อัณณากานต์ / ตั้งใจเขียน / รตี

เนื่องจากนิยายมีเยอะมากทำให้ตามอ่านคอมเม้นไม่ทั่วถึง หากต้องการพูดคุยกับนักเขียนหรือสั่งซื้อนิยายทำมือ ติดต่อได้ที่เพจ "สำนักพิมพ์ ตั้งใจเขียน" หรือเพจ "อัณณากานต์”

ชื่อตอน : ตอน 2 ดอกฟ้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 732

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2560 11:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน 2 ดอกฟ้า
แบบอักษร

        “mild coffee” คือร้านกาแฟประจำมหาวิทยาลัยตัวร้านมีสองชั้น ชั้นล่างเป็นกระจกบานใหญ่เหมาะกับการนั่งส่องสาวเป็นที่สุดชั้นบนจะเป็นโต๊ะและโซฟากระจายกันอยู่ห่างๆ ด้านบนนักศึกษาจะขึ้นไปอ่านหนังสือกันมากกว่าเพราะเงียบไม่มีเสียงรบกวน

        ต่อ มินสก์ สิบรถ ครูส ปั้นจั่นและกังหันได้รับการทาบทามให้เป็นพรีเซนเตอร์ของร้านพูดให้เข้าใจง่ายกว่านั้นก็คือหนุ่มๆ ทั้งหกคนจะแวะเวียนมานั่งที่ร้านทุกวันสลับกันไปบางวันก็ครบแก๊งบางวันก็ไม่ครบ แล้วร้านจ้างพวกเขาทำไมนะหรือก็จ้างมาล่อนักศึกษาสาวๆ ให้เข้ามาใช้บริการนะสิ อะไรจะดีไปกว่าบรรยากาศเจริญหูเจริญตาแถมมีอาหารตาให้มองเพลินๆ ทั้งหกคนหล่อขั้นเทพและมีเอกลักษณ์ไปคนละแบบ

        คนแรกก็คือต่อ พ่อหนุ่มคนนี้มีเสน่ห์ที่ความสุภาพเป็นมิสเตอร์ไนซ์กายที่แท้จริง สองแฝดปั้นจั่นกังหันมีดีที่ความล่ำแค่นั้นก็ละลายใจผู้หญิงได้ทั้งร้านแต่เท่านั้นยังไม่พอสองหนุ่มยังมีลุคแบดบอยเพิ่มความรุนแรงต่อหัวใจสาวๆ ได้อีกหลายเท่าตัว

        ครูส พ่อหนุ่มตาน้ำข้าวเขาคือเพลย์บอยตัวจริงเสียงจริงผู้หญิงค่อนมหาวิทยาลัยพร้อมจะพลีกายให้นายครูสเชยชม สิบรถคือพ่อหนุ่มเฟรนด์ลี่มีรอยยิ้มสดใสและว่างเสมอสำหรับการนัดยิ้ม สุดท้ายคือมินสก์ เทพบุตรไอทีผู้มาในลุคหนุ่มเกาหลีขาวใสพร้อมกระชากใจผู้หญิงทุกรายที่เดินผ่าน

        มีหกตัวพ่อคอยมานั่งล่อลูกค้าขนาดนี้คิดว่าคุ้มกับการลงทุนไหมล่ะ ? ตอบให้เลยว่าเกินคุ้ม วันไหนทั้งหกคนเข้าร้านพร้อมกันกระจกของร้านแทบจะแตกเพราะเสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวๆ และเพดานของร้านแทบจะถล่มถ้าวันนั้นนายครูสสุดหล่อบรรเลงเพลงขับกล่อมลูกค้าในร้าน

        “เมื่อคืนบอกจะไปส่งก็ไม่รอนะไอ้ต่อ” สิบรถทิ้งตัวลงที่เก้าอี้ตัวสูงหน้าเคาน์เตอร์ด้วยความอ่อนเพลียก็เมื่อคืนกว่าจะกลับจากงานวันเกิดก็ปาไปเกือบสว่าง

        “ให้กูรอถึงเช้างี้เหรอไม่ไหวมั้ง มึงก็รู้กูนอนดึกไม่ได้” ถึงสิบรถจะยังมึนๆ ไม่หายแฮงค์แต่เขาสังเกตสีหน้าเพื่อนได้ว่ามีบางอย่างปิดบังเอาไว้

        ไอ้ต่อมันนอนดึกแน่ๆ เขามั่นใจ หลายๆ ครั้งมันแทบจะหลับคาห้องเรียนแต่เขาไม่รู้ว่ามันไปทำอะไรที่ไหนกับใครเพราะนอกจากทำงานที่ร้านกาแฟช่วงหัวค่ำมันก็บอกว่าไม่เคยไปไหนเลย ข้อนี้เขาเชื่อหมดใจเพราะไอ้ต่อขี้เหนียวสุดๆ จะว่าขี้เหนียวก็ไม่เชิง ต่อมันเป็นคนประหยัดจนบางครั้งเกินพอดีในสายตาเพื่อนซึ่งจะว่ามันก็ไม่ค่อยถูกนักเพราะเพื่อนในกลุ่มกับมันมีไม่เท่ากัน

        “ลาเต้เหมือนเดิมป่ะ” ต่อถามเพื่อนที่นั่งหน้ายุ่งแต่มันก็ยังหล่อเหมือนเดิม การันตีได้จากสายตาของสาวๆ ทั้งร้านที่จ้องไอ้สิบรถตาเป็นมัน

        “อือ ขอบใจ” สิบรถตอบแต่ยังครุ่นคิดถึงเพื่อนสนิทผู้ลึกลับ สำหรับเขาทุกคนคือเพื่อนตายและออกจะเอ็นดูพวกมันเหมือนน้องด้วยซ้ำเพราะเขาแก่กว่าหลายปี ก็อย่างที่รู้ๆ กันว่าผู้ชายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ชอบเก็บอารมณ์ไม่ค่อยแสดงด้านอ่อนไหวให้ใครเห็นและเขาเชื่อว่าเรื่องที่ไอ้ต่อเลือกจะปิดบังไว้มันคงคิดดีแล้วหรืออึดอัดใจที่จะพูดออกมา

        “แล้วจะเข้าเรียนป่ะ” ต่อยื่นกาแฟหอมกรุ่นให้เพื่อน วันนี้คนที่ร้านลากิจเขาจึงอาสาทำแทนเพราะจะได้มีเงินพิเศษเพิ่มขึ้นมา

        “เข้าดิ ไม่งั้นกูจะแหกขี้ตาตื่นมาทำไมล่ะ” สิบรถตอบแล้วขยี้ตา แค่นั้นสาวๆ ในร้านก็ครางกันระงมด้วยความฟิน ต่อได้แต่ส่ายหัวให้กับความฮอทของเพื่อนแต่ก็อย่างว่าแหละถ้าเขาเป็นผู้หญิงจะมองข้ามไอ้สิบรถไปได้ยังไงมันมีพร้อมทุกอย่าง

        “ไม่ต้องมาส่ายหัวให้กูหรอก สาวๆ กลุ่มนั้นเขาก็จ้องมึงตาไม่กะพริบเหมือนกัน เมื่อไหร่จะเลิกคิดว่าตัวเองเป็นไอ้ขี้แพ้ไม่เข้าท่าสักทีวะ” สิบรถบอกด้วยความขัดใจ 

        “เขามองมึงมากกว่า” ต่อพูดพร้อมกับเช็ดแก้วไปด้วย

        “มึงก็มีดีในแบบของมึงเชื่อดิไม่งั้นลูกพีชเขาจะชอบมึงหรอ”

        “ตลกแล้ว” ต่อส่ายหัวหนักกว่าเดิม

        “โน่น เขาโบกมือให้มึงอยู่นั่น” สิบรถบอก ต่อจึงหันไปที่ประตูร้าน ลูกพีชกำลังโบกมือให้จริงๆ ด้วย

        “เห็นม่ะ มึงต้องมีดีไม่งั้นดาวคณะจะมาเสียเวลากับมึงทำไม” สิบรถกระดกกาแฟจนหมดแก้วแล้วจ่ายเงิน

        “ลูกพีชเข้ามานั่งก่อนสิครับ วันนี้ไอ้พวกนั้นไม่มาหรอกครับมันยังไม่ฟื้น” สิบรถเปิดประตูให้ลูกพีช หญิงสาวจึงเดินเข้าไปแบบอายๆ

        ที่สิบรถยอมตื่นมาเรียนทั้งที่อยากจะเกเรแทบตายก็เพราะผู้หญิงคนหนึ่ง เธอคนนั้นทำให้เขาอยากเป็นคนที่ดีขึ้นแค่คิดถึงก็ทำให้มีกำลังใจและเรี่ยวแรงขึ้นมาทันที ชายหนุ่มก้าวเท้าอย่างกระฉับกระเฉงไปเข้าเรียนด้วยความเบิกบาน

        “สวัสดีครับคุณลูกพีช” ต่อทักทายด้วยความอายยิ่งกว่า

        “หวัดดี” ลูกพีชรอว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรอีกไหมแต่ก็ไม่เหมือนทุกที เธออยากให้ความคิดเข้าข้างตัวเองเป็นจริงเหลือเกินเธอบอกตัวเองเสมอว่าที่อีกฝ่ายไม่ค่อยคุยด้วยเพราะว่าเขาขี้อายไม่ใช่เพราะเขารำคาญหรือไม่ชอบขี้หน้าเธอ

        “มอคค่าร้อนเหมือนเดิมไหมครับ”

        “ค่ะ ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวกล่าวแบบน้อยใจนิดๆ ตกลงเธอกับเขาจะไม่มีเรื่องอื่นคุยกันเลยใช่ไหมนอกจากการสั่งกาแฟและทักทายด้วยคำว่าสวัสดี

        “คุณลูกพีชขึ้นไปรอได้เลยครับเดี๋ยวผมเอาไปส่งให้”

        ต่อชงกาแฟให้นางในฝันด้วยหัวใจเต้นแรงเพราะกำลังรวบรวมความกล้าเพื่อพูดคุยกับเธอตามที่ไอ้มินสก์บอก เขาวางกาแฟหอมกรุ่นไว้บนถาดแล้วเดินขึ้นไปชั้นสองด้วยความกังวลและประหม่า

        “กาแฟได้แล้วครับ”

        “ขอบคุณค่ะ” ลูกพีชบอกแล้วจ้องตาอีกฝ่ายแต่ก็เหมือนเดิมเขาหลบสายตาเธอแล้วหันหลังเดินจากไป จะมีสักครั้งไหมที่เขาไม่พยายามหนีหรือทำท่าว่ารำคาญเธอ

        “คุณลูกพีชครับ ผมขอเวลาสักครู่ได้ไหมครับ” ต่อก้าวเดินช้าๆ มือกำถาดไว้แน่นเมื่อเท้าเตะบันไดขั้นแรกเขาจึงสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่แล้วเดินกลับไปหาเธอ

        “ได้ค่ะ”

        “ผมขอนั่งได้ไหมครับ”

        “ได้สิ” ลูกพีชตอบแล้วยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม

        “ผมเห็นแอพนึงน่ารักดีไม่รู้ว่าคุณลูกพีชมีรึยัง” ต่อบอกแล้วยื่นมือถือให้เธอดู ลูกพีชแอบมองด้วยความรวดเร็วเธอเห็นว่าหน้าจอของเขาเป็นรูปต้นไม้ไม่ใช่นางแบบนมโตทีมฟุตบอลหรือเกมบ้าเลือด

        “ยังไม่มีนะ มันคือแอพอะไรเหรอต่อ” ลูกพีชแทบจะกระโดดด้วยความดีใจ ในที่สุดเธอกับเขาก็ได้คุยกันนอกจากคำว่าสวัสดีแล้ว

        “เป็นเกมใบ้คำครับ ผมลองเล่นดูแล้วสนุกดีภาพก็สีสวยด้วยคุณลูกพีชน่าจะชอบเพราะผมเห็นคุณลูกพีชชอบใช้ของสีหวานๆ เหมือนในเกมเป๊ะเลย”

        “สังเกตด้วยเหรอ” ลูกพีชถามแล้วแก้มก็ขึ้นสีระเรื่อ นี่แปลว่าเขาสนใจเธอใช่ไหม

        “คะ ครับ ผม ผมก็สังเกตคุณลูกพีชตลอด” ความจริงต่ออยากจะใช้คำว่าชอบแทนคำว่าสังเกตแต่ก็ไม่กล้าพอที่จะพูดมันออกไปเขากับเธอต่างกันโดยสิ้นเชิงไม่มีอะไรที่คู่ควรหรือเหมาะสมกัน ถึงแม้เธอจะมีใจให้แบบที่เพื่อนมันว่าเขาก็ไม่รู้จะหาญกล้าดึงเธอลงมาสู่ดินรึเปล่าเธอคือดอกฟ้าไม่ควรร่วงลงมาให้มัวหมอง

        “ขอบใจนะ” หญิงสาวบอกแล้วยื่นมือถือคืนให้เจ้าของ

        “ไม่เป็นไรครับ หวังว่าคุณลูกพีชจะชอบนะครับ”

        “เปล่า เราไม่ได้ขอบใจเรื่องเกม”

        “แล้วคุณลูกพีชหมายถึงเรื่องอะไรครับ”

        “ขอบใจที่สังเกตเรา มันมีความหมายกับเรามาก” ต่อเดินกลับลงไปพร้อมรอยยิ้มกว้างส่วนลูกพีชก็ไม่สามารถหยุดยิ้มได้เช่นกัน

ความคิดเห็น