หอหมื่นอักษร
facebook-icon Instagram-icon

นี่! อาจอชี! เรียกคุณนั่นแหละ ทำไมไม่พูดล่ะ? อาจอชี!

ตอนที่ 13 ภารกิจระดับความประทับใจในตำนาน

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 ภารกิจระดับความประทับใจในตำนาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ย. 2560 10:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13 ภารกิจระดับความประทับใจในตำนาน
แบบอักษร

จางจื่ออันคิดในใจ ‘เฮ้เฮ้ ปากเสีย! ร้านของฉันใช่ว่าไม่มีลูกค้านะ!’

"ช่างเถอะ หยุดเถียงข้างๆ คูๆ ได้แล้ว! ก็เห็นๆ อยู่ว่าไม่มีลูกค้า!"

การรอให้ลูกค้าเข้าร้าน เป็นช่วงเวลาที่ต้องผ่านไปด้วยความยากลำบากสำหรับร้านค้าเปิดใหม่ ถ้าหากเป็นร้านอาหาร ก็คงจะมีคนเข้ามาลองชิมอาหาร แต่ถ้าเป็นร้านขายสัตว์เลี้ยง...คนที่ไม่ได้วางแผนที่จะซื้อสัตว์เลี้ยงไว้ แม้จะเดินผ่านก็คงไม่เสียเวลาเข้ามาดูเป็นแน่

เธอสังเกตดูเก้าอี้นอนของจางจื่ออันอย่างละเอียด แล้วหัวเราะขึ้นมา "คุณเป็นคนขี้เกียจขนาดนี้เชียวเหรอ ลูกค้ามาเห็นคุณนอนอยู่ยังไม่ทันได้เข้ามาก็คงจะหันหลังกลับไปแล้ว?"

จางจื่ออันยักไหล่ "ลูกค้าเขาตั้งใจมาดูสัตว์เลี้ยง ไม่ได้มาดูผมสักหน่อย ใช่แล้ว! วันนี้ผมเปิดร้านวันแรก คุณไม่มีของขวัญหรืออั่งเปาอะไรแบบนี้มาให้ผมเหรอ?" พูดจบ เขายังหน้าด้านยื่นมือออกไปด้วย

ซุนเสี่ยวเมิ่งหมดคำจะพูด ไม่เคยเห็นใครจะหน้าด้านขนาดนี้มาก่อน เพิ่งจะรู้จักกันไม่กี่วันแท้ๆ ยังจะกล้ายื่นมือขออั่งเปาอีก

จางจื่ออันชักมือกลับ “อ่า ถ้าคุณไม่ได้เตรียมของขวัญมา วันนี้ผมจะต้อนรับคุณเป็นกรณีพิเศษแล้วกัน ซาลาเปาสักลูกกับน้ำเต้าหู้สักแก้วก็พอ.....อ้อ ใช่แล้ว ซาลาเปาต้องเป็นร้านเก่าแก่หน้าปากซอยด้วยนะ ไส้ผัก ถ้าจะซื้อกลับบ้านก็ใส่ซอสเปรี้ยวมาด้วยสักหน่อย”

ซุนเสี่ยวเมิ่งมองเขาอย่างทั้งโมโหทั้งขบขัน หมุนตัวหันหลังกลับออกไป

สักพัก เธอก็กลับมา

“รับไป!”

แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามานิดหน่อย ซาลาเปาร้อนๆ ถุงหนึ่งลอยเข้ามาในความคิดของเขาพอดี เขายังได้ยินเธอบ่นพึมพำ “นี่ก็เหมือนกับอ้อยเข้าปากช้าง”

 เธอไม่เพียงแค่ซื้อถุงนั้นมาให้เขา ยังซื้อให้ตนเองด้วยครึ่งถุง นั่งกินอยู่บนเก้าอี้หลังเคาน์เตอร์ชำระเงินอย่างสบายใจ แน่นอนว่าเธอกินอย่างค่อนข้างสุภาพและมีมารยาท ดื่มน้ำเต้าหู้ยังต้องใช้หลอด ไม่เหมือนกับจางจื่ออันที่เพียงแค่เปิดฝาที่ปิดอยู่ออกแล้วก็ดื่มเลย

เมื่อกินน้ำเต้าหู้กับซาลาเปาเสร็จแล้ว เธออยากหาถังขยะเพื่อทิ้งขยะ แต่พอหันหน้าไปเห็นซิงไห่ที่หลบอยู่หลังกระถางต้นไม้จันทน์

“เอ๋? นี่คือแมวอะไร” เธอตกตะลึง

ในฐานะที่เป็นสัตวแพทย์ เธอตั้งใจเรียนอย่างหนักก็เพื่อรักษาแมวและสุนัข อย่างไรเสียเจ้าสัตว์สองชนิดนี้ก็เป็นสัตว์เลี้ยงที่เห็นบ่อยมากที่สุด อีกอย่าง บ้านของเธอก็เปิดโรงเพาะพันธุ์สัตว์ ตั้งแต่เล็กจนโตก็ได้สัมผัสกับสุนัขและแมวมามาก ความสามารถในการดูสายพันธุ์ของแมวก็ไม่เป็นรองจางจื่ออัน แมวที่มีทั้งสีขาวและสีดำก็ไม่ใช่ไม่มี แต่ตัวของเจ้าแมวน้อยสีขาวดำที่อยู่หลังกระถางสดใสเกินไป ราวกับออกมาจากวาดภาพ เธอไม่รู้ว่าเป็นสายพันธุ์อะไร

“หึหึหึ ไม่เคยเห็นล่ะสิ!”

จางจื่ออันจัดรูปภาพ รูปการ์ตูนแล้วทำหน้าเหมือนกับตัวร้ายในละคร

ซุนเสี่ยวเมิ่งไม่ได้มองเขา เธอวางแก้วน้ำเต้าหู้ลงอยากเข้าไปอุ้มซิงไห่ขึ้นมาดูอย่างละเอียด ไม่คิดว่ามันเหมือนจะตกใจกลัว วิ่งหลุนๆ ไปตรงโซนของใช้สัตว์เลี้ยง หลบอยู่ที่ด้านหลังชั้นของเล่นสัตว์เลี้ยง มองมาที่เธอด้วยตัวสั่นเทา

จิตใจของซุนเสี่ยวเมิ่งก็ได้รับการทำร้ายอย่างรุนแรงเช่นกัน!

จางจื่ออันกระโดดลุกขึ้นมาจากเก้าอี้นอนทันที  รีบวิ่งมาขวางเธอไว้ “ขอโทษนะครับ แมวตัวนี้ยังเด็กมาก คุณอย่าทำให้มันตกใจ”

ทำให้มันตกใจ.....ฉันเป็นคนอัปลักษณ์หรอ? ซุนเสี่ยวเมิ่งจ้องมองเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

เธอใช้เวลาอยู่นานถึงทำให้สภาพอารมณ์กลับมาอยู่ในสภาพปกติได้ “นี่แมวของคุณหรอคะ?”

“ร้านนี้เป็นของผม แมวในร้านก็ย่อมเป็นของผมอย่างแน่นอน.....คิดว่าเป็นของคุณหรือไง?”

เธอกัดฟันพูด “คุณรู้ไหมว่าหน้าคุณตอนนี้กวนประสาทมาก?”

จางจื่ออันสะบัดผมอย่างเท่ห์ๆ “ในที่สุดคุณก็ค้นพบจนได้ ตอนที่ผมเล่นเกมกับเพื่อนสมัยเรียนมหา’ลัย พวกเขามักจะให้ผมเล่นเป็นนักรบ บอกว่าผมมีใบหน้าล่อเท้ามาตั้งแต่กำเนิด”

“ฮึ.....เอาไว้ฉันจะมาใหม่!” เธอหันหลังกลับไปด้วยความโกรธ

“เฮ้! จำไว้ด้วยว่าครั้งหน้าเปลี่ยนเป็นซาลาเปาไส้ไก่! เติมพริกอีกเล็กน้อย!” เขาตะโกนอยู่ข้างหลัง

เมื่อเธอเดินไปไกลแล้ว เขาจึงกวักมือเรียกซิงไห่ “เธอไปแล้ว ไม่เป็นไรแล้วนะ”

“เมี๊ยว...อย่าทำฉันนะ....”

“สบายใจได้ ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกนะ และก็ไม่ยอมให้ใครทำอะไรเธอด้วย!” เขายืดอกขึ้นรับประกัน

ซิงไห่ไม่ได้ตอบกลับมา ดวงตากลมโตสีเงินเทากะพริบตาปริบปริบมองดูเขา คล้ายกับว่ารอคอยบางอย่าง

“เป็นอะไรไป? มีอะไรอยากได้หรือเปล่า ?” เขาถาม

“เมี๊ยว...อยากเล่น....เล่นซ่อนหาไหม?”

สีหน้าของจางจื่ออันไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดใด แต่ภายในใจกลับมีน้ำตานอง ในที่สุดก็ลั่นไกภารกิจเพิ่มระดับความประทับใจได้แล้ว! ที่แท้เจ้าแมวน้อยตัวนี้ชอบเล่นซ่อนแอบหรือเนี่ย!

“ได้ ไม่มีปัญหา เห็นฉันเป็นอย่างนี้ จริงๆ แล้วฉายาตอนเด็กของฉันคือ ‘ราชาแห่งการเล่นซ่อนแอบ’ มา...แล้วใครจะเล่นเป็นผี?”

“เมี๊ยว....ซิงไห่ไม่อยากเป็นผี...”

อื้อ....งั้นก็หมายความว่าให้ฉันเล่นเป็นผีสินะ...

จางจื่ออันพลิกตัวกลับ เปลี่ยนท่าใหม่อยู่นิ่งๆ บนเก้าอี้นอน เปลี่ยนจากท่านอนหงายเป็นท่าหมอบ “ฉันจะนับถึง 100 เธอรีบหาที่ซ่อนให้ดีดีล่ะ!”

“เมี๊ยว...ไม่อนุญาตให้นับเร็วเกินไป...ไม่อนุญาตให้แอบดู...”

“ตกลง ตกลง ฉันรู้แล้ว เธอรีบไปซ่อนเถอะ แต่อย่าให้ฉันหาเจอในทันทีล่ะ!”

เขาพูดพร้อมกับปิดตาทั้งสองข้าง เริ่มนับเลขเสียงดัง “1…2…3…”

“98…99…100…ซ่อนดีหรือยัง? ฉันจะหาแล้วนะ!”

เขาตั้งใจรออีกสองสามวินาทีแล้วค่อยลุกขึ้นจากเก้าอี้นอน ขยี้ตา เมื่อครู่เห็นแมวนำโชคอยู่ที่คอนโดแมว แต่รอยเท้าของมันหายไปจากตรงนั้นนานแล้ว

So easy! ไม่ใช่เหมือนกับการเล่นกับเด็กๆ หรอกหรือ! ในเมื่อจะเพิ่มระดับความประทับใจ แน่นอนว่าต้องให้ซิงไห่ชนะถึงจะถูก งั้นฉันตั้งใจหาไม่เจอก็ได้

ยังไงก็แค่เล่นๆ กัน คอยดูสักวันที่ฉันเพิ่มระดับความประทับใจให้เต็มให้ได้

เขาเอาสายจูงแมวแบบที่มีกระดิ่งออกมาจากชั้นวางเครื่องใช้สัตว์เลี้ยง แขวนไว้ตรงที่จับประตูด้านใน ถ้าหากมีลูกค้า (จะมีจริงหรือ?) เข้ามาเสียงกระดิ่งจะดังขึ้นแก๊งๆ

จากความคิดของเขา การจะหาแมวสักตัวในตึกสองชั้นเล็กๆ นี้แท้จริงแล้วเป็นเรื่องที่ง่ายมาก ถึงอย่างไรที่ที่สามารถซ่อนตัวได้ก็มีไม่เยอะ

แต่เขากลับพบความผิดอันใหญ่หลวงของตนในเวลาอันรวดเร็ว

อย่างแรกคือชั้นหนึ่ง

ชั้นตู้โชว์และกรงสัตว์มากมายถูกนำไปวางไว้ที่พื้นที่ว่างตรงชั้นสองแล้ว ชั้นหนึ่งจึงโล่งกว้างมาก แทบจะเรียกได้ว่ามองดูครั้งเดียวก็เห็นทั้งหมดแล้ว หาที่ใต้เคาน์เตอร์ชำระเงิน หาในห้องที่ใช้อาบน้ำสำหรับสัตว์เลี้ยง ที่อื่นก็ไม่สามารถซ่อนได้แล้ว

“ฉันจะขึ้นไปข้างบนแล้วนะ!”

เขากล่าวล่วงหน้าก่อน เพื่อให้ซิงไห่มีเวลาได้เตรียมตัว จากนั้นจึงเดินขึ้นชั้นบนอย่างช้าๆ

ชั้นสองมีห้าห้อง ห้องนอนของเขา ห้องนอนของพ่อกับแม่ ห้องนั่งเล่น ห้องครัวและห้องเก็บของ ในนั้นมีห้องนอนของพ่อกับแม่และห้องเก็บของที่ปิดประตูไว้ แมวนำโชคน่าจะเข้าไม่ได้

ตอนนี้เขาเปลี่ยนความคิดที่จะจงใจแพ้โดยทำอย่างไรถึงไม่ทิ้งร่องรอยไว้แล้ว

“โอเค ฉันจะเริ่มหาจากห้องครัวก่อนนะ!” เขาตั้งใจพูดเสียงดัง เตือนให้ซิงไห่ใช้โอกาสที่เขาเข้าไปในห้องครัว ให้รีบออกจากระเบียงทางเดินลงไปข้างล่าง

หาในห้องครัวหนึ่งรอบ ไม่เจอ

“ฉันรู้แล้ว เธอต้องซ่อนอยู่ในห้องนั่งเล่นแน่ๆ !”

ภายในห้องนั่งเล่นมีเพียงโซฟา โทรทัศน์และชั้นวางโทรทัศน์ ไม่มีเจ้าแมวนำโชค

เหลือเพียงแค่ห้องนอนของตนเองแล้ว

“ฉันจะเข้าไปหาในห้องนอนแล้วนะ!”

เขาค่อนข้างร้อนใจ เพราะเขาไม่เห็นเงาของซิงไห่ลงจากทางเดินไปที่ชั้นล่าง นั่นหมายความว่ามันลงไปหลบที่ชั้นล่างไม่ทัน แต่เกมจะหยุดชะงักกลางคันไม่ได้ การพ่ายแบบหมดรูปอาจทำให้มันโกรธได้

เขาเข้าไปในห้องนอนของตนเอง ผลปรากฏว่า...ไม่เจออะไรเลย

ซิงไห่ไปไหนแล้ว?

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น