Mogami Aki

ขอฝากติดตามผลงานด้วยครับ วันละ 1 Like 1 Comment เป็นกำลังใจด้วยครับ ^^

ตอนที่ 5 ดูเหมือนว่านอกจาก 'จีบสาว' แล้วยังมีอย่างอื่นด้วยแฮะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 ดูเหมือนว่านอกจาก 'จีบสาว' แล้วยังมีอย่างอื่นด้วยแฮะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2560 21:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 ดูเหมือนว่านอกจาก 'จีบสาว' แล้วยังมีอย่างอื่นด้วยแฮะ
แบบอักษร

หลังจากที่เข้าเดินกลับไปห้องเรียน เหล่าผู้หญิงที่ผมเดินผ่าน ก็ได้แต่หน้าแดงพร้อมกับหลบสายตาผมไป พวกเธอซุบซิบอะไรกันบางอย่างที่แม้แต่ผมเองก็ยังไม่ได้ยิน

ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องเรียนของผม ผู้หญิงในห้องเองก็ดูเหมือนว่าจะมีปฏิกิริยาไม่ต่างกัน

“ว่าไง หายหัวไปไม่นาน ดูดีขึ้นเชียวนะมึง ไปเจอของดีมารึเปล่า? เห็นได้คู่กับคุณลิซ่านี่ มึงมันน่าอิจฉาชะมัด!”

ไอ้โยเองยังบ่นต่อไปด้วยประโยคที่น่ารำคาญ ผมทำเป็นหูทวนลมจนครูเดินเข้ามาในห้อง

ตอนนี้ได้เวลาเรียนคาบที่ 3 แล้ว

การเรียนของผมตลอดทั้งวัน ไม่ติดขัดอยู่เลย อาจเป็นเพราะสมองที่ได้รับการพัฒนามาก็ได้ อาจจะเดินสวนทางกับลิซ่าบ้าง แต่เธอก็ได้แต่ส่งยิ้มพร้อมกับโบกมือมาให้

“เห้ย ไอ้โย กลับก่อนนะเว้ย ไปทำงานก่อนหล่ะ”

ผมบอกลาเพื่อนสนิทของผมก่อนที่จะรีบวิ่งออกไป ไอ้โยที่กำลังนั่งฟังเพลงอยู่ก็ยกมือของมันเป็นการบอกลา เมื่อผมเดินมาถึงหน้าโรงเรียนแล้วก็เห็นลิซ่าที่กำลังทำหน้าเฉยชายืนรออยู่โดยที่มีไอ้หน้าหล่อคนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆ

“ว่าไงลิซ่า ไปด้วยกันมั้ย?”

ผมทักเธอไปทันที พร้อมกับที่ไอ้หน้าหล่อที่มองมาทางผมอย่างหาเรื่อง หากพูดให้ถูกคือไอ้นี่เป็นหลานของผู้อำนวยการที่มีอำนาจในแถบนี้ เขามีผมสีดำตามแบบปกติของชาวเอเชียทั่วๆไป พร้อมกับใส่แว่น เขาพ่วงมาด้วยความสามารถด้านการเป็นผู้นำ และพรสวรรค์ในด้านการเรียน ทำให้คนในห้องของผมไม่ค่อยจะชอบหน้ามันเท่าไหร่นัก โดยเฉพาะผู้ชายหล่ะนะ

“อื้ม!”

จากหน้าที่เฉยชาของเธอเปลี่ยนมาเป็นยิ้มแป้นทันที ดึงดูดสายตาของทุกคนที่อยู่ในละแวกนั้นให้หันมามองดูเธอ

“เอาหล่ะ!”

เธอใช้มือทั้งสองข้างของเธอคล้องแขนของผมไว้ ผมได้แต่ถอนหายใจให้กับความน่ารักของเธอ

ดูเหมือนว่าจะมีสายตาอาฆาตจ้องมาทางผมจากทางข้างหลังหล่ะนะ

ผมกับลิซ่าเดินมาด้วยกันเรื่อยๆจนมาหยุดที่หน้าร้านขายเค้กที่ผมทำงานอยู่

“แยกกันตรงนี้หล่ะนะ ผมไปทำงานก่อนหล่ะ ไว้เจอกันครับ”

จุ๊บ

ผมบอกลาเธอพร้อมกับหอมแก้มเธอครั้งหนึ่งก่อนจะเดินเข้าร้านไป

‘ดำเนินการ เข้าสู่รูทของ แอเนลี่ คูเปอร์ ค่ะ’

“แหมๆ วัยรุ่นสมัยนี้เร่าร้อนกันจังนะ ดูเหมือนว่าพอมีแฟนแล้วดูมีเสน่ห์ขึ้นเลยนี่น้องที”

คนที่ทักผมคนแรกคือพี่สาวผู้จัดการร้านนั่นเอง ดวงตาของเธอแฝงความไม่พอใจไว้ด้วยแฮะ ผมทำอะไรให้หล่ะนี่

ระบบ : รูท แอเนลี่ คูเปอร์

1.ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะครับ [ได้รับค่าความสัมพันธ์ + 2]

2.ไม่พอใจอะไรผมรึเปล่าครับ? [เสียค่าความสัมพันธ์ -1]

3.มองทำไม? ไม่พอใจเหรอ? [เสียค่าความสัมพันธ์ -5 เธอจะรู้สึกไม่พอใจท่านมากขึ้น อาจนำไปสู่การไล่ท่านออกจากงาน]

“สวัสดีครับ วันนี้เองก็ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะครับ”

ไม่ต้องสืบว่าผมจะตอบอะไร ระบบเกมจีบสาวอะไรนั่นมันเอาแต้มแลกเงินไม่ได้หรอก! ผมยังต้องทำงานอยู่นะ!

[ได้รับค่าความสัมพันธ์ รวมเป็น 37 ค่ะ]

ผมทักทายเธอตอบพร้อมกับเปลี่ยนชุดทันที กลายเป็นชุดสีขาวพร้อมใส่ผ้ากันเปื้อนสีชมพู

“วันนี้มีออเดอร์มาหน่ะ อยากให้เธอรับหน่อย เป็นบัตเตอร์เค้กกับเค้กช็อคโกแลตในงานวันเกิด ทีพอจะรับได้ไหม? พอดีลูกค้าสาวคนสวยมาสั่งไว้หน่ะ ดูเหมือนจะให้ทีเป็นคนทำคนเดียวด้วยสิ จะปฏิเสธเห็นทีคงจะไม่ได้หล่ะนะ”

พี่สาวเดินมาพูดกับผม ลูกค้าสาวคนสวยเหรอ? ใครหว่า?

ผมเดินมาเตรียมวัตถุดิบในการทำทันทีพร้อมกับทำสิ่งต่างๆด้วยความมั่นใจ

หลังจากนั้นไม่ถึงสองชั่วโมง การทำงานของผมก็เสร็จทันที ดูเหมือนว่าทุกคนจะค่อนข้างตกใจที่ผมทำได้รวดเร็วขนาดนี้

“รสชาติของบัตเตอร์เค้กเป็นไงบ้างครับ?”

พี่สาวเริ่มกินทันทีพร้อมกับเคี้ยวด้วยแก้มสีน้ำผึ้งของเธอ

 “นี่สินะ รสชาติคนมีความรักหนะ หึหึ”

เธอกินเค้กไปแล้วพร้อมกับมีเสียงหัวเราะสุดสยองมาจากเธอ พนักงานในร้านแต่ละคนก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆกัน

[ได้รับค่าความสัมพันธ์ รวมเป็น 40 ค่ะ]

ดูเหมือนว่าการให้เธอกินของอร่อยๆก็สามารถเพิ่มค่าความสัมพันธ์ได้แฮะ

อึ้มมมมม

อูยยย

“เหนื่อยหน่อยนะวันนี้”

ผมที่กำลังบิดขี้เกียจอยู่นั้น ก็โดนกระป๋องเย็นๆแนบไว้ที่แก้มพร้อมกับเสียงทักทายจากรุ่นพี่ในโรงเรียนที่ทำงานอยู่ในร้านทักทายขึ้นมา

เขาเป็นผู้ชายที่ดูดีมีภูมิฐาน บุคลิกของเขาถือว่าดีกว่าคนทั่วๆไป หากพูดว่าเขาเป็นนายน้อยจากตระกูลดังๆผมคงไม่แปลกใจเลยหล่ะ

“ขอบคุณครับ พี่ภูมิ”

ผมรับกระป๋องน้ำอัดลมจากเขาพร้อมกับเปิดฝาออกและดื่มเข้าไป

“ได้ยินมาว่าได้แฟนแล้วนี่นา ว่าแต่ใครกันหล่ะ”

“ฮะๆ ลิซ่าจากชั้น ม.5 ห้อง 1 นั่นแหละครับ”

ดูเหมือนว่าพี่ภูมิจะดูอึ้งเล็กน้อยพร้อมกับยิ้มออกมา

“หืม ดาวโรงเรียนเลยหน่ะเหรอ แต่ระวังตัวไว้หน่อยหล่ะ ดูเหมือนว่าเคนหลานชายของผู้อำนวยการจะแอบชอบเธออยู่ล่ะ หากใช้ชีวิตในโรงเรียนลำบากขึ้น ก็มาปรึกษาพี่ได้นะ เห็นเจ้านั่นนิ่งๆแบบนั้นหน่ะ แต่โหดร้ายไม่เบาแหละ”

พี่ภูมิพูดกับผมด้วยสีหน้าจริงจัง น้ำเสียงของเขาดูเป็นห่วงผมอย่างแท้จริง

“ขอบคุณมากครับ ผมจะระวังตัวไว้ พี่ภูมิใจดีกับผมเสมอมาเลยนะครับ”

ผมพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม จากนั้นพี่เขาก็ยิ้มตอบ หลังจากนั้นเราก็พูดเรื่องต่างๆกันอีกนิดหน่อยจนได้เวลากลับบ้าน ตอนนี้ก็เกือบจะสองทุ่มแล้วด้วย

[ได้รับความสัมพันธ์จาก ภูมิ 50 ค่ะ]

[ระบบจะทำการดำเนินการเข้าสู่โหมดเนื้อเรื่องของภูมิ ท่านต้องการหรือไม่?]

เห้ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไอ้ความสัมพันธ์นี่คงแบบลูกผู้ชายสินะ ใช่ไหม? คงไม่ใช่แบบนั้นสินะ?

ผมปฏิเสธไปในทันที ยังไม่อยากจะเสี่ยง ถึงจะคิดว่าเป็นความสัมพันธ์แบบลูกผู้ชายก็เหอะ แต่แบบนี้ดูเหมือนว่าจะทำใจยากไปนิดหน่อย ขนาดกราฟความสัมพันธ์กับ 'ผู้หญิง' ของผมยังไม่ขึ้นชื่อพี่ภูมิเลยนี่หว่า ไอ้ความสัมพันธ์สุ่มเสี่ยงแบบนั้นหน่ะ

ผมต้องตีตัวออกห่างพี่เขาใช่ไหม  ไอ้ระบบนี่มันชื่อว่า 'จีบสาว' นี่หว่า ส่วนพี่ภูมิเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงแน่ๆ

ผมส่ายหัวพร้อมกับเดินออกไปลากลับบ้าน 

“ผมกลับแล้วนะครับ พรุ่งนี้จะมาใหม่”

ผมบอกลาทุกคนในร้านพร้อมกับมองไปยังผู้จัดการร้านที่ดูเหมือนจะทำหน้าบูดบึ้ง

‘อืมมม ดูเหมือนไข่กับนมที่บ้านเองจะหมดแล้วสิ แวะตลาดก่อนเข้าบ้านดีกว่า’

ผมเดินไปอีกเส้นทางหนึ่งเพื่อเลาะไปยังตลาด แม้ว่าในเวลานี้ร้านส่วนมากจะปิดไปแล้ว แต่ก็ยังมีบางร้านที่ยังเปิดอยู่ ผมใช้เวลาซื้อของไม่นานจากนั้นจึงเดินออกตลาดทันที

‘นั่นมัน...........’

สิ่งที่ผมเห็นก็คือหญิงสาวผมสีดำที่รวบผมไว้เป็นทรงโพนี่เทล หน้าอกของเธอเท่ากับมาตรฐานของสาวชาวไทย หน้าตาของเธอจัดว่าสวยแม้จะน้อยกว่าลิซ่าก็ตามที เธอถือกล่องเค้กกับถุงเค้กสีเหลืองไว้ มันเป็นของร้านผมเอง

‘ฟ้า…..’

หญิงสาวคนนั้นก็คือแฟนเก่าของผมเอง ผมจำเรื่องราววันนั้นได้ทันทีแม้จะผ่านมาแล้วสองปีก็ตาม เป็นอีกวันหนึ่งที่ผมเสียใจสุดๆรองมาจากวันที่สูญเสียพ่อแม่เลยหล่ะ

‘ผมถูกบอกเลิก’

ผมถูกผู้หญิงที่รักมากในชีวิตคนหนึ่งบอกเลิก ด้วยถ้อยคำสุดเบสิคเหมือนกับหลุดมาจากยุค 90 ที่ว่า

“เธอดีเกินไป”                                                                                                        

ไม่อยากจะบรรยายความรู้สึกในตอนนั้นหรอกนะ แต่มันเหมือนกับโลกของผมล่มสลายไปทั้งใบ ผมร้องไห้ทั้งคืนก่อนที่จะได้ไอ้โยมาปลอบใจ

ถึงในระบบจะแสดงว่าเธอมีใจให้ แต่ผมคงไม่อยากกลับไปรักเธออีกแล้วหล่ะ

ผมได้แต่สายหัวไปมาพร้อมกับเดินกลับบ้านทันที

พอมาถึงที่ปากซอยทางเข้าบ้านของผมแล้ว ผมรู้สึกได้ถึงสายลมอ่อนๆ ราวกับว่ามันกำลังปลอบใจผม ตั้งแต่ได้ระบบนี้มา ก็ดูเหมือนจะได้รู้อะไรที่สุดยอดทั้งนั้น    ตอนนี้ก็เกือบจะสองทุ่มแล้ว แถวนี้ก็แทบจะไม่มีคนมาอยู่อาศัย มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟฟ้าเท่านั้นที่ยังติดๆดับๆคอยเป็นแสงสว่างให้อยู่ ในแถบนี้มีแค่บ้านผมกับบ้านของเพื่อนบ้านที่อยู่ห่างไปค่อนข้างไกลเพียงเท่านั้น 

ขณะที่เดินผ่านลานหน้าตึกร้างแถวบ้านแล้ว ผมก็ได้ยินเสียงดังขึ้นมา

ตู้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

ดูเหมือนจะมีเรื่องอะไรน่าสนใจเกิดขึ้นแฮะ............






ขอบคุณรีดเดอร์ที่ให้ดาวสนับสนุนนะครับโผมม และขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ด้วยครับ

ส่วนเรื่องการลงนิยายเอง คาดว่าวันธรรมดาจะลง 1 ตอน ส่วนวันหยุด 2-3 ตอนครับ

ตอนนี้ก็เอาเรื่องชีวิตประจำวันไปก่อนแล้วกัน

ราตรีสวัสดิ์ครับบบบ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น