มิสจีมิน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER : 13

คำค้น : ไอดอลติดเซ็กส์ (KOOKV,YOONMIN,NAMJIN) NC+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.2k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ย. 2560 21:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER : 13
แบบอักษร

( V Part ) 


ในตอนนี้ผมกำลังนั่งคิดเรื่องเมื่อคืนอย่างหัวปั่นหลังจากที่โดนเปิดประตูหลังโดยฝีมือของเด็กอายุน้อยกว่าที่ชื่อว่าจอนจองกุกคราบเลือดของผมหลังจากที่ผ่านการมีเซ็กส์เมื่อคืนยังคงเปื้อนที่นอนเป็นวงกลมใหญ่อยู่เลย เด็กนั่นไม่มีแม้แต่ความอ่อนโยนเลยสักนิด แถมยังเจ้าเล่ห์เอาคืนผมด้วยวิธีสกปรกแบบนั้นอีกด้วย จะโทษเด็กนั่นคนเดียวคงไม่ได้ ต้องโทษตัวเองที่โง่เขลาหลงเชื่อคำพูดหลอกลวงพวกนั้นโดยสนิทใจ

ใครจะไปคิดว่าจองกุกจะร้ายกาจมากขนาดนี้กัน..


[แกร๊ก!]


เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้นมากระทบกับเส้นประสาทของหูผมรีบล้มตัวนอนแล้วหันหลังและหลับตาปี๋ทันทีก่อนที่ใครอีกคนจะเข้ามาเห็นว่าผมตื่นแล้ว ผมยังไม่อยากเผชิญหน้ากับมันตอนนี้ถึงแม้ว่าเมื่อตอนเที่ยงจองกุกจะทำตัวน่ารักกับผมมากแค่ไหนก็เถอะ แต่ถึงยังไงจองกุกก็ไม่น่าไว้ใจ

และไม่ควรเชื่อใจอย่างยิ่ง!!


"แทฮยอง.."


"......"


"กูรู้ว่ามึงแกล้งหลับ"


"......"  ผมเม้มปากเป็นเส้นตรงหลับตาแน่นมือบางกำผ้าห่มเอาไว้อย่างแน่นหนาพยายามไม่สนใจคำพูดของคนตัวดีที่ยืนพูดกับผมอยู่ข้างเตียง


"จะตื่นไม่ตื่น"


[พรึบ!]


"เฮ้ย! ทำไรวะ!!"  เสียงทุ้มตะเบ่งเสียงออกมาด้วยความตกใจเมื่อคนร่างหนากระโดดขึ้นมาบนเตียงกว้างที่ผมนอนอยู่แล้วรวบตัวผมให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเจ้าตัว


"กอดไง"  คนตัวดีพูดออดมาได้หน้าตาเฉยพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นมากกว่าเก่าแล้วซุกหน้าเข้าที่ซอกคอขาวของผมอย่างถือวิสาสะ


"อึดอัด!"  ผมตะเบ่งเสียงบอกคนที่นอนกอดผมทางด้านหลังพลางขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความหงุดหงิดพยายามแกะมือปลาหมึกของเจ้าบ้านี่ออกแต่ก็ไม่เป็นผล


"อยากกอด.."  จองกุกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาในขณะที่ซุกหน้าอยู่ที่คอของผมแอบจั๊กจี้บริเวณคอเล็กน้อยแต่ก็ไม่สามารถต้านความหงุดหงิดที่คนตัวดีนี่กอดรัดตัวผมเป็นปลาหมึกไม่เลิก


"ที่นอนมึงเปื้อนเลือดด้วยจะให้กูซักมั้ย"  ผมเอ่ยถามคนข้างกายทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่ามีคราบเลือดเปื้อนที่นอนเป็นวงกว้าง ผมจะไม่อะไรเลยถ้าเลือดที่เปื้อนอยู่บนที่นอนไม่ใช่ของผม เจ้าเด็กนี่มันทำผมถึงกับเลือดตกยางออกเลย..


"ไม่ต้องหรอก"


"......"


"กลับไปที่บริษัทกัน"


"ไหนบอกว่าจะให้หยุด.."  ผมขมวดคิ้วเป็นปมพลางเอ่ยถามคนที่สวมกอดผมจากทางด้านหลังเอาไว้อย่างแน่นหนาและไม่มีท่าทีว่ามันจะปล่อยเลยสักนิด


"ก็ให้หยุดไง"


"แล้วให้กลับไปที่บริษัททำไม"


"จะให้ไปนอนที่ห้องกู"


"กูอยากกลับไปนอนคอนโดกู"  ผมเอ่ยบอกคนข้างกายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งผมอยากกลับไปนอนที่คอนโดตัวเองดีกว่าไปนอนที่ห้องทำงานของเจ้าเด็กนี่อีก ไม่รู้ว่ามันจะซื้อของมาตุ้นไว้ในห้องทำไมนักหนา


"ไม่ต้อง ไปนอนห้องทำงานกู"


"ห้องรกขนาดนั้นใครจะไปนอนกัน!"


"อย่าเรื่องมาก"  คราวนี้คนร่างหนาเอ่ยบอกผมเสียงแข็งยอมปล่อยตัวผมให้เป็นอิสระแต่โดยดีก่อนจะยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียง


"ไม่เอา ห้องมึงรกน่าอึดอัดจะตายไป"  ผมหันมาเผชิญหน้ากับมันอย่างไม่นึกกลัว ให้ตายยังไงผมก็ไม่มีทางไปนอนที่ห้องทำงานมันเด็ดขาด ถึงจะมีโซฟานุ่มนิ่มน่านอนอยู่ด้วยยังไงผมก็จะไม่นอน!"


"อย่าเรื่องมากน่ะแทฮยอง เตียงชั้นบนมันก็นอนได้"


"มึงก็นอนไปคนเดียวดิวะ!"


"งั้นกูไม่ให้มึงหยุดงานแล้ว ไปเฝ้ากูที่ทำงานเดี๋ยวนี้!"  ได้ทีออกคำสั่งผมด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดใบหน้าหล่อฉายแววจริงจังออกมาให้เห็นว่ามันจะให้ผมไปทำงานวันนี้จริงๆ


"ไม่เอาอะ! ไหนมึงบอกจะให้กูหยุดงาน!!"  ผมเถียงกลับคนข้างกายอย่างไม่ยอมก่อนจะยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งพลางส่งสายตาไปให้คนตัวดีที่นั่งมองผมหน้าตาเฉย


"กูเปลี่ยนใจแล้ว"  คนอายุน้อยกว่าเอ่ยบอกผมด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งสายตาสำรวจมองมาที่ใบหน้าของผมอย่างพินิจพลางใช้ลิ้นดันกระพุงแก้มตัวเองเล่น แต่ที่ผมเห็นเหมือนจองกุกมันกำลังหื่นกระหาย


"มึงชอบผิดคำพูดอะ!!"  ผมว่าพลางยู่ปากคิ้วหน้าขมวดเข้าหากันจนใบหน้ายุ่งไปหมด เป็นไปได้อยากทุบหน้าเจ้าเด็กนี่สักสี่ห้าทีให้หายหงุดหงิด


"ช่วยไม่ได้ บอกให้ไปนอนห้องทำงานดีดีไม่ไปเอง"


"แล้วบอกว่าจะรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำ!"


"ก็รับผิดชอบอยู่นี่ไง"


"รับผิดชอบตรงไหน! กูเจ็บอยู่มึงยังจะให้กูลุกไปทำงานอีก! ทั้งที่ก่อนหน้านี้มึงเป็นคนพูดเองว่าจะให้กูหยุดงาน!!"  


"ใครบอกให้มึงเรื่องมากล่ะ"


"โว๊ะ!!"


[ 30 นาทีผ่านไป.. ]


[ปึก!]


เสียงถุงขนมกระทบลงกับบนโต๊ะทำงานโดยฝีมือของผมเอง ผมเป็นคนขอให้มันแวะซื้อที่มินิมาร์ทเองล่ะ ก็ช่วงบ่ายไม่มีขนมตกถึงท้องเลยสักชิ้นแถมยังรู้สึกว่าตัวเองยังไม่หายจากไข้ดีด้วย มันดีขึ้นมาบ้างแล้วหลังจากที่จองกุกติดเจลลดไข้ให้ ผมสาวเท้าเดินไปนั่งที่โซฟานุ่มนิ่มแล้วกอดอกยู่ปากอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก หงุดหงิดที่ได้ทำงานทั้งที่ตัวเองยังป่วยอยู่แบบนี้

เพราะจองกุกคนเดียวแท้ๆ...


"เป็นอะไร"  เสียงทุ้มเอ่ยปากถามในขณะที่ถอดเสื้อแจ๊คเก็ตและผ้าปิดปากสีดำของตัวเองออกมาแขวนเอาไว้แต่สายตาคมยังคงจดจ้องมาที่ผมตามเดิม


"อย่ามายุ่งกับกู!"  ผมตะเบ่งเสียงพูดอย่างหงุดหงิดพลางสะบัดหน้าหนีในขณะที่ยังคงกอดอกอยู่แบบนั้น ผมไม่อยากจะสนทนากับเจ้าเด็กผิดคำพูดสักเท่าไหร่นัก 


"ทำตัวเหมือนผู้หญิงไปได้"


"......"


"นอนพักไป"


"ไหนบอกให้ทำงาน"  ผมคลายแขนออกจากอกแล้วหันมามองคนร่างหนาที่ยืนมองผมด้วยใบหน้าที่ฉายแววไม่เข้าใจออกมาให้เห็น ตอนอยู่คอนโดมันยังบอกให้ผมมาทำงานอยู่เลยนี่..


"ถ้ากูไม่พูดแบบนั้นมึงจะยอมมามั้ยล่ะ"


"เก่งจังนะเรื่องล่อลวงเนี่ย พากูมานี่ได้โดยไม่ต้องออกแรงเลยสักนิด"  ผมบ่นคนอายุน้อยกว่าพลางขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความหงุดหงิดทันที อันตรายชะมัดเลยต้องระวังเด็กนี่เอาไว้ ดูเหมือนจะล่อลวงคนเก่งใช่เล่น


"แล้วจะทำหรือเปล่าล่ะ"


"ไม่!"


"ไม่ทำก็นอน"


สิ้นเสียงทุ้มของคนตัวดีผมก็ล้มตัวลงนอนราบไปกับโซฟานุ่มนิ่มทันทีสายตาสวยเหลือบมองจองกุกที่สาวเท้าเดินไปหยิบขนมออกมาจากถุงที่ผมซื้อมาแล้วแกะกินอย่างหน้าตาเฉย เจ้าคนตะกละผมซื้อมากินในส่วนของผมต่างหาก แต่จะแหกปากด่าก็คงไม่ได้เพราะขนมที่อยู่ในนั้นทั้งหมดจองกุกมันเป็นคนจ่าย

โว๊ะ! แค่หาเรื่องด่ายังเป็นเรื่องยากสำหรับผมเลย!!


"ลดแอร์ลงหน่อยได้มั้ยกูหนาว"  มือบางยกลูบตามแขนตัวเองเพื่อปัดไล่ความหนาวที่วิ่งแล่นเข้ามาอาจเป็นเพราะไข้ที่ยังไม่หายดีบวกกับความเย็นของแอร์ที่คนตัวดีนี่เปิดเอาไว้ด้วย


"ไม่ กูร้อน"


"โว๊ะ!!"


ผมนอนหันหน้าเข้ากับผนังผิงของโซฟาทันทีเมื่อรู้สึกเหม็นขี้หน้าคนตัวดีนี่แล้ว คิ้วหนาขมวดเป็นปมในขณะที่นอนกอดตัวเองเพื่อสร้างอุณภูมิอบอุ่นให้กับร่างกายตัวเอง ดูก็รู้แล้วว่าจองกุกมะนตั้งใจจะกวนประสาท พาผมมานอนที่ห้องทำงานเองแค่ขอให้ลดแอร์แค่นี้ยังไม่ทำให้เลย คนแบบนี้มันน่าพึ่งพาที่ไหนกันอ่ะ

ไม่น่ามาพบเจอคนอย่างมันเลย!!


[พรึบ!]


"อุ่นขึ้นมั้ย"


เปลือกตาสวยเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อเมื่อคนตัวดีนี่มีน้ำใจเอาผ้าผืนหนามาห่มให้ผม ปากเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงแล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อกี้ก็ด่ามันไปซะเยอะเลยเรา แต่ถึงอย่างงั้นก็เถอะ มันเอามาให้ผมช้าเอง แสดงว่าจองกุกมันตั้งใจปั่นประสาทผมเล่น!


"จองกุก.."


"ว่าไง"


"ทำไมต้องทำดีกับกูด้วยวะ"  ผมเอ่ยถามคนตัวดีที่สาวเท้าเดินไปนั่งที่เก้าอี้เลื่อนได้ของตัวเองพลางหยิบขนมใส่ปากตัวเองไม่เลิก สงสัยไม่น้อยเลยครั้งแรกเราเกลียดกันปานจะฆ่าให้ตายแต่อีกฝ่ายกลับทำดีกับผมอย่างไร้เหตุผล


"ไม่ชอบหรือไง"  คนร่างหนาเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัยคราวนี้มันหยิบเข้าปากดีดีไม่เป็น มันกลับโยนขนมแล้วอ้าปากรับราวกับขนมมันเป็นของเล่นซะอย่างงั้นอะ


"ไม่ใช่ไม่ชอบ แค่อยากรู้ว่าทำไม"


"อยากดูแล.."


"จะ จองกุก.."


"กูเป็นคนทำมึงเจ็บก็ต้องดูแลดิวะ"


"-_-"


"เป็นอะไร"


"ยังไงก็ขอบคุณนะ.."  ผมกล่าวขอบคุณคนอายุน้อยกว่าพลางระบายยิ้มไปให้อีกฝ่ายอย่างน่ารักคราวนี้จองกุกชะงักมือแล้วจ้องมองมาที่ผมสายตาฉายแววบางอย่างออกมาให้เห็น


"แทฮยอง"


"อะไร.."


"กูชอบมึง"


"วะ ว่าไงนะ!"


"กูชอบมึง"


"ชอบแบบ ฟะ ฟะ ฟะ แฟนน่ะหรอ.."  ติดอ่างเลย จองกุกกำลังพูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า มาบอกชอบกันอย่างหน้าตาเฉยแบบนี้ได้ยังไง เห็นแบบนี้ก็เขินเป็นนะโว้ย!!


"เปล่า.."


"เอ้า!!"


"กูชอบเซ็กส์ของมึง"


"ไปตาย!!"




============================

มาล้าววว เรื่องTroubleใกล้จะอัพจบแล้วค่ะ ใครที่กำลังรอเรื่องนี้อย่าเพิ่งทิ้งกันนะ หลังจากที่อัพเรื่องนั้นจบเค้าจะมาเต็มที่กับเรื่องนี้แล้ว อีกไม่กี่วันค่ะ คอมเม้นท์ของทุกคนคือกำลังใจสำคัญนะคะ♥

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น