Crystal_Blue

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

No.6 ศัตรูผู้ร้ายกาจ

ชื่อตอน : No.6 ศัตรูผู้ร้ายกาจ

คำค้น : Zeno-Alex

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2560 19:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
No.6 ศัตรูผู้ร้ายกาจ
แบบอักษร

No.6 ศัตรูผู้ร้ายกาจ

ก้าวแรกก็แล้ว ก้าวที่สอง ที่สาม ที่สิบก็แล้ว สายตาของเหล่าแวมไพร์ในห้องก็ยังไม่ละสายตาไปจากมนุษย์สาวสวยที่ส่งกลิ่นเย้ายวนยั่วน้ำลายแวมไพร์ทั้งห้อง ถ้าหากว่าไม่มีเอฟองเซ่เดินคุมหลังอยู่ล่ะก็อลิซคงโดนเขมือบได้ง่ายๆ

หน้ากลัว

อลิซที่ดวงตากำลังร้อนผ่าว สองมือกำกระโปรงตัวเองแน่น ความกลัวที่แผ่ออกมารอบๆตัวให้เอฟองเซ่ตวัดสายตาโหดๆไปมองเหล่าไฮโซเงินถังหลบสายตากันเป็นแถว

"คุณอลิซไม่ต้องกลัวนะครับ ผมอยู่ด้วยทั้งคน"

แล้วก็เป็นเอฟองเซ่ที่บอกเสียงเข้ม ให้อลิซเบาใจ ยอมเข้าไปนั่งที่ดีๆ เอฟองเซ่ก็เดินหลบมุมไปอีกทาง

"เอ่อ คุณอลิซ ผมขอคุยเป็นการส่วนตัวหน่อยครับ"

เวส ครูที่ปรึกษาของอเล็กซ์และอลิซเดินเข้ามาเรียกตัวอลิซออกไปคุย อลิซก็มองเอฟองเซ่อย่างอยากจะหาถามว่าไปได้ไหม? ต้องไปไหม? พอเอฟองเซ่พยักหน้าแล้วอลิซก็เคลื่อนตัวไปหน้าห้อง ก่อนจะยืนเผชิญหน้ากับเวสแล้วสายตาก็มองผ่านร่างของอาจารย์ผู้ปรึกษา

"...คุณ"

แล้วก็ต้องหน้าร้อนเบิกตากว้างกับผู้ชายตาสีแดงคู่นั้น

ลูเซียโน่ พี่ชายของซีโน่

อลิซน่ะหันซ้ายหมุนขวา อยากจะหนีจากตรงนี้ไปให้เร็ว เพราะรู้ว่าคนคนนี้อ่านใจได้ การอยู่ใกล้เขาก็ไม่ต่างอะไรกับการสารภาพบาปกับพระเจ้าเลย

"หนีผมไปก็เจอกันอยู่ดีนั้นแหละครับคุณผู้หญิง"

แค่คำพูดเรียบๆก็ทำให้อลิซแก้มแดงได้ไม่ยาก และแค่ส่งสายตาผ่านแว่นสีชาบดบังดวงตาสีแดงฉานหน้ากลัวนั้นไว้ให้อลิซสบายใจ แต่ก็ยังรับรู้อยู่ดีว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดา

ก็คนธรรมดาที่ไหนเขาอ่านใจได้กันล่ะ

"ผมต้องขอโทษด้วยที่อ่านใจคุณนะครับ บังเอิญว่าผมได้ยินเอง"

งั้นก็ไม่ต้องพูดสิค่ะ เงียบไว้ก็ได้นี่น่า

ลูเซียโน่ถึงกับแอบขำกับคนที่เถียงเขาในใจทั้งๆที่ไม่ได้มองหน้า

"เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ"

ก็บอกว่าอย่าอ่านใจคนอื่นยังไงเล่า

ท่าทางที่ลูเซียโน่แค่พยักหน้าทั้งๆที่หัวเราะหึๆในลำคอเท่านั้น

"ต่อไปนี้คุณลูเซียโน่จะมาช่วยดูแลคุณอลิซนะครับ"

"อ๊ะ ทำไมต้องเป็นเขาล่ะค่ะ เอฟองเซ่ก็ดูแลฉันดีอยู่แล้ว..."

"แต่พ่อบ้านของคุณไม่ใช่คนของเรานะครับ"

งั้นจะบอกว่าลูเซียโน่เป็นงั้นเหรอค่ะ?

"หึๆ ที่คุณคิดก็ถูกนะครับ เพราะว่าผมเป็นบรรณาธิการโรงเรียนนี้ ซึ่งก็หมายความว่าผมเป็นเหมือนอาจารย์ท่านหนึ่ง"

อลิซสบตาใต้กรอบแว่นสีชาแล้วก็ต้องนึกจำนน ถึงปากจะไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาแต่ลูเซียโน่ก็รับรู้แล้วว่าอลิซยอมให้ตัวเองเข้าใกล้ได้ถึงขนาดนี้

............................................

"ทาดิโอ้ นายแน่ใจนะว่าฉันจะไม่โดนฆ่าก่อนสอบ"

"หึๆ นายนี้เว่อร์ไปแล้วนะ ไม่เห็นมีใครจ้องจะกินนายสักหน่อย"

"นี่ เจ้ามนุษย์ มานี้สิ"

สายตาของหนุ่มผมแดงที่กำลังมองสำรวจอเล็กซ์ตั้งแต่หัวจรดเท้า เลียขอบปากอย่างหิวกระหาย

"ไหนบอกไม่มีใครจ้องจะกินไง แล้วโจล่ะ"

อเล็กซ์กำชายเสื้อของทาดิโอ้ไว้แน่นอย่างไม่คิดจะปล่อย ก็แน่ล่ะ ตอนนี้คนที่พึ่งได้ก็มีแค่ทาดิโอ้เท่านั้น

"โจเขาไม่ได้อยากจะกินนาย เขาอยากชิมต่างหาก"

ชิม?

คำว่าชิมของทาดิโอ้เหมือนจะพูดคนเดียวเสียมากกว่า เพราะทำเอาอเล็กซ์แทบไม่ได้ยิน แต่รู้อย่างเดียวว่าต้องหลบคนที่ชื่อโจนี่ก่อน

"บอกให้มานี่ไง"

เสียงตะโกนท่ามกลางทางเดินยิ่งทำให้อเล็กซ์ตัวลีบกว่าเดิมซะอีก แต่ก็เดินหลบหลังคนตัวใหญ่กว่าอย่างทาดิโอ้ไว้

"โจครับ เราบอกกี่ครั้งแล้วครับ ว่าโจทำแบบนี้กับมนุษย์ไม่ได้ อเล็กซ์ไม่ใช่ทาสของคุณนะครับโจ อีกอย่าง เขาเป็นเพื่อนของผม"

โจหันไปสบตากับทาดิโอ้อย่างเอาเรื่อง คนหนึ่งอยากทำลาย คนหนึ่งอยากปกป้อง ไม่มีใครยอมใคร เหมือนกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านผสานกันไปมาเลยล่ะ

"หึ มนุษย์ชั้นต่ำ"

ดวงตาสีแดงวาวโรจน์ยากที่จะรู้ความคิดของโจ ทาดิโอ้ก็แค่ส่งยิ้มให้อย่างใจเย็น คว้าข้อมือเล็กของอเล็กซ์แล้วออกแรงดึงไปด้วยกันเท่านั้น

"งั้นมนุษย์ชั้นต่ำอย่างพวกผมก็ขอตัวนะครับ"

ทาดิโอ้ยังคงยิ้มหวาน แต่โจกลับมองเลยทาดิโอ้ที่เป็นเสมือนเกาะกำบังสบตากับอเล็กซ์

เฮือก

เพียงแค่นั้นอเล็กซ์ก็ผวาเยือกกระตุกมือของทาดิโอ้ให้ออกเดิน

"ทาดิโอ้ ผมอยากกลับห้องแล้ว"

อเล็กซ์บอกเสียงสั่น ก้มหน้ามองพื้นไม่คิดจะสบตาโจ เพราะแวมไพร์นั้นมีหลายประเภท แล้วอเล็กซ์ก็ไม่ได้ดื้อกับทุกคน เพราะอเล็กซ์รู้ดี ว่าโจคนนี้ไม่ใช่ซีโน่หรอก ไม่ใช่แวมไพร์ที่เจออเล็กซ์จอมวีนเข้าไปแล้วจะอยู่เฉยได้ รับรองได้โดนขย้ำคอแน่ๆ

แล้วอเล็กซ์จะรู้ตัวไหม ว่าการกระทำทุกอย่างมันอยู่ในสายตาของผัวตัวจริงที่แอบโดดงานมาตามหึงเมีย

"โห้ เกือบหัวใจวาย"

พอกลับมาที่ห้องได้ อเล็กซ์ก็ถอนหายใจ โล่งอกที่ไม่ต้องเป็นถุงเลือดเคลื่อนที่ให้ใคร

"หึๆ ขนาดนั้นเลยเหรอ"

ทาดิโอ้เออออตามอเล็กซ์ ก้มมองมือที่จับกันแน่นโดยที่อเล็กซ์ก็ไม่ได้รู้ตัวหรอกว่าจับมือกับทาดิโอ้ซะแน่นจนมือชุ่มเหงื่อยังกำแน่น

"นี่อเล็กซ์ ถามจริงๆนะ นายเป็นเมียของซีโน่ มัวร์ใช่ไหม"

ฉ่า

อเล็กซ์ที่ไม่ได้สนใจว่ามือจะอยู่ตรงไหนก็มองข้ามเรื่องที่มือไปแล้ว แก้มขาวๆขึ้นสีแดงระเรื่อให้ทาดิโอ้ตาค้างกับความน่ารักตอนเขินของอเล็กซ์

"..นั้นมันก็..."

"หึๆ ผมรู้ล่ะ แล้วพี่สาวคุณล่ะ เป็นเมียซีโน่ด้วยรึเปล่า"

แล้วเรื่องที่ซีโน่มีเมียเป็นภูเขาเลากาทุกคนในเมืองต่างก็รู้ดี

"ไม่ใช่ พี่ผมไม่ใช่...พี่ลิซน่ะ ต้องเป็นดอกไม้ที่บริสุทธิ์สิ"

อเล็กซ์ยิ้มนิดๆตอนมองหน้าเพื่อนใหม่ที่เขาเริ่มจะไว้ใจแล้ว แล้วสายตาก็หลุบมองต่ำ ก่อนจะสะบัดมือที่เพิ่งนึกได้ว่าจับมือของทาดิโอ้เอาไว้

"หึๆ รู้ตัวช้าไปแล้วนะ"

"กะ ก็ใครใช้ให้คุณจับมือผมไว้ล่ะ"

"ก็ผมกลัวว่าคุณจะถูกโจเขมือบเอาน่ะสิครับ"ทาดิโอ้หัวเราะออกมาเบาๆ มองใบหน้าหวานเยิ้มของอเล็กซ์ที่พอพูดถึงเรื่องของซีโน่แล้วก็เขินไม่หยุด

"เห็นมะ คุณยอมรับแล้วว่าโจเขาจะเขมือบผม"

"ฮ่าฮ่า ผมพูดอย่างนั้นเหรอครับ"

"ก็เออน่ะสิครับ"

อเล็กซ์น่ะหน้าเสียไปแล้ว แต่คนรอบข้างน่ะเขามองว่าน่ารัก โดยเฉพาะทาดิโอ้ที่ได้มองใกล้ๆแบบนี้

"คุณนี่น่ารักจังนะครับ"

กึก

อเล็กซ์ถึงกับหยุดเขิน เงยหน้ามองึนสูงกว่ามากโขแล้วกระพริบตาปริบๆเป็นเชิงถาม

"ชมเมียคนอื่นว่าน่ารักอย่างนี้ ถ้าเมียผมหวั่นไหวขึ้นมาผมจะฆ่าคุณนะครับ"

เสียงทุ้มๆที่ดังมาจากข้างหลังทั้งสองคนก็หันไปตามเสียง ก่อนจะพบร่างสูงใหญ่เจ้าของชื่อซีโน่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงหน้า

"ซีโน่ คุณมาทำอะไรที่นี้"

"หึ ยิ้มร่าเลยนะ ไว้ค่อยไปเครียร์กันที่บ้าน ก่อนอื่น ฉันคงต้องขอจัดการนายก่อน อย่าได้มายุ่งกับเมียฉัน ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ฉันจะฆ่านาย"

เสียงเหี้ยมๆที่พอได้ฟังแล้วถึงกับผวา ขนาดอเล็กซ์เองก็ถึงกับทำหน้าไม่ถูก ไม่เคยเห็นซีโน่ในมาดนี้มาก่อน ก็แน่ล่ะ จ้องมองไปที่ทาดิโอ้ไม่วางตา ดวงตาสีแดงกำลังวาววับแต่กลับดูนิ่งจนไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

"หึๆ ได้เจอตัวจริงสักทีนะครับ คุณซีโน่ ผมทาดิโอ้ครับ"

ทาดิโอ้ฉีกยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร ยื่นมือไปตรงหน้าคนนิ่งๆที่ทำหน้าเหมือนฆ่าคนตรงหน้าได้ อเล็กซ์ที่ยืนอยู่ตรงกลางถึงกับมองทั้งสองคนสลับกันไปมา

เขาจะตีกันตายไหมว่ะนั้น

หมับ

"นายนี้เองสินะ ที่เมียฉันบอกว่าเป็นเพื่อน"

ซีโน่ย้ำคำว่าเมียฉันเน้นๆให้อเล็กซ์อ้าปากค้างน้อยๆ แก้มที่เพิ่งจะหายแดงเมื่อกี้เริ่มแดงขึ้นอีกครั้ง

"ครับ ผมเป็นเพื่อนของอเล็กซ์ครับ"

ราวกับยืนยันว่าสถานะของทาดิโอ้เป็นแค่เพื่อน และตอนนี้ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น แค่เห็นว่าจับมือ แล้วก็ตัวติดกันตลอดเวลา แล้วอเล็กซ์ก็หน้าแดงตอนคุยกับทาดิโอ้ก็เท่านั้น นั้นแหละคือสิ่งที่ซีโน่ตามดู เพียงเท่านี้ซีโน่ก็อารมณ์เสีย ฉุนจนต้องเข้ามาขวาง

"เป็นแค่เพื่อนล่ะ อย่าได้เลื่อนมาเป็นชู้กับเมียฉัน"

ซีโน่ออกตัวไปแล้วว่าไม่ชอบหน้าทาดิโอ้อย่างแรง แล้วคนถูกเขม็นก็รู้สึกตัว ถึงได้หน้าหง๋อยไปนิด แล้วก็กลับมาร่าเริงดูเป็นมิตรเหมือนเดิม

"ผมไม่ได้คิดอะไรกับเมียคุณนะครับ"

"ก็ดี อเล็กซ์ กลับบ้าน"

"ห้ะ? กลับตอนนี้เนี่ยนะ ยังเรียนไม่เสร็จ.."

หมับ

ยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยซีโน่ก็คว้ามือเมียเดินออกมาจากห้องท่ามกลางสายตาของหมอนั้นเหล่าแวมไพร์รุ่นเล็กรุ่นใหม่ ตามมาด้วยเสียงซุบซิบ

ฟลุบ

พอกลับเข้าบ้านได้เท่านั้นแหละ ซีโน่ก็ลากขึ้นห้องนอนตัวเอง กดอเล็กซ์ลงกับเตียงแล้วก็กดมือทั้งสองข้างตรึงไว้กลางเตียง

"ซีโน่ คุณเป็นอะไรเนี่ย ผมกลัวนะ"

"กลัวเหรอ งั้นก็อย่าไปอยู่ใกล้มันสิ" "ใกล้ใคร? อ่อ นี้คุณ..."

อเล็กซ์น่ะหรี่ตาลงนิด หลังจากที่จับได้ว่าเขากำลังหึงตัวเองอยู่ จากที่กลัวๆที่เขาไม่พูดไม่จาลากตัวเองขึ้นห้องก็เริ่มเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มจางๆ

"คุณหึงผมเหรอ"

เท่านั้นแหละ ซีโน่ที่ฉุนจนหน้ามืดตามัวก็ได้สติกลับมาแล้วก็กรอกตาไปมาอย่างถูกจับได้ พรางคิดตามคำพูดของอเล็กซ์

นี่เราหึงเหรอเนี่ย?

"หืม? ว่ายังไง คุณหึงผมใช่ไหม"

แล้วอเล็กซ์ก็ตาวาว ยิ้มเล็กๆเมื่อกี้ก็เปลี่ยนไปเป็นยิ้มกว้าง นึกดีใจที่ซีโน่หึงตัวเองอย่างเก็บไม่อยู่

"หึงเหรอ? ก็ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับเมียฉันนิ๊"

"หืม แต่คุณก็มีเมียหลายคนนะ จะแปลกอะไรถ้าเมียคุณจะมีคนอื่นบ้าง" กึก

พอเจอคำถามนี้เข้าไป ซีโน่ถึงกับกัดฟัน ก้มหน้าสักพักแล้วก็ปล่อยให้อเล็กซ์เป็นอิสระ

"เถียงไม่ออกล่ะสิ คุณยังมีคนอื่นได้ ผมก็..."

"นี่ มีใครอยู่ข้างนอก" เอี๊ยด

"ครับ"

อเล็กซ์นั่งงงอยู่บนเตียงกับ สมองน่ะคิดไปแล้วว่างานนี้ตัวเองเจอหนักแน่ แต่ไอ้สิ่งที่ได้ยินนั้นแหละที่ทำให้อเล็กซ์อึ้ง

"หาบ้านให้เมียๆฉันอยู่ให้หมด เลี้ยงดูให้ดี ต่อไปนี้ฉันจะเลิกให้หมด คนเดียวที่จะเป็นเมียฉันคืออเล็กซ์"

"ครับ จะจัดการเดี๋ยวนี้ครับ"

ปัง

"นี้คุณ เอาจริงดิ" "เท่านี้ก็เอาเรื่องนี้ไม่อ้างไม่ได้แล้ว ตอนนี้ฉันมีเมียแค่คนเดียว ถ้าฉันจับได้ว่านายจะเล่นชู้ล่ะก็...ฉันจะฆ่าไอ้ชู้นั้นซะ นายต้องมีฉันแค่คนเดียว เข้าใจไหม"

ซีโน่กดจูบลงบนริมฝีปากบางๆของอเล็กซ์ ค่อยๆจูบอย่างเนิบนาบอย่างไม่คิดจะหยุดพัก การกระทำแล้วก็คำพูดที่ทำให้อเล็กซ์ที่กำลังนิ่งอึ้งอยู่ยกมือกอดเอวของซีโน่เอาไว้หลวมๆ

"เข้าใจ...เข้าใจแล้ว..."

"ดี งั้นก็อย่าเข้าไปใกล้มัน ไอ้ทาดิโอ้นั้นน่ะ"

"คิกๆ คุณเป็นคนส่งผมไปเรียนเองนะ ทาดิโอ้เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของผมนะ แล้วเขาก็ยังเป็นลูกผสม มนุษย์กับแวมไพร์ อย่างน้อยเขาก็เป็นมนุษย์ แล้วเขาก็ช่วยปกป้องผมจากแวมไพร์คนอื่นด้วย"

พอได้เหตุผล ที่เขาก็เห็นมากับตาว่าแวมไพร์ตัวอื่นต้องการจะลิ้มรสอเล็กซ์มากแค่ไหนก็ต้องยอมรับเลยว่าทาดิโอ้ช่วยเป็นหูเป็นตาให้เขาได้ แต่จะไว้ใจเขาได้ยังไงกัน เพราะยังไงเขาก็เป็นแวมไพร์เหมือนกัน

"ฉันไม่คิดว่าหมอนั้นเชื่อใจได้"

"ผมก็ไม่ได้ไว้ใจเขานิ๊ครับ"อเล็กซ์สวนทันควัน แก้มสองข้างแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

"ผมไว้ใจคุณมากกว่า"

กึก

คำว่าไว้ใจคุณมากกว่านั้นแหละที่ทำให้ซีโน่เบิกตากว้างแล้วก็ซบไหล่อเล็กซ์ จะโทษอเล็กซ์ก็ไม่ได้ ก็ในเมื่อตัวเองเป็นคนส่งอเล็กซ์ไปเรียนเอง ถึงจะให้เอฟองเซ่ตามดูแลแล้ว แต่ก็ยังวางใจไม่ได้อยู่ดี

"ฉันจะไปเรียนกับนาย"

"นี้เพิ่งวันที่สองเองนะครับ คุณไม่ต้องให้ผมไปเลยไม่ได้รึไง"

น้ำเสียงติดจะอ้อนๆที่ซีโน่ไม่ได้เห็นบ่อยๆแน่ แต่ซีโน่ถึงกับนิ่วหน้า ลอเคลียซอกคอขาวๆอย่างสบายอารมณ์

"ไม่ได้ ยังไงฉันก็อยากให้เรียน"

"แต่คุณหึงนี่ครับ"

กึก

ฉันหึงเหรอเนี่ย?

แล้วก็เป็นคำถามเดิมที่ซีโน่บอกกับตัวเอง รู้แค่ว่าหงุดหงิดที่เห็นอเล็กซ์ร่าเริง หน้าแดง แตะเนื้อต้องตัวคนอื่นก็เท่านั้น

"ก็ถ้านายไม่ยุ่งกับทาดิโอ้มันก็ไม่มีปัญหา"

"ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่เขานะ ถ้าไม่มีเขา ผมอาจจะเจอดูดเลือดไปแล้วก็ได้"

"มันก็จริง" ซีโน่น่ะเริ่มหงุดหงิดอีกแล้วที่ต้องพึ่งทาดิโอ้ "เออ จริงสิ ตอนนี้พี่ฉันเขาไปดูแลพี่สาวนายแล้ว เอฟองเซ่ก็จะอยู่กับนายได้ เพราะงั้นนายก็ห้ามยุ่งกับทาดิโอ้อีก เข้าใจไหม"

"เอ๊ะ พี่ของคุณ"

"ใช่ ลูเซียโน่ เป็นครูของที่นั้นแหละ ฉันขอให้เขาช่วยดูแลพี่สาวของนาย"

"แล้วเขาไว้ใจได้เหรอ"

"ได้สิ ก็หมอนั้นน่ะ ไม่ได้อยากเป็นแวมไพร์ แล้วก็หลงใหลมนุษย์มากๆเลยล่ะ"

"แต่ผมไม่ไว้ใจ ห้ามให้เอฟองเซ่อยู่ห่างจากพี่เด็ดขาดเลยนะ"

พอเป็นเรื่องของอลิซ เจ้าตัวเล็กที่นั่งหน้าแดงเมื่อกี้ก็เปลี่ยนเป็นคนละคน ดวงตาวาวเด็ดขาดและแน่วแน่ เหมือนครั้งแรกที่เจอกัน เพราะแววตาแบบนี้แหละมั้ง ซีโน่ถึงได้ชอบอเล็กซ์

"แต่ฉันก็ไม่ยอมให้นายอยู่ใกล้คนอื่นเหมือนกัน!"

"งั้นก็ให้เลิกเรียนไปสิ!"

"ไม่ได้! แค่ไม่ยุ่งกับเด็กนั้นก็พอ!"

"ไม่ได้ ไม่งั้นตอนนายไม่อยู่นายฉันก็พึ่งใครไม่ได้เลยน่ะสิ" ซีโน่ถึงกับส่ายหน้า เถียงเด็กนี้ไม่ได้เลยจริงๆ ไม่ใช่ว่าเขาเถียงไม่ขึ้น แต่ไม่อยากเถียงด้วยมากกว่า

เสียงถกเถียงที่ลอดประตูออกไปที่ทางเดินให้เหล่าเมียๆที่กำลังกับการถูกย้ายถิ่นฐานพากันเหวอไปตามๆกัน

"ท่าทางนายจะรักอเล็กซ์เข้าให้แล้วล่ะ"

"นั้นสิ"

"ตั้งแต่อเล็กซ์เข้ามาก็นอนกกนอนกอดแค่อเล็กซ์ไม่มาแตะพวกเราเลย"

"คิดว่าแค่เห่อ ที่ไหนได้ หลงรักเด็กมนุษย์เข้าจริงๆซะแล้ว"

"แต่ก็ดีนะ อเล็กซ์ปราบพ่อหนุ่มเจ้าสำราญของเราได้อยู่หมัด"

"นั้นสิ อย่างน้อยอเล็กซ์ก็น่ารักนะ"

เสียงพูดคุยดังขึ้นมาเรื่อยๆ ไม่ได้มีใครเครียดหรือซีเรียสเรื่องที่จะถูกซีโน่ทิ้ง แต่กำลังสนุกกับการเม้าท์อดีตเจ้านายอย่างสนุกปาก

เหล่าเมียๆที่ถูกเนรเทศทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิด เพียงแค่เมียที่ซีโน่หึงเป็นคนแรกหลุดปากออกมาว่ามีชู้ก็แฟร์ๆดี ขนาดซีโน่ยังมีเมียตั้งเยอะ แค่นั้นเอง

ซีโน่น่ะไม่รู้ตัวหรอก ว่าคำพูดของอเล็กซ์มีผลต่อการกระทำตัวเองแค่ไหน

ในทางกลับกัน อเล็กซ์ก็เอาแต่ใจมากขึ้นตอนที่เห็นซีโน่ตามใจ แล้วการทะเลาะกันครั้งแรกก็ไม่พ้นเรื่องมือที่สามนั้นแหละน่า

"ทำไมคุณต้องมาคอยอยู่เป็นเพื่อนฉันด้วยค่ะ"

"เพราะผมสนใจคุณครับ แล้วก็ยังไม่อยากให้คุณตายก่อนที่จะได้เป็นเจ้าสาวของผม"

ฉ่า

แก้มขาวๆของอลิซแดงจัดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด หลบสายตาคนที่ไม่ต้องมองตาก็ได้ยินว่าผู้หญิงตรงหน้าคิดอะไรอยู่

ใครเขาจะไปเป็นเจ้าสาวให้คุณกัน ฉันไม่คิดอยากจะเป็นดองกับแวมไพร์เลยนะ (ได้ข่าวว่ามีน้องเขยเป็นแวมไพร์)

"หึๆ"

ความคิดที่ลูเซียโน่ได้ยิน เพียงแต่เงียบไว้ ไม่อยากจะให้อลิซด่าว่าเสียมารยาทที่แอบอ่านความคิดคนอื่นอีกหลายครั้ง ซึ่งเขาก็ไม่ได้แอบอ่ะนะ

"แล้วนี้ คุณอ่านอะไรอยู่"

พอเจ้าสาวในอนาคตไม่ยอมสนใจก็เริ่มชวนคุย หวังว่าอลิซจะหันมาสนใจแต่เปล่าเลย เมินฉบับสมบูรณ์เลยล่ะ

ลูเซียโน่ต้องชะโงกไปมองหน้าปกหนังสือที่อลิซพับปิดลงแล้วหลังจากที่อาจารย์เข้ามาในห้อง

"วิธีเอาตัวรอดในดงแวมไพร์"

ลูเซียโน่อ่านไปก็หัวเราะจนคนรอบข้างหันมามองคนทั้งสอง แต่พ่อหนุ่มแว่นชาก็ไม่ได้สนใจ แค่กระแอ่มแล้วก็หันไปมองหน้าอลิซที่คิ้วขมวดเข้าหากัน แก้มขาวๆพองลมนิดๆยิ่งคลับให้หน้ามองยิ่งกว่าเดิม

ขำอะไรของคุณ ฉันก็แค่อ่านหนังสือ รู้ไว้ไม่เห็นจะเสียหาย

คนตัวเล็กทำปากขมุบขมิบแต่ไม่ได้ออกเสียง คนตัวใหญ่ก็กลั้นขำ ก็ในเมื่ออ่านใจได้ไม่ต้องพูดก็เข้าใจความคิดหมดนั้นแหละ

"อ่านไปก็ทำอะไรไม่ได้หรอก..."

ขวับ

อลิซตวัดสายตาไปมองคนที่เพิ่งว่าตัวเองทางอ้อมว่าเสียเวลาเปล่าแต่ลูเซียโน่กลับไม่เสทือนเท้าคางยิ้มหล่อๆส่งไปให้เจ้าหญิงของตัวเอง

"…ให้ผมดูแลคุณนะ"

กึก

ถ้อยคำหวานๆที่ไม่เคยออกจากปากของลูเซีนโน่ที่เจ้าตัวเองก็ไม่คิดว่าชาตินี้จะได้พูดกับใครสักคน แต่พอเห็นหญิงสาวตรงหน้าแล้วก็อดที่จะหยอดคำหวานไม่ได้จริงๆ

ก็เวลาอลิซแก้มแดง กรอกตาไปมา มือไม้เยอะแยะไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหนมันน่ารักสุดๆเลยนี่น่า

แวมไพร์เจ้าเล่ห์!

"หึๆ ด่าผมแก้เขินเหรอครับ ระวังผมเอาคืนนะครับ แต่จะไม่ใช่การด่า ผมจะใช้ปากทำอย่างอื่น"ว่าแล้วก็ทำปากจู๋ทำท่าจุ๊บๆซะอลิซเม้มปากแน่น

แวมไพร์ร้ายกาจ

อลิซหยิบหนังสือเล่มเดิมมาวางกั้นกลางระหว่างตัวเองกับซีโน่ สายตายังคงมองไปยังกระดานดำ ถึงเอฟองเซ่จะยืนอยู่อีกมุมของห้อง อลิซก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดี ทั้งเอฟองเซ่ และลูเซียโน่คนนี้

ขณะเดียวกัน

ในห้องนอนของซีโน่ที่ตอนนี้ข้าวของยังวางเป็นระเบียบดีอยู่หรอก ถึงอเล็กซ์จะเหวี่ยงๆจนข้าวของข้างเตียงเริ่มอยู่ผิดที่แล้วก็เหอะ

"บอกให้เลิกยุ่งกับมันไง"

"บอกให้เลิกเรียน!"

อเล็กซ์ที่ตกเป็นรองถูกกดอยู่กับเตียงก็ยังปากดี จนซีโน่ต้องกัดฟันข่มอารมณ์โกรธตัวเองหลายครั้ง

"ยังจะเถียงอีกนะ อย่างนี้ต้องหาอะไรอุดปากหน่อยดีไหม ห้ะ"

ฟึ่บ

ซีโน่ว่าพรางดึงมือของอเล็กซ์ไปตรึงไว้กับเตียงด้วยมือข้างเดียว ยืดตัวขึ้นสูงแล้วก็ปลดเนคไทตัวเองเป็นการขู่

แล้วคนถูกขู่ก็ถึงกับตาโต ดิ้นพล่าน ไอ้ครั้งที่แล้วที่ซีโน่บังคับให้ใช้ปากก็ถึงกับกินไส้กรอกไม่ได้ไปหลายวัน พอเห็นทีไรแล้วนึกถึงรสชาติปร่าๆทันที แล้วนี้ซีโน่กับอเล็กซ์พึ่งจะทะเลาะกันอีก รับรองว่าความหึงหวงของซีโน่ไม่ได้น้อยไปกว่าคสามโกรธแน่ๆ

"ไม่เอา! ไม่เอานะ!"

"ก็บอกว่าจะไม่ไปเรียนแล้วนี่น่า ลงโทษหน่อยจะเป็นไรไป"

"เป็นสิ! คุณไม่เป็นผมคุณไม่เข้าใจหรอก ไม่เอานะ ซีโน่ นะๆ"

แล้วอเล็กซ์ก็งัดลูกอ้อนมาใช้ พอบอกนะๆ ซีโน่แล้วซีโน่จะใจอ่อนปล่อยหรือ ก็เปล่า ถึงจะนึกเห็นใจนิดนึงก็เหอะ

"ฮึก...ผมกลัว..ไม่เอา..ฮึก"

พอมุขอ้อนใช้ไม่ได้ผล น้ำตาเจ้าเก่าก็ไหลออกมาเป็นทางอาบสองแก้มขาวๆ มองฝ่าม่านน้ำตาแห่งความกลัว(ที่บังคับให้มันไหลออกมา)รอดูผลว่าซีโน่มีปฏิกิริยายังไง

มุขนี้เคยได้ผลมาก่อน

กึก

แล้วพอซีโน่ชะงัก อเล็กซ์ก็ยิ่งบีบน้ำตาใหญ่

"ฮึก...ฮือออ...ผมกลัว...ซีโน่...ไม่เอานะ..ฮึก..ฮืออ"

หมับ

"เออๆ ไม่ทำแล้วๆ"

ได้ผล!

อเล็กซ์ถึงกับหลุดยิ้มหลังจากที่ซีโน่ดึงอเล็กซ์ขึ้นไปนั่งตัก กดหัวให้ซบลงบนไหล่ ลูบหัวเบาๆราวกับปลอบเด็กร้องไห้

ทั้งๆที่ซีโน่ไม่เคยปลอบใครมาก่อน แต่แค่เห็นน้ำตาของอเล็กซ์แล้วเขาก็ลนลานหาทางออกให้เรื่องเล็กๆนี้ไม่ได้ ก็อยากจะเอาแต่ใจตัวเองอยู่เหมือนกัน แต่ก็อยากเอาใจอเล็กซ์ด้วยนี่สิ

"เลิกร้องได้แล้ว ก็ไม่ทำแล้วนี้ไง"

ซีโน่พูดบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนจะลูบหัวอเล็กซ์เบาๆ อเล็กซ์เองยังรับรู้ได้ว่าซีโน่กำลังปลอบตัวเอง แล้วก็ได้เห็นความแตกต่าง...ครั้งที่แล้วซีโน่ยังไม่โอ้ตัวเองเลย

"ซีโน่..."

"หืม"

"คุณรักผมรึเปล่า"

กึก

พอเจอคำถามนี้ซีโน่ก็ตอบตัวเองไม่ได้ มือที่ลูบหัวอเล็กซ์อยู่ถึงกับหล่นมาอยู่ที่เอวบาง อเล็กซ์ดันตัวขึ้นมาสบตา ปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆให้ตัวเองมองหน้าของซีโน่ได้ชัดๆ

"...แล้วนาย..รักฉันรึยังไง"

พออเล็กซ์ถูกถามกลับก็เม้มปากแน่น สองมือวางบนไหล่แกร่งทั้งสองข้าง

"ผมไม่รู้..."

"ฉันก็ไม่รู้"

ซีโน่ตอบกลับมันควัน ขยี้ผมตัวเองอย่างเรียกสติ กดจูบลงบนแก้มของอเล็กซ์เบาๆ

"รู้แค่ว่าหึงนาย เท่านั้นแหละ"

คนหึงยอมรับออกมาตรงๆให้อเล็กซ์หน้าแดงอีกระลอก เม้มปากเข้าหากันก่อนจะขยับตัวลงจากตักของซีโน่

อเล็กซ์น่ะเริ่มจะหวั่นไหวมานานแล้วกับคนคนนี้ที่ดูแลตัวเองเป็นอย่างดีตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่นี้ ทุกอย่างที่ซีโน่ทำให้ตัวเองกับพี่สาวมันกำลังแปลเปลี่ยนจากความเชื่อใจ ไว้ใจเป็นความรู้สึกดีๆที่เรียกว่า ความผูกพันธ์

ถึงจะไม่ได้รักในตอนแรก แต่ก็ได้ชื่อว่าเป็นผัวเมียกัน อยู่ด้วยกันทุกวัน นอนเตียงเดียวกัน นอนกอดกันทุกคืน มันก็มีความรู้สึกผูกพันธ์ให้กันไม่น้อย

"ถ้างั้น...อย่าทิ้งผมนะ"

อเล็กซ์พูดเสียงอ่อย แก้มสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อ หลบสายตาของซีโน่ที่จ้องตาไม่กระพริบกับประโยคเมื่อกี้

"อืม..ไม่ทิ้งหรอก"

อเล็กซ์เงยหน้าสบตา ไอ้เรื่องที่จุดฉนวนมันคือเรื่องหึงหวง แล้วไหง๋มันมาลงที่การขอคำมั่นว่าจะไม่ทิ้งกันซะได้

แต่บรรยากาศตอนนี้ต้องขอบอกไว้ก่อนเลยว่าวิ้งๆเหมือนกำลังอยู่ในสวนดอกไม้เลยล่ะ

"นายน้อย คุณอลิซกลับมาแล้วนะครับ"

แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรมากกว่านั้นเสียงคุ้นหูของเอฟองเซ่ก็ดังขึ้นมาให้อเล็กซ์ออกจากภวังค์ที่ตัวเองสร้างขึ้นมา

"ผมออกมาแบบนี้ที่ร.ร. ไม่ว่าอะไรเหรอครับ"

ขวับๆ

ซีโน่ปฏิเสธทันควัน ส่งยิ้มมึนๆอย่างที่ชอบทำส่งไปให้

"ฉันซะอย่างใครจะกล้ามีปัญหา"

"ผมคนหนึ่งล่ะ ที่กล้า"

"หึๆ"

พออเล็กซ์บ่นกับตัวเองให้เข้าหูซีโน่หัวเราะๆหึๆอย่างพอใจ ดึงตัวอเล็กซ์ลงจากเตียงนอนตัวเอง

"ไปสิ ลงไปหาอลิซ เราเถียงกันเองเรื่องนี้ไม่จบหรอก"

อเล็กซ์ในชุดยูนิฟอร์มพอตัวก็ลงจากเตียงอย่างว่าง่าย ใจน่ะเริ่มเป็นห่วงพี่สาวแล้ว ก็แน่ล่ะ ตัวเองถูกลักพาตัวออกมานี่น่า แล้วอลิซก็ต้องกลับคนเดียว มันหน้ากลัวไม่ใช่เหรอ

"พี่อลิซก็เห็นด้วยกับผมแน่"

"ก็คอยดูแล้วกัน"

ร่างใหญ่ของซีโน่จัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กแล้วออกแรงลากออกจากห้องนอน

"ไม่ต้องจับ เดินเอง..."

พอซีโน่หันกลับมามองอย่างบังคับด้วยสายตา อเล็กซ์ก็อมลมเข้าปาก ยอมเดินตามไปง่ายๆ จนกระทั่งมาถึงห้องนั่งเล่น ซึ่งก็มีพี่สาวตัวเองนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ตรงข้ามก็มีผู้ชายอีกคนที่ถึงแม้จะไม่เห็นหน้าเพราะแว่นบังแต่ก็รู้ได้เลยว่าหล่อแค่ไหน

"ลูเซีย นี่นายมาส่งถึงบ้านเลยเหรอ"

อดไม่ได้ที่จะขอแซวพี่ชายที่ได้คุยกับอลิซแค่ครั้งเดียวก็ติดอกติดใจออกตัวขอดูแลเอง

"ไม่ใช่แค่มาส่ง"

แล้วพอเจ้าของเสียงทุ้มดึงแว่นสีชาออกจากตา อเล็กซ์ก็ขมวดคิ้วฉับ ก็ในเมื่อตอนที่ลูเซียโน่สวมแว่นอเล็กซ์ไม่เห็นสีตานี่น่า แต่ตอนนี้ไอ้นิสัยเก่ามันก็ออกอาการทันที

ไม่ไว้ใจแวมไพร์

"หึๆ"

คนที่อ่านใจได้ก็ยังคงนิ่ง หัวเราะหึๆในลำคอก่อนจะลุกขึ้นยื่นมือไปตรงหน้าอเล็กซ์

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมลูเซียโน่ มัวร์"

อเล็กซ์น่ะบีบมือของซีโน่แรงขึ้นอีกนิด ประมาณว่าไม่ไว้ใจก็เลยไปหลบหลังคนที่ตัวเองไว้ใจ

"หึๆ ไม่เป็นไร พี่ชายฉันเอง ลูเซียโน่ที่เล่าให้ฟัง"

พอได้ยินว่าเป็นพี่ชายที่จะมาดูแลพี่สาวตัวเอง คำถามมากมายก็ถาโถมผ่านสายตาของอเล็กซ์

หมอนี้น่ะเหรอ จะไว้ใจได้เหรอ ท่าทางก็ดูเป็นมิตรดีอยู่หรอก แต่นิสัยจริงๆใครจะไปรู้ นี่เห็นพี่ลิซหน้ากินล่ะสิ จะดูแล หรือว่าจะเข้ามาตีสนิทให้ตายใจแล้วค่อยกินทีหลังกัน บลาๆๆๆ

"หึๆ"

ซีโน่ส่ายหน้ากับพี่ตัวเองที่พอรู้ความคิดของคนอื่นก็เก็บอาการไม่เป็น ต้องแสดงออกว่ารู้ความคิดของอีกฝ่ายซะทุกครั้ง และครั้งนี้ก็เหมือนกัน

ลูเซียโน่กระแอ่มในลำคอตอนที่รอให้คำถามของอเล็กซ์จู่โจมถามเขาด้วยสายตา

จบลง ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองที่ดวงตาหน้ามองของอเล็กซ์นิ่งร่วกับกำลังลองใจ

เฮือก

อเล็กซ์สะดุ้งตอนที่ผู้ชายคนนี้จ้องหน้าตัวเอง ก็แน่ล่ะ ราวกับเขามองทะลุทะลวงเข้ามาภายในจิตใจ

"ผมไว้ใจได้ครับ"

"แน่ใจได้ยังไง"

คนปากไวว่าเสียงแข็ง ดวงตาฉายแววระแวงอย่างที่ไม่ต้องอ่านใจก็ดูออกได้ง่ายๆ

"ผมชอบอลิซครับ และผมก็จริงจัง"

ฉ่า

แก้มขาวๆของคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโซฟาแดงแจ้กว่าลูกมะเขือเทศสุกซะอีก

"ห้ะ!? ชอบ..."

ไม่ใช่ว่าอเล็กซ์ไม่เข้าใจ แต่ไม่อยากจะเชื่อมากกว่า

คนคนนี้คือลูเซียโน่ พี่ชายของซีโน่ เป็นอาจารย์ที่ร.ร.แวมไพร์ ไปชอบพี่ลิซตอนไหน

พอเริ่มคิดๆดู ลูเซียโน่ก็ต่างจากซีโน่มากๆ ทั้งวิธีการพูด สายตา ท่าทาง ดูเป็นผู้ดีกว่าซีโน่เยอะ จนอเล็กซ์แอบข้องใจว่าเขาเป็นพี่น้องกันจริงๆเหรอ

"หมายความว่าคุณถูกใจพี่ผมแบบที่ซีโน่ถูกใจผมน่ะเหรอ"

พี่น้อง ไม่รู้จักพอเหมือนกันนั้นแหละ!

"ก็ทำนองนั้น ผมจะดูแลอลิซเป็นอย่างดี"

ไอ้คำว่าทำนองนั้นของลูเซียโน่มันหมายความว่าลูเซียโน่จริงจังกับอลิซ แค่นั้นอเล็กซ์ก็นิ่งเงียบไปแล้วกับคำพูดจริงจังนั้น

"ผมไม่ได้มาส่งอลิซอย่างเดียวหรอก ผมรู้ว่าอลิซรักคุณมาก ถ้าผมจะจีบพี่สาวคุณ คงต้องบอกน้องชายที่เป็นเหมือนผู้ปกครองไว้ก่อน"

"จีบอะไรกัน"

อลิซถึงกับหน้าแดง โพร่งขึ้นมาเสียงใส ถึงจะรู้ตัว แต่ก็ไม่คิดว่าจะมารายงานตัวกับคนอื่นแบบนี้ ยิ่งเป็นน้องชายที่เป็นญาติคนเดียวที่เหลืออยู่แล้วก็ยิ่งทำให้อลิซหน้าแดง

"จีบอะไรกันล่ะคะ ฉันไม่ได้..."

"จีบครับ ผมจีบคุณอยู่"

"ก็ฉันบอกว่าไม่ไงคะ"

ท่าทางของคนสองคนที่กำลังเถียงกัน คนหนึ่งยอมรับว่าจีบกันตรงๆ แต่อีกคนกำลังปฏิเสธว่าไม่ได้ถูกจีบ มันน่ารักและทำให้บรรยากาศรอบๆตัวดูมุ้งมิ้งซะจนอเล็กซ์ต้องยอมรับเลยล่ะ ว่าสองคนนี้เขาเหมาะสมกันสุดๆ

"หึๆ ท่าทางพี่เขยนายจะอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนี่แหละนะ"

ซีโน่เหลียวไปมองอเล็กซ์ก่อนจะยักคิ้วให้ อเล็กซ์น่ะเข้าใจความหมายแล้วพอเห็นหน้าพี่สาวตัวเองที่ดูมีความสุขอยู่ไม่น้อย กว่าจะได้เห็นอลิซยิ้มแล้วก็หน้าแดงอย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่หวาดระแวงมันยากเหมือนกัน อเล็กซ์ก็เลยต้องยอมรับ ว่าการที่ตัวเองได้มาอยู่ที่นี้ ได้มาพบซีโน่ มันอาจจะทำให้ชีวิตตัวเองดีขึ้นก็ได้

ความคิดที่ลูเซียโน่ก็ได้ยินชัดแจ๋วจนต้องหันมายิ้มให้กับความคิดของอเล็กซ์

เฮือก

อเล็กซ์เองก็รู้สึกได้ ว่าคนคนนี้น่ากลัว อย่างกับว่ารู้ความคิดจริงๆ

"ซีโน่ พี่ชายคุณเขาดูหน้ากลัวเนอะ"

"หึๆ ไม่แปลกหรอก หมอนั้นอ่านใจได้ แค่คิดนายก็ไม่ต้องเปลืองคำพูดหรอก หมอนั้นรู้หมดนั้นแหละ" "ว่าแต่ เมียนายหายไปไหนหมด"

ไล่ออกจากบ้านไปเมื่อไม่กี่ชม.ก่อนหน้านี้เองแหละ

"หืม?"

คำตอบที่ลูเซียโน่ถึงกับเอียงหน้ามองน้องชายตัวเอง ที่ดูจะชิวซะเหลือเกินหลังจากที่ไล่เหล่าเมียๆออกจากบ้านไปแล้ว

"นั้นสิ พี่ๆไปไหนกันหมด"

คนที่เริ่มจะสนิทกับคนอื่นแล้วอย่างอลิซเริ่มหันซ้ายแลขวา แต่ก็พบแต่ความว่างเปล่า เหลือเพียงบอดี้การ์ดของซีโน่เท่านั้น ไม่ได้มีสาวๆหนุ่มๆเดินชนกันให้วุ่นเหมือนแต่ก่อน ซึ่งมันก็แปลกตามากๆ

ส่วนคนรู้เรื่องอย่างอเล็กซ์ก็หน้าแดง จ้องซีกหน้าชิวๆของซีโน่ไม่วางตาพรางนึกถึงคำสั่งเด็ดขาดของซีโน่เมื่อไม่กี่ชม.ก่อน การกระทำที่เขา

"อ่อ ผมเข้าใจแล้ว"

ลูเซียโน่พยักหน้าเออออ ยกยิ้มมุมปากให้น้องชายตัวเองที่ตกหลุมรักมนุษย์ตัวน้อยๆตรงหน้าซะจนสามารถทิ้งคอแลคชั่นเมียของตัวเองได้

"แต่ฉันไม่เข้าใจ"

อลิซว่าเสียงเบา พรางก้มหน้าก้มตาอย่างไม่รู้จะไปถามใครดี คงจะต้องรอให้อเล็กซ์เล่าให้ฟังนั้นแหละ

"อเล็กซ์จะเป็นเมียเดียวของฉันน่ะสิ"

แล้วซีโน่ก็เป็นคนตอบข้อสงสัย ซึ่งเอฟองเซ่ที่เพิ่งจะกลับมาก็มีอาการงุนงงไม่แพ้กัน

"ต่อไปนี้อเล็กซ์จะเป็นเมียคนเดียวของฉัน ใครห้ามแตะ เข้าใจไหม"

เอฟองเซ่เบิกตากว้าง แล้วก็เข้าใจอะไรๆขึ้นมาได้ทันที ที่ไม่มีสาวๆหนุ่มๆให้เห็นผ่านตา ก็เพราะว่าซีโน่สั่งให้ย้ายออกไปหมดแล้ว ซีโน่ยังลั่นวาจาว่าอเล็กซ์คือเมียเดียวนี้ซะอีก ทำให้หลายๆคนถึงกับเหวอไปแล้ว ไม่คิดว่าหนุ่มแวมไพร์เจ้าสำราญจะรักและหลงอเล็กซ์ถึงขนาดนี้

ไม่ได้รู้หรอก ว่าคนข้างๆน่ะแก้มแดงแจ๋ พยายามจะไม่มองหน้าใครเพื่อปกปิดความเขินของตัวเอง แบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการเป็นเมียของซีโน่ ไม่ใช่แค่อีหนูในบ้านอย่างที่แล้วๆมานี้สิ มันก็คงจะดี ถ้าหากว่าซีโน่ รักตัวเองบ้าง ความคิดที่อเล็กซ์พยายามปัดออกจากหัวโดยที่ไม่คิดจะบอกซีโน่ให้รู้แน่ว่าตัวเองหวังว่าจะได้ความรักจากเขา และก็ไม่พ้นหนุ่มแว่นสีชาที่กำลังยกยิ้มพอใจ ที่เห็นว่าน้องชายตัวเองจะหัดรักใครสักที ซึ่งคนคนนั้น ก็มีใจให้ซีโน่ไม่น้อยเหมือนกัน

.......................................................

อีกด้านของเมือง

ในความมืดมิดของห้องหรูภายในโรงแรมชื่อดัง หนุ่มร่างสูงกำลังจ้องรูปของอเล็กซ์กับอลิซไม่วางตา ในมือก็ถือแก้วเลือดสีสดที่ได้มาจากการดูดเลือดด้วยตัวเอง ร่างของหญิงสาวมนุษย์ผู้เคราะห์ร้ายก็ยังแผ่อยู่กลางเตียง

"หึ กว่าจะโผล่มาได้นะ"

เสียงหัวเราะในลำคอที่แฝงไปด้วยอะไรหลายๆอย่างดังก้องไปทั่วทั้งห้องกว้าง

แคว่ก

รูปของคนทั้งสองคนแหลกระเอียดคามือ รังศีอาฆาตแผ่ออกมาจากร่าง ดวงตาวาววับมองเศษกระดาษละเอียดตรงหน้า

"ตระกูลมัวร์...หึ คุ้มกะลาหัวพวกมันไว้ดีๆล่ะกัน เผลอเมื่อไหร่ล่ะก็ ไอ้เด็กสองคนนี้ไม่รอดแน่"

ปัง

มือใหญ่ทุบลงบนโต๊ะอย่างระบายความแค้นที่เก็บกดมานาน นามสกุล บอเนีย ที่ไม่ใช่แค่สร้างความเดือดร้อน แต่ยังสร้างความวุ่นวายให้เหล่าแวมไพร์ไปตามๆกัน

ถ้าจะพูดถึงตระกูลบอเนียในอดีต ก็คงต้องบอกเลยว่าเป็นมนุษย์เพียงกลุ่มเดียวที่ยังสามารถยืนหยัดอยู่บนโลกได้โดยที่ไม่มีใครกล้าทำอะไรแม้ว่าจะไม่มีแวมไพร์คอยคุ้มกัน

พ่อของอเล็กซ์คือศาสตราจารย์ชื่อดังที่ค้นคว้าเกี่ยวกับการพัฒนาร่างกายของแวมไพร์ และนี้ก็อาจจะเป็นหนึ่งเหตุผลที่ทำให้ไม่มีใครกล้าทำร้ายตระกูลบอเนีย เพราะเป็นนักวิจัยเรื่องแวมไพร์นี่แหละ เลยรู้ทั้งจุดอ่อนแล้วก็จุดตายของแวมไพร์ คิดว่าเป็นมนุษย์แต่ตระกูลบอเนียก็ไม่ใช่คนธรรมดาๆ แถมยังสามารถถูกฆ่าตายได้ง่ายๆ

และไม่ใช่แค่อยู่ในโลกของแวมไพร์ได้อย่างมีหน้ามีตา แต่ยังทำธุรกิจกับแวมไพร์อีก ไม่ใช่แค่ตลาดเลือด โรงพยาบาลแวมไพร์ การค้ามนุษย์ทั้งแบบเถื่อนๆและถูกกฏหมาย เรียกได้ว่าเป็นมนุษย์ที่ยังมีอิทธิพลกับแวมไพร์มากๆ

แต่แล้ววันหนึ่งพวกเขาก็หายตัวไปทั้งครอบครัวโดยไม่มีใครรู้สาเหตุ

ความคิดเห็น