กนกรส มาศอุไร กัมพู

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักร้ายของผู้ชายเอาแต่ใจ(รีไรท์1)ebook

ชื่อตอน : รักร้ายของผู้ชายเอาแต่ใจ(รีไรท์1)ebook

คำค้น : ขคราช มารตรี

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2561 09:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักร้ายของผู้ชายเอาแต่ใจ(รีไรท์1)ebook
แบบอักษร

ขคราชขับรถออกมาได้พอประมาณ เมื่อสายตาแลเห็นร้านค้าสะดวกซื้อที่ตัวเองต้องการเข้าพอดี เขาจึงค่อยๆบังคับพวงมาลัย เบี่ยงชิดหลบเข้าข้างทาง ก่อนจะจอดสนิทลงต้องช่องว่าง...

            “รอฉันอยู่ในรถก่อนนะ เดี๋ยวฉันมา อ้อ...แล้วก็ห้ามหนีลงจากรถด้วย ถ้าเธอยังไม่อยากเจอดีอีก” ชายหนุ่มเอี้ยวตัวมาชี้นิ้วขู่ ก่อนเขาจะเปิดประตูก้าวขาลงไป มารตรีกลอกตาขึ้นบน ไม่ได้รับปากตกลงอะไรทั้งนั้น เรื่องอะไรเธอต้องเชื่อฟังคำสั่งของเขาด้วย เขาไม่ใช่เจ้าชีวิตของเธอเสียหน่อย ขาก็ขาเธอ อยากจะเดินไปไหนมาไหนก็ได้ตามใจ ไม่เห็นต้องไปฟังคำสั่งจากคนไร้เหตุผลอย่างเขาเลยนี่นา

            มารตรีคิดได้ดังนั้นจึงมองซ้ายมองขวา พอเห็นชายหนุ่มเดินลับหายเข้าไปในร้านสะดวกซื้อ เธอจึงรีบดันประตูรถออก หากแต่ก็ทำไม่ได้ เมื่อมันติดล็อกโดยรีโมทคอนโทรลอีกทีหนึ่ง และรีโมทเจ้าปัญหานั่น มันก็ดันอยู่กับเจ้าของรถไม่ต้องร้องหา

            “บ้าจริง!” มารตรีทุบประตูรถแรงๆไปทีหนึ่ง เพื่อเป็นการระบายอารมณ์ขุ่นมัว นี่ถ้าเป็นไปได้ เธออยากเปลี่ยนจากทุบประตัวรถ แล้วไปทุบหัวเจ้าของรถแทนเสียมากกว่า คนบ้า คนเจ้าเล่ห์ เพราะอย่างนี้นี่เอง เขาถึงกล้าปล่อย ยอมให้เธอรอเขาในรถ โดยไม่กลัวว่าเธอจะหนีไปไหน...

            คนหมดหนทางหนี เลยได้แต่นั่งรอ หน้าตาบูดบึ้ง ปากก็ขยับพึมพำแช่งชักหักกระดูกชายหนุ่มไปเรื่อยเปื่อย ค้อนลมค้อนแล้งบ้างไปตามประสา ผู้ชายคนนี้เป็นอะไรที่เธอไม่เคยเข้าใจเขาเลยตั้งแต่เล็กจนโต บางการกระทำของเขา แสดงออกมาอย่างโจ่งแจ้งไม่ปิดบัง  เขารังเกียจไม่ต้องการให้เธออยู่ใกล้ ไม่ต้องการให้เธอไปเหยียบยมดิสรณ์ของเขา แต่พอเธอถอยห่างอย่างที่เขาต้องการ กลับเป็นเขาเสียเอง ที่พยายามพาตัวเข้ามาผูกติดกับเธอเอาไว้ไม่ยอมหนีไปไหน

            แล้วตลอดเวลานั้น ใช่ว่าตัวเธอจะเป็นฝ่ายหาเรื่อง เพื่อเข้าใกล้เขาเสียเมื่อไหร่ เธอไม่ได้หลงเสน่ห์ในความหล่อสมบูรณ์แบบของเข้าเหมือนอย่างกับผู้หญิงคนอื่นๆที่อยู่ล้อมรอบตัวเขา เพราะขคราชยังอยู่ห่างไกลกับคำว่าสเปคของเธออีกมากโข มากเสียจนไม่เห็นแม้แต่ขี้ฝุ่น

             ผู้ชายอารมณ์แปรปรวนง่าย ปากร้าย ไร้หัวใจอย่างเขาน่ะเหรอ รอชาติหน้าตอนบ่ายๆเถอะ เธอถึงจะชายตาแล...

แต่ใครจะรู้ถึงอนาคตในวันข้างหน้า ผู้ชายที่ไม่อยู่ในสเปคสักนิดในความรู้สึกของเธอ จะกลายเป็นดั่งลมหายใจของกันและกันไปได้...

            ขคราชเดินออกมาพร้อมกับแก้วใส่น้ำอะไรสักอย่างสองแก้ว พร้อมด้วยถุงพลาสติกสีขาวติดยี่ห้อชื่อร้านสะดวกซื้อ และพอประตูฝั่งคนขับเปิดออก คนเจ้าเล่ห์ก็โยนถุงพลาสติกสีขาวลงมาบนตักของเธอ เขาเบี่ยงตัวขึ้นมานั่งประจำที่ หากแต่ยังไม่คิดสตาร์ทรถออกไป ร่างใหญ่ขยับตัวเข้าหาคนหน้าบูด ...

            มารตรีขยับหนี ขณะที่มือก็หยิบถุงสีขาวใบนั้นขึ้นมาดูด้วยสายตาสงสัย...

            “เธอทำฉันเลือดออก...” เจ้าของถุงในมือหญิงสาวเกริ่นนำมาก่อนจะยื่นแก้วโกโก้ร้อนส่งมาให้เธอ ส่วนตัวเขาเองนั่งจิบกาแฟร้อนอีกแก้วอย่างสบายใจ มารตรีมองแก้วโกโก้ตรงหน้า แต่ไม่กล้าเอื้อมมือไปรับมาถือไว้ 

            “โกโก้ร้อน ดื่มเสียหน่อยสิ กำลังอุ่นๆอยู่เลย” เมื่อเขาเห็นหญิงสาวมีท่าทีรังแลไม่ยอมรับแก้วโกโก้ร้อน ขคราชจึงตวาดเสียงขุ่น

            “ทำไม กลัวฉันใส่ยาพิษแก้แค้นเธอหรือไง อย่าประสาทไปหน่อยเลยน่า ก็ฉันเห็นเธอชอบดื่มไม่ใช่หรือไง...”

            “คุณราชรู้ได้ยังไงว่ารตรีชอบดื่มโกโก้ร้อน หรือคุณถามคุณตามา”

            “ก็บอกว่าฉันเห็น เรื่องแค่นี้ทำไมต้องถามใครต่อใครให้วุ่นวาย คิดว่าตัวเธอสำคัญกับฉันอีกแล้วงั้นสิ เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอ อย่าหลงคิดว่าเธอสำคัญกับฉันเด็ดขาด” เขาแกล้งทำเป็นหงุดหงิดตอนตอบ ไม่อยากให้มารตรีจับได้ เขาชอบแอบเก็บรายละเอียดเล็กๆน้อยเกี่ยวกับตัวเธอ

            หญิงสาวถอนใจ พูดคำสองคำก็ทะเลาะกันทุกที แต่ยังเอื้อมมือไปรับแก้วโกโก้ร้อนจากเขามาถือไว้...

            “ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ยขอบคุณเขาแม้จะไม่เต็มใจ พอจิบได้หนึ่งอึกความอุ่นของเครื่องดื่มทำให้อารมณ์เธอกลับมาดีตามเดิม

            มารตรีมองถุงสีขาวบนตัก ความจริงเธอไม่ได้สนใจเรื่องโกโก้สักเท่าไหร่ ว่าเขาจะจำได้มาจากไหน แต่ทว่าเธอกลับสงสัยไอ้ของที่อยู่ในถุงพลาสติกใบนี้ต่างหาก มันเกี่ยวอะไรกับการที่เธอทำให้เขาเลือดออกด้วยเล่า

            “แล้วนี่อะไรคะ เอามาให้รตรีทำไม”มารตรีไม่ได้เปิดดูของในถุง แต่เลือกจะถามเขาเสียก่อน

            “อุปกรณ์ทำแผล”เขาตอบทื่อๆ ไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติม

            “คะ...แล้วเอามาให้รตรีทำไม รตรีไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

            “เธอนี่โง่จริงหรือแกล้งโง่กันแน่ฮะ ลืมไปแล้วหรือไง ไอ้รอยแผลยาวตรงนี้ ใครมันเป็นคนทำขึ้นมา คนทำต้องรับผิดชอบสิ หัดเป็นคนรับผิดชอบหน่อยสิ จะบอกไม่ใช่ฝีมือเธอไอ้ซอกเล็บเธอยังมีหนังกำพร้าฉันติดอยู่เลยนั่น...”

             พอสิ้นเสียงคนปากร้าย มารตรีจึงตัดสินใจเหวี่ยงถุงในมือกลับคืนไปหาเจ้าของดุจเดิม ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอก สะบัดหน้าเสมองไปทางด้านนอก แทนใบหน้าหล่อเหลาของคนปากกรรไกร แต่ทว่าหางตาของเธอมันกลับไม่รักดี กลับชำเลืองแอบมอง รอยแผลยาวขนาดไม่เกินสามนิ้วบนลำแขนขาวๆของเขา ตอนนี้เลือดมันแห้งกรังติดไปกับแผลแล้ว เห็นเป็นรอยแดงรอบแผลนั่น เขาคงจะแสบหน้าดู แต่พอคิดอีกที ก็สมน้ำหน้า อยากเอาแต่ใจกับเธอก่อนทำไม...

            “เอ้า...แล้วโยนถุงมาทำไมแม่คนนิสัยไม่ดี ทำตัวแบบนี้ระวังฉันจะบีบคอจิ้มน้ำพริก” เขาว่าให้เมื่อหยิบถึงใส่อุปกรณ์ทำแผลขึ้นมาถือไว้

            “รตรีจะไม่ทำแผลให้คุณราช เพราะรตรีไม่ชอบเลือด”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น