เขาก็พูดแทรกขึ้น

"ฉันจะบอกอะไรให้นะหนู...ลูกชายฉันมันเจ้าชู้ คบใครก็ได้ไม่นานหรอก มันใช้ผู้หญิงเปลือง เปลี่ยนผู้หญิงเหมือนเปลี่ยนเสื้อผ้า...ฉันไม่อยากให้หนูเสียใจ...เลิกไปเถอะ"  ฉันถึงกลับอึ้ง นี่คุณหญิงเผาลูกชายตัวเองหรือไง ฉันถึงกับอดยิ้มออกมาไม่ได้ ตอนนี้ฉันมองหน้าเขา เขาก็ทำหน้ายักษ์ใส่ฉัน ฉันจึงได้แต่ยิ้ม...

"เอ่อ...คือ...หนู...หนู" ฉันอ้ำๆอึ้งๆจะเริ่มบอกกับคุณหญิงดารายังไง จนกระทั่ง

"แม่...นี่พลอยไพริน"  ผมเอ่ยขึ้น ตอนนี้แม่ผมถึงกับมองหน้าผมอย่างอึ้งๆ

"ค่ะ....หนู...ชื่อ...พลอยไพริน บุญส่งไพศาลกุลค่ะ" ฉันเอ่ยแนะนำตัวไป. ตอนนี้ฉันกำมือแน่นด้วยความตื่นเต้น ฉันมองหน้าหญิงวัยกลางคนที่ยังสวยด้วยจิตใจหวั่นๆ

"หนูพูดว่าอะไรนะ..."  คุณหญิงดาราถามย้ำ

"หนูชื่อพลอยไพริน" ฉันเอ่ยขึ้นอีกครั้ง จนคุณหญิงดาราหันหน้าไปมองลูกชาย ที่ตอนนี้ดรากอนพยักหน้าให้น้อยๆ

"อ้าวว!!!กร ทำไมไม่บอกแม่ ว่าเป็นหนูพลอย" ผมนี่ถึงกลับอึ้ง แม่โยนความผิดให้ผมได้เฉยเลย

"ก็ผมจะบอกแม่แล้ว...แต่แม่ก็แทรกทุกที" ดรากอนเอ่ยขึ้นก่อนจะพิงพนักโซฟา ที่ตอนนี้มีแต่ฉันเท่านั้นที่เกร็ง จนคุณหญิงดารายื่นมือมาจับที่มือฉันตอนนี้รู้ว่ามันชุ่มไปด้วยเหงื่อ 

"แม่ขอโทษนะ แต่ที่แม่พูดก็เพราะแม่อยากได้หนูเป็นลูกสะใภ้คนเดียว แม่ก็นึกว่าลูกชายตัวดีของแม่จะพาผู้หญิงที่ไหนมา แม่ก็ต้องจัดการไปก่อน"  ท่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนเหมือนจะรู้สึกผิด ก่อนที่จะโผเข้ากอดฉัน ฉันกอดตอบด้วยความอึ้งๆนิดๆ

"เอ๋...สวยขึ้นกว่าตั้งแต่เมื่อก่อนเยอะเลย.. มิน่าล่ะ!!! เจ้ากรมันถึงได้หลงขนาดนี้" ทันทีที่ได้ยินประโยคท้าย ถึงกับ....

แค่กๆๆ...แค่กๆๆ!!!

เสียงของดรากอนสำลักน้ำ ไอจนหน้าแดง นี่เขากินยังไงถึงได้สำลักน้ำ

"อยู่ทานข้าวเย็นกับแม่ก่อนนะ...จะได้ถามไถ่เรื่องแม่ของหนูด้วย" คุณหญิงดาราเอ่ยขึ้น

"ค่ะ...คุณหญิง"  ฉันเอ่ยออกไป 

"เอะ...ไม่เอาๆๆๆ เรียกแม่จะดีกว่า"  ฉันถึงกับยิ้มออกมาทั้งเขินทั้งอายเมื่อดรากอนนั่งฝั่งตรงข้าม มองมาที่ฉันอย่างยิ้มๆ

"อ่อ...ค่ะ...คุณแม่"  คุณหญิงดาราจึงเอามือมาลูบที่มือฉันอย่างเอ็นดู ฉันรู้สึกว่าความเกร็งมันค่อยๆลดลงไป...

จะว่าไปยัยนี่ก็เข้ากับคนอย่างแม่ผมได้ดีนะ อาจจะเป็นเพราะแม่ผมชอบเธออยู่แล้วมั้ง ผมจึงเดินเลี่ยงมา ปล่อยให้ทั้งสองได้คุยกันอย่างสมใจ

ตอนนี้ผมเดินออกมาที่สวนหลังบ้าน ลมเย็นๆ ดอกไม้นานาชนิด มีศาลาไว้นั่งเล่น เหล่าผีเสื้อต่างบินตอมดอกไม้ บ่งบอกถึงความเป็นธรรมชาติ 

สักพัก ยัยบ๊องก็เดินมาหาผม เดินมานั่งตรงข้ามกับผม ผมจึงมองใบหน้าหวานยามนี้เหมือนสนใจเหล่าดอกไม้นานาพันธ์ุ รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าเรียว ทำเอาผมยิ้มตาม....

"สวยมากเลย...ว่าไหม"  เธอเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น ยิ้มกว้างเห็นฟันขาวให้กับผม ผมจ้องมันอยู่นาน คิดถึงริมฝีปากอิ่มที่มันช่างหวานราวกับน้ำผึ้งเดือนห้า...

เธอจึงรีบหลบสายตาต่ำ ก่อนจะเอ่ยถามผมเสียงเบาอยู่ในลำคอ

"มองอะไร...."  

"มองเมีย..." ผมเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี

"บ้า...ไม่คุยด้วยแร่ว ชิส์"  ฉันยู่หน้าใส่เขา ก่อนจะรีบเดินออกจากศาลา แต่เขาก็ดึงแขนฉันไว้ ให้ไปนั่งที่ตักเขา

หมับ!!!

"ดรากอน...เดี๋ยวมีใครมาเห็น" ฉันตีแขนเขา ก่อนจะมองซ้ายมองขวา แต่เขาก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เหมือนไม่มีอะไรทั้งนั้น

"ปล่อย...ฉันจะไปช่วยป้านวล...เตรียมอาหาร"

เธอพยายามแกะมือผมออกจากเอวเธอ ผมหมั่นเขี้ยว ผู้หญิงอะไรน่ารักว่ะ

ฟอด!!!!

ผมหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ ก่อนที่จะยอมปล่อยเธอ

"อื้ออออ!!!  ไอมังกร...คนฉวยโอกาส" ฉันรีบเดินออกจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว ด้วยท่าทางเขินอาย

เวลาพลบค่ำ เวลาทานอาหาร

ฉันที่นั่งที่โต๊ะอาหารพร้อม โดยฉันนั่งข้างดรากอน ฝั่งตรงข้ามก็เป็นแม่ของดรากอน ส่วนหัวโต๊ะก็คุณพ่อของเขา 

อาหารหลากหลายชนิดวางตรงหน้า หน้าตาน่ารับประทานมาก ถ้าฉันมาที่นี่บ่อยๆคงอ้วนเป็นแน่....

"กร...ตักอาหารให้หนูพลอยสิลูก" เสียงคุณหญิงดาราเอ่ยขึ้น ก่อนที่ผมจะยิ้มรับน้อยๆแล้วตักอาหารไปใส่จานยัยนั่น...คนอะไรกินข้าวอย่างกับแมวดม...

"หนูพลอยไปอยู่อังกฤษเป็นไง เหมือนเมืองไทยไหม"  เสียงท่านชูชัยเอ่ยขึ้น ซึ่งก็คือพ่อของดรากอน ฉันจึงยิ้มให้อยากจะแชร์ประสบการณ์ ว่าการอยู่เมืองไทยนี่แหละดีสุดแล้ว

"ก็...ดีค่ะ แต่หนูชอบเมืองไทยมากกว่าค่ะ"  ฉันเอ่ยขึ้นอย่างยิ้มๆ ท่านชูชัยจึงพยักหน้าอย่างยิ้มๆ

"ไม่มีที่ไหน มีความสุขเท่าเมืองไทยหรอก"  ท่านชูชัยเอ่ยขึ้น ผมรู้สึกว่าตั้งแต่ยัยบ๊องมานั่งกินข้าวร่วมด้วย รู้สึกว่าพ่อกับแม่ดูร่าเริง มีความสุขมากกว่าปกติ พูดมากขึ้น ยิ้มมากขึ้น

"ว่าแต่ชอบเมืองไทยแล้ว แล้วชอบคนไทยไหมจ๊ะ"  คุณหญิงดาราเอ่ยขึ้น ทำเอาฉันถึงกับหยุดเคี้ยวข้าวทันที หันไปมองหน้าคนที่อยู่ข้างๆ ที่ตอนนี้นั่งกินข้าวไม่พูดอะไร แล้วฉันจะตอบว่าไงดี...

"อันนี้ก็แล้วแต่อนาคตค่ะ"  ฉันเอ่ยออกไปอย่างยิ้มๆ ทำเอาท่านชูชัยถึงกับอดขำไม่ได้ ทำเอาคุณหญิงดาราถึงกับแอบค้อนใส่ผู้เป็นสามี...

ผ่านไปประมาณ1ชั่วโมง 

ฉันกับดรากอนก็ขอตัวกลับก่อน เพราะถึงยังไงฉันก็ต้องกลับมาที่คอนโดฉันอยู่แล้ว ส่วนดรากอนเขาเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบอยู่บ้านมั้ง เพราะเขาไม่นอนที่บ้าน...

"ผมกลับนะครับ..." ดรากอนกับฉันยกมือไว้ผู้เป็นประมุขของบ้านพร้อมกับภรรยาผู้รู้ใจ ที่ตอนนี้ยืนยิ้มให้พวกเราสองคน

"หนูกลับก่อนนะคะ"  ฉันยิ้มให้พร้อมยกมือไหว้

"บ้านหลังนี้ต้อนรับหนูเสมอนะลูก" คุณหญิงดาราโผเข้ากอดฉัน ก่อนที่ฉันจะรีบขึ้นรถไป...

ภายในรถก็มีเสียงเพลงคลอเบาๆ ทำให้บรรยากาศในรถไม่น่าอึดอัดเท่าไหร่...ฉันที่เผลอมองคนหื่นกามเป็นระยะๆ จะว่าไปถ้าไม่นับความหื่นกาม เขาก็น่าจะเป็นคนดีคนนึงก็ว่าได้

"อยากมองหน้าทำไมไม่บอก ไม่ต้องแอบมองก็ได้" ผมเอ่ยขึ้น ก็พอจะรู้นะว่ายัยบ๊องแอบมองผม ผมก็ที่จะอดแกล้งไม่ได้...

"เปล่าซะหน่อย...นายหันไปมองทางนู่น ไม่ต้องมองหน้าฉัน" ฉันรีบพูดกลบเกลื่อนความเขินอายของตัวเอง...

"ฉันว่าจะแวะไปผับหน่อย ช่วงนี้ให้ไอไบรท์เข้าแทนบ่อยแล้ว...ไม่ว่าไรช่ะ"  ผมเอ่ยขึ้นพร้อมมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้กำลังคุ้นคิดอยู่...

"อือออออ!!! ก็ได้" ฉันเอ่ยแล้วหันไปยิ้มให้เขา ก่อนที่จะหันสนใจถนนตรงหน้า

ดรากอนใช้เวลาไม่นานก็มาถึงไนท์คลับของเขา เขาเดินจูงมือฉันไม่ห่างขึ้นไปยังชั้นสอง เมื่อมาถึงโซน วีไอพี เหล่าเพื่อนเขาก็อยู่ครบ ฉันจึงยิ้มให้เหล่าเพื่อนเขา...

"ว๊าวววว!! สาวสวย" อยู่ดีๆเวย์ก็จะเดินเข้ามากอดฉัน แต่ดรากอนจับที่บ่าเพื่อนเขาไว้ แล้วเวย์ก็หันหน้าไปทำหน้าเซ็งๆใส่ดรากอน ฉันจึงได้แต่ยิ้มออกมา

"เฮ้อ...มึงจะหวงอะไรนักหนา แค่จะทักทายเอง" เวย์เอ่ยขึ้นก่อนจะเดินไปฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ โดยมีไบรท์ กัส ที่นั่งอยู่ 

"เธอจะเอาอะไร..." ดรากอนเอ่ยขึ้น

"ไม่อ่ะ...ไม่ดีกว่า" ฉันที่เอ่ยตอบออกไป จนเหล่าเพื่อนเขาต้องยิ้มออกมา แล้วมองหน้าฉันอย่างแปลกๆ จนกัสเอ่ยขึ้น

"เดี๋ยวนะๆ...เธอชื่ออะไรนะ" อยู่ๆกัสก็ทำหน้าเหมือนอยากรู้ใส่ฉัน 

"ชื่อพลอย" ฉันเอ่ยขึ้น ก่อนที่กัสก็ยังคงทำหน้าเหมือนสงสัยอีก...

"ชื่อพลอย...แต่ทำไมใบหน้าเธอมันลอยมาติดที่ใจฉันอ่ะ" ฉันถึงกับยิ้มออกมาให้กับมุกเสี่ยวของเขา จนดรากอนโยนอะไรสักอย่างใส่กัสเพื่อนของเขา

ปั่ก!!!

"ไอเพื่อนบ้า...มึงเล่นแรงไป กูแค่หยอก " จนตอนนี้ฉันมองหน้าดรากอนที่ไม่นิ่งมาก จนฉันรู้วาบที่สันหลัง...นั่งตัวแข็งทื่ออัตโนมัติ แต่เพื่อนเขามิวายเลิกหยอกล้อ

กัสเดินเข้าไปด้านหลังของดรากอน ก่อนที่จะเอามือพาดที่บ้ากว้าง แล้วเอ่ยขึ้นว่า..

"เมียเพื่อนก็เหมือนเมียเรา...ถ้าเพื่อนไม่เอา เราก็เอาแทน" กัสแทบวิ่งหนีไม่ทัน เมื่อดรากอนลุกจะถีบเขา จนดรากอนดึงฉันให้มานั่งใกล้ๆ     การกระทำของเขามันทำให้ฉันคิดเข้าข้างตัวเอง ว่าดรากอน'หึง' ฉัน...

เสียงหัวเราชอบใจของเหล่าเพื่อนเขาทำเอาฉันต้องแอบอมยิ้มให้กับคนเอาแต่ใจอย่างดรากอน จะว่าไปวันนี้ผู้นก็เยอะดี จนตอนนี้ฉันรู้สึกว่าเริ่มเวียนหัวกลับไฟแสงสีต่างๆที่มันระยิบระยับละลานตา จึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

"ดรากอน...เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"

"อื้มมมม" 

เมื่อฉันเดินมาถึงห้องน้ำ ด้วยความที่ไม่ระวัง

ปั่ก!!!!

"อุ๊ยยย!!!ขอโทษค่ะ" หญิงสาวคู่กรณีรีบขอโทษฉัน ฉันรีบเงยหน้ามองเธอ เธอช่างดูสวยสง่า ราวกับนางฟ้าเลยก็ว่าได้

"ไม่เป็นไรค่ะ"  ฉันรีบตอบก่อน ก่อนจะเดินไปเข้าห้อง 

จนฉันเดินขึ้นมาขั้นสอง จึงพบเข้ากับดรากอน นี่อย่าบอกนะว่าเขามารอฉัน...

"ทำไรเนี้ย...ฉันนึกว่าโดนฉุดไปล่ะ"

"ปาก..." ฉันตอบแค่นั้น ก่อนจะเดินนำเขาขึ้นไป...จนฉันได้ยินเสียงเรียกชื่อดรากอน

"มังกร!!!" แต่เสียงนั่นมันไม่ใช่เสียงของผู้ชายใช่ไหม....







เอาแล้วไง...ใครเป็นคนเรียกดรากอน....

​#โปรดติดตามต่อไป เร็วๆนี้


ความคิดเห็น