หอหมื่นอักษร
facebook-icon Instagram-icon

นี่! อาจอชี! เรียกคุณนั่นแหละ ทำไมไม่พูดล่ะ? อาจอชี!

ตอนที่ 14 การเล่นซ่อนหาที่แพ้ตลอดกาล

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 การเล่นซ่อนหาที่แพ้ตลอดกาล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2560 12:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 การเล่นซ่อนหาที่แพ้ตลอดกาล
แบบอักษร

จางจื่ออันวิ่งลงมายังชั้นล่างอย่างรวดเร็ว กวาดสายมองด้านล่างเพียงครั้งเดียวก็รู้แล้วว่าไม่มีร่องรอยของซิงไห่ และกระดิ่งที่แขวนอยู่ตรงประตูกระจกยังคงนิ่งสนิท

เขาขึ้นไปชั้นบนอีกครั้ง หาในห้องครัว ห้องนอนของตนเอง และห้องนั่งเล่นอย่างละเอียดอีกครั้ง ขณะที่หาก็เปิดประตูห้องไว้ ใช้หางตามองไปที่ระเบียงทางเดินก็ยังคงหาซิงไห่ไม่เจอ

มันสามารถเข้าไปในห้องที่ล็อคไว้สองห้องนั้นได้หรือ?

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้คิดเช่นนั้น แต่ทว่าเขายังไปเปิดประตูห้องนอนของพ่อกับแม่และห้องเก็บของ

เครื่องเฟอร์นิเจอร์ของห้องนอนพ่อกับแม่ไม่มีความเปลี่ยนแปลง ยังคงอยู่ในลักษณะเดิมเหมือนตอนที่พวกท่านยังมีชีวิตอยู่

ใต้เตียง ไม่มี

ในตู้เสื้อผ้า ไม่มี

ใต้โต๊ะเขียนหนังสือ ไม่มี

ตรงระเบียง ไม่มี

เขาเข้าไปในห้องเก็บของอีกครั้ง ด้านในมีกรงสัตว์เลี้ยงและชั้นตู้โชว์วางไว้มากมาย ยังมีสิ่งของอื่นๆ คละกันอยู่เล็กน้อย มันยิ่งไม่สามารถซ่อนข้างในนี้ได้

จางจื่ออันเริ่มใจเสีย ตำหนิตนเองที่เล่นอะไรไม่เข้าท่า เพียงแค่อยากเล่นซ่อนหากับมัน ตอนนี้ชักจะไปกันใหญ่แล้ว!

 เขาพูดอย่างร้อนใจว่า "ซิงไห่ ฉันยอมแพ้แล้ว.... ฉันหาเธอไม่เจอ เธออยู่ที่ไหน?"

ในขณะที่เขาคิดว่า จะไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ชั้นล่างกลับมีเสียง "เมี๊ยว" ร้องขึ้นมา

เขาวิ่งตึงๆ ตังๆ ลงบันไดมา เห็นซิงไห่นั่งยองๆ ตัวตรง หน้าตาเรียบร้อยอยู่ตรงกลางร้าน หมุนไปรอบๆ อย่างดีอกดีใจ

"เมี๊ยว...ซิงไห่ชนะแล้ว...เมี๊ยว...ซิงไห่ชนะแล้ว..."

จางจื่ออันออกแรงกะพริบตา อารมณ์เป็นห่วงภายในใจได้หายไปแล้ว

แต่ว่า มันไปซ่อนอยู่ที่ไหนกัน?

"ฉันแพ้แล้ว ฉันยอมแพ้! ซิงไห่ เธอซ่อนได้เก่งมาก บอกฉันได้ไหมว่าสรุปแล้วเธอซ่อนอยู่ตรงไหน?"

"เมี๊ยว....ตรงนี้...ตรงนั้น...ตรงนู้น...ตรงโน้น..."

ตรงนี้ตรงนั้น...แสดงว่ามันไม่ได้หลบอยู่ที่เดิมตลอด แต่วิ่งหลบกลับไปกลับมาอยู่ระหว่างสองที่หรือมากกว่างั้นหรือ? อาจจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ ก็ได้ แต่บันไดมีเพียงอันเดียว ถ้ามันวิ่งจากชั้นสองลงมาชั้นหนึ่งก็ต้องผ่านบันไดอย่างแน่นอน ตอนที่จางจื่ออันหารอบที่สองเขาก็จับตาดูบันไดอยู่ตลอดเวลา มั่นใจมากว่ามันไม่ได้ปรากฏตัวอยู่ตรงนั้นเลย

ไม่ธรรมดาซะแล้ว!

ในใจของเขาเกิดความอยากเอาชนะขึ้นมา จึงนั่งลงยองๆ แล้วพูดว่า "ซิงไห่ พรุ่งนี้พวกเราเล่นซ่อนหากันอีกดีไหม?"

"ดีดี! เมี๊ยว! ซิงไห่ชอบเล่นซ่อนหา!"

วันที่สอง เด็กหญิงนำถั่วลิสงกับอัลมอนด์จำนวนไม่กี่เม็ดมาที่ร้าน เธอโยนอาหารเข้าไปในโพรงให้เจ้าหนูแฮมสเตอร์ เธอเห็นมันกินก็ดีใจกว่าตัวเองได้กินเสียอีก เล่นอยู่สิบกว่านาทีเธอก็กลับไป

หลังจากที่เด็กหญิงออกไป ซุนเสี่ยวเมิ่งผู้ที่ทำในสิ่งที่แตกต่างจากที่เห็นอย่างสิ้นเชิงก็ผลักประตูเข้ามา โยนถุงซาลาเปาให้จางจื่ออันถุงหนึ่ง แล้ววิ่งไปหาซิงไห่เพื่อที่จะเอาใจ ผลคือยังถูกปฏิเสธอีกเช่นเคย ซิงไห่หนีไปหลบอยู่ไกลๆ

บังเอิญมีอากงอาม่าหลายคนกลับมาจากการออกกำลังกายยามเช้าผ่านหน้าร้านขายสัตว์เลี้ยง ก็แวะเข้ามาดูทั่วร้านอยู่รอบหนึ่ง เมื่อถามราคาแล้วก็ส่ายหน้าออกจากร้านไป

จางจื่ออันไม่ได้รู้สึกถึงความท้อแท้หรือประหลาดใจ ในเมื่อราคานี้หากผ่านการคำนวณแล้วกลุ่มอากงอาม่าเหล่านี้ก็ไม่ใช่ลูกค้ากลุ่มเป้าหมายของร้านขายสัตว์เลี้ยงอยู่แล้ว ธุรกิจของคนสมัยก่อนล้วนกล่าวว่า สามปีไม่ได้ขาย พอขายได้ก็มีกินไปอีกสามปี ร้านขายสัตว์เลี้ยงเทียบไม่ได้กับร้านสมัยก่อน แต่ก็พอมีความเหมือนอยู่บ้าง อย่างน้อยก็พูดได้ว่า สามวันไม่ได้ขาย พอขายได้ก็มีกินไปอีกสามวัน

อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถเลือกนำสัตว์ราคาถูกมาขายราคาต่ำ มนุษย์เรามักจะไม่ดูแลรักษาของราคาถูก

ในตอนที่ไม่มีแขก จางจื่ออันจึงเริ่มเล่นซ่อนแอบกับซิงไห่อีกครั้ง

"ครั้งที่แล้วที่เล่นซ่อนแอบเป็นเพียงการอุ่นเครื่องเท่านั้น!" เขาประกาศ "ตอนนี้ฉันจะตั้งใจเล่นแล้วนะ! ถ้าฉันตั้งใจขึ้นมา แม้ฉันก็ยังกลัวตัวเอง! ครั้งนี้ฉันจะต้องจับเธอให้ได้!"

"เมี๊ยว!" ซิงไห่ไม่ได้สนใจในคำประกาศของเขาสักนิด

ครั้งนี้ก็เป็นแบบฉบับตามเมื่อวานเป๊ะ เขายังคงหาซิงไห่ไม่เจอ และหลังจากที่เขายอมแพ้แล้วนั้น ซิงไห่ก็ปรากฏตัวออกมาที่ชั้นหนึ่งอีกครั้ง

วันที่สาม จางจื่ออันมีความมั่นใจอย่างล้นเปี่ยม เขาตั้งปณิธานว่าเขาจะต้องเป็นเจ้าแห่งการเล่นซ่อนหาฝ่ายชายให้ได้

วันนี้มีการเตรียมความพร้อมมาแล้ว จะต้องถอดรหัสปริศนาที่ซ่อนของซิงไห่ได้อย่างแน่นอน

เมื่อเกมเล่นซ่อนหาเริ่มขึ้น นับเลขถึงหนึ่งร้อยจบ หลังจากที่ซิงไห่ซ่อนเรียบร้อยแล้ว จางจื่ออันก็เดินขึ้นบันไดไป ในทุกๆ ขั้นบันไดเขาได้โรยแป้งไว้บางๆ

มุมโค้งตรงบันไดของบ้านเขาทำมุมเก้าสิบองศา แสดงว่าไม่มีทางที่จะเดินลงบันไดจากชั้นสองไปชั้นหนึ่งได้รวดเดียว อย่างน้อยต้องหยุดที่มุมโค้งครู่หนึ่งเพื่อเปลี่ยนทิศทาง เพียงแค่ซิงไห่เดินขึ้นบันได จะต้องทิ้งร่องรอยไว้บนแป้งแน่นอน

เขาหาที่ชั้นหนึ่งอย่างละเอียดสองถึงสามรอบ จนแน่ใจว่ามันไม่ได้อยู่ที่ชั้นหนึ่ง จึงขึ้นไปบนชั้นสอง แต่หลังจากที่เขายอมแพ้ครั้งนี้ ซิงไห่ยังคงปรากฏตัวที่ชั้นหนึ่ง และบนแป้งก็ไม่มีรอยเท้าของมัน

จางจื่ออันต้องจำใจยอมรับว่าเขาเจอผีเข้าแล้ว!

ถ้าหากเป็นไปได้ เขาอยากจะเอากระดิ่งห้อยคอของซิงไห่เสียจริงๆ แต่ว่าสำหรับการเล่นซ่อนหาแล้ว นี่ถือเป็นการโกงขั้นสุด....

วันที่สี่

"ฉันว่า คุณคงไม่ได้เป็นบ้าเพราะไม่มีลูกค้าหรอกนะ?"

จางจื่ออันหันหน้ามาแบบงงๆ "ห๊ะ? คุณว่าอะไรนะ?"

"ฉันว่า" ซุนเสี่ยวเมิ่งยกสองมือขึ้นกอดอก ใช้สายตาที่สังเกตคนไข้มองดูเขาอย่างละเอียด “ทำไมฉันรู้สึกว่าคุณแปลกๆ ไปนะ ดูสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว อยากให้ฉันตรวจดูให้สักหน่อยไหม?”

“ไปไปไป! คุณน่ะสิสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว! คุณเป็นสัตวแพทย์ จะตรวจให้คนได้ยังไง? ระวังผมจะไปบอกศาลว่าคุณไม่มีใบประกอบอาชีพทางด้านการแพทย์!”

จางจื่ออันยังพูดอีกว่า “ที่จริง ผมกำลังคิดถึงปัญหาที่ว่า คุณไม่เคยได้ยินคำว่าผู้ชายที่มีความตั้งใจคือผู้ชายที่น่ารักที่สุดเหรอ?”

ซุนเสี่ยวเมิ่งแบะปาก “พอได้แล้ว ยังจะคิดปัญหาอะไรอีก ฉันคิดว่าคุณกำลังฝันกลางวันอยู่!”

จางจื่ออันโบกมือ ไล่เธอออกไปข้างนอก “รีบกลับไปดูแลร้านของคุณเถอะ! พูดถึงเรื่องไม่มีลูกค้า ร้านของคุณก็เหมือนกันใช่ไหมล่ะ? ไม่งั้นคุณจะทิ้งร้านมาแบบนี้ได้เหรอ?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” ซุนเสี่ยวเมิ่งตอบโต้ด้วยการหัวเราะๆ “ที่จริงแล้ววันนี้มีคนนัดมาตรวจที่คลินิกของฉัน ฉันตั้งใจจะมาบอกคุณต่างหาก!” พูดจบ เธอก็วิ่งออกจากร้านไป

การจะมีลูกค้าเข้าร้านหรือไม่นั้นกลับเป็นเรื่องรองลงมาแล้ว เพราะความสนใจของจางจื่ออันได้ย้ายมาที่การจะจับซิงไห่ได้อย่างไรต่างหาก

วันนี้เขาได้เตรียมการใหญ่ไว้แล้ว เบื้องบนย่อมยุติธรรม ใครทำผิดย่อมได้รับโทษ!

เขายังคงใช้แป้งเป็นวิธีหลัก เพียงแต่ว่าครั้งนี้ไม่ได้โรยไว้บนขั้นบันได แต่โรยไว้ในห้องของชั้นสองทุกห้อง ก่อนที่เกมจะเริ่มก็ปิดประตูไว้ทุกห้อง

เกมเริ่มต้นเหมือนทุกครั้ง

รอให้เขาหาจากชั้นหนึ่งไปถึงชั้นสอง เมื่อเปิดประตูห้องของตนเอง ก็ได้เจอกับเรื่องที่ไม่น่าเชื่อ

ภายในห้องทั้งห้องมีเพียงที่ตรงกลางห้องที่ทิ้งร่องรอยของซิงไห่เอาไว้ ชั้นแป้งบางๆ ถูกลบไปหนึ่งส่วน แสดงว่าเมื่อสักครู่ซิงไห่หมอบอยู่ตรงนี้ ขณะเดียวกันก็ทิ้งรอยเท้าเล็กๆ ทั้งสี่เอาไว้

จากประตูถึงจุดกึ่งกลางของห้อง ไม่มีร่องรอยใดใดทิ้งไว้

เหมือนกับว่ามันปรากฏอยู่ตรงกลางของห้องอย่างกะทันหัน และหายไปอย่างกะทันหัน

เขาเปิดประตูห้องครัว ประตูห้องนอนของพ่อกับแม่ ประตูห้องเก็บของและประตูห้องนั่งเล่น ก็พบว่าพื้นที่ตรงกลางของทุกๆ ห้อง บนแป้งชั้นบางๆ ล้วนแต่มีร่องรอยของมันทิ้งไว้

มิน่าละ มันอยู่ตรงนี้....มันอยู่ตรงนั้น

มันสามารถย้ายไปในทุกๆ ห้องเพียงชั่วพริบตาเดียว

ภายในจิตใจของเขามีบางอย่างบอกเป็นนัยๆ ขึ้นมาแล้ว เกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของแมวนำโชค....ต้องเป็นเรื่องที่น่าเศร้าอย่างแน่นอน

 “ซิงไห่ ฉันยอมแพ้แล้ว” เขากล่าว

 “เมี๊ยว! ซิงไห่ชนะแล้ว! ซิงไห่ชนะแล้ว!” เสียงของเจ้าแมวนำโชคดังมาจากชั้นล่างอีกครั้ง

 “แต่ว่า พรุ่งนี้ฉันจะต้องจับเธอได้แน่!” เขาประกาศชัยชนะออกมา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น