Lantana / Pakakrong

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 ความแค้น

ชื่อตอน : บทที่ 2 ความแค้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ย. 2560 18:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 ความแค้น
แบบอักษร

/////////////////////////////-


บทที่ 2



“อุ้ย ขอโทษคะ” ใบบัวรีบวางโถน้ำผลไม้เครื่องดื่มหลักของงานนี้ลงบนโต๊ะ ก่อนจะรีบดึงผ้าขาวสะอาดมาเช็ดน้ำที่กระเด็นกระดอนใบถูกกระเป๋าใบสวยของใครคนหนึ่งเข้า

“ตายแล้ว ทำไมไม่รู้จักระวังห๊ะ เซ่อซ่า รู้หรือเปล่าว่ากระเป๋าใบนี้ราคาเท่าไร” สาวใหญ่ดูท่าทางภูมิฐานคนหนึ่งต่อว่าเธอแล้วรีบปัดผ้าบางๆผืนนั้นออก

“มีอะไรกันเหรอ” ประมุขของบ้านเดินเข้ามา เมื่อเห็นว่ามีเสียงดังรบกวนเกิดขึ้น

“ก็แม่เด็กคนนี้สิเทพ เดินไม่ระวัง ทำน้ำหกใส่กระเป๋าของเราเปื้อนหมดแล้ว”

“ขอโทษจริงๆนะ ศศิ เดี๋ยวเราขอชดใช้ให้แล้วกัน เธอก็เหมือนกันไม่มีตาหรือไง รีบขอโทษคุณศศิเดี่ยวนี้นะ”

“ขอโทษคะคุณ” ใบบัวพนมมือไหว้ตัวโยนด้วยความลนลาน ตอนนี้ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอด้วยแววตาตำหนิ สาวน้อยอยากจะออกไปให้พ้นจากที่นี้เหลือเกิน

“ขอโทษอย่างเดียวไม่พอหรอกนะ กราบขอโทษเพื่อนฉันเดี่ยวนี้” เทพไทยังไม่ยอมหยุดเพียงแค่นั้น ใบบัวเงยหน้ามองบิดาแท้ของตัวเอง ก่อนน้ำใสๆจะค่อยๆซึมออกมาจากดวงตาเศร้า

“คุณพ่อคะ บัวว่าน้องบะ....”

“หยุดนะบัว อย่าขัดคำสั่งพ่อนะลูก  ว่าไงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง ฉันสั่งให้กราบเดี๋ยวนี้” ทุกคนต่างตกใจในการกระทำของผู้บริหารใหญ่ตรงหน้า

“เอ่อ คือศศิว่าไม่ต้องก็ได้นะเทพ กระเป๋าก็ไม่ได้เปื้อนอะไรมากมาย แม่เด็กคนนี้คงไม่ได้ตั้งใจเหมือนกัน เราว่าแล้วๆกันไปเถอะนะ มาสนุกกันต่อดีกว่า เดี่ยวงานเลี้ยงก็กล่อยหรอก” เพื่อนสาวใช้น้ำเย็นเข้าลูบ ไม่คิดว่าเพื่อนสนิทของเธอจะโมโหเด็กรับใช้ในบ้านมากมายขนาดนี้ บัวชมพูเห็นคุณพ่อของเธอเริ่มใจเย็นลง หญิงสาวหันไปมองน้องสาวต่างมารดาด้วยความเวทนา ก่อนรีบขยิบตาให้สาวน้อยออกไปจากบริเวณนี้โดยเร็ว




“ฮือ ฮือ” ใบบัวร้องไห้อย่างหนัก เมื่อหลีกหนีเข้ามาอยู่ในห้องพักของตน ในเรือนหลังเล็ก ไม่ว่าตนจะอยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัวแค่ไหน ดูแลปรนนิบัติท่านดีเท่าไร บิดาก็ไม่มีวันให้อภัยแม่และเธออยู่ดี...

“ใบบัว ใบบัวเอ้ย” เสียงเรียกที่แสนคุ้นเคยดังออกมาจากส่วนหนึ่งภายในเรือนหลังน้อย สาวน้อยรีบวิ่งออกจากห้องพัก เช็ดความอ่อนแอที่อยู่บนใบหน้า แล้วรีบนำตัวเองออกมารับใช้ผู้มีพระคุณของเธอทันที

“คุณท่านรียกใบบัวเหรอคะ”

“ใช่ เหมือนจะเห็นหลังเราไวๆเมื่อครู่ ก็เลยลองเรียกดู ไม่มีอะไรหรอกนะ ว่าแต่งานเลี้ยงเลิกแล้วรึ” คุณหญิงพิมพ์แขสอบถามหลานสาวคนเล็ก หลานสาวที่มีนางเพียงคนเดียวค่อยเลี้ยงดูเชิดชูตั้งแต่ทารก จนโตเป็นสาวสะพรั่งอย่างในตอนนี้

“เออ..เออคือว่า..”

“ไปทำอะไรขัดใจพ่อเขาอีกหละเรา เห้อ...ตาเทพก็อีกคน เมื่อไรจะหายบ้าสักทีก็ไม่รู้” ผู้อาวุโสได้แต่กล่าวออกมาอย่างปลงๆ

“คุณท่าน” สาวน้อยขี้แยเริ่มน้ำตาคลออีกแล้ว

“อย่าร้องออกมานะ ร้องไห้ตั้งแต่เล็ก จนโตเป็นสาว เลิกร้องไห้สักทีเถอะเรานะ ต่อไปถ้าไม่มีฉันอยู่แล้ว.....”

“คุณท่านขา คุณท่านอย่าพูดแบบนี้สิคะ ใบบัวไม่ร้องแล้วก็ได้คะ แต่คุณท่านต้องอยู่กับใบบัว กับคุณเทพ และคุณหนูบัวไปนานๆนะคะ” คุณหญิงพิมพ์แขยิ้มออกมา ก่อนส่งสายตาและลูบศีรษะหลานสาวตัวผอมบางอย่างเอ็นดู





“พี่ไม่ต้องห้ามผมหรอกนะ ผมไม่ฟังพี่หรอก อย่ามางี้เง่าไม่เข้าท่า” รภีภัทรหัวเสียอย่างหนัก เมื่อเขาทะเลาะกับผู้ชายญาติเพียงคนเดียวที่หลงเหลืออยู่บนโลกใบนี้ พี่ชายของเขาที่ทิ้งทรัพย์สมบัติมากมาย ผันตัวเองไปเป็นชาวสวนชาวไร่อยู่กับธรรมชาติต่างจังหวัด ปล่อยให้บริษัทส่งออกชิ้นส่วนรถยนต์ขนาดใหญ่อยู่ในความดูแลของน้องชายที่ขี้เกียจสันหลังยาวอย่างเขาเป็นผู้ดูแลทั้งหมด ต้องมีคนในบ้านหลังนี้สักคนแน่ๆ ที่โทรไปบอกว่าตัวเขาและเพื่อนๆจะขับรถบิ๊กไบด์สัญชาติยุโรปไปท่องเที่ยวภูเก็ตไข่มุกแห่งอันดามันในเช้าวันหยุดยาววันพรุ่งนี้

“พี่ขอสั่งให้แกหยุดนะภัทร ห้ามขับมอไซด์อีกเด็ดขาด ครั้งก่อนต้องนอนโรงบาลเป็นเดือน ยังไม่เข็ดอีกหรือไง” พี่ชายตัวดีโทรมาบ่นแต่เช้า สร้างความหงุดหงิดให้เขาชะมัด แต่ถึงจะห้ามอย่างไร ก็ห้ามเขาไม่ได้อยู่ดี




“น้องบัว ให้ลุงสนขับรถให้ไม่ดีกว่าเหรอลูก บัวยังไม่ชินเส้นทางในกรุงเทพนะ มันต่างกับ 5-6 ปีก่อนมากเลยนะลูก” คุณเทพไทกล่าวด้วยความห่วงใยในตัวบุตรสาว

“โถ คุณพ่อขา น้องบัวโตแล้วนะคะ ตอนอยู่ที่นู้นบัวก็ขับรถไปไหนมาไหนเองตลอด ไม่ต้องกังวลนะคะ บัวจะไม่ประมาทเด็ดขาดคะ” บัวชมพูเขย่งเท้าหอมแก้มบิดา แล้วรีบคว้ากุญแจรถออกจากบ้านทันที

รถบรรทุกที่จอดอยู่ระหว่างทางแยกทำให้รถบิ๊กไบก์ที่วิ่งมาจากทางตรงด้วยความเร็วสูงเกินกฏหมายกำหนด ไม่เห็นรถมินิสีแดงที่กำลังเลี้ยวออกมาจากซอยของบ้านหลังใหญ่

“เอี๊ยดดดดด โครม!!!!!”







2 เดือนผ่านไป

แม้เวลาจะผ่านไปแต่ความเศร้าในการสูญเสียน้องชาย สมาชิกครอบครัวที่หลงเหลือเพียงคนเดียว ความเศร้าที่มีอยู่ในจิตใจของภีม ภีระ มณีกร เจ้าของไร่ข้าวโพดมณีกรที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของอำเภอปากช่อง ไม่ได้ลดลงเสื่อมคลายไปแม้แต่น้อย

“ทำไม ตำรวจยังไม่เอาตัวคนผิด เข้าคุกอีกวะไอ้แดน”

“ใจเย็นสิไอ้ภีม ทนายฝั่งโน้นเก่งว่ะ ไม่รู้ทำอีกท่าไหน คดีน้องชายแกถึงพลิกขนาดนี้”

“มันคิดว่ามันมีเงินไง คนรวยทำอะไรไม่ผิด กฏหมายยังทำอะไรมันไม่ได้ แต่ฉันไม่มีทางยอมเด็ดขาด ใครที่ทำให้ภัทรต้องตายฉันไม่ให้อภัยเด็ดขาด”

“ไอ้ภีม ใจเย็นๆเพื่อนๆ มันเป็นอุบัติเหตุ ภาพวงจรปิดแกก็เห็นนี่” นายอำเภอแดนชล บริรักษ์ เพื่อนสนิทและที่สำคัญไร่บริรักษ์ของเขาและไร่มณีกรของภีระอยู่ติดกัน ปลอบโยนพยายามให้เพื่อนใจเย็นๆลง

“แต่พวกมันไม่ได้สูญเหมือนที่ฉันสูญเสียนี้ แล้วแค่มาขอขมาศพน้องชายฉัน พวกมันยังไม่ทำเลย คิดแต่จะใช้เงินฟาดหัวเพียงอย่างเดียว” ภีระแค้นใจเป็นอย่างยิ่ง ที่ฝ่ายคู่กรณีไร้สามัญสำนึกได้ถึงเพียงนี้

“ความแค้นนี้พวกมันทุกคนต้องจำไปจนวันตาย” ภีระกล่าวออกมาด้วยความโกรธเคือง แดนชลได้แต่ส่ายหน้าไปมา เพื่อนของเขาจริงๆแล้วเป็นคนดี มีความเป็นสุภาพบุรุษ แต่เพราะความเสียใจในการจากไปอย่างกระทันหันของน้องชาย แล้วอีกฝ่ายก็บ่ายเบี่ยงการรับผิดชอบ จึงทำให้เพื่อนของเขาโกรธแค้นอีกฝั่งได้ถึงเพียงนี้





“คุณบัวหลบอยู่แต่ในบ้านแบบนี้ แล้วฝั่งโน้นจะยอมเลิกลาเหรอคะคุณหญิงขา” นงเยาว์แม่บ้านถามขึ้น

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันแม่นง ตาเทพก็พยายามวิ่งเต้นเรื่องนี้อยู่ ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ มันเป็นอุบัติเหตุ ยังไงๆบัวชมพูก็ไม่ติดคุกหรอก”

“แล้วทำไมคุณเทพ ถึงให้คุณบัวอยู่แต่ในบ้านหละคะ อาการบาดเจ็บคุณบัวก็หายเป็นปกติตั้งนานแล้ว”

“แล้วจะให้ตะล่อนๆ ไปไหนอย่างหล่อนรึ” คุณพิมพ์แขว่ากล่าวเปรียบเปรย

“ให้อยู่แต่ในบ้านไปก่อนช่วงนี้ดีแล้ว รออะไรเรียบร้อยเข้าที่เข้าทาง ไม่นานหรอก” นางเองก็สงสารหลานสาวคนนี้อยู่ไม่น้อย

“ก็จริงเจ้าคะ เห็นว่าอีกฝั่งเป็นน้องชายของผู้มีอิทธิพล เป็นพวกมาเฟียขูดรีดด้วยนะคะ พวกมันคงไม่มาทำร้ายคุณหนูบัวเหมือนในละครหรอกนะคะคุณหญิงขา”

“แม่นงก็พูดไป เรื่องจริงหรือเปล่าก็ไม่มีใครรู้ เดี่ยวน้องบัวผ่านเข้ามาได้ยินก็เครียดอีกหรอก ฉันขอสั่งห้ามพูดเรื่องนี้ในบ้านหลังนี้อีกเด็ดขาด เข้าใจไหม?? ใบบัวช่วยดูแลด้วยนะเรา”

“คะ คุณท่าน” สาวน้อยนั่งบีบนวดและฟังเจ้าของเรือนหลังเล็กและแม่บ้านบ้านใหญ่พูดคุยสนทนากันต่อ  เรื่องราวของพี่สาวของเธอที่ประสบอุบัติเหตุเมื่อ 2 เดือนก่อน เหตุการณ์ครั้งนั้นพี่สาวเธอได้รับบาดเจ็บ ต้องนอนรักษาตัวในโรงพยาบาลนานถึง 7 วัน แต่ฝ่ายคู่กรณีเสียชีวิต เพราะเหตุนี้ทำให้พี่สาวคนสวยต้องอยู่แต่ภายในบ้าน บิดาของเธอก็พยายามวิ่งเต้นกับผู้หลักผู้ใหญ่เพื่อให้เรื่องนี้เงียบหายลงจากความสนใจของผู้คนมากที่สุด



////////////////////////*

เอาแล้วไง คุณภีมของไรท์โกรธแล้วนะ

ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะคะ

Lantana/Pakakrong

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น