ใบละบาท

นิยายเรื่องนี้มีบางตอนที่รุนแรงและฉากต้องห้าม ไม่เหมาะสมสำหรับผู้อ่านที่อายุต่ำกว่า 25 ปี ต้องใช้วิจารณญาณในการอ่านสูง

ชื่อตอน : พบเจอ

คำค้น : ใบละบาท

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 42.4k

ความคิดเห็น : 55

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ย. 2560 03:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พบเจอ
แบบอักษร


ฉันเงยหน้าขึ้นมองตึกสูงระฟ้าตรงหน้า คุณหญิงนลินส่งคนไปรับฉันตั้งแต่เช้าดีนะที่ฉันเก็บของไว้ตั้งแต่เมื่อคืนเลยให้ลุงคนขับรถรอไม่นาน และนั่งรถมาไม่นานก็ถึงจุดหมายคอนโดหรูกลางใจเมือง แบบว่า แค่ข้างนอกก็โคตรหรูแล้วอ่ะ 

"ทางนี้ครับ"ลุงคนขับรถที่เห็นฉันยืนสำรวจด้านนอกคอนโดอยู่นานสองนานก็เดินเข้ามาเรียกผายมือให้เดินเข้าข้างใน

ฉันเดินเข้ามาด้านในด้วยความตื่นเต้นที่นี้มีระบบรักษาความปลอยภัยโคตรๆจะดี ไม่ดีได้ไงเนอะหรูขนาดนี้ ลุงคนขับรถเดินไปที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์พูดคุยกันอยู่ไม่นานก็มีผู้หญิงคนหนึ่ง เดินมาหาฉัน แล้วพาขึ้นลิฟท์ไปที่ชั้นบน ส่วนคุณลุงคนนั้นก็เดินกลับไปที่รถ 

ติ๊ง! 

เสียงลิฟท์บงบอกว่าถึงชั้นที่ต้องการ

พอลิฟท์เปิดออกก็เจอประตู คืองง ฉันไม่เคยเจอแบบนี้ไง ฉันยืนงงมองหน้าผู้หญิงคนนั้น 

"ห้องนี้ค่ะ"พนักงานยิ้มผายมือให้ฉันเดินออกจากลิฟท์ บอกว่ามาไม่ผิดห้องแน่ 

ติ๊ง!

"อะ อ้าว! เดียวสิ"พอฉันเดินออกจากลิฟท์ยื่นหน้าออกไปสำรวจ แล้วจะหันกลับมาถามผู้หญิงคนนั้นแต่เธอไปเสียแล้ว

ฉันหันซ้ายหันขวาก็ทางตัน มีแค่ห้องไม่เล็กไม่ใหญ่ที่ฉันยืนอยู่ ด้านหน้าเป็นประตูห้อง ด้านหลังเป็นลิฟท์ ข้างๆเป็นกำแพงมีต้นไม้ด้วย ทำให้ร่มรื่นไม่น่ากลัว ฉันก้าวเดินตรงไปที่ประตูกดออดหน้าห้อง 

ติ๊ง ต่อง~~

"..."5นาทีผ่านไป เงียบกริบ

ติ๊งต่อง~~~

แอด!

"รู้แล้ว! จะกดอะไรนักหนา!"ประตูถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงเกรียวกราด 

เอือก!

ใช่คนในรูปจริงๆหรอทำไมหล่อกว่าในรูปอีกแต่สภาพคือ หัวยุ่งเหยิงมีผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบเอวสอบ กับหน้ายุ่งๆไม่รับแขกของเขา นั้นซิกแพค!แม่เจ้า เลือดกำเดาฉันไหลมั้ยวะเนี่ย 

"เอ่อ...ฉันน้ำขิง ที่คุณหญิงนลินให้มาอยู่ที่นี้"ฉันมองสบตาคมแล้วแนะนำตัว เพราะสายตาเขากำลังถามว่าฉันเป็นใคร 

"มาทำไมเช้านักหนาว่ะ! น่ารำคาญ"เขาตะคอกใส่หน้าฉันไม่สบอารมณ์แล้วเดินเข้าไปในห้อง ปล่อยให้ฉันยืนอึ้ง ทึ่งอยู่คนเดียว นี้มันสายแล้วมั้ยเช้าอะไรของหมอนี้

หน้าตากับคำพูดนี้มันห่างไกลกันจริงๆ 

ฉันไม่รอช้าเดินถือกระเป๋าเก่าๆแต่สะอาดของตัวเองเข้ามาในห้องเขาและได้อึ้งกว่าเดิม นี้มันสวรรค์ชัดๆ ขนาดคอนโดยังใหญ่กว่าบ้านฉันสองหลังรวมกันอีกอ่ะ เรียบหรูดูแพงไปหมด ถ้าไม่ติดเสื้อผ้าที่ทิ้งเกลื่อนเต็มห้อง

ปัง!!

ฉันสะดุ้งตกใจกับเสียงปิดประตูของเจ้าของห้อง ห้องนั้นห้องนอนเขาสินะ ฉันลากสายตากลับมาตามทางเห็นกางเกงยีนส์ เสื้อ นั้นมัน! ชุดชั้นในผู้หญิง รู้เลยว่าในห้องนั้นมีอะไร แล้วทำไมฉันถึงรู้สึกผิดหวังขนาดนี้ด้วยนะ 

ฉันเดินหอบกระเป๋าเก่าๆตัวเองมานั่งโซฟา ก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ส่วนไหนของห้องนี้ดี เจ้าของห้องก็เข้าห้องนอนไปแล้ว ปล่อยให้ผู้หญิงโง่นั่งโง่ๆอยู่นี้แหละ 

10.00น ผ่านไป 

11.00น. ผ่านไป

ฉันนั่งรอมา2ชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าเขาจะออกมา นี้ฉันต้องอยู่ยังไง เจอกับอะไรบ้างเนี่ย! เมื่อคืนก็มัวจัดของได้นอนไม่กี่ชั่วโมง ฉันก็อยากพักบ้าง คิดว่าจะมาพักที่นี้แต่ดันเจอเจ้าของคอนโดนิสัยไม่ดี!

16.00น.

ฉันลืมตารู้สึกตัว นี้ฉันเผลอหลับไปหรอ แล้วเจ้าของคอนโดล่ะ ฉันรีบลุกขึ้นมองไปรอบๆห้อง เสื้อผ้าที่ตกอยู่บนพื้นได้หายไปแล้ว แสดงว่าเขาออกจากห้องมาแล้วแต่ฉันหลับสินะ แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหนในห้องนอนหรือเปล่าหรือออกไปแล้ว ฉันยืนช่างใจอยู่นานสองนาน สูดหายใจเข้าลึกๆ เดินไปเคาะประตูห้องนอนเขา 

ก๊อกๆ 

เงียบ...

ก๊อกๆๆ 

ฉันเคาะอีกครั้งแต่ผลที่ได้เช่นเดิม ฉันเลยถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปดู ประตูไม่ได้ล็อกเสียด้วย คนก็ไม่อยู่ในห้อง แสดงว่าออกไปข้างนอกสินะ แล้วฉันล่ะ 

ฉันยืนงงงวยอยู่ในคอนโดหรูคนเดียว ท้องก็เริ่มร้องแล้ว ออกไปหาอะไรกินดีกว่า 

แกร็กๆ

ฉันเปิดประตูไม่ได้! ฉันลงไปไม่ได้ทุกประตูของที่นี้ต้องมีรหัสไม่ก็คีย์การ์ด ฉันลืมไป คอนโดหรูนี้มันก็จะหรูไปไหน!! 



เรื่องนร้จะเอาncแซบมั้ยคอมเม้นๆๆ พรุ้งนี้มารัวแต่ช่วงดึกๆเหมือนเดิมนะ กลับมาเต็มตัวแล้ว ว่างแล้วหลังจากหายไปบ้างอะไรบ้าง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น