Belladonna

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

2.12 เซอร์ไพรซ์ เซอร์ไพ๊รซ์

ชื่อตอน : 2.12 เซอร์ไพรซ์ เซอร์ไพ๊รซ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 781

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มี.ค. 2561 22:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2.12 เซอร์ไพรซ์ เซอร์ไพ๊รซ์
แบบอักษร

[Bart's part]


เขี้ยวกับขน?


ผมมองเด็กคนนั้น คิวบิโนะอยู่ในรูปลักษณ์เด็กหญิงวัยห้าหกขวบเชื้อสายเอเซีย ผมดำ ตาดำ ดูไปคล้ายๆอลัน ถ้าไม่มองใกล้ๆหรือเปิดปากพูด​ ไม่มีกลิ่นตัว แยกสายพันธุ์ไม่ได้

ชำเลืองมองต่ำ ... ไม่มีหางแหะ


ตูมม!! เอ๊งง!!


ฝ่าเท้าน้อย ๆ สองเท้าพุ่งเข้าเบ้าหน้าผมเร็วจนหลบไม่ทัน

"หมาลามก ถึงจะอยู่ในร่างอลันแต่ข้าไม่ยั้งมือหรอกนะ" คิวพ่นลมหายใจ ปลดกองไฟสีฟ้าที่ล้อมพวกผมกับอลัน จิกผมที่นอนเลือดกำเดาไหลลากไปโยนใส่ตักอลัน

อลันแยกเขี้ยวใส่ คิวเชิดจมูกมองเมิน ลอยไปหาพ่อเอริค

"ของทั้งสองอย่างนั่นจะหาที่ไหนถามอลัน นางตามสืบมาหลายปีมีเบาะแส ..."

"ส่วนเจ้า ... หมาโง่!! ทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดีหาที่นอนให้หน่อยสิ" 

"ข้าชื่อเอริค เป็นแวร์วูลฟไม่ใช่หมาโง่นะยัยเด็กบ้า" พ่อคำราม 

คิวกระดกคิ้ว พ่อกลายร่างเป็นขั้นสองทันที คิวหัวเราะเยาะพุ่งไปเกาะหลังเอามือตบหัวปุๆ แล้วบินหลบไปมา พ่อคำรามฮึ่มฮั่มพยายามกระโดดงับ

"หมาโง่! ขัดขืนไม่ได้หรอกน่า ง่วงแล้ววว" เด็กหญิงหาวหวอด เกาะขี่หลัง จับหูจับหนวดดึงไปมา พ่อคำรามฮึ่มแฮ่สะบัดอย่างแรงจนหัวสั่นหัวคลอนอีกรอบ ก่อนทำหูหรี่ ถอนหายใจดังฟึ่ด หน้าหงิกเดินไปหาห้องนอน


"............................" พวกเราได้แต่อึ้งกับเด็กตนนี้น่ะครับ


ผมลุกจากตักของอลัน เอามือบีบจมูกที่เลือดกำเดาออก ร่างนี้บอบบางกว่าที่คิดแหะ ก้มหน้าก้มตาคลานไปหาแม่จะให้เป่าพ้วงให้...

อลันยึดเสื้อผมไว้เบาๆ ผมหันไปมอง ...

"เอาล่ะอลัน หนูช่วยเล่าให้พวกเราฟังเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดหน่อยสิ" 

อลันละสายตาจากผม หันไปมองโมน่า

"ค่ะ"

ร่างผมพูดค่ะคะขานี่ชวนน่าขนลุกแหะ


___________________________________________


คิวบิโนะ เด็กคนนั้นไม่ใช่เผ่าอมตะธรรมดาอย่างพวกเรา นางเป็นสัตว์กึ่งเทพเจ้า พลังมนตราสูงกว่า เป็นตัวเชื่อมโลกนี้กับโลกที่สูงกว่า สมัยก่อนมีพวกนางหลากหลายเผ่าพันธุ์ แต่พอศรัทธาต่อเทพเจ้าหายไป พวกนางก็หายไปด้วย จนเผ่าพันธุ์แบบพวกนางกลายเป็นนิทานเรื่องเล่าปรัมปรา

เขี้ยวกับขนของนางเป็นสิ่งยึดโยงตัวนางกับโลกนี้ อลันเคยถามว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมคิวถึงถูกผูกมัดไว้กับโลกนี้ แต่คิวไม่เคยตอบ บอกเพียงว่าผู้ที่ครอบครองของทั้งสองอย่างจะเป็นเจ้าของตัวนางและจะปลดปล่อยนางกับโลกนี้ได้ถ้าทำลายของทั้งสองอย่างนี้ด้วยไฟของมังกร

มาถึงตอนนี้ เราหันไปมองมังกรสามตน

เมลถอนใจ ร่ายมนตรากำบังกลิ่นมังกรคลุมห้องที่พวกเราประชุม กระมิดกระเมี้ยนไปแอบถอดเสื้อผ้า แปลงกายไปร่างขั้นที่สาม พ่นไฟสีทองใส่เตาผิง ป้าเบลล์เพียงส่ายหัวบอกว่าเคยลองแล้ว แต่ทำไม่ได้ ส่วนอลันในร่างของผมแปลงร่างเป็นมังกรขั้นที่หนึ่ง ร่ายไฟมนตราสีฟ้าวาบลุกโชน นางเพ่งสมาธิราวห้านาทีถึงจะเปลี่ยนไฟสีฟ้าเป็นไฟสีทองของมังกรขนาดเล็กเท่ากำปั้น

มังกรบางตัวเท่านั้นที่พ่นไฟได้ อลันในร่างผมแต่จิตวิญญาณเป็นมังกร ยังใช้ไฟมังกรได้ แต่ไม่เต็มที่

เจ้าของขนกับเขี้ยวคนล่าสุดคือหยางกุ้ยกับอาหลัน พ่อมดกับแม่มังกรของอลัน จากที่คิวรู้คือหยางกุ้ยลงมนตราซ่อนขนไว้ในมิติกระจกและเขี้ยวในมิติในร่างของแม่มังกรของอลัน

"คิวบอกว่ามนตราจะเคลื่อนย้ายของทั้งสองอย่างภายในห้านาที ถ้าไม่ถูกทำลายหรือมีสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มังกรไปแตะ" อลันบอก

"เท่าที่สืบมา พวกมนุษย์"พวกนั้น"ยังใช้ส่วนผสมจากมังกรผสมในยานั่น คิดว่าร่างมังกรตนนั้นอาจจะยังอยู่กับพวกมัน ส่วนขนอาจอยู่ในป่าแห่งสัตว์อสูรค่ะ"

โมน่านัยน์ตาวาววับ หันไปสบตาราเวนเมื่อได้ยินเรื่องของ​พวกมนุษย์ "พวกนั้น" แม่เคยเล่าให้ฟังถึงความแค้นของพวกเรากับกลุ่มมนุษย์และผู้ใข้เวทย์แหกคอก ตาบาร์โทโลมิวของผมถูกพวกแหกคอกนั่นฆ่า พวกพ่อกับผมเคยถูกพวกนี้ทำร้าย พวกนั้นใช้พวกเราทดลองยาและเอาไปชำแหละโดยเชื่อว่าจะหาต้นกำเนิดพลังเหนือธรรมชาติของพวกเรา บ้างก็เอาไปต่อรองกับมนุษย์กลุ่มอื่น บ้างก็ทำเพราะความรู้สึกแปลกแยก อิจฉาริษยา 

​ฆ่าไปก็เยอะ ฆ่าปุ๊บมีพวกหลงผิดมาเพิ่มปั๊บ ตายยากตายเย็นเหมือนแมงสาบจริงๆน้า

"ข้าสืบต่อเอง พอจะรู้ว่าจะเล่นสนุกกับพวกมันกลุ่มไหน" ตาอราเดลฟังข้อมูลจากอลันเสร็จแล้วเคาะนิ้วกับโต๊ะ ยิ้มรื่นรมย์ โมน่ากับแม่นัยน์ตาเป็นประกาย

อ่า ... บรรยากาศกระหายเลือดก่อนการละเล่นประจำครอบครัวผมน่ะครับ

ส่วนเรื่องป่าแห่งสัตว์อสูร ราเวนกับราโมนาบอกว่าจะถามพวกผู้ใช้เวทย์ชั้นสูงกลุ่มที่ไว้ใจได้ให้ช่วยสืบ


พวกผู้ใหญ่คุยเรื่องอื่นต่ออีกนิดหน่อย ประชุมจบแล้ว งานต่อไปพ่อเอเตียงประกาศว่าวันนี้วันเกิดผม มาเมากันเถอะ พวกตัวผู้ร้องเย้! วาร์ปไปเตรียมอาหารกับเหล้าและไวน์ที่กั๊กเอาไว้มาเตรียมข่มกันในปาร์ตี้

ปาร์ตี้วันเกิดผม? ตอนนี้เนี่ยนะ ..

ผมมองร่างอลัน มองอลันในร่างผม มองพวกตัวผู้ที่กำลังเริงร่า .... อืม บ้านผมเป็นพวกไม่คิดมากน่ะนะ

โมน่ากับราเวนลุกขึ้นไปคุยกันเรื่องแผนการล่า"พวกนั้น"หาร่างมังกร หัวเราะคิกคักเริงร่า ทำหน้าชวนสยอง อราเดลเดินออกไปโทรศัพท์สั่งลูกน้อง พวกตัวผู้ตัวอื่นไปเอาเหล้ากับเตรียมปาร์ตี้ 

อลันยังคงนั่งอยู่อย่างนั้น เงียบงัน ไม่ลุกไปไหน

เอาเถอะ ... ผมกรอกตา นั่งต่อ ... วันเกิดผมนีี่ จะให้ลุกไปทำอะไรล่ะ


".... ขอโทษค่ะ..." นางตัดสินใจพูดออกมาในที่สุด

แม่ของผมถอนใจ เดินไปลูบหัวนาง ป้าเบลล์กอดนางให้ซบกับอก

"อลัน ... หนูไม่ใช่คนนอก" แม่ผมพูดด้วยเสียงนุ่มนวล มือลูบไล้ผมสีทรายของผมที่ไส้ในเป็นอลัน


อ่า ... เห็นร่างตัวเองอ้อนแม่แล้วขนลุกแหะ

ผมค่อยๆเลื้อยหลบออกมานอกห้อง ปล่อยพวกตัวเมียระบายอารมณ์


___________________________________________


ปาร์ตี้วันเกิดของผมปีนี้พิเศษน่ะครับ คือว่าปีนี้ผมผ่านช่วงอ่อนไหว โตเต็มวัยแล้ว แถมบาร์ทจูเนียร์ก็กลับมาใช้งานได้แล้ว คืนนี้ผมคงเริงร่า ไปแฮ่ดได้อย่างเต็มที่

นั่นเป็นแผนที่คิดไว้น่ะครับ

เราตกลงกันว่าจะปิดเรื่องการสลับร่างไว้ให้รู้กันน้อยที่สุด ผมเลยได้แต่มองร่างตัวเองกำลังซดน้ำผลไม้ กลายเป็นศูนย์กลางของตัวเมียเผ่าอื่น ตัวเองนั่งอีกมุม มีกลุ่มไอ้โอตาคุเฒ่าตัวผู้คลั่งเด็กรายล้อม

"น้องอลันอยากได้อะไรจ้ะ เดี่ยวพี่ไปเอาให้" พี่อะไรวะลุ๊ง!! ลุงแก่กว่าพ่อผมตั้งสองทศวรรษไม่ใช่เรอะ!!

"น้องอลันชิมนี้สิหน่อยสิจ้ะ พี่อุตส่าห์ไปซื้อมาให้" เชี่ยไมค์ ขนมนี่มรึงไปคุ้ยมาจากตู้เย็นบ้านกรู ไปตอแหลไกลๆเลยไอ้สัส!!

"น้องอลันวันนี้สวยกว่าทุกวันเลยนะจ้ะ แต่งแบบนี้สวยจนลืมหายใจ ~*"  ห่า!! เน่าชิหัย กรูจะอ้วก ไอ้เวรตะไลแซค 

น้องอลันจ้ะ น้องอลันจ๋า จ๋าจ้ะ จ๋าจ้ะ น้องอลันยาหยี นี่ นั่น นู่น โน่น ..


อีเชี๊ยยยย!!! ปล่อยกรู๊!!!!


ตะโกนลั่น สะอื้นไห้ในใจ มุมปากกระตุก มือสั่นระริกอยากกางกรงเล็บตะปบอีพวกนี้ แต่ทำได้แค่ปั้นหน้าเย็นชาแบบอย่างอลัน


.............

.............


ผมหาทางถอยออกมาจากกับดักโอตาคุเฒ่าสำเร็จ หลบจากงานโซเซกลับห้อง


หมับ!

ใครจับตรูดวะ!!


"บ๊าดดด น้องงงร๊ากกก ไปหนายอ๊ะ!!"   

เอ๊า !! อีเชี่ยพี่เมล ใครจับมันกรอกเหล้า?

อีพี่เมลมีจุดอ่อนน่ะครับ ปรกติพวกมังกรจะทนต่อเวทย์กับพิษได้ดีกว่าอมตะเผ่าอื่น แต่ยกเว้นไอ้บ้านี่ที่ผ่าเหล่ากับเหล้านี่ล่ะครับ

"กลับไปดื่มต่อกันเหอะะะ ... เอี๊อกก! อุ๊กกกก!!"

คออ่อนแล้วยังแดรกอีกหรือครับพี่ ... ผมกรอกตา สบถด่าใส่อีพี่เชี่ยที่ตอนนี้เลื้อยจากก้นผมมากอดคอเอาหน้าซุกไหล่

"โอ๊กกก!!!"   

ผมกลอกตาอีกรอบ 

เนี่ยนะเซอร์ไพรซ์วันเกิดของมรึง อีพี่เชี้ยย!!


จิกผมมัน ลากถูลู่ถูกังกลับเข้าห้องอลัน ถอดเสื้อเปื้อนอ้วกของมันกับของตัวเองเหวี่ยงออกนอกห้อง หยุดกระทืบร่างที่เมาเลื้อยไปมาบนพื้นห้องระบายอารมณ์สองสามที มะงุมมะงาหราถอดกางเกงเปื้อนอ้วกของตัวเองออก เปิดประตูเหวี่ยงออกไปนอกห้องอีกรอบ เดินไปคุ้ยเสื้อผ้า ... 

อู้วว .. รสนิยมเลือกยกทรงกับกางเกงในของอลันนี่แอบโมเอะคิกขุดีแหะ

บรรจงหยิบมาดูทีละตัว ถึงจะคัพเอแต่มีไข่มุก ลูกไม้ ติดระบายสีหวานแหววมุ้งมิ๊ง ไหนเอามาทาบตัวสิ .... 

อุฮิ ฮิฮิ ฮิฮิ แหะ แหะ หึ หึ โฮ่ะ โฮ่ะ อิ อิ ...บีบๆ ลูบๆ จะว่าไปก็ไม่ได้แบนราบโดยสิ้นเชิงล่ะน้า~*

"ลองเสื้อในหราาา เอาสีจมปูวว์ ให้พี่เมลล ช่วยน้าาาบ๊าดดด... อ๊าาา คืนนี้บ๊าดดน่ายั๊กกจุงง" อีเชี่ยพี่เมลเลื้อยเอามือมาแปะที่หน้าอกผม จะคว้ายกทรงในมือ

อีเชี่ย!! เมาดิบป่าววะ!! 

ผมล้มลง ดิ้นกระแด่วๆ กระเสือกกระสน พยายามถีบอีพี่ชั่วที่เมาเรื้อนแล้วยังมีแรงเหลือเยอะ ทำปากจู๋ จะปล้ำจูบผม


ฟุ่บ!!


".................." 

อลัน แม่ และป้าเบลล์วาร์ปมาที่ห้อง จ้องมองพวกผม

"..................." 

ผมนอนอยู่กลับพื้นในสภาพเปลือยอก สวมกางเกงในตัวเดียว มีอีพี่เมลคร่อมอยู่ ทำปากจู๋ มือวางแปะที่เต้า ...

ผมยิ้มแห้ง ถีบอีพี่เมลกระเด็นออกไป เอามือปิดเต้า ทำหน้ารวดร้าวเหมือนถูกทำร้าย บีบน้ำตา ปากสั่นระริก ช้อนตามองอ้อนแม่ อีเชี่ยพี่เมลกลืนน้ำลาย หน้าซีดจนเขียว หายเมาปลิดทิ้ง ทำตาล่อกแล่ก ก่อนตัดสินใจแกล้งตาย

"....................." "..................." "......................." อย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับแม่

"รบกวนด้วยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจว่าเป็นร่างหนู" อลันบอกเสียงเหนื่อยหน่าย

นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่พวกผมได้ยิน ก่อนเผชิญหน้ากับความสะพรึงของอมตะเพศเมียที่เรียกว่าแม่อีกหลายต่อหลายครั้งในคืนนั้น



เซอร์ไพรซ์สัสๆ เลยครับ เป็นวันเกิดที่มีแต่เรื่องเซอร์ไพรซ์จริงๆครับ 


____________________________________________



 หมายเหตุ  เขียนถึงตอนท้ายบทอีพี่เมล+อีน้องบาร์ท ได้ไหลลี่น ดูเข้ากั๊นเข้ากันราวคู่ผัวเมีย เมะ-เคะ สวรรค์สร้าง 

แหม๊!! มันน่าจับอีสองตัวนี่คู่กันเสียเลยดีมั้ยนะ เขี่ยตัวเมียทิ้ง 











แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น