ใบละบาท

นิยายเรื่องนี้มีบางตอนที่รุนแรงและฉากต้องห้าม ไม่เหมาะสมสำหรับผู้อ่านที่อายุต่ำกว่า 25 ปี ต้องใช้วิจารณญาณในการอ่านสูง

คำสั่งเสียของแม่

ชื่อตอน : คำสั่งเสียของแม่

คำค้น : ใบละบาท

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 55.6k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2560 01:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
คำสั่งเสียของแม่
แบบอักษร


ฉันน้ำขิง อายุ19 เรียนบัญชีปี1 สวยและน่ารักมากก (ชมตัวเอง) ฉันเกิดมาโชคร้าย ที่แม่เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่นั้นได้จากไป ก่อนที่ท่านจะสิ้นลมหายใจได้สั้งให้ฉันไปตอบแทนบุญคุณหญิงนลินที่ช่วยชีวิตแม่และฉันไว้ในครั้งที่ฉันยังเป็นเด็ก แม่บอกว่า

"ถ้าลูกไม่ไปตอบแทนบุญคุณคุณหญิง แม่ก็คงจะตายตาไม่หลับ"

นั้นคือคำสั่งเสียสุดท้ายที่ฉันต้องทำตามเพื่อให้แม่ไปสู่ภพภูมิที่ดี

หลังจากจัดงานศพส่งแม่ไปบนสวรรค์เสร็จได้อาทิตย์กว่าๆ ฉันก็เดินทางมาที่บ้านคุณหญิงที่แม่บอก ฉันรู้ได้ไงนะหรอว่าบ้านคุณหญิงอยู่ไหน แม่เคยบอกฉันเวลานั่งรถผ่านบ้านหลังใหญ่โตนี้ บ้านฉันอยู่ชานเมืองต้องนั่งรถเข้าเมืองไกลและผ่านบ้านหลังใหญ่โตนี้เสมอ ถึงบ้านจะอยู่ลึกเข้าไปอีก แต่ด้วยหลังใหญ่เลยไม่ใช่ปัญหามี่คนผ่านไปมาจะมองไม่เห็น

 กว่าจะเข้ามาในบ้านหลังใหญ่นี้ได้ฉันคิดว่าตัวเองต้องจบชีวิตเสียแล้ว ก็การ์ดยืนเต็มบ้านกว่าจะได้เช้ามาทำเหงื่อแตกถ้าคุณหญิงไม่ขับรถกลับบ้านพอดีแล้วมาเห็นฉันนะ ยังไงฉันก็ไม่ได้เข้ามา ทีแรกฉันตกใจมากคิดว่าคุณหญิงนลินเป็นลูกคุณหญิงของบ้านเสียอีกหน้าเด็กมาก!

พอได้พบคุณหญิงนลินฉันก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ท่านฟัง คุณหญิงจำฉันได้ด้วย แต่ตอนนั้นฉันเด็กมากนะจำได้ไง แต่นั้นไม่ใช่ปัญหา ปัญหามันอยู่นี้คุณหญิงจะให้ฉันไปจับลูกชายคนเล็กของคุณหญิงมาทำสามี เป็นการตอบแทนบุญคุณ ฉันอยากจะบ้าตาย

"แต่ว่าคุณหญิงค่ะ...."

"นี้ลูกชายฉันเองชื่อกรูฟ คนที่หนูต้องไปอยู่ด้วย"ฉันกำลังเอ่ยปากแย้งแต่คุณหญิงก็ยื่นโทรศัพท์มาให้ฉันเสียก่อน

ฉันมองรูปในโทรศัพท์แล้วอยากจะกรี๊ดคนอะไรจะหล่อได้ขนาดนี้ ดาราเกาหลีป่ะเนี่ย ขนาดไม่ยิ้มยังหล่อถ้ายิ้มจะขนาดไหน ทำไมหัวใจฉันเต้นแรงเพราะรูปๆเดียว

"หนูต้องไปวันไหนค่ะ"ฉันยื่นโทรศัพท์เครื่องหรูคืนให้ท่าน เอาก็เอาว่ะ ทำเพื่อแม่(หรือเพื่อตัวเองกันแน่)

"พรุ้งนี้จ๊ะ หนูเรียนอยู่ที่ไหนหรอ"ท่านยิ้มหวานให้แล้วถามต่อ

"มหาลัย×××ค่ะ"

"พรุ้งนี้ย้ายของไปอยู่กับตากรูฟที่คอนโดเลยนะแล้ววันมะรืนก็ย้ายมาเรียนที่มหาลัย☆☆☆กับตากรูฟเลย ไม่มีแต่นะจ๊ะไม่ต้องคิดมากเดียวฉันจัดการทุกอย่างเอง"คุณหญิงสรุปเสร็จสรรพไม่เว้นช่องให้ฉันได้พูดบ้าง 

"ค่ะ"ฉันได้แต่ตกลง ถ้าฉันปฏิเสธไปก็ไม่รู้ว่าจะกลับบ้านครบสามสิบสองหรือเปล่า ถ้าทำอะไรไม่ถูกใจ คุณหญิงอาจจะสั่งพวกการ์ดมารุมฉันก็ได้ใครจะรู้ ถึงคุณหญิงนลินสวยมากแต่ใครจะรู้ว่าข้างในจะใจร้ายใจดำหรือเปล่า 

"มันต้องอย่างนี้สิว่าที่ลูกสะใภ้ฉัน"คุณหญิงนลินยิ้มพอใจกับคำตอบ 

หลักจากนั้นคุณหญิงนลินก็ชวนฉันคุย ถามนั้นถามนี้ไปเรื่อยจนเวลาล่วงเลยไปสองสามชั่วโมงฉันถึงขอตัวกลับ คุณหญิงใจดีให้คนขับรถไปส่งฉันถึงบ้านและพรุ้งนี้ก็จะส่งคนมารับด้วย

ฉันทิ้งตัวนอนลงบนเตียงกึ่งเก่ากึ่งใหม่ของตัวเองคิดทบทวนเรื่องที่คุยกับคุณหญิง ฉันต้องทำจริงๆนะหรือ คิดแล้วใจหายฉันต้องจากบ้านหลังนี้ไปหรอนี้

"แม่ค่ะ หนูทำตามที่แม่บอกทุกอย่างเลยนะคะ แม่อยู่บนนั้นสบายดีมั้ยเจอพ่อแล้วหรือเปล่า พ่อดูแลแม่ด้วยนะพ่อเอาแม่ไปจากหนูแล้วต้องดูแลแม่ดีๆด้วยล่ะ แม่ไม่ต้องห่วงอะไรอีกแล้วนะคะ หนูจะตอบแทบบุญคุณคุณหญิงให้ถึงที่สุด หนูจะได้เป็นลูกสะใภ้คุณหญิงด้วยนะแม่ แม่ดีใจมั้ย"ฉันหยิบรูปแม่กับพ่อที่หัวเตียงขึ้นมามอง บอกแม่กับพ่อติดตลกให้แม่กับพ่อไม่ต้องเป็นห่วงได้ไปสบาย

ถามว่าเสียใจกับการจากไปของแม่มั้ย ใครๆมันก็ต้องเสียใจยิ่งฉันที่มีแม่แค่คนเดียวก็คิดดูว่าจะเสียใจขนาดไหน แต่ชีวิตต้องก้าวเดินต่อ แม่อยู่ในใจฉันตลอดเวลาอยู่แล้ว และอีกอย่างให้ท่านไปสบายดีกว่ามาทนทุกข์ทรมารกับโรคร้าย แม่บอกฉันเสมอว่าทุกคนบนโลกนี้ล้วนแล้วต้องตาย เมื่อถึงเวลา ฉันต้องอยู่ให้ได้ถ้าไม่มีแม่ฉันต้องแข็มแข็ง เหมือนแม่ 

พ่อจากเราไปตั้งแต่ฉันยังเล็กๆ แม่ต้องเลี้ยงฉันคนเดียวทั้งทำงานหาเงินทั้งเลี้ยงลูกเล็ก แต่ดีหน่อยที่แม่เป็นข้าราชการถึงเงินเดือนไม่มากแต่ก็พออยู่พอกินเลี้ยงฉันให้สบายได้ แต่มีอยู่ช่วงหนึ่งตอนพ่อเสียใหม่ๆแม่เคว้งคว้างมากบ้านก็ติดหนี้โดนไล่ที่ไม่มีที่อยู่ ถูกพวกทวงหนี้ตามราวีไม่หยุดแต่ดีที่คุณหญิงนลินช่วยไว้ นั่นเป็นบุญคุญล้นหัวของพวกเรา แม่เล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังตลอดจนฉันซึมซับในบุญคุณของคุณหญิง ถ้าไม่มีคุณหญิงก็ไม่มีเราในวันนี้แม่บอก


มาแล้วววววววววววววว ใครรออยู่บ้างรายงานตัวหน่อยจร้าาา 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น