กุญแจฟา(F Clef)

อาจจะไม่ถูกใจไปบ้าง แต่ก็เป็นกำลังใจให้เด็กๆ กันด้วยนะ^^” (ใครเจอคำผิด รบกวนบอกด้วยน้า>..<")

ชื่อตอน : After wedding 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 42.4k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2561 19:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
After wedding 20
แบบอักษร

….After wedding 20….

.

.

.

.

"มา.. เดี๋ยวพี่ผูกให้" คอปเตอร์บอกออกมาเสียงเรียบหลังจากทั้งคู่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าพร้อมกับแต่งตัวเตรียมจะออกไปเรียน ร่างสูงเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของบัสก่อนจะเอื้อมมือทั้งสองข้างไปจับเนคไทของบัสที่กำลังยืนผูกอยู่หน้ากระจก ร่างสูงบรรจงผูกเนคไทให้กับคนตรงหน้าพร้อมกับมองคนตรงหน้าไปด้วย บัสเบือนหน้าหนีด้วยความรู้สึกขัดเขิน ภาพของเหตุการณ์เมื่อคืนยังวนเวียนอยู่ในหัวของเขาแต่ก็ยอมยืนอยู่นิ่งๆ



ฟอด~



"ค่าผูก" คอปเตอร์กดปลายจมูกลงที่แก้มของบัสพร้อมกับสูดดมความหอมก่อนจะพูดออกมา บัสสะดุ้งเฮือกแต่ก็ไม่กล้าหันมามองร่างสูง


"ไม่ได้ขอให้ทำสักหน่อย" บัสโวยวายออกมาเบาๆ ไม่จริงจังนักเพื่อกลบเกลื่อนความเขินที่ปิดไม่มิด


"หึหึ~ เขินก็บอกว่าเขิน" คอปเตอร์ลอยหน้าลอยตาพูดออกมา บัสหลบสายตาไม่ตอบโตอะไรก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอน

.

.

.

คอปเตอร์ขับรถไปมหาวิทยาลัยโดยมีบัสนั่งข้างคนขับอย่างเงียบๆ บัสรู้สึกไม่กล้าสู้หน้าร่างสูงได้แต่หลบสายตาคมที่มองมา บัสหันออกไปมองด้านนอกกระจกหน้าต่าง คอปเตอร์กดเปิดเพลงจากมือถือต่อเข้าเครื่องเสียงของรถ และแล้วเพลงๆ หนึ่งก็เริ่มบรรเลง



~// เก็บเพลงรักนี้ ไว้ให้เธอ

เมื่อวันใดที่เจอะเจอ ฉันก็พร้อมและยินยอม

มอบความรัก และจิตใจ ชั่วนิรันดร์


"รักคุณเข้าแล้วเป็นไร รักจนคลั่งไคล้จริงจัง" คอปเตอร์ร้องคลอออกมา


"คุณ...รักใครหรือยังฉันใด" คอปเตอร์หันไปมองคนข้างๆ พร้อมกับร้องคลอออกมาด้วยน้ำเสียงที่สื่อความหมายบางอย่างก่อนจะหันกลับไปมองทาง


"หวั่นใจว่าคงไม่แคล้ว หลงรักเข้าแล้ว จนได้" บัสเริ่มใจเต้นกับน้ำเสียงและประโยคที่ร่างสูงร้องออกมาก่อนจะหน้าขึ้นสีระเรื่อ


"บอกแล้วไม่วันไหน ต้องเผลอใจเข้าสักวัน" คอปเตอร์ลอยหน้าลอยตาร้องออกมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะปล่อยให้เพลงเป็นตัวสื่อความหมายไปให้อีกคน บัสได้แต่มองออกไปนอกรถอย่างขัดเขินโดยที่ไม่ได้เห็นว่าร่างสูงกำลังยิ้มแป้นออกมา


รักคุณเข้าแล้วเต็มทรวง

แล้วคุณอย่าหวง สัมพันธ์

เรา คิดมารักกันดีไหม

ก็ทีผมยังรักคุณ ก็คุณรักบ้างเป็นไร

ของรักกันได้ อย่าคิดอะไรเลยคุณ

เก็บเพลงรักนี้ ไว้ให้เธอ

เมื่อวันใดที่เจอะเจอ

ฉันก็พร้อมและยินยอม

มอบความรัก และจิตใจ ชั่วนิรันดร์

เก็บใจของฉันไว้ให้นาน

และจนนานจวบจนกาลเวลาล่มสลาย

ก็เพราะฉันนั้นมีเธอ ก็ใจฉันนั้นมีเธอ

และตัวฉันนั้นจะรักเธอเท่านั้น //~

.

.

.

"เอ่อ...จอดหน้ามอก็ได้" บัสที่เงียบอยู่นานบอกออกมาเมื่อใกล้จะถึงมหาวิทยาลัย


"มีอะไรหรอ" คอปเตอร์ถามออกมาอย่างนึกสงสัย บัสลังเลว่าจะพูดอะไรดี


"ก็...พี่จะได้ตรงไปคณะพี่เลยไง" บัสโกหกออกมา ที่จริงแล้วบัสกลัวว่าเพื่อนๆ จะมาเห็นเสียมากกว่า


"มีอะไรรึเปล่า" คอปเตอร์ยังคงสงสัยกับท่าทีอึกอักของคนข้างๆ


"ปะ..เปล่า" บัสตอบกลับร่างสูง คอปเตอร์เหลือบมองบัสอย่างจับผิดแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปและก็ไม่ได้ทำตามคำขอของบัส


"เดี๋ยวเย็นพี่มารับนะ" คอปเตอร์บอกออกมาเมื่อขับรถมาจอดอยู่แถวๆ หน้าคณะวิศวะ


"อืม" บัสตอบรับออกมา


//"เชี่ย"// บัสสถบออกมาเบาๆ เมื่อเห็นโค้กยืนอยู่หน้าคณะ คอปเตอร์หันมามองบัสด้วยความสงสัย


"ไม่ลงหรอ" คอปเตอร์ถามออกมา บัสนิ่งไปนิด


"มีอะไร" คอปเตอร์ขมวดคิ้วถามขึ้นมาเสียงเรียบ บัสลอกแลกไม่ตอบอะไรก่อนจะเหลือบสายตามองไปที่หน้าคณะ ร่างสูงมองตามสายตาของบัสไปถึงได้เข้าใจก่อนจะเริ่มหงุดหงิดขึ้นมา


"ทำไม กลัวเพื่อนเห็นรึไง" คอปเตอร์ถามออกมาเสียงเข้ม


"ก็......" บัสพูดเว้นช่วงเอาไว้เพราะไม่รู้ว่าจะตอบอะไรดี คอปเตอร์ถอนหายใจออกมา


"อยากจะลงเมื่อไรก็ตามใจ" คอปเตอร์มองไปทางอื่นก่อนจะบอกออกมาเสียงติดจะหงุดหงิด


"พี่คอปเตอร์" บัสเรียกคอปเตอร์ออกมาเสียงแผ่ว เขาเริ่มรู้สึกไม่ดีที่ร่างสูงเมินใส่เขาแบบนี้ คอปเตอร์ที่อยู่ในอารมณ์หงุดหงิดไม่ได้หันมาสนใจเสียงเรียกของคนข้างๆ บัสบีบมือเข้าหากันอย่างกังวลก่อนที่จะตัดสินใจ...



ฟอด~



"บ..บัสไปเรียนก่อนนะ" บัสหอมแก้มของร่างสูงอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าไม่มีเพื่อนของตนเองอยู่แถวนี้แล้ว ก่อนจะรีบลงจากรถไปอย่างว่องไว คอปเตอร์ที่ตอนแรกหน้าบูดบึ้งก็ตาโตขึ้นมาอย่างอึ้งๆ ก่อนจะอมยิ้มออกมาคนเดียว


"หึ~" คอปเตอร์หัวเราะในลำคอคนเดียวยิ้มๆ ก่อนจะขับรถไปยังคณะของตนเอง

.

.

.

บัสรีบเดินหนีการกระทำของตนเองไปยังโต๊ะประจำของเขาและกลุ่มเพื่อน ก็เห็นว่าเพื่อนมากันครบแล้วก่อนจะนั่งลงอย่างรีบๆ



"ไม่สบายหรอวะ" โค้กทักขึ้นมาหลังจากที่เห็นสีหน้าของบัส


"ทำไมวะ" บัสถามออกมาอย่างสงสัย


"ก็มึงหน้าแดง" โค้กบอกออกมาทำเอาเพื่อนทุกคนหันไปมอง บัสเลิ่กลั่กพลางนึกหาคำตอบ


"ไหนดูดิ๊" ต้าร์บอกออกมาก่อนจะเอามือจะอังหน้าผากของบัสเพื่อวัดไข้ บัสเอียงหน้าหลบมือของต้าร์


"เอ่อ...อากาศมันร้อน กู...กูเดินตากแดดมา" บัสพยายามโกหกออกมาเนียนๆ โค้กขมวดคิ้วมุ่นรวมถึงเพื่อนคนอื่นก็มีท่าทีสงสัย


"มึงลืมรึเปล่า ว่ามึงโกหกไม่เนียน ถ้าไม่ไหวก็บอกพวกกูละกัน" ต้าร์บอกออกมาอย่างรู้ทันแต่ก็รู้ไม่หมด บัสพยักหน้ารับรู้ส่งๆ กลับไป



ไลน์~



เสียงข้อความโทรศัพท์ของบัสดังขึ้น บัสหยิบขึ้นมาดูก่อนจะหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา เมื่อหน้าจอปรากฏชื่อของร่างสูงเป็นคนส่งมา บัสกดเข้าไปอ่านแต่ก็ยังไม่ตอบกลับในทันที



Copterz: เมื่อกี๊ทำไรอะ


Copterz: อ่านแล้วไม่ตอบ เขินอยู่หรอ หึหึ


Copterz: หน้าแดงหมดแล้ว เดี๋ยวเพื่อนสงสัยนะ


Copterz: ถ้าไม่ตอบในนี้ พี่จะเดินไปเอาคำตอบที่คณะนะ


MiniBus: ไม่ต้อง


Copterz: ตอบมาสิ เมื่อกี๊ทำไร


MiniBus: คิดเอาเอง


Copterz: งั้น...จะคิดว่าอ่อยละกัน


Copterz: อ่อยขนาดนี้ เดี๋ยวคืนนี้จัดให้


MiniBus: บ้าหรอ! วันๆ คิดแต่เรื่องพวกนี้รึไง


Copterz: หึหึ ก็บอกให้พี่คิดเองนิ


Copterz: เย็นนี้ขอแบบเมื่อเช้าอีกรอบนะ อิอิ


MiniBus: พอเลย ห้ามพูดเรื่องนี้อีก บัสจะขึ้นเรียนแล้ว



บัสตอบตัดบทกลับไปด้วยความรู้สึกขัดเขินในใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาแล้วพบว่าเพื่อนๆ กำลังมองมาที่เขาอย่างจับผิด บัสพยายามควบคุมสีหน้าให้ปกติ ก่อนจะชวนเพื่อนๆ ขึ้นห้องเรียน

.

.

.

"อารมณ์ดีอะไรมาวะไอ้เตอร์ เห็นยิ้มอยู่กับโทรศัพท์ปากจะฉีกอยู่และ" ไม้แซวออกมาเมื่อเห็นท่าทีของคอปเตอร์ในเช้านี้


"ก็นะ คนมันมีเรื่องดีๆ ก็ต้องยิ้มสิวะ" คอปเตอร์ตอบกลับไปอย่างอารมณ์ดี เพื่อนๆ มองกลับไปอย่างนึกสงสัย


"สาวที่ไหนทำเพื่อนกูเพ้อขนาดนี้วะเนี่ยะ" ไม้แซวออกมาอีก คอปเตอร์ยักคิ้วส่งให้เพื่อนอย่างกวนๆ ก่อนจะชะงัก


"ผู้ชายล่ะไม่ว่า" แซนพูดสวนขึ้นอย่างรู้ทัน คอปเตอร์ชะงักกับคำพูดของแซน


"เออไอ้ไม้" คอปเตอร์นึกอะไรขึ้นมาได้เรียกไม้ออกมา ไม้เลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม


"กูขอจูบทีดิ" สิ้นเสียงของคอปเตอร์ เพื่อนทั้งสามคน หันขวับมามองคอปเตอร์หน้าเหวอ


"เหี้ย!!!!" ไม้ ธีร์ และแซน สถบออกมาด้วยความตกใจ


"พวกมึงจะตกใจทำเชี่ยไร กูนี่สิต้องตกใจ" ไม้พูดขึ้นมาเสียงตื่น


"เป็นเชี่ยอะไรของมึงวะไอ้เตอร์ ไปไกลๆ ตีนกูเลย สัด!" ไม้โวยวายออกมาด้วยหน้าตาสยอง


"ขอกอดก็ได้วะ" คอปเตอร์บอกออกมาไม่รอคำตอบก่อนจะโผเข้ากอดไม้เอาไว้ ไม้นิ่งไปนิด


"เหี้ย!...ขนลุก!" คอปเตอร์ผละออกมาพร้อมกับสถบออกมาก่อนจะเอามือลูบแขนตัวเองไปมาอย่างขนลุกหลังจากทีลองกอดไม้แล้วความรู้สึกไม่เหมือนกับที่กอดใครอีกคน


"สัด! กูนี่สิต้องเป็นคนพูด ขนลุกฉิบหาย ผีอะไรเข้ามึงวะ เชี่ย!" ไม้ว่าออกมาเป็นชุด คอปเตอร์นิ่งคิดอะไรอยู่ในหัวคนเดียว


(เราก็ไม่ได้เป็นนี่หว่า.....) คอปเตอร์หาคำตอบให้ตนเอง


(แต่ทำไมกับบัส.....เฮ่อ...อยากกอดตลอดเลย) คอปเตอร์คิดทบทวนกับตัวเองก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงใครอีกคน


"ยิ้มเหี้ยอะไรวะไอ้เตอร์ สัดทำกูสยอง" ไม้ว่าออกมาอีก


"เออ ขอบใจมึง กูทดสอบเฉยๆ" คอปเตอร์ตอบเพื่อนกลับไป


"หึ~ ดีนะไม่เป็นกู" ธีร์บอกออกมาขำๆ แซนได้แต่แอบหัวเราะให้กับอาการของเพื่อนรัก เพราะเขาเข้าใจดีว่าคอปเตอร์กำลังทำอะไร



แปะๆ ๆ ~



"การทดสอบของมึง มันไม่ได้ถูกต้องเสมอไปนะเว่ย มันจะถูกต้องเมื่อมึงทดสอบถูกคน" แซนตบไหล่ของคอปเตอร์พร้อมกับพูดออกมา คอปเตอร์นิ่งคิดไปนิด


"อะไรวะ พวกมึงสองคน มีความลับอะไรกับเพื่อนปะวะ" ไม้ถามขึ้นมาอย่างสงสัย แซนยักไหล่กลับไปให้กับไม้


"พอเลยพวกมึง เลิกเล่นแล้วขึ้นเรียนได้แล้ว" ธีร์ส่ายหัวบอกออกมาก่อนจะพากันขึ้นเรียน

.

.

.

"มึง...คือ...กูมีไรจะถาม" บัสพูดกับโค้กขึ้นมาหลังเลิกเรียนในขณะที่กำลังแยกย้ายกันไปซื้อข้าวซึ่งบัสกับโค้กเลือกซื้อร้านเดียวกัน


"อะไรวะ" โค้กถามออกไปอย่างสงสัย


"คือ...พี่ชายกับน้องชาย... เค้า..หอมแก้มกันปะวะ" บัสกล้าๆ กลัวๆ ถามออกมา โค้กนิ่งคิดไปนิด


"ก็ปกติของเด็กๆ ปะวะ" โค้กตอบออกมาตามที่คิด


"เอ่อ กูหมายถึงถ้าโตแล้วอะ" บัสเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะถามออกมาอีกครั้ง


"จะบ้าหรอ ใครเค้าหอมกันวะ แล้วถ้าไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ นี่แสดงว่าแอบคิดอะไรกันแน่ๆ" โค้กรีบตอบออกมาอย่างมั่นใจ บัสขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัยในคำตอบของโค้ก


"คิด...คิดอะไรวะ" บัสถามออกมาด้วยความไม่แน่ใจ


"โถ่ไอ้บัส นี่มึงโง่หรือโง่ ถ้าสมมติว่ามึงมีพี่ชาย แล้วพี่ชายมาหอมมึง มึงคิดว่าไง" โค้กว่าออกมาไม่จริงจังนักให้กับความเขลาของเพื่อน


"ก็...พี่หอมน้อง" บัสตอบออกมาตามที่เข้าใจ โค้กส่ายหน้าไปมาให้กับความคิดของเพื่อนรัก


"แม่ง นี่เพื่อนกูหรือก้อนหิน มึงจะไม่ขนลุกหรอวะ ถ้ามีผู้ชายหน้าไหนก็ตามมาหอมมึงเนี่ยะ แสดงว่าเค้าไม่ได้คิดกับมึงแค่เพื่อนหรือพี่น้องแล้วเว่ย" โค้กโวยวายว่าออกมาอีกครั้ง บัสนิ่งไปนิดก่อนจะคิดตามที่โค้กพูด


"สัด โวยวายทำไม กูแค่ถาม" บัสว่าโค้กกลับไป


"แหม ใครมาขโมยหอมเพื่อนกูวะ" โค้กพูดออกมาไม่ได้คิดอะไร แก้มทั้งสองข้างของบัสเริ่มจะขึ้นสีระเรื่อกับคำพูดของโค้ก


"สะ..สัด ไม่มีเว้ย" บัสโวยวายกลบเกลื่อนกับไป โค้กมองกลับมาที่เพื่อนก่อนจะยกยิ้มขึ้นมา


"ไหนๆ กูลองหอมมั่งดิ๊" โค้กแกล้งพูดออกมาก่อนจะทำท่าเข้าใกล้บัส บัสผงะถอยหลังไปนิด


"เชี่ย! ขนลุก" บัสรีบโวยวายออกมาตามความรู้สึก


(ทำไมกับไอ้โค้ก ถึงไม่รู้สึกเหมือนกับ.....) บัสถามตัวเองในใจหลังจากที่โค้กทำท่าจะหอมเขา แต่ความรู้สึกช่างแตกต่างกับร่างสูง


"ขนลุกใช่มั้ยล่ะ นอกจากว่ามึงจะแอบชอบกูมึงถึงจะรู้สึกดี ว้าาาาา น่าเสียดาย ฮ่าๆ" คำพูดของโค้กทำให้บัสนิ่งไปนิดก่อนที่แก้มทั้งสองข้างจะแดงก่ำขึ้นมาเมื่อบัสทบทวนเหตุการณ์ต่างๆ ที่ผ่านมา


(นี่เรา.....ชอบพี่มันหรอ.....ชอบแบบพี่ชายหรือ.....นี่คือความรู้สึกอะไรกันแน่....) บัสถามตัวเองขึ้นมาในใจ เขาเริ่มสับสนกับความรู้สึกของตนเองก่อนจะตั้งคำถามให้กับตัวเองแต่ก็ยังไม่ได้คำตอบ



บัสและโค้กยืนต่อแถวซื้ออาหารกันจนได้สิ่งที่ต้องการก็พากันกลับไปนั่งรวมกับกลุ่มเพื่อนเพื่อรอเวลานัดหมายกับรุ่นพี่ในช่วงบ่าย



//วันนี้มีใครลืมป้ายชื่อมั้ยครับน้องๆ ใครลืมป้ายชื่อออกมาด้านหน้าเลยครับ// เสียงของรุ่นพี่ที่เป็นประธานรุ่นปีสองดังออกมาผ่านโทรโข่ง


"เชี่ย! กูลืม" บัสสถบออกมาหลังจากนึกขึ้นได้ว่าตนเองลืมแขวนป้ายชื่อไว้ที่คอก่อนจะออกจากคอนโดเมื่อเช้า


"มึงโดนแน่เลยว่ะ" โค้กพูดขู่ขึ้นมา บัสเกาหัวตัวเองก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วออกไปยังด้านหน้าแถว


//วันนี้...มีเพื่อนลืมป้ายชื่อหนึ่งคน จะต้องถูกทำโทษทั้งรุ่น// รุ่นพี่พูดออกมาเสียงเข้ม บัสหน้าเจื่อนไปนิดก่อนจะพูดขึ้นมา


"ผมขอรับผิดคนเดียวครับ" บัสบอกออกมาเสียงเข้ม


//น้องชื่ออะไร พี่รหัสเป็นใคร แนะนำตัวด้วยครับ// รุ่นพี่ถามออกมาเสียงเข้มใบหน้าเรียบตึง


"ผมชื่อบัส นายธนา พิทักษ์ตะวัน มีพี่รหัสชื่อพี่เคนครับ" บัสบอกออกมา


//เสียงแค่นี้เพื่อนข้างหลังจะได้ยินมั้ย พูดใหม่ดังๆ// รุ่นพี่ว่าออกมาเสียงเข้ม บัสนิ่งไปนิดก่อนจะพูดขึ้นมาใหม่


"ผมชื่อบัส นายธนา พิทักษ์ตะวัน มีพี่รหัสชื่อพี่เคนครับ" บัสตะโกนบอกออกมา


//จะรับผิดคนเดียวใช่มั้ย// รุ่นพี่ถามขึ้นมา


"ครับ" บัสตอบกลับไปเสียงเรียบ


//ถ้าอย่างนั้น ให้พี่รหัสเป็นคนสั่งบทลงโทษ ขอเชิญพี่เคนมาด้านหน้าด้วยครับ// ประธานรุ่นเรียกเพื่อนตนเองให้ออกมาสั่งบทลงโทษกับน้องรหัส เคนเดินออกมายืนด้านหลังของบัส


//เชิญพี่เคนบอกบทลงโทษ// ประธานรุ่นบอกออกมา


"ตามมา" เคนพูดขึ้นมาเสียงเรียบ บัสหันหลังกลับไปมองเคนอย่างงงๆ ก่อนจะเดินตามเคนไป


"อาย มีกระโปรงอยู่ในล็อคเกอร์ปะ เราขอยืมหน่อย" เคนคุยกับอายที่เป็นเพื่อนร่วมชั้น บัสงงกับบทสนทนาตรงหน้าแต่ก็ไม่คิดจะพูดอะไร


"มีอยู่ จะทำแบบนั้นหรอ เราสงสารน้อง ฮ่าๆ" อายบอกออกมาอย่างรู้ทันความคิดของเคนก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ


"หึ~ จะได้ไม่กล้าลืมป้ายอีก" เคนบอกออกมายิ้มๆ


"เออๆ ไปหยิบเอาเองเราไม่ได้ล็อค กระโปรงพลีทนะ" อายบอกออกมา เคนพยักหน้ารับรู้ก่อนจะตีหน้านิ่งเหมือนเดิมแล้วเดินนำบัสไป



แกร๊ก~



"อ่ะนี่ เอาไปเปลี่ยนในห้องน้ำ" เคนเปิดตู้ล็อคเกอร์ของอายก่อนจะหยิบกระโปรงส่งให้บัส บัสหน้าเหวอขึ้นมาทันที


"อ..อะไรนะครับ" บัสถามออกมาด้วยความไม่แน่ใจ


"เอาไปเปลี่ยน แล้วเอากางเกงของเรามาให้พี่" เคนบอกออกมาเสียงเรียบ บัสแทบอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้เสียให้ได้


"ยืนทำไรล่ะ เร็วๆ ให้เวลาห้านาที ถ้าไม่เสร็จพี่จะซ่อมทั้งรุ่น" บัสที่นิ่งค้างอยู่นานรีบรับกระโปรงจากมือของเคนอย่างขัดไม่ได้ก่อนจะรีบเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ บัสเปลี่ยนชุดด้วยความรู้สึกอายตัวเองก่อนจะรีบออกมายังหน้าล็อคเกอร์ เคนหันมามองที่บัสอย่างอึ้งๆ เขากะจะทำให้บัสดูตลกในสายตาคนอื่นแต่กลับกลายเป็นว่าไม่ตลกอย่างที่คิด


"เสร็จแล้วครับ" บัสพูดขึ้นมาทำลายความคิดของเคนพร้อมกับเอามือรวบๆ จับๆ กระโปรงอยู่ตลอดเวลา


"อ..อืม เอาเข็มขัดไว้แล้วเอากางเกงมา" เคนบอกออกมาเสียงเรียบ บัสส่งกางเกงให้กับเคนตามคำสั่ง เคนรับกางเกงจากบัสไปใส่ไว้ในล็อคเกอร์ของตนเองก่อนจะล็อคกุญแจ


"พรุ่งนี้ค่อยมาเอาคืน" เคนบอกออกมาทำเอาบัสถึงกับนิ่งค้าง


"แล้ววันนี้....." บัสกำลังจะถามออกมา


"วันนี้ต้องกลับบ้านชุดนี้" สิ่งที่เคนบอกออกมาทำให้บัสแทบจะช็อก


"กลับไปนั่งที่แถวได้แล้ว" เคนบอกออกมาทำให้บัสได้สติกลับมา บัสเงอะงะจับๆ รวบๆ กระโปรงที่ตนเองสวมใส่ ก่อนจะยอมเดินกลับไปที่แถวเหมือนเดิม



เพื่อนๆ ร่วมรุ่นของบัสเริ่มส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันทีที่บัสเดินออกไป บัสรู้สึกอายมากๆ กับสายตาของเพื่อนๆ ที่ต่างก็มองมาที่เขา บัสค่อยๆ แทรกแถวกลับไปนั่งพร้อมกับจับกระโปรงไว้ตลอดก่อนจะนั่งลงด้วยท่าทีเงอะๆ งะๆ



"ฮ่ะ ฮ่า ฮ่าๆๆๆๆ" โค้ก ต้าร์ วิทย์ และซี ต่างพากันหัวเราะจนท้องแข็ง บัสหันไปมองค้อนเพื่อน


"ขำเชี่ยไรวะ" บัสว่ากลับไปไม่จริงจังนัก


"ก็มึงน่ารักดี ฮ่าๆ" ซีบอกออกมาขำๆ


"โถ...น่าเอ็นดู... น้องรถเมล์~" โค้กพูดล้อเลียนบัสขึ้นมา บัสหันควับไปมองโค้กหน้านิ่ง


"เมล์บ้านมึงดิ" บัสว่ากลับไปไม่จริงจังนักก่อนจะหันไปสนใจที่รุ่นพี่พูดต่อ

.

.

.

"เชี่ยแม่งโล่งๆ มึงไม่โล่งหรอวะซี" บัสบ่นออกมาหลังจากเลิกประชุมเชียร์จากรุ่นพี่แล้วพากันเดินไปหน้าคณะก่อนจะหันไปถามซี


"ฮ่าๆ ไม่อะ กูชิน" ซีหัวเราะก่อนจะตอบออกมา



แชะ~



"มึงจะถ่ายทำไมวะซี" บัสโวยวายขึ้นมาเมื่อซีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปบัสในชุดกระโปรง ซียิ้มจนแก้มแทบจะปริ


"ก็เก็บไว้ดูไง ของหายาก คิคิ" ซีหัวเราะตอบออกมา บัสมองหน้าเพื่อนอย่างเอือมๆ


"กลับยังไงวะมึง เอารถมาปะ" ต้าร์ถามบัสขึ้นมา


"เออ เดี๋ยวรอพี่อะ พวกมึงกลับก่อนเลย" บัสตอบต้าร์กลับไป ทุกคนแยกย้ายกันกลับ บัสหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากำลังจะกดโทรหาร่างสูง


"เชี่ย!" บัสบ่นสถบออกมาเมื่อเขากำลังเดินลงตึกคณะแต่ชายกระโปรงดันปลิวไปมาตามแรงลม บัสที่มัวแต่ก้มดูโทรศัพท์ไม่ทันได้สังเกตเลยว่ามีรถของร่างสูงจอดรออยู่แถวๆ หน้าคณะอยู่ก่อนแล้ว คอปเตอร์ที่เห็นบัสในตอนแรกถึงกับตาค้าง เขาจ้องมองบัสอยู่นานแล้วตั้งแต่ยังไม่แยกกับกลุ่มเพื่อน ก่อนจะหงุดหงิดขึ้นมาเมื่อกระโปรงของบัสสะบัดขึ้นจนเห็นต้นขาขาว


("พี่รออยู่หน้าตึก") บัสกดโทรออกหาร่างสูงแต่ก็ยังไม่ทันได้พูดอะไรเสียงของคอปเตอร์ก็พูดสวนขึ้นมาเสียก่อน บัสมองออกไปด้านหน้าตึกก็เห็นรถของคอปเตอร์จอดรออยู่แล้ว


"มารอตั้งแต่เมื่อไหร่" บัสถามขึ้นมาเมื่อขึ้นมานั่งบนรถแล้ว คอปเตอร์มองมาที่บัสอย่างสำรวจ


"นานพอที่จะเห็นบัสยืนให้กระโปรงเปิดอยู่หน้าคณะ" คอปเตอร์พูดออกมาเสียงเข้มติดจะหงุดหงิด


"เอ่อ...." บัสนิ่งไปนิดพลางคิดหาคำพูดดีๆ เพราะเขาจับน้ำเสียงของร่างสูงได้


"ใครให้แต่งตัวแบบนี้" คอปเตอร์ถามขึ้นมาเสียงเข้ม


"พี่รหัส" บัสตอบออกไปโดยที่ไม่ได้หันไปมองคนข้างๆ


"คือ...ลืมป้ายชื่อ เลยถูกทำโทษ" บัสบอกออกมาเสียงแผ่ว


"ทำไมไม่รู้จักระวัง ไปยืนให้กระโปรงเปิดอยู่ได้ อยากโชว์นักรึไง ฮ้ะ!" คอปเตอร์พูดขึ้นมาเสียงเข้มกึ่งตะคอก บัสเจ็บแปล๊บขึ้นมาที่รู้สึกเหมือนกำลังถูกว่าและกำลังถูกตะคอกใส่


"ทำไมต้องว่า ก็คนมันไม่เคยใส่ หรือพี่เคยใส่รึไง" บัสตอบกลับไปเสียงแข็ง คอปเตอร์มองมาที่บัสด้วยความไม่พอใจก่อนจะถอนหายใจออกมาเพื่อระงับอารมณ์


"อย่าทำแบบนี้ให้ใครเห็นอีก เข้าใจมั้ย" คอปเตอร์ถามขึ้นมาเสียงเรียบ บัสเงียบด้วยความน้อยใจ


"บัส...พี่ถามว่าเข้าใจมั้ย" คอปเตอร์พูดออกมาเสียงอ่อนลง


"ทำไมอะ น่าเกลียดมากขนาดนั้นเลยหรอ" บัสถามออกไปเสียงเรียบพลางนึกคิดไปว่าตนเองใส่แล้วคงดูแย่มากในสายตาของคนข้างๆ


"พี่หวง" คอปเตอร์ตอบออกมาสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ บัสนิ่งไปนิดเมื่อได้ยินคำตอบของร่างสูงก่อนจะหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาพร้อมกับใจที่เต้นโครมครามก่อนจะค่อยๆ หันไปมองร่างสูงแล้วรีบเลิ่กลั่กหันกลับมา

.

.

.

.


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น