ขอบคุณทุกๆเหรียญที่สนับสนุนผลงานของผมนะครับ รวมไปถึงท่านผู้อ่านทุกท่านเข้ามาอ่าน ทุกๆยอดวิวที่เข้ามาเป็นกำลังใจ ขอบคุณมากครับ

ตอนที่ 11.3 จบ ตอน 11

ชื่อตอน : ตอนที่ 11.3 จบ ตอน 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2560 06:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11.3 จบ ตอน 11
แบบอักษร

「……เห? ทำอุปกรณ์ใหม่มาให้ชั้น?」

อาสุกะเซอร์ไพรซ์ร้องเสียงสูง

หลายวันถัดมาหลังจากยูโตะหายหัวไปพักนึง เขาก็เรียกอาสุกะให้ลงไปหาที่ทำงานของเขาในชั้นใต้ดิน

「อาสุกะซามะ. จากนี้ไปสวมนี่ไว้นะครับ. มันจะช่วยเพิ่มความสามารถให้คุณได้อีกเยอะเลย」

แกร๊ก..เข็มขัดอันเล็กถูกวางไว้ด้านหน้าของอาสุกะ แน่นอนมันเป็นสีแดง  เธอหยิบมันขึ้นมามองแล้วทำสีหน้าเป็นกังวลหน่อยๆ

「…นี่มัน..ปลอกคอไม่ใช่หรือไง?」

อาสุกะมองของที่อยู่ในมือ ไม่ว่ามองยังไงมันก็คือปลอกคอชัดๆ เข็มขัดหนังอันเล็ก มีเข็มทิ่มรูล๊อคไว้ ขนาดของมันไม่มีทางที่จะสวมไว้ที่เอวได้แน่ๆ

ที่สำคัญมันมีป้ายที่ทำจากโลหะห้อยอยู่ มีตัวหนังสือ5ตัวสลักไว้ ทว่าเป็นตัวหนังสือที่เธออ่านไม่ออก

(……Asuka? แล้วมันอ่านว่าอะไรเนี่ย?) mc *(Jap ต้นฉบับใช้ภาษาอังกฤษตรงๆครับ)

เมื่อเห็นอาสุกะที่เอาแต่จ้องป้ายเหล็ก ยูโตะก็หันมายิ้มพร้อมส่งสายตา “ใส่ๆไปเหอะครับ”

「…เอ๋? จะให้ชั้นใส่เจ้านี่จริงๆอะ? มะ--ไม่ล่ะขอบใจ. ชั้นไม่ใช่หมานะ. ละ--แล้วทำไมชั้นต้องใส่เจ้านี่ด้วย?」

「ใส่เข้าไปเถอะครับ ได้โปรด」

รอยยิ้มของยูโตะเริ่มดูน่ากลัว อาสุกะถอนหายใจ “ไหนๆก็มาแล้ว ช่วยไม่ได้ล่ะนะ”  เธอจึงยกปลอกคอขึ้นมาที่คอของเธอ

「ว่าไงครับ?」

「…มะ—มัน  น่าอายน่ะ อย่าจ้องนักสิ」

อาสุกะขยับมือสวมมันเข้าที่คอ ยูโตะจ้องเธอตาไม่กระพริบ

「ชะ—ชั้นใส่ให้แล้ว!!. พอใจหรือยังล่ะ?」

ยูโตะลดสายตาลงมาเพื่อมองปลอกคอสีแดงซึ่งสวมอยู่ที่คอของอาสุกะ มันช่างเข้ากับเธอจริงๆ

(ชิ. ทำไม? ต้องจ้องที่คอของฉันขนาดนั้นฮะ? ตาบ้า)

แกร๊กๆ ผิวขาวๆของอาสุกะถูกปลอกคอรัดไว้อย่างเหมาะเจาะ ขณะที่อาสุกะขยับตัวไปมา ป้ายชื่อก็ขยับตามส่งเสียงก๊อกแก๊ก

「เยี่ยม. ต่อไปก็...ชุดของมันครับ」

「〜〜〜!!? เห๊ะ. อะไร ? ชุดอะไรฉันเห็นแค่ปลอกคอนี่ไม่ใช่หรอจะให้ฉันใส่ชุดแปลกๆใช่ไหม?」

อาสุกะส่ายหัว ทำหน้างงๆ ยูโตะฉีกยิ้ม “อาสุกะซามะ” แล้วกระซิบข้างหูเธอ

「พูดคำนี้เบาๆ 『ปรากฏ(Kaiho! 解放)』แล้วจินตนาการถึงชุดเกราะ*ทำได้ใช่ไหมครับ?」* mcชุดเกราะกับอาวุธ=ชุดรบ ล่ะมั้ง ผมไม่รู้จะใช้คำไหน แต่มันแปลว่าชุดเกราะนะ T T

「เห? อื๊ออื๊อ。……A , Appearー Te(Appeared)」mc*(アペリーテ อาสุกะพูดเป็นคาตาคานะ ยูโตะบอกเป็น คันจิ  แอพเพียเรียเต้)

ชั่วพริบตาหลังจากอาสุกะพูดออกไป ปลอกคอก็เรืองแสงเรืองรอง จากนั้นชุดเกราะสีแดงก็ออกมาสวมใส่อยู่บนร่างของอาสุกะเต็มยศ

「…เห๊ะ? เย้ย,ว้าว. เหลือเชื่อ! นะ—นี่มัน …」

เธอแทบไม่เชื่อสิ่งที่เห็น จู่ๆไม่รู้ว่าทำไมชุดเกราะของเธอถึงได้มาสวมอยู่ที่ตัวเธอแบบนี้ได้ อาสุกะเบิกตากกว้าง ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น ยูโตะยิ้มแล้วพูดว่า

「ถ้ามีแค่แหวนบางทีมันอาจไม่พอสำหรับเหตุฉุกเฉินหรือถ้ามีการต่อสู้เกิดขึ้น ดังนั้นจากนี้ไปก็ช่วยสวมมันไว้ตลอดเวลาออกไปไหนนะครับ อาสุกะซามะจะได้เรียกยุทธภัณฑ์ของผมออกมาได้ทันที」

「ยู-ยูโต้ววววววว」

อาสุกะน้ำตาไหลพรากเขย่าตัวเขา  ยูโตะทำหน้าแหย แล้วก็พูดต่อ

「ถ้าต้องการจะเก็บมับ, ก็พูดว่า『ผนึกกลับ(閉まれShimare)』แล้วมันก็จะหายกลับไปที่เดิมครับ」

「อย่างนั้นหรอ? คุ、คู๊ดดู รา-เร่!」Mc*(クダウラーレ!เล่นคำ Close + ราเร่ เหมือนเดิม )

พอยูโตะบอกเสร็จ อาสุกะก็ร่ายคาถา จากนั้นชุดเกราะที่เธอสวมใส่อยู่ก็กลายเป็นแสงหายกลับเข้าไปในปลอกคอตามเดิม

「วะ、ว้าว。สุโก้ย สุโก้ย。โหยยย、แบบนี้แหละโดนใจอยากได้มานานแล้ว。ขอบใจมากน้ายูโต้ววว」

ยูโตะหลบหน้าหลบตาอาสุกะที่กำลังชื่นชม ทำปากเหมือนต้องการจะพูดอะไรซักอย่าง จนในที่สุดเขาก็เปิดปากพูด

「ก็นะ、จำไว้ด้วยนะครับ。ห้ามถอดมันออกเด็ดขาดไม่ว่ายังไง、ถึงจะอยู่ในที่สาธารณะก็ตาม」

กับรอยยิ้มแปลกๆของยูโตะที่จ้องมอระหว่างพูด ทำให้อาสุกะชักเริ่มสงสัย

「เข้าใจแล้ล่ะหน่า。ชั้นไม่ถอดมันอยู่แล้ว。ไม่ว่าชั้นจะอยู่ไหน。ขอบใจจริงๆยูโตะ。ที่คอยเป็นห่วงชั้นขนาดนี้」

ยูโตะยิ้มกว้าง ขยับปากพูดต่อ

「……งะ、งั้นก็ดีแล้วครับ。เพราะว่าผม、ทำมาด้วยความยากลำบาก。ถ้าอย่างนั้นผมขอรางวัลอะไรบางอย่างได้ไหมซาสุกะซามะ……」

「ได้เซ้ะ。บอกมาเลยจัดให้ทุกอย่าง!」

หัวใจของยูโตะแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นรอยยิ้มของอาสุกะขณะตอบกลับ

「…เห.ทุกอย่าง.?」

「เอ๊ะ.., ไม่สิ,ชั้น.ไม่ใช่ๆ, ตะ—แต่. ชั้นก็ดีใจอยู่หรอกนะ…ที่นายทำให้น่ะ ตะ—แต่ . นั่นน่ะ, เอ่อ....ถ้าเป็นสิ่งที่ชั้นทำได้...ก็ได้」

อาสุกะขยับปลอกคอแน่นๆไปมาหน้าแดงจดจ้องมาทางยูโตะ เขากลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ลงคอ

“ใจเย็นๆ”  ยูโตะบอกตัวเองไม่ให้ตื่นเต้นก่อนพูดว่า

「เอ่ออออ. ถ้างั้น…」

ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังพูดตะกุกตะกักอยู่ดี “อยากพูดอะไรก็พูดไปซิฟะ” ยูโตะตะโกนบอกตัวเองก่อนเปิดปากขึ้นอีกรอบ

「ละ、เลียนแบบสุนัขให้ผมดูหน่อย。ดะ、ได้ใช่ไหมครับ」

ขณะที่มองไปที่ปลอกคอของอาสุกะ ยูโตะก็กลั้นใจพูดมันออกไปจนได้

「เห๊ะ?ละ、เลียนแบบน้องหมางั้นหรอ จริงดิ๊!!……」

เมื่อได้ยินคำขอของยูโตะ อาสุกะก็เบือนหน้าหนีด้วยความอาย แต่ใบหน้าของยูโตะกลับมาเป็นปกติทันทีเมื่อเห็นอาสุกะเริ่มแสดงความกังวลออกมาที่ใบหน้า

「กะ、ก็ได้ๆ。ผมก็ไม่อยากฝืนใจใครเท่าไหร่。งั้นไว้โอกาสหน้า、ผมจะขอให้ทำอย่างอื่นแทน……」

「ยูโตะ」

เขาหันหลังกลับทำท่าเหมือนจะเดินออกจากห้องนี้ แต่แขนของเขาก็ถูกจับไว้ก่อน หัวใจของยูโตะเต้นระรัว แล้วค่อยๆหันหน้ากลับไปมองเธอ

「…โฮะ--โฮ่ง」

เธอเอียงหน้านิดๆ แก้มของเธอแดงกล่ำ ดวงตาของอาสุกะเหมือนจะร้องไห้

「มะ、เหมือนไหมแบบนี้?」

อาสุกะจับแขนยูโตะยกขึ้น อ้าปาก แฮกๆ  ยูโตะมองเธอแล้วยิ้มเล็กๆ

「เอะ เฮะ เฮะ」

เมื่อเห็นอาสุกะฉีกยิ้มกว้างๆ พร้อมกับส่งเสียงแบบสุนัขอย่างนี้

หัวใจของยูโตะก็พองโต ความพ่ายแพ้ที่ผ่านมาได้ถูกชำระล้างเรียบร้อยแล้ว


ปล. เริ่มจะเบื่อ ENG ของเรื่องนี้ พาลทำให้ไม่ค่อยอยากแปล 

จะพยายามดันให้จบบท Hentai ของทวินเทลแล้วกันครับ 

แต่ช้าหน่อยนะ ต้องขออภัยล่วงหน้า

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว