ลาเต้ใส่นม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 58

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2560 23:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3
แบบอักษร

[ไออุ่น]


ผมรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว ไม่ใช่แค่ตัวหรอกที่เจ็บแต่มันเจ็บที่ใจด้วย ผู้ชายใจร้ายคนนั้นข่มขืนผมแล้วทิ้งผมไว้อย่างไม่ใยดี ผมตื่นขึ้นมาในห้องแคบๆห้องเดิม ตัวผมนอนขดอยู่บนฟูกเก่าๆ ไม่มีแม้กระทั่งเสื้อผ้าติดร่างกาย มีแค่ผ้าขนหนูผืนนึงคลุมตัวผมอยู่


“โอ๊ย!”


ผมร้องออกมาด้วยความเจ็บ สังเกตที่ข้อเท้ามีโซ่ล่ามผมอยู่ ตรงขาผมก็มีรอยแดงเป็นทางยาวชัดเจนจากการโดนเข็มขัดฟาดเข้า ตรงคอแล้วก็หน้าอกก็มีร่อยรอยดูดเม้ม รอยกัดอยู่เป็นจุด


“ฮือออ ฮึกกก ช่วยด้วย ป๊า ม๊า ฮึก ช่วยอุ่นด้วย”


ผมร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา กระชับผ้าขนหนูมาคลุมตัวเอาไว้ มันหนาวๆร้อนๆเหมือนจะเป็นไข้เลย เมื่อวานผมก็โดนมัดแช่น้ำไว้ แล้วยังโดนผลักตกน้ำจนเกือบจมอีก


“ฟื้นแล้วเหรอ กูคิดว่ามึงจะตายไปซะแล้ว” คนๆนั้นพูดขึ้น ผมนั่งชันเข่าแล้วกำผ้าขนหนูแน่น กลัวว่าเค้าจะเข้ามาทำอะไรผมอีก


“คนใจร้าย หน้าตาก็ดีแต่จิตใจเลวยิ่งกว่าหมา” ผมด่า ก่อนจะหน้าหันเพราะโดนตบหน้าเข้าเต็มแรงจนปากแตก


“ปากดี เอานี่เสื้อผ้า เอาไปใส่ซะ เดี๋ยวกูทนดูมึงโป๊ไม่ไหวจับมึงเอาแบบเมื่อวานอีก อ้อ! เสร็จแล้วก็ออกมาด้วยล่ะ กูมีงานให้มึงทำ”


“ปล่อยผมก่อนสิ คุณล่ามขาผมไว้แบบนี้แล้วผมจะใส่ยังไง” ผมบอก เค้าเลยไขกุญแจที่โซ่ให้ผม แล้วเดินออกไปด้วยท่าทางอารมณ์ไม่ดีนัก


ผมรีบใส่เสื้อผ้าอย่างทุลักทุเล เจ็บแต่ก็ต้องทนเพราะผมทำอะไรไม่ได้อยู่แล้วนี่ กว่าจะเสร็จผมก็เหนื่อยเหมือนกัน แล้วนี่เค้าจะสั่งให้ผมทำอะไรอีกก็ไม่รู้


“ออกมาสิ จะยืนให้กูลากมึงออกมาเหรอไง” ผมรีบออกไปทันทีหลังจากโดนตะคอกใส่ คนอะไรพูดดีๆไม่เป็นเหรอไง


“คุณจะให้ผมทำอะไร” ผมถาม


“เห็นอ่างน้ำนั่นมั้ย กูจะให้คนเอาปลามาเลี้ยง กูแค่อยากให้มึงไปตักน้ำจากตรงนู้นมาใส่ให้เต็มอ่างก็แค่นั้น” คนใจร้ายสั่ง ท่อน้ำก็มีทำไมไม่ต่อมาใส่ มาใช้ผมทำไม


“ท่อน้ำตรงนั้นก็มี ทำไมคุณไม่เปิดน้ำมาใส่ล่ะครับ” ผมว่า


“กูสั่ง มึงทำ ไม่งั้นก็อดข้าว” เค้าพูดก่อนจะเดินออกไป ทิ้งผมเอาไว้กับถังน้ำใบนึงเท่านั้น ผมไม่ได้กินข้าวเลยตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้ก็จะไม่ให้ผมกินอีกเหรอ


ผมหยิบถึงน้ำขึ้นมา ก่อนจะเดินไปตักน้ำที่บ่อที่อยู่ไกลพอสมควร ผมอยากหยิบท่อน้ำขึ้นมาต่อนะ แต่ว่าถ้าโดนจับได้ว่าทำแบบนั้น เค้าคงทำร้ายผมอีกแน่ๆ ป๊าต้องหาผมเจอสิ ป๊ากับม๊าต้องมาช่วยผม


“ฮึบ ทำไมหนักจัง” ผมบ่น ก่อนจะเดินไปอย่างทุลักทุเล ตักน้ำไปใส่ในอ่าง


ตอนนี้เที่ยงแล้ว ข้าวปลาอาหารผมก็ยังไม่ได้กิน อากาศก็ร้อน เหงื่อเริ่มออกมาขึ้น ทำไมยังไม่เต็มสักทีเนี่ย ผมเริ่มปวดท้องมากขึ้นทุกที เดินไปกลับตักน้ำอยู่ทั้งวัน มือผมก็แดงไปทั้งมือ ขาก็ปวด


บอกตรงๆว่าเกิดมาผมเคยทำงานหนักแบบนี้ครั้งแรก ก็ป๊าไม่ยอมให้ผมทำอะไรหนักๆเลย เพราะว่าร่างกายผมอ่อนแอ เลยถูกเลี้ยงมาอย่างไข่ในหินของป๊ามาตลอด ซ้ำผมเองก็ยังเป็นเจ็บป่วยง่ายอีกด้วย


“ยังไม่เสร็จอีกงั้นเหรอ” เค้าเดินเข้ามาถาม


“ใกล้แล้วครับ” ผมบอก ก็วันนี้ผมทำงานมาทั้งวันแล้วนี่นา ตอนนี้ก็มืดค่ำแล้วด้วย ผมไม่รู้ว่ามันกี่โมงแล้ว


“นี่สามทุ่มแล้ว พอแล้วล่ะ เพราะฉันเปลี่ยนใจไม่อยากเลี้ยงปลาแล้ว” คนใจร้ายบอกก่อนจะเดินไปปล่อยน้ำที่ผมเดินตักมาใส่ทั้งวันทั้งคืนออกจนหมด


“นี่คุณแกล้งผมเหรอ” ผมว่า


“ถ้าใช่แล้วจะทำไม จะกินมั้ยข้าวถ้ากินก็ตามมา” เค้าบอกก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน ผมเลยเดินตามไป ตอนนี้ผมหิวมาก ทั้งหิวทั้งเหนื่อย เหงื่อก็เต็มตัวอยากอาบน้ำมากๆ


“นั่งลงสิ”


“ครับ” ผมรับคำก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ ตรงหน้ามีข้าวและไข่เจียววางอยู่บนโต๊ะที่อยู่ในครัว เอาเถอะ ตอนนี้ผมหิวเต็มทีแล้ว


“อยากกินก็กินสิ” เพล้ง!!! จู่ๆเค้าก็ปัดจานไข่เจียวตกลงบนพื้น แล้วยิ้มเยาะใส่ผม ก่อนจะเดินไปหยิบขวดน้ำปลามาวางไว้แทน


“กินสิ ข้าวกับน้ำปลานี่ไง หึ!”


“คุณมันใจร้ายที่สุด ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย ป๊ากับม๊าผมไม่เคยทำอะไรใคร คุณมันจิตใจต่ำมัวแต่จมกับความแค้น” ผมว่าอย่างเหลืออด


“ไม่เคยทำงั้นเหรอ”


“ใช่! คุณคงมีปมด้อยมากสินะครับ ถึงได้คิดแต่จะทำลายคนอื่น คุณมันคนใจร้าย จิตใจต่ำ ไม่มีความเป็นคนเลยสักนิด ถ้าคุณไม่ให้ผมกิน ผมไม่กินก็ได้” ผมบอกก่อนจะลุกเดินออกไป ผมไม่คิดหนีหรอก เพราะถึงยังไงผมก็หนีเขาไม่พ้นอยู่ดี


ผมเดินกลับมาที่ห้องทั้งน้ำตา เริ่มรู้สึกปวดท้องเพราะโรคกระเพาะกำเริบ ผมไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อวาน ผมนั่งอยู่บนฟูกก่อนจะร้องไห้เอามือกุมท้องเอาไว้ แล้วเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้



[โฟร์ท]


ผมยืนอึ้งอยู่นานหลังจากที่เด็กนั่นด่าผมว่ามีปมด้อย จิตใจต่ำทราม แล้วยังไง ผมก็ไม่จำเป็นต้องสนเด็กนั่นสักหน่อย น่าจะปล่อยให้มันอดตายไปซะก็ดี ผมตามไออุ่นขึ้นไปบนห้องเห็นว่าเด็กนั่นนอนขดตัวอยู่


“หิว อื้อ ปวดท้อง มะม๊า อุ่นปวดท้อง” ไออุ่นละเมอออกมาแล้วขดตัวเอามือกุมท้องไว้


“บ้าจริง ทำไมกูต้องสงสารเด็กนั่นด้วยวะ” ผมบ่นๆ ก่อนจะลงมาหยิบขนมปังกับน้ำแล้วก็ยาแก้โรคกระเพาะไปวางเอาไว้ให้ เผื่อตื่นมาแล้วจะได้กิน


ตอนเช้าผมเข้าไปแอบดูเด็กนั่น เห็นว่ายังหลับอยู่ แต่ขนมกับน้ำแล้วก็ยาถูกกินไปแล้ว ผมนั่งลงก่อนจะก้มมองใบหน้าของไออุ่น แล้วค่อยๆเอามือไปแตะตรงแก้มแดงเบาๆ ไออุ่นเลยขยับตัวตื่นขึ้น


“คุณทำอะไรผมน่ะ” เด็กนั่นถาม


“กูก็แค่มาดูว่าตายหรือยัง ตื่นได้แล้ว รีบไปอาบน้ำซะหรือว่าจะให้กูอาบให้” ผมว่าเสียงห้วน ก่อนจะเดินหนีออกไปทันที


สักพักไออุ่นก็เดินลงมาด้านลง ผมกำลังคิดอยู่ว่าจะจัดการเด็กนี่ยังไงต่อ หรือว่าจะให้ทำงานบนเตียงให้ดี หึ! คิดได้แล้ว ว่าจะทำอะไรให้พ่อแม่มันเจ็บใจเล่นดี


“อยากรู้จริงๆไออุ่นว่าถ้าพ่อแม่มึงเห็นว่ากูกำลังข่มขืนมึง มันจะเป็นยังไงต่อ”



พี่โฟร์ทคนเลว คนเหี้ย มันยังจะเลวได้มากกว่านี้อีกมั้ย เจอป๊าเเคลเมื่อไหร่โดนจัดหนักเเน่นอนครับ เม้นให้ด้วยนะครับ

ความคิดเห็น