หอหมื่นอักษร
facebook-icon Instagram-icon

นี่! อาจอชี! เรียกคุณนั่นแหละ ทำไมไม่พูดล่ะ? อาจอชี!

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ตอนที่​​​​​​ 15 ชะตากรรมของผู้สังเกตการณ์

ชื่อตอน : ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ตอนที่​​​​​​ 15 ชะตากรรมของผู้สังเกตการณ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2560 13:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ตอนที่​​​​​​ 15 ชะตากรรมของผู้สังเกตการณ์
แบบอักษร

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

วันที่ห้า

จางจื่ออันเริ่มเข้าเกม

"ผู้ชี้แนะ คุณบอกว่าเพราะแมวนำโชคเป็นสัตว์ที่มนุษย์เลื่อมใสจึงได้กลายมาเป็นภูติสัตว์เลี้ยงใช่ไหม?” เขาถามกลุ่มแสงที่กะพริบระยิบระยับอยู่บนหน้าจอ

ผู้ชี้แนะใช่จ้า

จางจื่ออันถอดหายใจหนึ่งเฮือก "ฉันเข้าใจแล้ว ฉันคิดว่าฉันพอจะเดาประวัติของมันได้แล้ว"

ผู้ชี้แนะ : ถ้าหากผู้เล่นสามารถเดาประวัติของสัตว์เลี้ยงออกได้ คงจะเพิ่มระดับความประทับได้แบบถล่มทลายเป็นแน่

"ฉันไม่รู้ว่าสรุปแล้วใครเป็นคนสร้างเกมนี้ขึ้นมา แต่ว่าคนที่สร้างเกมนี้เก่งมาก คิดไม่ถึงเลยว่าแม้กระทั่งสิ่งนี้...สิ่งที่ไม่มีอยู่จริงก็สามารถนำมาทำเป็นสัตว์เลี้ยงได้"

ผู้ชี้แนะ : ผู้เล่นโชคดีมาก ไม่นึกเลยว่าจะสามารถจับสลากได้สัตว์เลี้ยงที่ไม่มีอยู่จริงเช่นนี้

"ฉันยังมีอีกหนึ่งคำถาม เวลาที่ฉันพูดคุยกับเจ้าแมวนำโชค คนอื่นจะได้ยินไหม?"

ถ้าหากไม่ระวังแล้วมีใครมาได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับซิงไห่เข้า มันอาจจะไม่โดนใครจับตัวไป แต่จะเป็นเขาต่างหากที่จะโดนจับส่งโรงพยาบาลบ้า

ผู้ชี้แนะ : มีเพียงแค่ผู้เล่นที่สามารถได้ยินสิ่งที่สัตว์เลี้ยงพูด คนอื่นฟังจะเป็นเพียงแค่เสียงสุนัขเสียงแมวร้องแค่นั้น

"งั้นก็ดีแล้ว"

เขาปิดหน้าจอโทรศัพท์ แล้วพูดกับซิงไห่ที่นอนอยู่บนเบาะผ้าฝ้ายกำลังมองดูผู้คนบนถนน "ซิงไห่ มาเล่นเกมของวันนี้กันเถอะ!"

"เมี๊ยว! เล่นเกม! เล่นเกม!" ซิงไห่ชูหางขึ้นอย่างดีใจ

วันนี้จางจื่ออันไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย การพึ่งพาสิ่งอื่นไม่ช่วยให้ชนะซิงไห่ได้ เพียงแค่มีพลังและจิตใจที่แน่วแน่ อาศัยโชคช่วยอีกสักหน่อยถึงจะพอมีหวัง

หลังจากที่ซิงไห่ซ่อนเสร็จแล้ว เขาหาอยู่ที่ชั้นหนึ่งก่อนจนเสร็จ จนแน่ใจว่ามันไม่ได้ซ่อนอยู่ที่ชั้นหนึ่ง

เขาขึ้นมาถึงชั้นสอง หลับตาลง จากนั้นจึงเริ่มหมุนรอบตัวเอง

หนึ่งรอบ...สองรอบ...รอบสาม...

ท้องไส้เริ่มปั่นป่วนขึ้นมา สักพักหนึ่งความต้องการที่จะอาเจียนก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

บ้านเริ่มหมุน ราวกับจะล้มลงเมื่อไหร่ก็ได้

เขาแยกทิศไม่ออก และก็ไม่รู้ว่าหน้าของตนหันไปทิศทางใด

เมื่อเขาหยุดลง สมองของเขาว่างเปล่า ไม่คิด ไม่ฟังสิ่งใด ใช้สัญชาตญาณ ลองเสี่ยงโชคที่มีอยู่หนึ่งในห้า

เขาสัมผัสกับลูกบิด หมุน และเปิดประตู

ลืมตา

ห้องนี้คือห้องนอนของเขาเอง ซิงไห่นั่งอยู่ตรงกลางพื้นห้องนอน

"จับเธอได้แล้ว" สีหน้าของเขาขาวซีดนิดหน่อย เขาหัวเราะแล้วพูดออกมา

"เมี๊ยว! เก่งมาก! จื่ออันเก่งมาก!" ซิงไห่เหมือนเต้นอยู่กับที่ ดีใจเป็นพิเศษ

แสงอาทิตย์ส่องเข้ามาจากด้านนอกหน้าต่าง ช่วงเวลานี้มันดูเหมือนกับภาพความจริงอันไร้ที่เปรียบ ไม่ใช่ภาพมายาที่สามารถเลือนหายได้ทุกเวลาอีกต่อไป

กริ๊ง!

เสียงกระดิ่งของชั้นล่างดังขึ้น ยังคงไม่ใช่ลูกค้าอยู่ดี

"พัสดุครับ! มีคนอยู่ไหมครับ?"

จางจื่ออันตอบ "มีครับ รอสักครู่!"

จากนั้นเขาจึงพูดกับซิงไห่ว่า "มากับฉัน ฉันมีของขวัญอยากจะให้เธอ"

ซิงไห่ราวกับโดนเวทมนตร์สะกดไว้ "เมี๊ยว...ของขวัญ?"

จางจื่ออันพูดว่า "ใช่ ของขวัญ ของขวัญที่ให้กับเธอ"

เขากวักมือเรียกซิงไห่ "มา ลงไปเอาของขวัญข้างล่างกันเถอะ"

ซิงไห่ร้องรำพัน "ของขวัญ...ของขวัญ...เมี๊ยว..."

พนักงานไปรษณีย์มาส่งกล่องใหญ่ๆ ที่ปิดแน่นกล่องหนึ่ง เมื่อได้ลายเซ็นต์ของจางจื่ออันแล้วก็กลับไป

จางจื่ออันใช้กรรไกรและคัตเตอร์เปิดชั้นที่ห่อของอยู่ในกล่องใบใหญ่ออก แกะเอาฟองพลาสติกที่ใช้ห่อของไว้ออก ซิงไห่นั่งมองดูเขาอย่างงงๆ อยู่ห่างไปไม่กี่เมตร 

เมื่อเปิดกล่องออกเสร็จแล้ว จางจื่ออันหยิบเอาเปลเด็กทารกที่เขาสั่งไว้ออกมา ด้านในปูด้วยฟองน้ำที่อ่อนนุ่มเป็นอย่างมาก ยังมีหมอนกับผ้าห่ม ผนังด้านข้างสลักคำว่า 'ซิงไห่' สองพยางค์

"มา ลองดูหน่อยว่าเหมาะไหม" เขาชี้ไปที่เปลแล้วพูด

"เมี๊ยว...ของขวัญ...ของซิงไห่?"

จางจื่ออันพยักหน้า "ใช่ ของเธอ มาลองเร็ว"

เขาออกห่างจากเปล ซิงไห่ลังเล เดินเข้าไปอย่างช้าๆ

เปลนอนเตี้ยมาก เขาสั่งให้โรงงานเปลี่ยนขาทั้งสี่ให้สั้นลง แม้แต่แมวตัวเล็กๆ แบบซิงไห่ก็สามารถกระโดดเข้าไปได้

"เมี๊ยว...อุ่นจังเลย...เมี๊ยว....อุ่นจังเลย....."

ซิงไห่นอนหมอบอยู่ภายในเปล กระโดดโลดเต้นไปมาอย่างดีใจ 

เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้น

จางจื่ออันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา


ผู้ชี้แนะ : ยินดีด้วย!ระดับความประทับใจของแมวนำโชคเพิ่มขึ้นจนเป็นรักใคร่ฉันมิตร! กำลังปลดล็อคชื่อจริง!

คำชี้แนะ : ลักษณะพิเศษของสัตว์เลี้ยง

ชื่อเรียก : แมวนำโชค

ระดับความล้ำค่า : ไม่ระบุ

อัพเดตลักษณะเฉพาะ : เปลี่ยนเรื่องร้ายให้กลายเป็นดี แม้อยู่ในสถานะวิกฤตก็สามารถพลิกให้กลายเป็นดีได้ ปลอบประโลมยามผิดหวัง!

ปลดล็อกที่มา :

ปี 1935 แอร์วิน ชเรอดิงเงอร์ (Erwin Schrödinger) นักฟิสิกส์ชาวออสเตรียได้นำเสนอการทดลองที่มีชื่อเสียง ‘แมวของแอร์วิน’ แมวตัวหนึ่งถูกขังไว้ในกล่องสีดำที่ปิดสนิท ภายในกล่องมีสารไซยาไนด์หนึ่งขวดที่เป็นอันตรายถึงชีวิต นอกจากนี้ยังมีสวิทซ์เปิดปิดที่จะทำให้เกิดการสลายตัวของสารกัมมันตรังสี

แมวตัวนี้อยู่ในกลุ่มหมอกของความน่าจะเป็น*ที่มีสภาวะทับซ้อนระหว่างความเป็นและความตาย อาจจะมีชีวิตอยู่ หรืออาจจะตายก็ได้ ซึ่งก่อนที่จะเปิดกล่องเพื่อสังเกตการณ์ไม่มีใครรู้ว่ามันเป็นหรือตาย

จากการพิสูจน์โดยผ่านการทดลองจำนวนมากตามหลักทฤษฎีควอนตัม แมวของแอร์วินกลายเป็นทฤษฎีที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางและเป็นที่พูดคุยกันอย่างเลื่อมใส

ภายใต้แรงศรัทธาอันมหาศาล แมวของแอร์วินได้กลายเป็นภูติสัตว์เลี้ยงสามพิภพด้วยความเพ้อฝันที่บริสุทธิ์

มันมีอยู่ แต่ว่างเปล่า

มันยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็ตายไปแล้ว

มันมีอยู่จริง แต่เป็นภาพลวงตา

มันกระหายที่จะมีชีวิตอยู่

มันกระหายที่จะมีตัวตน

มันกระหายที่จะดำรงชีวิตต่อไป

มันกระหายที่จะหนีให้ไกลจากกล่องสีดำที่ถูกสาป

มันที่เป็นสภาวะกลุ่มหมอกของความน่าจะเป็นจึงดำรงอยู่ที่นี่ ขณะเดียวกันก็ดำรงอยู่ที่อีกฟากหนึ่งของจักรวาล

มันคือชะตากรรมของผู้สังเกตการณ์ อนาคตที่นำไปสู่ความโชคร้ายจะดับสลายท่ามกลางสายตาของมัน อนาคตที่นำมาสู่ความสุขจะถูกนำมาหลอมรวมให้กลายเป็นความจริง

มันอาจจะถูกดึงกลับไปในกล่องสีดำที่ทำให้มันหวาดกลัวเมื่อใดก็ได้ เป็นเพื่อนซี้กันกับไซยาไนด์และสารกัมมันตภาพรังสี เกิดแล้วตาย ตายแล้วกลับมาเกิดใหม่ จนถึงวันที่ทฤษฎีควอนตัมถูกล้มล้างจึงจะถูกปลดปล่อย

มันเป็นตัวตัดสินชะตากรรมของสรรพสิ่งทั้งหลาย แต่กลับไม่สามารถตัดสินชีวิตของตนได้

ปลดล็อกชื่อจริง : แมวทฤษฎีควอนตัมของแอร์วิน

มือของจางจื่ออันสั่นเทาเล็กน้อย ถึงแม้ว่าเขาจะเดาเรื่องราวได้พอประมาณแล้ว แต่ชะตากรรมชีวิตของซิงไห่ยังคงทำให้เขาต้องกุมมือตนเองแล้วถอนหายใจยาวๆ

มนุษย์ปรารถนาให้มันอยู่กล่องสีดำนั่น ดังนั้น มันจึงต้องอยู่ในกล่องสีดำนั่น

ทฤษฎีควอนตัมถูกสร้างขึ้นมาเกือบร้อยปีแล้ว มันตายอยู่ในกล่องสีดำนั้นนับไม่ถ้วน แล้วก็เกิดใหม่ แล้วก็ตายอีก

มนุษย์ศรัทธาในตัวมัน แต่ก็ปฏิบัติต่อมันอย่างโหดร้ายทารุณ

มันเกลียดแอร์วิน เกลียดชื่อจริงของมัน

จากการถูกคุมขังเป็นเวลานานทำให้มันกลายเป็นโรคกลัวที่มืดและที่แคบ มันชอบ ‘ใหญ่’ เกลียดที่นอนแมวแบบเปิดครึ่งเดียว เมื่อเล่นเกมซ่อนหาก็ไม่เคยหลบอยู่ในตู้เสื้อผ้าหรือตู้กับข้าวเลยสักครั้ง

จากทฤษฎี เพียงแค่ละจากสายตาของจางจื่ออัน มันก็จะกลายเป็นกลุ่มหมอกของความน่าจะเป็น ซึ่งสามารถอยู่ในทั้งห้าห้องบนชั้นสองได้ในเวลาเดียวกัน เพียงแค่การ ‘สำรวจ’ ในพริบตาเดียว เวฟฟังก์ชั่น**คำว่า ‘อยู่’ หรือ ‘ไม่อยู่’ ของมันจะมาหลอมรวมกันให้กลายเป็นความจริง

แต่ว่าเวลาระหว่าง ‘การเปิดประตูห้อง’ กับ ‘การสำรวจห้อง’ ยังมีความคลาดเคลื่อนกันเล็กน้อย ซึ่งในเวลาอันสั้นนี้ มันสามารถกระโดดไปยังห้องอื่นๆ ได้ ดังนั้นจางจื่ออันจึงหลับตา หลังจากเปิดประตูห้องเรียบร้อยแล้วจึงลืมตาขึ้นสำรวจ

ส่วนการหมุนรอบตนเอง เพื่อพยายามลดผลกระทบของ ‘จิตสำนึก’ ตนเองก่อนเปิดประตู กลายเป็นผู้ที่สูญเสียการมองเห็น และเมื่อลืมตาขึ้นจะกลายเป็นผู้ที่มองเห็นได้อย่างดีเยี่ยม

"ซิงไห่ ที่นี่เป็นบ้านของเธอ ฉันจะดูแลเธออยู่ตลอดเวลา สำรวจเธออย่างละเอียด และจะไม่ให้เธอกลับไปยังกล่องสีดำสมควรตายนั่นอีก!"



*概率云 หมายถึง กลุ่มเมฆหมอกของความน่าจะเป็น (Probability cloud) คือกลุ่มหมอกของความน่าจะเป็นที่จะพบอิเล็กตรอนตามหลักทฤษฎีควอนตัม ซึ่งในที่นี้ผู้เขียนนำทฤษฎีมาดัดแปลงให้ซิงไห่อยู่ในกลุ่มหมอกนี้

**波函数หมายถึง เวฟฟังก์ชั่น (Wave function) หรือฟังก์ชั่นคลื่น คือพิกัดของจุดใดๆ ในตัวกลาง ณ เวลาหนึ่งตามหลักของทฤษฎีควอนตัม

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น