Mogami Aki

ขอฝากติดตามผลงานด้วยครับ วันละ 1 Like 1 Comment เป็นกำลังใจด้วยครับ ^^

ตอนที่ 3 ดูเหมือนระบบบ้านี่จะเริ่มแผลงฤทธิ์แล้วสิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 ดูเหมือนระบบบ้านี่จะเริ่มแผลงฤทธิ์แล้วสิ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.5k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2560 20:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 ดูเหมือนระบบบ้านี่จะเริ่มแผลงฤทธิ์แล้วสิ
แบบอักษร

ผมตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ทำกิจวัติประจำวัน วันนี้เป็นวันจันทร์ ทางโรงเรียนของผมใส่ชุดนักเรียนตามปกติ ระยะห่างจากบ้านไปโรงเรียนของผมไม่ไกลเท่าไหร่ การเดินไปจึงเป็นการประหยัดได้ดีที่สุด

ระหว่างทางเดินไปโรงเรียน ผมก็สัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมาทางข้างหลังผม

‘คงไม่พ้นคุณลิซ่าสินะ’

จากการที่ผมดูค่าความสัมพันธ์แล้ว คงจะมีแค่เธอนั่นแหละ ดูเหมือนผมจะรู้ความลับที่สุดยอดสุดๆจากเรื่องราวของเธออีกด้วย ผมทำเป็นไม่สนใจพร้อมกับเดินทางไปโรงเรียนต่อ ผมเดินไปที่ห้องของผมพร้อมกับทักทายเหล่าเพื่อนฝูง

“เฮ้ ไอ่ที ไปทำอะไรมาล่ะ ดูดีขึ้นนะมึง”

คนที่ทักผมด้วยน้ำเสียงกวนเบื้องล่างนั่นคือเพื่อนสนิทของผมเอง มันชื่อว่าโย แม้หน้าตาของมันจะดูดี แต่ด้วยนิสัยที่เหมือนพี่ชายของมันทำให้ไม่มีแฟนซักที

“ก็ ไม่รู้สิ ว่าแต่มึงเหอะ ไอ่น้องรหัสของมึงที่โดนบอกเลิกตอนนี้เป็นไงบ้างวะ?”

ผมทักไปตามภาษาเพื่อนสนิท ก็นะ อยากจะรู้อาการของรุ่นน้องเหมือนกัน

“ฮ่าๆ ไม่เป็นไรหรอก พาไปแดกเหล้าแล้วมันก็ลืมไปเลย”

“เด็กยังไม่บรรลุนิติภาวะ มึงก็ดันพามันไปแดกซะได้ เพราะนิสัยอย่างนี้ไงมึงถึงไม่มีแฟน”

ผมได้แต่ส่ายหัวให้กับพฤติกรรมเพื่อนของผม จนมันได้แต่ทำหน้าจ๋อยไปไม่เป็น ผมวางกระเป๋าไว้บนเก้าอี้ข้างๆมัน พร้อมกับรู้สึกถึงออร่าแปลกๆมาจากทางประตู

พอผมหันไป... ก็เหมือนเดิม ลิซ่าเจ้าเดิม ผมคิดไม่ออกเลยว่าเธอตามสโตรกเกอร์ผมมานานแค่ไหนแล้ว หากไม่ได้ความสามารถมาผมคงคิดว่าผมหลอนไปเองแน่ๆ

“ขอให้นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 มาที่ห้องประชุมหลังจากเข้าแถวหน้าเสาธงเสร็จด้วยครับ”

เสียงประกาศดังขึ้นทั่วโรงเรียน

“เอ่ สงสัยไอ้แก่หัวล้านนั่นคงมีเรื่องจะพูดละมั้ง”

ไอ่โยเพื่อนผมพูดโพล่งขึ้นมา คนที่มันพูดถึงก็คือผู้อำนวยการโรงเรียนแห่งนี้นี่เอง

หลังจากนั้นเสียงเพลงของโรงเรียนก็ดังขึ้น ผมกับไอ้โยก็เดินไปเข้าแถวทันที เนื่องจากส่วนสูงของผมกับมันมากที่สุดในห้องจึงเดินไปเข้าแถวข้างหลัง

“อ่า ไอ่ที มึงดูนั่นสิ คุณลิซ่ายังดูสวยเหมือนเดิมเลยนะ”

ไอ่โยสายตาเหม่อลอยพร้อมกับพูดขึ้นมาเหมือนกำลังฟินอะไรบางอย่าง ผมหันไปทางที่มันมองอย่างช่วยไม่ได้ สิ่งที่ผมเห็นคือหญิงสาวผมดำยาวถึงกลางหลังไว้ผมทรงฮิเมะคัท หน้าตาของเธอออกไปทางญี่ปุ่นหน่อยๆ หน้าอกคัพ A เกือบ B แต่ตรงบั้นท้ายนั่นอวบอิ่มสุดๆ ใบหน้าที่เย็นชาของเธอยังเพิ่มเสน่ห์ไปอีก เธอคนนั้นคือคุณลิซ่านั่นเอง

เมื่อผมหันไปสบตาของเธอ เหมือนเธอจะหันหน้าหนีอย่างรวดเร็ว เธอเป็นจุดศูนย์กลางของเพื่อนๆ เธอเก่งทั้งด้านกีฬา การเรียน เรียกได้ว่า เพอร์เฟ็ค จนคิดว่าคนธรรมดานั้นได้แต่มอง

“อย่าไปหลงเธอนะมึง ดูเหมือนว่าไอ่หน้าหล่อหลานไอ้แก่หัวล้านนั้นจะหมายเธอเอาไว้หว่ะ”

ไอ่โยหันมาพูดกับผมด้วยสีหน้าจริงจัง ถึงจะได้ยินข่าวลือเรื่องนี้มาบ้างก็เถอะ ครอบครัวของผู้อำนวยการเองก็ดูเหมือนว่าจะมีอิทธิพลในแถบนี้ด้วยสิ

การเข้าแถวหน้าเสาธงดำเนินไปจนเสร็จสิ้น หลังจากนั้นผมกับเพื่อนก็เดินไปที่ห้องประชุม แต่ขณะที่กำลังเดินไปนั้น ก็เกิดเสียงแปลกๆเข้ามาในหัวของผม

‘ดำเนินการ เข้าสู่รูทของ ลิซ่า วอร์ริงเกอร์ ค่ะ’

ดูเหมือนไอ้ระบบจีบสาวจะเริ่มออกลายแล้วสิ เอาเถอะ อย่างน้อยมันก็คือความสามารถของผมหล่ะนะ ผมเดินเข้าไปนั่งที่นั่งหลังสุด ตามแบบฉบับห้องศิลป์ภาษา

หลังจากนั้นไม่นานครูสาวสุดเซ็กซี่ในชุดสีดำก็เดินออกมาถึงโถงพร้อมกับถือไมโครโฟนไว้

“ทางโรงเรียนของเราจะทำการจับคู่ให้นักเรียนเป็นคู่เพื่อทำกิจกรรมร่วมกันค่ะ และเพื่อสนับสนุนให้นักเรียนในห้องต่างๆได้รู้จักกันผ่านกิจกรรมนี้ด้วย”

เนื้อหาหลักๆที่เธอพูดก็มีประมาณนี้ ถึงจะไม่รู้ว่ากิจกรรมอะไรก็เถอะ

“ห้อง 1 กับห้อง 15 คนที่มีเลขที่เดียวกันให้จับคู่กันค่ะ ส่วนห้องที่ 2 กับห้อง 14 ให้คนที่มีเลขที่เดียวกันจับคู่ค่ะ”

เลขที่ของผมคือเลขที่ 3 ส่วนคนที่อยู่ห้องที่ 1 เลขที่ 3 ก็คือ.........

ลิซ่า วอร์ริงเกอร์ ตามเสต็ปของเกมจีบสาวเป๊ะๆ ดูเหมือนว่าความสามารถนี้จะทำให้เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ผมกับผู้หญิงอยู่ด้วยกันสินะ

“เอ่อ.. สวัสดีครับ”

ผมเดินเข้าไปพร้อมกับยิ้มให้กับเธอ ผมทักทายด้วยท่าทางสุภาพเหมือนคนไม่รู้จักกันมาก่อน

“ค่ะ......”

เธอพูดแค่นี้พร้อมกับหันหน้าไปทางอื่น แต่หูของเธอแดงเป็นอย่างมาก ผมกับเธอยังไม่พูดอะไรกัน ดูเหมือนว่าจะมีสายตาไม่พอใจจากเหล่าชายหนุ่มและหญิงสาวบางคนจ้องมาทางผม สำหรับลิซ่าเธอก็เหมือนกับเป็นไอดอลนั่นแหละ ส่วนผมก็เหมือนกับชายธรรมดาๆที่หาได้ทั่วไปหล่ะนะ

“ค่ะ วันนี้เป็นวัน Big Cleaning Day ของชั้นม.5 ทางคุณครูจะแบ่งนักเรียนที่ได้ครู่แล้วไปทำหน้าที่ค่ะ”

ก็นึกว่าทำอะไร ที่แท้ก็ทำความสะอาดนี่เอง ลิซ่าเดินไปทางใบรายชื่อพร้อมกับดูหน้าที่ของตัวเอง ดูเหมือนว่าผมกับเธอต้องไปจัดของในห้องเก็บของหลังโรงเรียนที่ไม่ค่อยมีคนอยู่

เธอเดินไปที่นั่นทันที พร้อมกับผมที่เดินตามหลังเธอไปโดยเว้นระยะห่างไว้

ผมหาโอกาสที่จะพูดกับเธอ แต่พอผมกำลังจะปริปากพูด ดูเหมือนว่าเธอจะเร่งให้เดินเร็วขึ้นราวกับไม่อยากพูด

‘เห้อ System On’

ผมเปิดใช้งานระบบเกมจีบสาวเพื่อดูสถานะของเธอ

ลิซ่า วอร์ริงเกอร์ ระดับความสัมพันธ์ : ไม่สามารถวัดได้ (Climax)

สถานะ : สับสน เขินอาย เสน่ห์หา ปลาบปลื้ม อารมณ์ทางเพศสูง

ผมดูสถานะของเธอพร้อมกับยิ้มออกมา เธอคงเขินอายที่ได้อยู่กับชายหนุ่ม

ดูเหมือนว่าหากผมจับกดเธอหลังจากจัดของเสร็จแล้วคงจะได้แน่ๆ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมอยากให้แน่ใจก่อน

ผมกับเธอเข้าไปจัดของในห้องด้วยความรวดเร็ว จนมาถึงกล่องสุดท้ายที่ต้องใช้บันไดปีนขึ้นไปเก็บ โดยที่ลิซ่าเป็นคนอาสาปีนขึ้นไปเก็บเอง

“เอ่อ...... คุณตามผมมานานแค่ไหนแล้วเหรอครับ?”

ผมถามเธอออกไปแบบตรงๆ

ตัวของคุณลิซ่าเองก็หยุดกึกไปในทันที เหมือนตุ๊กตาไขลานที่หยุดหมุน

ดูเหมือนว่าตัวของเธอจะแข็งค้างไปแล้ว ผมถามอะไรผิดไปรึเปล่า?

แต่จู่ๆตัวของเธอก็ร่วงลงมาด้านล่างเนื่องจากเหยียบไม่ตรงซี่บันได  ผมที่ได้แต่ตกใจจนวิ่งไปรับตัวเธอทันที

“ร ระวัง!”

ผมที่รับเธอได้แล้ว จู่ๆก็เหมือนมีอะไรมาชนที่ขาจนทำให้หมดแรง ต้องเป็นเพราะไอ้ระบบเกมจีบสาวแหงๆ!

“........................”

ภาพที่ปรากฏข้างหน้าของผมคือ หน้าของคุณลิซ่าที่แดงไปจนถึงหู น้ำตาเธอคลอเบ้าเป็นภาพที่เห็นได้ยากสำหรับคนที่ทำหน้าเย็นชาตลอด ตอนนี้เธอกำลังค่อมตัวของผมอยู่นั่นเอง

“คุณ.....รู้ตัวมาตลอดเลยสินะคะ?”

เธอถามผมด้วยน้ำเสียงเขินอายเหมือนกำลังจะร้องไห้

“ถ้าพูดตามความจริงแล้ว ก็รู้ว่ามีคนตามดูผมมานานแล้วเหมือนกัน แต่พึ่งรู้ว่าเป็นคุณก็คือเมื่อเช้านี่เองหล่ะครับ”

ผมแต่งเรื่องขึ้นมา ถ้าหากผมพูดไปว่าดูมาจากระบบหล่ะก็ เธอคงหัวเราะแล้วหาว่าผมบ้าแน่ๆ

เธอเงียบไปซักพัก ก่อนที่จะเริ่มอ้าปากพูดอีกครั้ง

 “คุณอาจจะจำไม่ได้ แต่ฉันจำคุณได้ดีค่ะ คุณที รอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนนั่น ฉันไม่มีวันลืมเด็ดขาดค่ะ”

เธอพูดออกมาเหมือนรู้จักผมมานานแสนนานอย่างนั้นแหละ แต่พอมองหน้าเธอชัดๆแล้ว มันทำให้ผมนึกถึงเรื่องหนึ่ง

‘รักๆๆๆๆๆๆ ที่สุดเลย~♥’

‘โตมาจะเป็นเจ้าสาวให้หล่ะ’

‘อย่าลืมกันนะ’

ภาพความคิดของสัญญาของเด็กสองคน อยู่ๆก็ผุดขึ้นมาในหัวของผม

มันอธิบายค่อนข้างยาก เพราะเด็กคนนั้นคือผมในอายุประมาณ 8-9 ขวบเอง

ผมเริ่มค้นความทรงจำของตัวเองดูอีกครั้ง

“หรือว่า..........”

“ดูเหมือนว่าจะจำได้แล้วสินะคะ”

เธอพูดคำนี้ออกมาพร้อมกับน้ำตาไหล ผมที่ได้แต่อึ้งอยู่นั้นยิ้มออกมาพร้อมกับลูบหัวเธอไปด้วย

ดูเหมือนว่าผมที่ดูเป็นคนธรรมดาเองก็มีความทรงจำที่เป็นแบบพระเอกในมังงะเหมือนกันด้วยสินะ


ดูเหมือนว่ารูทนี้จะเป็นรูทของเพื่อนสมัยเด็กแฮะ.......





เดี๋ยวประวัติของทั้งสองคนจะทำตอนแยกเน้อ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น