ข้าวเหนียวหมู

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณที่ชอบนิยายเรา

P17 ตลอดไปและตลอดกาล

ชื่อตอน : P17 ตลอดไปและตลอดกาล

คำค้น : เคะท้องได้ yaio ปอ เสือ รุท

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.9k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2560 13:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
P17 ตลอดไปและตลอดกาล
แบบอักษร

(เสือเทค) 

ผมกำลังอ่านข้อความที่พี่รุทส่งมาให้ จะให้ผมกลับไปจริงๆนะเหรอ ผมทำผิดกับปอมามาก ผมรู้ว่าปอยังโกรธผมอยุ่แต่ที่ปอให้โอกาสผมก็คงจะเป็นเรื่องลูก  

"เป็นไงมึง ดีขึ้นยัง" เนย์เดินมาทางข้างหลัง ผมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พวกมันได้รับรู้กันหมดล่ะ มันอึกอัดนะที่ต้องเก็บไว้คนเดียว 

"ไม่รู้ว่ะ หัวมันมึนไปหมด" 

"เฮ่อออ ค่อยๆคิดนะมึง พวกกูยังอยู่กับมึงตรงนี้" ใหญ่เดินเข้ามาตบหลังให้กำลังใจผม 

"เออๆ ขอบใจพวกมึงมากนะเว้ย" 

"มีกูคนเดียวก็พอ ไอห่าใหญ่ไม่ต้องมีก็ได้" เสียงเนย์โพล่พรวดขึ้นมา ไอผมนี่ก็ตกใจเสียงของมันที่จู่ๆก็พูดออกมา 

"อ้าวไอเวร พูดงี้อยากโดนอีกใช่ไหม?" 

"เห้ยๆ เสือมึงจัดการมันดิ เชี้ยใหญ่แม่ง"  

"เสือกูมีเรื่องจะบอกมึงเว้ย...กูกับเนย์..." 

"เหี้ย!! มึงอย่าพูดนะเว้ย กูโกรธจริงด้วย" ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าพวกมันเสือกมาวิ่งรอบตัวผม มันเห็นผมเป็นอนุสาวรีย์รึไงว่ะ  

"เป็นห่าไรกันพวกมึงนิ กลับบ้านไปได้แล้วไป๊ กูจะพักผ่อนแล้ว"  

"ไล่กันเลยเหรอ เสียใจว่ะ" เมื่อไรเนย์มันจะหยุดทำหน้างอเป็นหมาซักทีว่ะ 

"มะๆๆ มาซบอกป๋าใหญ่เร้วววว" 

"555 พวกมึงจะกินกันเองใช่ไหมว่ะ แต่งเมื่อไรบอกด้วยนะเว้ย"  

"ไอห่านิ กูกลับล่ะ" เนย์ทำหน้างอ หันหน้าหนีเดินออกไป ผมแค่ล้อมันเล่นเองนะทำไมมันน้อยใจเก่งแท้ว่ะ 

"ไอใหญ่ มันเป็นไรว่ะ กูทำเชี้ยไรผิดแบบไม่รู้ตัวรึเปล่าว่ะเนี่ย"  

"555 มึงไม่ต้องคิดมากเว้ย มันเป็นแบบนี้ของมันประจำ กูไปล่ะมึง ดูแลตัวเองดีๆด้วยอย่าเครียส"  

"เออๆ" พอไอเเสบสองตัวกลับไป บ้านทั้งหลังก็เงียบเหงาลง จริงๆบ้านมันก็ส่งเสียงไม่ได้หรอกนะ แต่เป็นผมเองมากกว่าที่ทำให้บ้านมันเงียบนะ  

"ถ้ามีหนูกับปอมาอยู่ด้วยก็ดีสินะ เฮ่ออ..แด๊ดจะทำไงดีล่ะ พ่อปอของหนูถึงจะกลับมาหาแด็ด" ผมได้แต่นั่งซึมอยู่กับที่ ใช้ความคิดที่มีพยายามหาทางออกให้ตัวเอง แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก 


เช้าวันจันทร์ 

ผมขับรถมุ่งหน้าตรงไปโรงพยาบาล ขายาวรีบก้าวไปยังห้องพักของคนตัวเล็กกับลูกตัวน้อย  

"ว่าไงครับตัวเล็กของพ่อปอ~ " เสียงหนึ่งเล็ดลอดออกมาจากการแง้มประตู น้ำตาลูกผู้ชายแทบจะไหลเมื่อได้สองตาได้พบเห็นกับสิ่งมีชีวิตตัวเล็กแสนมหัศจรรย์  

"อ้าวเสือ เข้ามาก่อนสิ"  

"เอ่อ..ผม"  

"เข้ามาเถอะ" ผมไม่กล้าเดินเข้าไปข้างในห้องนั้นหรอก สายตาปอมองมาที่ผมดูก็รู้ว่าน้องไม่อยากให้ผมเข้าไป  

"ไม่ดีกว่าครับ ผมแค่จะมาดูหน้าละ..เอ่อหน้าเด็กน้อย เดี่ยวก็กลับแล้วล่ะพี่"  

"ถ้าจะมาดูหน้าลูกก็เข้ามาสิครับ ผมไม่ได้ใจร้ายใจดำกับพ่อของลูกซักหน่อย" ผมกำลังจะหันหลังเตรียมเดินออกไปแบบเงียบๆ เเต่เสียงปอกลับเป็นสิ่งที่รั้งขาทั้งสองของผมให้หยุดลง 

"งั้นไม่เกรงใจแล้วนะครับ" ผมรีบเปิดประตูกว้าง ก้าวเข้าไปด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ 

"ฮึก เด็กน้อยของแด๊ด ปอครับลูกเราปลอยภัยแล้วใช่ไหม พี่บอกแล้วไงว่าพี่รุทนะ ฮึกๆ เขาต้องช่วยลูกเราได้" ทันทีที่ได้เห็นหน้าลูก น้ำตามากมายก็ไหลออกมาจากตาของผม มันมากเหลือเกินความรู้สึกต่างๆหลั่งไหลเข้ามาจนผมประมวณมันไม่ถูกเลย พี่หมอกับปอเองก็คงอึ้งที่เห็นผมร้องไห้ออกมา  

"ปอตั้งชื่อลูกยังครับ พี่ พี่อยากให้เราช่วยกันตั้งชื่อให้ลูกนะ" 

"แล้วแต่สิครับ ผมยังไงก็ได้" ปอพูดมาไม่มองหน้าผมเลยสักนิด ผมซักจะกลัวใจน้องแล้วล่ะสิ 

"คุยกันดีๆนะ พี่ไปตรวจคนไข้ต่อล่ะนะ" พี่หมอเดินออกไปคนเดียวห้องถึงกับเงียบเป๋นเป่าสาก แถมสีหน้าของปอก็แสดงออกให้เห็นชัดว่าไม่อยากให้ผมอยู่ที่นี้ 

"ถ้าปอไม่อยากให้พี่อยู่ งั้นพี่.." 

"ผมยังไม่ได้พูดเลยนะ!" 

"อ้าว ก็เราทำหน้าแบบนี้แล้วจะให้พี่คิดไงล่ะ" ผมก็ได้แต่ยืนงงอยู่กลางห้อง ตกลงว่าอยากให้ผมอยู่หรือไม่อยากให้อยู่กันแน่ว่ะ 

"ก็พี่ชอบคิดเเบบนี้เองไงเล่า"  

"..."  

"เอาดิจะตั้งไหมฮ่ะ"  

"ตั้งสิๆ" ผมขยับตัวเข้าไปใกล้ๆน้อง กับลูก น้ำตาที่ไหลก่อนหน้านี้มันตกใจหายไปพร้อมเสียงของปอหมดล่ะ  

"พูดมาสิ"  

"ปอเสียงเบาๆหน่อยสิ เดี๋ยวลูกตกใจตื่นนะครับ"  

"อื้ออ พี่เสือ! ทำไมพี่พูดมากอย่างนี้ล่ะครับ"  

"ปอนั้นแหล่ะ ทำไมวันนี้ถึงงี่เง่าแท้ล่ะครับ"  

"ไอพี่เสือบ้านิ ผมอุส่าไม่โกรธพี่แล้วนะทำไมถึงยังมาว่าผมอีกเนี่ย"  

"ไม่ว่าแล้วๆ เรามาตั้งชื่อลูกกันดีกว่าเนอะ เอาน้องถุงเงินถุงทองไหมครับ พี่ว่ารวยเเน่ๆ"  

"พี่เสือ!! ลูกคนนะทำไมเอาชื่อนี้มาตั้งล่ะ ฮึ่ยย!พี่นี้จริงๆเลย" 

"งั้นเอา~ น้องเผือกไหม ดูสิลูกเราขาวจั๊วเลยเห็นไหม"  

"พี่เสืออออ พี่จะกวนประสาทไปไหน ผมซักจะโมโหแล้วนะ"  

"555 ขอโทษครับ งั้นเอาชื่อนี้นะ..." ปอส่งสายตาเป็นประกายมาให้ผมได้รับรู้ น้องคาดหวังมากกับเรื่องชื่อลูกจริง  ปอคลอดลูกสาวออกมาให้ผมครับ เป็นผู้หญิงที่น่าอิจฉาที่สุดเพราะตัวเล็กนะจมูกโด่งเป็นสัน ใครเห็นต้องพากันเหลียวมองแน่ๆ ชื่อลูกนะ ผมตั้งไว้ตั้งแต่วันที่ผมได้เห็นหน้าลูกแล้วล่ะ พอเห็นหน้าลูกจู่ๆมันก็นึกไปถึงเหตุการณ์ก่อนจะคลอด เลยทำให้ผมได้ชื่อนี่มา

"น้องเค้กหอม"  

"เหตุผลครับ" 

"เหตุผมก็ไม่ยากเลย...ปอกำลังจะกินเค้กใช่ม่ะแต่ดันปวดท้องคลอดลูกซะก่อน"  

"เฮ่อออ ผมไม่รู้จะเอาไงกับพี่ดีแต่ที่มาของชื่อมันก็ทำให้ผมนึกถึงเรื่องราวในตอนเจ็บท้อง" 

"😊😊😊" 

"ขอบคุณนะครับ ตลอดเวลาที่พี่คอยดูผมถึงแม้ว่าจะเป็นการดูแลระยะห่างไกลก็เถอะ"  

"พี่ก็ขอบคุณปอนะที่ให้โอกาสพี่ได้กลับมาดูแลปอกับลูก" 

"ใครบอกว่าผมให้โอกาสพี่แล้ว? 555อย่าทำหน้าจ๋อยอย่างนั้นสิ ผมล้อเล่นเองนะ" 

"ล้อเล่นอย่างนี้อยากโดนทำโทษรึไง หึหึ"  

"ยะ อย่าเล่นนะลูกหลับอยู่เห็นไหม"  

"เห็นสิ แล้วปอเห็นไหมว่าเสือน้อยมันก็หลับอยู่" ปอเลื่อนสายตาลงมองที่ส่วนล่างของผม แดงนิ่มเริ่มมีสีแดง 

"ไอเสือบ้านิ"  

"มากอดหน่อยดิ ม่ะๆ" ผมใช้ความกล้าเดินเข้าไปโอบกอดร่างบาง ไม่รู้ทำไมผมถึงมีน้ำใสไหลออกมาจากตา  

"ร้องทำไมห้ะคุณแด๊ดดี๊" 

"เปล่า ขี่ฝุ่นเข้าตา"  

"โรงบาลที่นี้ไม่ดีเลยนะครับ ปล่อยให้ฝุ่นเข้าตาสามีผมได้ไง" 

"ฮึก ใช่ ไม่ดีเลย โฮฮฮฮ" จิตใจผมยิ่งพ้ายแพ้เมื่อได้ยินคำนั้นออกมาจากปากของน้อง ให้ตายสิ!น้องจะน่ารักไปถึงไหน 

"เป็นพ่อคนแล้วนะครับ ยังจะมาร้องไห้ขี้มูกโป่งอีกเหรอเนี่ย อายน้องเค้กหอมไหมพี่เสือ"  

"ฮึก พี่เสียใจกับสิ่งที่พี่ทำลงไป พี่ขอโทษนะครับ ต่อไปเราจะอยู่ด้วยกันนะ พี่เสือรักปอนะ" 

"ฮ่าๆ ครับ ปอเองก็รักพี่เสือไม่ต่างกัน" 

"พี่เสือเองก็รักปอ รักน้องเค้กหอมมากๆ" 

"ปอก็รักน้องเค้กหอมที่สุดครับ"  

"เอ้าๆพอได้ล่ะ คำว่ารักมันล้นห้องล่ะ" ไอเนย์ไอใหญ่มารพจญของผมจริงๆ 

"พี่เนย์ พี่ใหญ่สวัสดีครับ" 

"อือ" 

"เป็นไงบ้าง คืนดีกันแล้วป้ะ" 

ป้าบบบ 

"ตบกูไมว่ะใหญ่ คืนนี้มึงนอนข้างนอกเลย" เข้ามาถึงก็ปากดีเลยนะสัสเนย์ เป็นไงล่ะเจอผัวใหญ่ตบหัวเข้าให้ 

"มึงจะโดนไม่ใช่น้อย" 

"พอเลยพวกมึง เข้ามาป่วนชีวิตคู่ของกู" 

"ไอลืมบุณคุณ"

"เออออๆๆ กูจะชดใช้ให้อย่างงามมมเลยเพื่อนทูนหัววว" 

"555 พี่ใหญ่พี่เนย์อย่าแกล้งพี่เสิอของปอสิครับ"  

"บ้านนี้มันเป็นอะไรกันหมดว่ะ เห้อออ" 

"ว่าไงเสือน้อย โตขึ้นอย่าลวงผู้ชายมากินลุงเตือนด้วนความหวังดี" ไอเนย์มันก้มลงไปพูดกับลูกผม แต่คำที่มันพ่นออกมาผมแทบอยากจะปาดคอมัน 

"เนย์ เด็กมันจะรู้เรื่องให้มึงไหม" 

"ใหญ่ มึงจะไปรู้อะไร เด็กนี่แหล่ะตัวดี" 

"พวกมึงเสียงดังทำห่าไร ลูกกูนอนอยู่เนี่ย ออกไปเถียงกันข้างนอกเลยป๊ะ" ผมอดห่วงลูกไม่ได้จริงๆ เมื่อกี้พวกมึงเสียงดังลูกผมสะดุ้งตกใจหมด คนยิ่งเห่อลูกอยู่ด้วย 

"แหมไอคนรักลูกรักเมียยยย เมื่อก่อนไม่เห...อื้ออ!" 

"มึงไปข้างนอกกับกูเลยเนย์ปากหมาชิป กูกลับแล้วนะเว้ยเสือ พี่กลับแล้วนะปอ" 

"เออกลับไปจัดการเมียมึงด้วย" 

"อ่ะครับ" ปอเพิ่งจะมีบทพูดก็ตอนนี้ล่ะ อยู่กับพวกมันถ้าไม่เฉาปากตายก็คงน้ำลายบูดตายแน่ๆ 

"เฮ้ออออ กลับไปซะที" 

"เป็นอะไรไปครับพี่เสือ เพื่อนมาหาทั้งทีนะไม่ดีใจเหรอ" 

"ปอก็ดูมันดิ เข้ามากวนเวลาลูกเรานอน" 

"555 ผมว่าพี่เนย์เขาพูดเยอะขึ้นนะครับ เปลี่ยนไปเยอะด้วย" 

"คงเพราะไอใหญ่ละมั้ง" 

"อือใช่สิ พวกเขาไปรักกันตอนไหนเนี่ย" 

"อย่าถามพี่เลยเพราะพี่เองก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าตอนนี้พี่ได้อยู่กับเมียกับลูกก็พอล่ะ" 

"งื่ออออ พี่เสือไอบ้านิ" 

"บ้าแล้วรักไหมครับ" 

"รักจนจะบ้าแล้วเนี่ย"  "555" 

เฮ้อออ ความรักหนอความรัก เชื่อไหมครับกว่าเราจะผ่านเรื่องเลวร้ายมา มันทำให้เราทั้งสองกลับรักกันมากขึ้น เพราะอุปสรรคพวกนั้นที่กีดขวาง เราถึงมีกันและกันอยู่จนถึงวันนี้ เราจะอยู่และเรียนรู้ไปพร้อมๆกัน ข้างกายเราทั้งคู่ก็จะมีเด็กน้อยคอยเป็นเส้นใยเชื่อมใจพี่เสือและปอไว้ตลอดกาล

                                             รัก❤

______________________________ 

ขอบคุณที่ไม่ทิ้งกัน เราเองก็จะไม่ทิ้งนิยายกับนักอ่านเหมือนกัน ❤❤❤ 

ตอนจบแล้ว ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันมานะคะ เราก็ไม่รู้หรอกว่าเรื่องนี้มันเพอร์เฟคดีเลิศอะไรขนาดไหน แค่เราได้เเต่งมันออกมา เราก็มีความสุข ขอบคุณนักอ่านทุกท่าน  

มีผลงานเรื่องใหม่ก็อย่าลืมติดตามอ่านกันนะค่าาาา

                                    รักเสมอ😘😘


ความคิดเห็น