มณีน้ำเพชร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 สาเหตุที่ต้องเจอกัน # 1

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 สาเหตุที่ต้องเจอกัน # 1

คำค้น : อิมราน , พาฝัน , นางแบบนู้ด , จิตรกร , อิโรติก , เซ็กซ์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2560 20:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 สาเหตุที่ต้องเจอกัน # 1
แบบอักษร

ตอนที่ 1สาเหตุที่ต้องเจอกัน

     ร่างสูงพลิกตัวลงนอนหงาย หลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน สาวงามยังคงตามมากอดก่ายร่างสูงเอาไว้ อิมรานผลักร่างอวบอิ่มออก เขาจะรู้สึกรำคาญทุกครั้งที่เมื่อเสร็จกามกิจ แล้วยังมีร่างสาวตามมากอดอีก ชายหนุ่มลุกขึ้นอย่างขัดใจ เขาหยิบเงินจากกระเป๋าออกมาปึกหนึ่ง โยนให้หญิงสาวที่ยังนอนระทดระทวยอยู่บนเตียง

     “นี่เงินของเธอ กลับไปได้แล้ว” เขาบอก

     “แต่ว่า...รานคะ” หญิงสาวพยายามต่อรองเพื่อจะได้อยู่ต่อ เธอรักรูปร่างหน้าตา รักความรุนแรงที่เขามอบให้ และรักเงินของเขาด้วย

     “เสร็จธุระระหว่างเราแล้ว กลับไปได้” อิมรานไล่อีกครั้ง

     “แล้วเมื่อไหร่เราจะได้เจอกันอีกล่ะคะ” สาวงามถามอย่างคาดหวังว่าจะได้มีสัมพันธ์สวาทกับชายหนุ่มรูปงามอีก

     “ฉันเป็นคนเบื่อง่ายเสียด้วย ยิ่งพวกเกาะติดยิ่งน่าเบื่อ” อิมรานบอกอย่างไม่ยี่หระ บ่ากว้างถูกยกขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเบื่อหน่ายจริงๆ ไม่ได้มีความสุขสมอย่างที่ควรจะเป็นเลย

     “รานคะ” สาวงามหน้าเสีย แต่ยังเรียกชายหนุ่มเสียงหวานและออดอ้อน

     อิมรานไม่ฟังเสียง เขายกมือขึ้นข้างหนึ่งโบกลาน้อยๆ ก่อนจะเดินโทงๆ เข้าห้องน้ำไปอย่างหน้าตาเฉย หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงจำต้องลุกขึ้นอย่างขัดใจ ก่อนจะสวมเสื้อผ้าอย่างรีบเร่ง และคว้ากระเป๋าก้าวฉับๆ จากไป

     อิรานปล่อยให้สายน้ำจากฝักบัวอาบน้ำไหลลงผ่านร่างกำยำของตน ขจัดคราบคาวโลกีย์ออกไปให้หมด แม้ร่างกายจะสะอาดสะอ้านหมดจด แต่หัวใจยังคงหนักอึ้งและเจ็บปวดกับเหตุการณ์ที่ยังจำฝังใจ ตั้งแต่ครั้งยังเยาว์วัย ดวงตาคมกริบหลับตาลง และเงยหน้าขึ้นรับสายน้ำให้ตกลงมากระทบอย่างไม่หลีกหนี

     เหตุการณ์ครั้งนั้นเกิดขึ้นตอนที่อิมรานอายุได้เพียง 5 ขวบ ภาพบิดาและมารดาที่ทะเลาะกันยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำ

     “ถ้าคุณไม่เลิกกับผู้หญิงพวกนั้น ก็เลิกกับฉันไปดีกว่า” นางผกากรองในวัย 24 ปี ยังสวยสดงดงามสมกับเป็นภรรยาของมหาเศรษฐีหนุ่มรูปงามอย่าง นายอาหมัด ซายัต บิน ฟาฮัต เจ้าของธุรกิจบ่อน้ำมัน และโรงแรมอีกหลายแห่งในดูไบ

     “คุณก็ต้องเข้าใจผมบ้างสิผกา ผมกำลังมีลูกกับพวกเค้า” นายอาหมัดบอกอย่างฉุนเฉียว

     “แล้วฉันล่ะ ฉันไม่มีลูกกับคุณรึไง นี่อิมรานลูกชายของคุณไงคะ แล้วคุณยังต้องการอะไรอีก”

     “ผมรู้ว่าอิมรานเป็นลูกของผม แฟต่ผมจะต้องรับผิดชอบพวกเธอและลูกๆ ที่กำลังจะเกิดตามมาด้วย”

     “แต่ฉันจะไม่เป็นเมียหลวงหรอกนะ ถ้าฉันเป็นเมียเดียวของคุณไม่ได้ ก็ไม่เป็นมันเสียเลยจะดีกว่า” นางผกากรองน้ำตาไหลพราก มือนุ่มกุมมือเล็กๆ ของลูกชายตัวน้อยเอาไว้มั่น

     “ผกา!”

     “อาหมัด คุณจะให้ฉันต้องทนคุณอีกนานแค่ไหน ฉันยอมให้คุณทำเจ้าชู้ไก่แจ้กับผู้หญิงอื่นมามาก จนกระทั่งมีอิมรานขึ้นมา และเดี๋ยวนี้อิมรานก็อายุ 5 ขวบแล้ว คุณจะให้ฉันทนคุณไปอีกนานแค่ไหน กว่าคุณจะเลิกความเจ้าชู้ของคุณเสียที แค่มันไม่มีผลพวงที่ตามมา ฉันก็เจ็บมากพออยู่แล้ว แต่นี่...คุณจะให้ฉันยอมรับลูกเมียน้อยของคุณทุกคนเลยรึไง ฉันรับไม่ได้หรอกนะ และฉันก็จะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว เราเลิกกันเถอะ” นางผกากรองเอ่ยเสียงสั่น ก่อนจะจูงมือน้อยๆ ของอิม-ราน เดินขึ้นไปเก็บเสื้อผ้าบนห้องนอน ไม่นานต่อมาก็จูงมือลูกน้อยลงมา เด็กชายอิมรานตัวน้อยมองหน้าแม่ที มองไปทางพ่อทีอย่างสงสัย

     “แม่ครับ เราจะไปไหนกันเหรอครับ” เด็กชายอิมรานกระตุกมือมารดาแรงๆ

     “เมืองไทยลูก เราจะไปอยู่เมืองไทยด้วยกันสองคนแม่ลูกนะอิมราน” นางผกากรองก้มลงบอกลูกน้อย และพาจูงมือเดินออกไปจากคฤหาสน์หลังงามหลังนั้นทันที

     นายอาหมัดได้แต่มองตามสองแม่ลูกที่เดินออกจากชีวิตไปเงียบๆ โดยไม่ติดตามและง้องอนแต่อย่างใด ตอนนั้นเขาคิดแต่เพียงว่า ถ้าหล่อนอยากไปนักก็จะให้ไป แต่เมื่อนางผกากรองได้เดินทางมาถึงประเทศไทย ไม่กี่วันต่อมา นายอา-หมัดก็ตามมาขอคืนดี ด้วยการบอกว่าจะเลิกกับผู้หญิงทุกคน แต่นางผกากรองไม่เชื่อ และไม่ยอมจะคืนดีกับเขา ดังนั้นอาหมัดจึงขอให้ตนได้ส่งเสียเลี้ยงดูอิมรานในฐานะพ่อบังเกิดเกล้า ทีแรกนางผกากรองก็ไม่ยอมไล่นายอาหมัดกลับไป แต่ในที่สุดเมื่อลูกน้อยเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ภาระค่าเลี้ยงดูก็เพิ่มมากขึ้น ผู้หญิงที่อยู่ตัวคนเดียวกับลูกชายตัวน้อย ก็ต้องดิ้นรนทำมาหากิน แต่ก็ลำบากนักเนื่องจากอิมรานยังเด็กมาก และติดแม่ของตัวเองแจ นางผกากรองไม่อาจทำมาหากินได้อย่างเต็มที่ และเงินที่มีติดตัวมาก็ใกล้จะหมดเต็มทีแล้ว เมื่อนายอาหมัดติดต่อมาอีกครั้ง นางผกากรองจึงตอบตกลงให้อาหมัดได้ทำหน้าที่ของพ่อส่งเสียเลี้ยงดูอิมรานได้เต็มที่ แต่จะไม่มีวันกลับไปเหยียบดูไบอีกเป็นอันขาด

     อิมรานเรียนจบปริญญาโท ด้านบริหารธุรกิจ ร่วมลงทุนกับเพื่อนๆ เปิดบริษัทผลิตภาพยนตร์ขึ้นมา โดยอิมรานนั้นเป็นหุ้นส่วนใหญ่ มีธาวินและวิฑูรย์เป็นหุ้นส่วนร่วม แต่ชายหนุ่มไม่ค่อยชอบงานบริหารสักเท่าไหร่ จึงปล่อยให้เพื่อนๆ ได้ช่วยกันบริหารงาน ส่วนตัวเขาจะเข้าไปดูในส่วนของต้นทุน รายได้ และค่าใช้จ่ายของบริษัทบ้างในบางครั้ง

     แม้จะจบด้านบริหาร แต่ชายหนุ่มนั้นมีพรสวรรค์ในการวาดภาพสีน้ำมัน ภาพที่เขาวาดนั้น จะถูกเก็บเอาไว้ในห้องสตูดิโอเล็กๆ ที่คอนโดหรูใจกลางเมืองกรุงเทพฯที่ชายหนุ่มได้พักอาศัย แต่เพื่อนๆ ที่ได้ไปเห็นเข้าก็ถูกใจและขอซื้อเก็บไว้ จนปากต่อปากบอกต่อกันไปเรื่อยๆ ภาพของอิมรานจึงเป็นที่รู้จักกันมากขึ้น และมีมูลค่าเป็นหลักล้าน แต่ชายหนุ่มก็ไม่รับวาดภาพให้ใครง่ายๆ ถ้าไม่ถูกใจกันจริงๆ

     อิมรานเอื้อมมือไปปิดก๊อกน้ำฝักบัว ก่อนจะคว้าผ้าขนหนูผืนใหญ่มาพันรอบเอวเอาไว้ลวกๆ เขาเดินออกมานั่งไขว่ห้างบนโซฟาตัวหรู คว้ารีโมททีวีจอยักษ์ ขนาด 55” ที่ฝังไว้ในผนังห้อง มือหนาคีบบุหรี่จากซองเข้าปาก จุดไฟแช็ก และอัดควันบุหรี่เข้าปอด

     “ตู๊ด ตู๊ด...” เสียงโทรศัพท์ไร้สายที่วางอยู่ข้างๆ ดังขึ้น เขายกขึ้นมาก่อนจะกดรับ

     “ฮัลโหล”

     “คุณอิมรานเหรอคะ ดิฉันก้อยใจจากนิตยสารแม็กซูมค่ะ คุณธาวินแนะนำให้ดิฉันติดต่อมาหาคุณ”

     “เรื่องอะไร” เสียงห้วนกระด้างถามออกไป

     “เอ่อ...เรื่องวาดภาพนู๊ดเพื่อขึ้นปกนิตยสารของเราค่ะ คือว่าปักษ์นี้จะพิเศษหน่อยที่ว่า จะไม่ใช้การถ่ายรูป แต่จะเปลี่ยนเป็นการวาดรูปแทนค่ะ ดิฉันรู้จักกับคุณธาวินและได้คำแนะนำจากคุณธาวินให้ลองติดต่อมาหาคุณดูค่ะ”

     “ผมไม่รับวาดภาพพร่ำเพรื่อ”

     “แต่ว่า ดิฉันเคยเห็นภาพที่คุณวาดจากคุณธาวิน และชื่นชอบในผลงานของคุณมาก บอกตรงๆ เลยนะคะ ว่าต้องการให้คุณเป็นคนวาดให้เท่านั้น”

     “ผมไม่ใช่จิตรกรเอก เพียงแต่ชอบวาดภาพมากเท่านั้นเอง” อิมรานตอบเสียงเย็นๆ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่โทรทัศน์จอยักษ์เรื่อยๆ อย่างไม่ใส่ใจเท่าใดนัก

     “ดิฉันทราบค่ะ แต่อยากให้คุณอิมรานได้พิจารณาอีกที งานนี้ดิฉันจะให้นางแบบหน้าใหม่ขึ้นปกค่ะ คุณรู้จักพาฝัน สุทธิมงคลไหมคะ นางแบบโฆษณาเครื่องสำอางยี่ห้อดังน่ะค่ะ เธอยังไม่มีชื่อเสียงเท่าใดนัก เพราะเพิ่งถ่ายโฆษณาไปเรื่องแรก ดิฉันจึงต้องขอใช้ฝีมือในการวาดภาพของคุณช่วยส่งให้เธอโด่งดังขึ้นมาไงคะ” ก้อยใจพูดไป โดยไม่รู้ว่าขณะนี้ดวงตาคมกริบกำลังจ้องมองดูโฆษณาเครื่องสำอางที่หล่อนกำลังพูดถึงอยู่พอดี

     หญิงสาวผู้มีใบหน้าสวยเฉี่ยว บาดตาบาดใจ รูปร่างอรชรดั่งนาฬิกาทราย ผิวขาวนวลเนียนน่าสัมผัส แววตาหวานและริมฝีปากที่เผยอขึ้น คล้ายจะเชิญชวนอยู่ตลอดเวลา เรียกเลือดหนุ่มให้ร้อนฉ่าขึ้นมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีเทาของอิมรานเปล่งประกายวาววับออกมาอย่างถูกตาต้องใจหญิงสาวในทีวี

     “คุณอิมรานคะ ฟังอยู่ไหมคะ” เสียงของก้อยใจดังแทรกเข้ามาในห้วงคะนึง

     “เมื่อตะกี้คุณบอกว่าเธอเป็นนางแบบคนเดียวกันกับนางแบบโฆษณาเครื่องสำอางใช่ไหม” อิมรานถามย้ำให้แน่ใจ

     “ค่ะ ใช่ค่ะ เธอชื่อพาฝัน สุทธิมงคลค่ะ”

     “ตกลง แต่ผมคงมีเวลาให้คุณไม่มากนัก รีบหน่อยล่ะกัน” อิมรานบอกเท่านั้นก่อนจะตัดสายทิ้ง

     อิมรานถึงกับยิ้มบางๆ กับตัวเอง เมื่อคิดว่าตนนั้นบ้า เพราะเพิ่งจะได้ปลดปล่อยไปได้ไม่นาน เขากลับเริ่มตื่นตัวขึ้นมาอีก เพียงแค่เห็นนางแบบสาวสวยคนนี้เท่านั้น ชายหนุ่มตัดสินใจปิดทีวี และลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าเพื่อจะออกไปหามารดาที่บ้าน

     พาฝัน  สุทธิมงคล กำลังนั่งเฝ้ามารดาที่กำลังนอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล หมอบอกว่านางพร้อมมิตร แม่ของเธอป่วยเป็นเนื้องอกในสมอง และต้องใช้เงินจำนวนมากเป็นค่าใช้จ่ายในการผ่าตัด

     พาฝันเป็นสาวสวยหุ่นดี จึงมีแมวมองมาติดต่อให้ไปเป็นนางแบบโฆษณา แต่รายได้เพียงแค่นั้นก็ยังไม่เพียงพอจะรักษาแม่ หญิงสาวจะติดต่อไปยังนิตยสารเซ็กซี่ กึ่งประเภทปลุกใจเสือป่าแต่ไม่เปลือย และก็ได้รับการตอบรับในเวลาอันรวดเร็ว และตอนนี้ก็รองานที่ต้องทำ คือขึ้นปกนิตยสารฉบับนั้น

     “ตู๊ด ตู๊ด...” เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น พาฝันรีบกดรับทันที

     “ค่ะ พาฝันพูดค่ะ”

     “ฝันเหรอ พี่ก้อยเองนะจ๊ะ นี่ตกลงพรุ่งนี้ฝันเข้าไปหาคุณรานได้เลยนะจ๊ะ พี่ติดต่อคุณรานให้แล้ว”

     “เหรอคะ” พาฝันดีใจ

     “จ้ะ พรุ่งนี้นะห้ามลืมเด็ดขาด ช่วงนี้คุณรานกำลังว่างอยู่ เดี๋ยวหากไม่ว่างขึ้นมาจะยุ่ง”

     “ค่ะ ค่ะพี่ก้อย ฝันจะไปตามนัดค่ะ” พาฝันบอก ก่อนจะกดวางหูลงด้วยความยินดี

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น