มณีน้ำเพชร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 สาเหตุที่ต้องเจอกัน # 2

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 สาเหตุที่ต้องเจอกัน # 2

คำค้น : อิมราน , พาฝัน , นางแบบนู้ด , จิตรกร , อิโรติก , เซ็กซ์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2560 20:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 สาเหตุที่ต้องเจอกัน # 2
แบบอักษร

     ถ้าหญิงสาวได้ขึ้นปกครั้งนี้ เธอจะมีเงินก้อนโตจะมารักษาแม่ แม้จะไม่พอ แต่เธอก็ยังขอผัดผ่อนกับหมอได้บ้าง

     “แม่จ๋า ฝันจะมีเงินมารักษาแม่แล้วนะ แม่รอฝันหน่อยนะจ๊ะ” หญิงสาวก้มลงกระซิบที่ข้างใบหูของแม่ มือบางกุมมือนุ่มของแม่เอาไว้ ก่อนจะยกขึ้นมาจรดริมฝีปากลงไปอย่างรักใคร่

     เช้าวันถัดมา พาฝันในชุดเสื้อยืดรัดรูป และกางเกงยีนส์เอวต่ำ เดินทางมาพบอิมราน ตามที่ได้นัดไว้ หญิงสาวมองดูแผ่นกระดาษแผ่นเล็กที่เขียนที่อยู่ และเบอร์โทรศัพท์ของอิมราน เธอขึ้นลิฟต์มายังชั้นบนสุดของคอนโดมิเนียมหรูแห่งนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอิมราน ซายัต บิน ฟาฮัต นั้นร่ำรวยมากแค่ไหน ลำพังคนจนๆ อย่างเธอคงไม่มีสิทธิ์ได้มาอยู่บนคอนโดหรูราคาแพงลิบ อย่าว่าแต่ได้มาอยู่เลย แค่เดินเข้ามาเธอก็คงทำไม่ได้ หากไม่ได้มีนัดกับชายหนุ่มที่พักอยู่ที่นี่แล้ว

     พาฝันก้าวออกจากลิฟต์ เมื่อลิฟต์พาหญิงสาวขึ้นมาถึงชั้น 32 หล่อนมองไปรอบๆ เพื่อจะมองหาเลขที่ห้อง 3200 และก็พบว่าบนชั้นนี้มีประตูห้องอยู่เพียงประตูเดียว และมีป้ายติดที่หน้าประตูบ่งบอกว่าเป็นห้อง 3200

     ‘โอ้โห รวยขนาดว่าสามารถซื้อยกชั้นได้เลยเหรอนี่’ หญิงสาวคิดในใจ

     ขาเรียวยาวก้าวเข้าไปหาประตูห้องก่อนจะเคาะเบาๆ “ก๊อก ก๊อก” ไม่นานนักพาฝันก็ต้องสะดุ้ง เมื่อจู่ๆ ก็มีเสียงดังออกมา แต่ประตูก็ยังปิดสนิทอยู่เช่นเดิม

     “ใคร”

     หญิงสาวหน้าตาเลิกลัก ก่อนจะมองหาที่มาของต้นเสียง และเธอก็ได้เห็นอินเตอร์คอมที่มีกล้องเล็กๆ ติดอยู่ที่ข้างประตู

     “พาฝันค่ะ” เธอเดินเข้าไปใกล้ๆ เจ้าเครื่องตัวจิ๋ว

     “ใครคือพาฝัน” เสียงกร้าวกระด้างดังออกมาจากเครื่องตัวจิ๋ว

     “เอ่อ...ดิฉันเป็นนางแบบที่พี่ก้อยส่งมาค่ะ”

     ไม่กี่อึดใจต่อมาประตูบานนั้นก็เปิดออก พร้อมกับร่างสูงสง่ากำยำของผู้ชายสุดหล่อ ใช่ สุดหล่อ ผู้ชายหุ่นดีมาดแมน ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีเทาอ่อนที่ส่งประกายแวววาวน่ามองและน่าค้นหา จมูกโด่งเป็นสัน โหนกแก้มสูงรับกับใบหน้าคม ริมฝีปากหยักลึก คางบึกบึนที่มีรอยผ่าตรงปลายเล็กน้อย ที่สำคัญเขานั้นยืนโชว์อกกว้างเปลือยเปล่า มีขนบางๆ เป็นทางเรื่อยลงไป ก่อนจะหายเข้าไปในขอบกางเกงยีนส์สีซีดที่เขาสวมอยู่

     พาฝันมองอิมรานตาค้าง และลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างยากลำบาก เกิดมาหล่อนยังไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนรูปหล่อและมีเสน่ห์ทรมานใจสาวได้มากมายเช่นเขาเลย

     อิมราน เมื่อเปิดประตูออกเขาก็มีสภาพอะไรไม่ต่างกับพาฝันนัก ชายหนุ่มเองก็มองหญิงสาวตาค้าง จะไม่ให้ตาค้างได้ยังไงล่ะ ก็หล่อนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขานี่ เป็นคนๆ เดียวกับนางแบบในโฆษณาเครื่องสำอางที่เขาได้ดู และถูกตาต้องใจตั้งแต่เมื่อวานนี้ แถมตัวจริงที่แทบไม่ได้แต่งแต้มสีสันอะไรลงไปบนใบหน้านวลนั้น ก็ดูสวยสดบริสุทธิ์งดงามยิ่งกว่าในโฆษณาเสียอีก

     ‘พระผู้เป็นเจ้าช่างรู้ใจดีจริงๆ คิดถึงอยู่เมื่อวาน เช้ามาก็ส่งใส่พานมาให้ถึงหน้าห้อง’ อิมรานกระตุกมุมปากน้อยๆ อย่างพอใจ

     “คุณคือคุณอิมราน ซายัต บิน ฟาฮัต ใช่ไหมคะ” เสียงหวานใสเรียกสติของชายหนุ่มให้กลับคืน

     “ใช่” เขาตอบพร้อมกับพยักหน้าให้น้อยๆ

     ร่างสูงของอิมรานเบี่ยงตัวหลบให้หญิงสาวเข้ามาในห้อง พาฝันพาตัวเองเดินผ่านเขาเข้าไป กลิ่นกายหนุ่มลอยมาแตะจมูก เมื่อเธอเดินเฉียดแผ่นอกกว้างเข้าไป

     อิมรานปิดประตูก่อนจะเดินตามหลังหญิงสาวเข้าไปช้าๆ ดวงตาคมแวววาวจ้องมองแผ่นหลังบอบบางอรชรอ้อนแอ้น ด้วยสายตาที่ราวกับจ้องมองเหยื่ออันโอชะ

     พาฝันหมุนตัวกลับไปด้านหลัง เมื่อไม่เห็นเขาเดินนำหน้าหล่อนเข้าไปอย่างที่เจ้าของบ้านควรจะทำ ร่างบางจึงหลุดเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดอุ่นๆ ทันที เพราะชายหนุ่มนั้นเดินตามหล่อนมาติดๆ

     “อุ๊ย” หญิงสาวอุทานเบาๆ อย่างตกใจ ก่อนจะถอยหลังโดยอัตโนมัติ และอิมรานก็ปล่อยหญิงสาวทันทีเช่นกัน

     “ขอโทษ” เขาบอกขึ้นเบาๆ ชายหนุ่มรวบรวมกำลังใจเฮือกใหญ่ กดอารมณ์ดิบที่ผุดขึ้นมาให้กลับลงไป เขาเดินผ่านพาฝันเข้าไปยังโซฟาราคาแพง และผายมือเชื้อเชิญให้พาฝันนั่ง ก่อนจะเดินเลยไปรินน้ำในตู้เย็นใส่แก้ว ส่งให้หญิงสาวดื่ม

     อิมรานทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม ดวงตาคมมองจับจ้องไปที่ดวงหน้าเรียวสวย พาฝันยิ้มบางๆ ให้เมื่อเห็นว่าเขากำลังจ้องมองมา

     “เธอเป็นนางแบบในโฆษณาเครื่องสำอางไม่ใช่เหรอ” เขาถาม

     “ใช่ค่ะ”

     “นิตยสารฉบับนี้มันเป็นประเภทปลุกใจเสือป่านี่นา คิดยังไงถึงมาทำงานแบบนี้”

     พาฝันก้มหน้าลงเล็กน้อย มือบางประสานกันไว้ที่หน้าตัก เธอกำลังประหม่า

     “ดิฉันมีความจำเป็นค่ะ” ดวงตาคมมองไปยังริมฝีปากอิ่มน่าจูบที่ขยับขึ้นลงเบาๆ

     “แต่ว่า งานถ่ายโฆษณาที่เธอทำอยู่นั่น รายได้ก็ไม่น้อยนะ”

     พาฝันเงยหน้าขึ้นสบตาอิมราน เธอเห็นแววปรารถนาที่อยู่ในดวงตาคู่นั้น แก้มนวลแดงระเรื่อขึ้นทันที

     “แต่มันยังไม่พอที่ดิฉันต้องการ” เธอแย้ง “ดิฉันว่าเราอย่าเสียเวลากันอยู่เลย มาเริ่มทำงานกันเลยดีกว่าค่ะ”

     “เธอมีชื่อเล่นไหม” เขายังถามต่อ

     “ฝันค่ะ”

     “ถ้างั้นเธอก็เรียกแทนตัวเองว่าฝันแล้วกัน ฉันว่าเธอยังดูเด็กเกินกว่าจะเรียกแทนตัวเองว่าดิฉัน”

     พาฝันพยักหน้ารับคำหงึกหงัก เธออยากให้เขาเริ่มวาดภาพเธอเร็วๆ งานจะได้จบๆ ไป เพราะแค่นี้หญิงสาวก็ประหม่าจนเกือบควบคุมตัวเองไม่ได้อยู่แล้ว

     “เอาล่ะ เรามาเริ่มงานกันเลยดีกว่า” ชายหนุ่มบอก “ตามฉันมา”

     อิมรานลุกขึ้นเดินนำพาฝันไปยังห้องๆ หนึ่งที่อยู่ริมขวาสุด เมื่อเขาเปิดประตูเข้าไป หญิงสาวก็พบว่าห้องนี้เป็นสตูดิโอวาดภาพของเขานั่นเอง

     “ถอดเสื้อผ้าซะ” เขาบอก

     “อะ...เอ่อ...ถะ...ถอดเสื้อผ้า ระ...เหรอคะ” พาฝันถามเสียงตะกุกตะกัก แม้จะรู้ตัวมาก่อนว่าเธอจะต้องมานั่งเป็นแบบให้เขาวาดภาพนู๊ด แต่ก็ยังอดตกใจไม่ได้

     “ใช่สิ ถ้าไม่ถอดให้วาด แล้วจะเรียกว่าภาพนู๊ดได้ยังไง” ชายหนุ่มบอกเสียงเข้ม อิมรานหันมองพาฝัน ก่อนจะหยิบผ้าชีฟองสีขาวมาส่งให้ “เอ้า ถอดเสื้อผ้าออก แล้วใช้ผ้านี่ห่อตัวเอาไว้”

     พาฝันรับมาถือไว้อย่างงงๆ เล็กน้อย

     “คุณออกไปก่อนได้ไหมคะ” เสียงหวานที่สั่นๆ นั้นบอกออกมาเบาๆ บอกให้เขารู้ว่าเธออาย

     อิมรานไม่ตอบ เขาหันหลังให้หล่อน จับนู่นหยิบนี่อยู่ไปเรื่อยๆ หญิงสาวถอนใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะทิ้งผ้าชีฟองลงกับพื้น แล้วเริ่มถอดเสื้อผ้าของตนออกอย่างรวดเร็ว

     เมื่ออิมรานหันกลับมาอีกครั้ง เขาก็ต้องกลั้นใจ ร่างบางอรชรนั้นเปลือยเปล่าอยู่ภายใต้ผ้าชีฟองผืนบาง ความบางของผ้าทำให้เขาเห็นเรือนร่างงดงามทุกส่วนสัดของหญิงสาว สายตาของเขาไล่ลงมาตามทรวงอกกลมกลึงอวบใหญ่ประดับด้วยเม็ดยอดสีชมพูสวย เอวบางอ้อนแอ้น สะโพกผาย ใจกลางสาวที่มีเส้นขนปิดบังอยู่เพียงเบาบาง ต้นขาเรียวเสลานวลเนียนน่าลูบไล้

     พาฝันมองเห็นดวงตาคมของเขากวาดไปทั่วร่างบางของเธอ หญิงสาวก็หลับตาปี๋ก้าวขาไม่ออกต้องยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้านวลตลอดจนลำคอระหงนั้นแดงก่ำด้วยความเขินอาย ตั้งแต่เกิดมาเธอก็เพิ่งจะเคยมายืนแก้ผ้าอวดโฉมให้ชายหนุ่มได้เห็นก็ครั้งนี้เป็นครั้งแรก

     อิมรานก้าวเข้าไปหยุดยืนด้านหลังหญิงสาว เขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ ความแข็งแกร่งของเขามันปวดหนึบเพราะต้องการจะได้รับการปลดปล่อย มือหนากระตุกหนังสติ๊กที่หญิงสาวใช้รวบผมเป็นหางม้าเอาไว้ให้หลุดออก ผมยาวสลวยของพาฝันก็กระจายเต็มแผ่นหลังทันที

     พาฝันเริ่มตัวสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ มือบางจำต้องกำแน่นไว้ข้างลำตัว เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดขึ้นที่หน้าผากโหนกนูนสวย

     “ไม่ต้องเกร็ง ปล่อยตัวตามสบาย” เสียงทุ้มกระซิบเบาๆ ข้างใบหูหอมกรุ่น ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดใบหูและแก้มนวล

     อิมรานจับมือบางที่กำแน่นอยู่นั้น เขาลูบไล้เบาๆ ที่หลังมือ จนมือบางค่อยๆ คลายออกจากกัน

     พาฝันลืมตาขึ้นมองร่างสูง เขาจูงมือเธอมาที่โซฟานุ่มสีแดงที่มีอยู่เพียงตัวเดียวในห้อง ก่อนจะกดร่างบางให้เอนตัวลง นอนตะแคงวางศีรษะบนที่เท้าแขน และจับขาเรียวให้เหยียดยาวไปตามความยาวของโซฟา งอขาที่อยู่ด้านบนวางพาดมาด้านหน้าปิดส่วนสงวนเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่

     ชายหนุ่มจับมือบางข้างที่อยู่ล่างให้ซ้อนศีรษะเอาไว้ เขาดึงมุมผ้าชีฟองให้หล่อนกัดเอาไว้เบาๆ ปัดผ้าให้คลุมร่างบาง ให้แขนข้างที่อยู่ด้านบนวางทับริมผ้า ทิ้งชายผ้าลงไปตามความยาวของสรีระงดงาม

     เขาถอยห่างออกมานิดเพื่อมองดูหญิงสาว แต่ยิ่งมองก็ยิ่งต้องการ อิมรานพยายามปัดความคิดฟุ้งซ่านให้ออกไปจากจิตใจ เขาต้องทำงานก่อน เรื่องอื่นเอาไว้ทีหลัง ชายหนุ่มบอกกับตัวเอง

     อิมรานจัดให้เส้นผมยาวนุ่มสลวยเลื่อนมาด้านหน้าเป็นบางส่วน ปลายผมยาวเลื้อยลงมาคลุมทรวงอกอวบประปราย เมื่อจัดแจงร่างงามจนได้ที่ เขาก็ถอนใจออกมาอย่างหนักหน่วง แล้วเดินไปที่กระดานวาดรูป

     “อยู่นิ่งๆ ห้ามกระดุกกระดิก” เขาสั่ง

     ดวงตาคมมองไปที่นางแบบอีกครั้งก่อนจะเริ่มสเกตช์ภาพ เขามุ่งสมาธิทั้งหมดไปที่ปลายดินสอ อิมรานขีดๆ เขียนๆ อยู่นาน ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

     พาฝันเริ่มเมื่อย และอยากพัก เพราะตอนนี้ท้องเริ่มประท้วงบอกว่าหิวข้าวแล้ว เวลานี้มันก็น่าจะล่วงเลยเที่ยงวันเข้าไปแล้วด้วย

     “พักก่อนได้ไหมคะ” ในที่สุดพาฝันก็จำใจต้องถามออกไป

     อิมรานเงยหน้าขึ้นสบดวงตาคู่สวยของพาฝัน เมื่อได้ยินคำประท้วง เขาไม่ตอบแต่กลับก้มลงทำงานของตนต่อ

     “ฉะ...ฝันหิวข้าว”

     ทีนี้ชายหนุ่มวางดินสอลงทันที เขาเดินเข้ามาใกล้พาฝัน มองใบหน้านวลที่ยังคงแดงก่ำอย่างน่าปรารถนา เขาใกล้จะสเกตช์ภาพเสร็จแล้ว แต่เธอกลับดึงสมาธิของเขาทิ้งไปเสียนี่

     “ฉันก็หิวแล้วเหมือนกัน” เขาบอกเบาๆ

     หญิงสาวจึงทรงกายลุกขึ้น แต่กลับถูกมือหนากดลงที่ไหล่บอบบาง ใบหน้าคมเข้มฉกวูบลงไปประทับจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากอิ่มของหญิงสาว ก่อนจะกดริมฝีปากให้หนักหน่วงขึ้น อิมรานตวัดปลายลิ้นเลียริมฝีปากอิ่ม หญิงสาวที่ยังไม่เคยได้รับรู้รสจูบ ก็ต้องพ่ายแพ้แก่ความต้องการลึกๆ ในจิตใจ

     พาฝันเผยอริมฝีปากออกรับเรียวลิ้นที่เข้ามาทักทายอยากล้อลิ้นเล็กๆ ของหล่อน ชายหนุ่มกวาดไล้ควานหาความหวานในโพรงปากนุ่มเนิ่นนานจนพอใจ ก็ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาคมสบกับดวงตาคู่สวยที่หรี่ปรือเพราะอารมณ์พิศวาสที่คุกรุ่นอยู่ภายในจิตใจ

     “รางวัลของฉันสาวน้อย” เขาบอก มุมปากหยักเรียวกดลึกๆ ให้เธอ

     “รางวัล?” พาฝันสงสัย

     “ก็รางวัลที่ฉันต้องควบคุมตัวเองให้ได้ไง ไม่อย่างนั้นงานของฉัน ซึ่งเป็นงานของเธอด้วยคงไม่เสร็จแน่”

     พาฝันหลบตาด้วยความเขินอายสุดขีด

     “ไปเถอะ วันนี้เราพอแค่นี้ก่อนก็ได้” อิมรานบอก ก่อนจะฉุดร่างบางให้ลุกขึ้น เขาส่งปลายนิ้วเรียวยาวเขี่ยที่ยอดทรวงเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนจะส่งยิ้มหน้าทะเล้นให้หญิงสาว และเดินออกไปเงียบๆ

     พาฝันหน้าแดงแปร๊ดยกมือปิดทรวงอกไว้ไม่ทัน และส่งตาเขียวๆ ให้เขาแก้อาย ปากก็เจริญพรเขาไปเบาๆ เมื่อร่างสูงเดินออกไป หล่อนก็สวมเสื้อผ้าทันที

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น