มณีน้ำเพชร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 ดินแดนอันไกลโพ้น # 2

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ดินแดนอันไกลโพ้น # 2

คำค้น : ทะเลทราย , ชีค , จาฟาร์ , เซ็กซ์ , องครักษ์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2560 21:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ดินแดนอันไกลโพ้น # 2
แบบอักษร

“ห้ามทำ เอ่อ...แบบเมื่อกี้ต่อหน้าคนอื่น” พีรกานต์บอกไปแล้วก็ต้องหันหน้าหนีอย่างขวยเขิน

     จาฟาร์กะพริบตาปริบๆ ก่อนจะมองไปรอบๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะขัดเขินเลยสักนิด

     “ได้ ตกลงสัญญาระหว่างเรามี 3 ข้อเท่านั้นนะ”

     พีรกานต์พยักหน้าหงึกหงัก จาฟาร์กดใบหน้าลงจุมพิตที่แก้มนวลหนักๆ ก่อนจะยืดตัวขึ้น โดยไม่ลืมตวัดผ้าห่มคลุมร่างบางเอาไว้

     “ว่าแต่...เธอชื่ออะไรสาวน้อย ฉันรู้จากไฮซานว่าเธอชื่อน้ำหวาน” จาฟาร์ถาม

     “ฉันชื่อพีรกานต์ มธุดำรง ชื่อเล่นน้ำหวาน อายุ 21 ปี” พีรกานต์ตอบ ราวกับกำลังรายงานตัว

     “ถ้างั้นฉันเรียกเธอว่าฮันนี่แล้วกันนะสาวน้อย เดี๋ยวจะมีคนมาพาเธอไปทำความสะอาดร่างกาย แต่ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ มันเป็นธรรมเนียมที่ปฏิบัติกันมานานมากแล้ว และฉันก็ขัดธรรมเนียมนี้ไม่ได้ แม้จะไม่ค่อยเห็นด้วยสักเท่าไหร่ก็ตาม”

     “อะไรเหรอคะ”

     “ว้าย! จะบ้าเหรอ ไม่ได้นะ ไม่เอา” เสียงกรีดร้องอย่างตระหนกและตกใจที่ดังออกมาจากประตูที่ปิดสนิท ทำให้ชีคจาฟาร์เดินวนไปวนมาอย่างกระวนกระวาย

     ภายในห้อง พีรกานต์เปลือยเปล่าอยู่บนฟูกบางๆ ข้างอ่างน้ำ ที่มีลักษณะเป็นวงกลมทำขึ้นจากดินเหนียวปิดทับด้วยทองคำเปลวแท้ๆ แต่ก็กักเก็บน้ำได้เป็นอย่างดี

     หญิงสาวหน้าแดงตัวแดงก่ำไปหมด เธอคิดอยากจะหนีไปให้ไกลๆ เสียเดี๋ยวนี้ แต่ไม่อาจกระทำได้ จะไม่ให้พีรกานต์รู้สึกอย่างนั้นได้ยังไง ในเมื่อหญิงวัยกลางคนค่อนไปทางชราแล้ว อายุประมาณ 50 ปี กำลังอยู่กลางหว่างขาของเธอ โดยมีผู้ช่วยเป็นหญิงสาวอีก 2 คน คอยจับแขนจับขาของเธอเอาไว้อยู่ แล้วในมือของหญิงวัยกลางคนก็ยังมีมีดโกนอยู่ด้วย

     “มันเป็นธรรมเนียมของเรา เราต้องทำความสะอาดให้เธอทั้งตัว รวมทั้งส่วนของความเป็นหญิง” หญิงสาวที่จับมือของพีรกานต์เอาไว้บอกด้วยภาษาไทยชัดเจน

     “เธอพูดภาษาไทยได้นี่ บอกเขาหน่อยสิว่าฉันไม่ทำ ถ้าต้องทำจริงๆ ฉันจะทำเอง” พีรกานต์บอกหญิงสาวคนนั้น

     “ไม่ได้หรอก เรื่องนี้มันเป็นหน้าที่ของคุณฮาดา ผู้หญิงที่ต้องปรนนิบัติท่านชีค ทุกส่วนของนางจะต้องสะอาด และไม่มีสิ่งแปลกปลอม”

     พีรกานต์ดิ้นรนจนเหนื่อยหอบ แรงของหญิงสาวร่างบางคนเดียว จะสู้แรงของผู้หญิง 3 คนได้หรือ

     “สิ่งแปลกปลอมที่ไหนกัน มันเป็นเรื่องธรรมชาติ” พีรกานต์บอก “ไม่เอานะ ปล่อย ปล่อยสิ ปล่อย” หญิงสาวตะโกนสุดเสียง น้ำตาคลอเบ้าตาเพราะความอับอาย เกิดมายังไม่เคยมีใครได้มองเห็นร่างเปลือยของเธอนอกจากตัวเอง แต่นี่มัน...มันมากกว่านั้น และพีรกานต์ไม่ยอม

     “กรี๊ด” สุดท้าย พีรกานต์ต้องกรีดร้องออกมาอย่างอัดอั้น เมื่อทำอะไรไม่ได้

     ประตูห้องบานยาวตั้งแต่เพดานจรดพื้นถูกเปิดเข้ามาโดยชีคจาฟาร์นั่นเอง

     “ปล่อยนาง” จาฟาร์สั่ง

     ฮาดาและหญิงสาวอีก 2 คน จึงปล่อยตัวพีรกานต์ หญิงสาวขดตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็วและเบียดตัวชิดขอบอ่าง

     “ท่านชีค นางไม่ยอมให้ข้าทำความสะอาดร่างกายเพื่อท่าน” ฮาดารีบรายงาน

     “ข้าขอแล้วกัน ปล่อยนางไว้สักคน”

     “ไม่ได้นะเจ้าคะ มันเป็นธรรมเนียมประเพณี และผู้หญิงในฮาเร็มของท่านทุกคนก็ผ่านขั้นตอนนี้จนสะอาดเกลี้ยงเกลาแล้วทั้งนั้น” ฮาดาคัดค้าน

     “แล้วจะผิดประเพณีมั้ย ถ้าข้าจะขอทำเอง” จาฟาร์บอก ก่อนจะเพ่งดวงตาคมที่เปล่งประกายวาววับ เมื่อเห็นความงดงามของพีรกานต์

     “ห๊า...ท่านว่าอะไรนะเจ้าคะ” ฮาดายกมือทาบอกอย่างตกใจ และไม่เชื่อหู

     “ข้าบอกว่า ข้าจะชำระเนื้อตัวให้นางเอง” จาฟาร์เบนสายตากลับมาสบตาฮาดา ตาคมกริบนั้นทำให้ฮาดาต้องหลบตา

     “เจ้าค่ะ ถึงแม้ว่าจะไม่ควร แต่ข้าก็คงห้ามอะไรท่านไม่ได้” ฮาดาถอนใจ ก่อนจะลุกขึ้นปรายตามายังร่างบางของพีรกานต์อีกครั้ง และเดินจากไปเงียบๆ พร้อมๆ กับหญิงสาวผู้ช่วยทั้ง 2 คน

     ชีคจาฟาร์สาวเท้าเข้าไปหาร่างบางที่ซุกตัวเข้าหาขอบอ่าง จนแทบจะจมหายไปเป็นเนื้อเดียว ชายหนุ่มนั่งยองๆ ลงบนส้นเท้ามองใบหน้างาม ที่มีคราบน้ำตาอยู่เต็มหน้า

     “ฮันนี่” จาฟาร์เรียกหญิงสาว

     “ฉะ...ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันจะกลับเมืองไทย ฉันจะไม่อยู่ที่นี่กับคุณอีกแล้ว” เสียงที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากอิ่มปนเสียงสะอื้นฮักนั้น ไม่ได้ทำให้จาฟาร์ใจอ่อนอีกแล้ว น้ำตาของหญิงสาวช่วยเหลือเธอไม่ได้อีกต่อไป เพราะชีคหนุ่มมุ่งมั่นที่จะเผด็จศึกพีรกานต์ไว้แล้ว

     “เสียใจทูนหัว ถ้าเธอผิดสัญญาเธอจะต้องเข้าไปรวมอยู่ในฮาเร็มของฉัน จำไม่ได้แล้วเหรอ”

     “จำได้ แต่ฉันไม่อยู่ที่นี่แล้ว ประเพณีบ้าบออะไรนั่นฉันรับไม่ได้หรอก” พีรกานต์บอก แล้วก็ต้องร้องออกมาอีกครั้ง เมื่อร่างบางลอยขึ้นจากพื้น “ว้าย”

     จาฟาร์อุ้มร่างบางขึ้น ก่อนจะเหวี่ยงลงไปในอ่างที่มีน้ำอยู่เกือบเต็ม ความกว้างของอ่างทำให้ร่างบางของพีรกานต์ที่ไม่ได้ตั้งตัวจมลงไป และทะลึ่งพรวดขึ้นมาใหม่ หญิงสาวกระแอมกระไอเพราะสำลักน้ำจนจมูกแดงไปหมด

     จาฟาร์ถอดเสื้อคลุมตัวยาวที่สวมอยู่ออก ร่างกำยำที่เกือบเปลือยก้าวลงไปในอ่างน้ำร่วมกับเธอ

     ชายหนุ่มก้าวเข้าไปนั่งอยู่ด้านหลังพีรกานต์ โดยการเหยียดขายาวๆ คร่อมร่างบางเอาไว้ หญิงสาวตกใจกับการแนบชิดสนิทสนมขนาดนี้ แม้ว่าจาฟาร์จะยังมีกางเกงสวมอยู่ แต่เธอกลับเปลือยเปล่าตลอดร่าง

     “คุณ...จะทำอะไรน่ะ” พีรกานต์ถามเสียงสั่น

     จาฟาร์ไม่ตอบ มือใหญ่ข้างหนึ่งรวบร่างบางเข้าแนบชิดกายแกร่งมากยิ่งขึ้น ส่วนมืออีกข้างที่ว่างก็นวดเบาๆ ที่ทรวงอกอวบอิ่ม พีรกานต์หลับตาปี๋ หญิงสาวรู้สึกแปลกๆ เมื่อร่างกายของทั้งสองแนบชิดนั้นร้อนผ่าวอยู่ในสายน้ำที่เย็นสดชื่น เมื่อเธอบิดกายอย่างกระเส่า สายน้ำก็แตกกระจายและโหมกลับมาปะทะร่างของทั้งสอง ความรัญจวนยิ่งยวดก็เกิดขึ้น

     พีรกานต์ได้กลิ่นแปลกๆ เป็นกลิ่นหอมละมุน เหมือนกลิ่นของดอกไม้แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นชนิดใด ลมหายใจของหญิงสาวเริ่มติดขัด ความร้อนวูบวาบแผ่ซ่านตลอดทั้งร่างของพีรกานต์

     “เธอจะต้องปลดปล่อยมันออกมาฮันนี่ ความต้องการที่อยู่ในจิตใต้สำนึก ไม่มีใครปิดบังได้” จาฟาร์กระซิบที่ข้างใบหูเล็กๆ และขบเม้มเบาๆ

     หญิงสาวขนลุกซู่ไปทั้งกาย เมื่อมือหนาเริ่มเคล้นคลึงทรวงอกอวบหนักมือขึ้น พีรกานต์รู้สึกว่ามือไม้ของตนจะอ่อนแรง คิดจะต่อต้านเขาแต่ก็ทำไม่ได้

     จาฟาร์เลื่อนริมฝีปากร้อนๆ ไล้ไปตามซอกคอระหง เขาปัดเส้นผมสลวยที่ขวางทางอยู่ออกให้พ้น และขบเม้มแรงๆ ตามลำคอ มือใหญ่ที่วางอยู่บริเวณหน้าท้องแบนราบ เลื่อนต่ำลงไปเรื่อยๆ จนถึงเนินเนื้ออวบอูม ที่ยังคงมีพงไหมนุ่มนิ่มปิดบังความงดงามของมันอยู่

     ปลายนิ้วเรียวสวยกรีดผ่านเส้นไหมเข้าไปแตะต้องกลีบกุหลาบแสนสวย

     พีรกานต์ครางเสียงพร่า พยายามหนีบเรียวขาเข้าหากัน แต่นั่นก็เป็นการกักเก็บปลายนิ้วเรียวยาวของจาฟาร์เอาไว้

     “หึ...หึ ทำแบบนี้คิดว่าจะหยุดฉันได้หรือสาวน้อย”

     ปลายนิ้วเรียวที่ถูกบีบก็ยังคงขยับไปมาได้ หญิงสาวสะบัดใบหน้าไปมา ริมฝีปากอิ่มขบเข้าหากันแน่น

     “เอาออกไป” พีรกานต์สั่งเสียงแผ่ว และได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ กลับมา

     “เธอชอบมันที่รัก ฉันจะทำให้เธอรู้ด้วยตัวเอง ว่าเธอชอบมันแค่ไหน” จาฟาร์กระซิบชิดบ่าบอบบาง

     ปลายนิ้วเรียวงอลงนิดๆ และเลื่อนขึ้นลงสลับกับสะกิดเบาๆ ที่ปุ่มเกสรเล็กๆ น่ารักของเธอ

     “คุณ...ท่านชีค...” สะโพกสาวกระตุกขึ้นทันที ความทรมานที่แสนหวานทำให้เรียวขาที่ถูกเจ้าของหนีบเข้าหากัน ค่อยๆ แยกออกทีละนิด

     ใบหน้างามแหงนเงยขึ้น จาฟาร์ที่ถึงแม้ว่าจะนั่งเป็นพนักพิงให้หญิงสาว แต่ความที่เป็นคนร่างสูงใหญ่ ศีรษะของชายหนุ่มก็ยังอยู่สูงกว่าศีรษะเล็กๆ ของพีรกานต์มากอยู่ดี ชายหนุ่มกดริมฝีปากร้อนๆ ลงกับเรียวปากนุ่มชุ่มชื้น เขาใช้ทุกส่วนของร่างกาย สร้างความสุขปรนเปรอหญิงสาวได้

     นิ้วเรียวยังคงทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม เมื่อจาฟาร์รับรู้ว่ามีน้ำหวานอุ่นๆ ไหลออกมาอาบปลายนิ้วบ้างแล้ว ชายหนุ่มก็จัดการส่งปลายนิ้วเข้าไปสำรวจความนุ่มอบอุ่นภายในทันที

     “ท่านชีค...” เสียงร้องด้วยความรัญจวนใจถูกดูดกลืนเข้าไปในโพรงปากร้อนๆ ของจาฟาร์

     เรียวขาที่แยกออกจากกันเมื่อครู่ ถูกบีบเข้าหากันอีกครั้ง จนจาฟาร์ต้องงอขาขึ้นและใช้ปลายเท้าแยกขาเรียวให้ออกจากกันทั้งสองข้าง

     “รู้สึกยังไงบ้างฮันนี่” จาฟาร์ถามเสียงกระเส่า เมื่อถอนริมฝีปากออก

     “ฉะ...ฉัน” พีรกานต์พูดได้เพียงแค่นั้น ก็ต้องหอบกระเส่า เพราะฤทธิ์ของนิ้วมือร้ายกาจของเขา

     มือใหญ่อีกข้างที่เกาะกุมทรวงอกอวบ ถูกมือบางวางทับเอาไว้ แต่ชายหนุ่มก็ฝืนมือใช้นิ้วเรียวคีบยอดอกสีสวยดึงทึ้งเบาๆ

     “พูดสิที่รัก พูดออกมาว่าเธอรู้สึกยังไงบ้าง”

     ปลายนิ้วเรียวแสนร้ายกาจยังคงขยับเข้าออกไม่หยุด จาฟาร์เองก็ต้องกัดฟันแน่นอย่างรัญจวน เมื่อใจกลางสาวตอดรัดปลายนิ้วเรียว ชายหนุ่มไม่อยากคิดว่าถ้าเปลี่ยนจากปลายนิ้วเรียวเป็นความร้อนผ่าวอันใหญ่โต ที่กำลังปวดหนึบไปด้วยความต้องการจะปลดปล่อยแล้ว เขาจะเสียวซ่านรัญจวนขนาดไหน

     “ทะ...ทรมาน” เสียงหวานกระเส่าตอบแผ่วเบา

     “ทรมานเหรอสาวน้อย”

     “ทรมาน...” พีรกานต์แอ่นหยัดสะโพกให้ปลายนิ้วเรียว เมื่อหัวสมองนั้นแตกพร่าเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ปรอดโปร่ง เหมือนกำลังล่องลอยอยู่บนก้อนเมฆที่เบาหวิวไปตามท้องฟ้ากว้างใหญ่

     “ยังทรมานอีกหรือเปล่า...คนสวย” จาฟาร์ถอนปลายนิ้วเรียวออก ก่อนจะเลื่อนปลายนิ้วร้ายกาจ ไปบนทรวงอกอวบอิ่ม และบีบเคล้นเบาๆ

     “ไม่...ไม่แล้ว” เสียงใสๆ ตอบ และคอที่ตกลงอย่างหมดแรง ทำให้จาฟาร์ต้องหัวเราะเบาๆ

     “ที่รัก...ฉันจำเป็นต้องจัดการกับเส้นขนนุ่มๆ ของเธอ” คำบอกเล่าของจาฟาร์ ทำให้พีรกานต์เบิกตากลมโตขึ้น “ไม่ต้องกลัวนะฮันนี่ ฉันไม่ทำอันตรายเธอหรอก”

     “ตะ...แต่ว่า”

“ไม่มีแต่...ฮันนี่ ฉันจำเป็น” จาฟาร์จับมือบางให้วางลงบนความร้อนผ่าวตรงใจกลางร่างแกร่ง “ดูมันสิที่รัก มันกำลังต้องการเข้าไปอยู่ในตัวเธอ กับหญิงอื่นที่ไม่ได้เข้ามาอยู่ในนี้กับฉัน ฉันก็คงสามารถให้ความสุขกับพวกเธอได้เลย แต่ตอนนี้เธออยู่กับฉันและมีคนรู้เห็นมากมาย ถ้าเธอไม่ทำ ฉันก็ไม่อาจให้ความสุขแก่เธอได้ฮันนี่”

     พีรกานต์เบี่ยงร่างหันมามองสบตาคมสีเทาวาววับนั้น

     “แต่ถ้าฉันไม่ทำ ก็ไม่มีใครรู้นี่คะ”

     จาฟาร์ส่ายหัว

     “ไม่...ฮันนี่ ทุกคนจะต้องรู้แน่นอน...เชื่อฉัน หลังจากที่เราออกจากห้องนี้แล้ว จัดการส่งเธอเข้าไปอยู่ในห้องของเธอที่เราได้จัดเตรียมเอาไว้ให้ เมื่อนั้นเธอก็จะรู้ว่าเพราะอะไร ฉันถึงบอกว่าทุกคนจะต้องรู้”

     “แต่...”

     “เธอไม่สงสารฉันหรอกเหรอ ที่ฉันต้องทรมานอยู่แบบนี้ หรือเธอมีความสุขแล้วจะทอดทิ้งฉันกันฮันนี่” จาฟาร์แกล้งตัดพ้อ

     “เอ่อ...” ดวงตาคู่สวยลดลงมองความแข็งแกร่งที่ขยาบอวบ ดุนดันกางเกงที่ชายหนุ่มสวมจนออกมาเป็นรูปเป็นร่าง ก่อนจะยื่นมือบางออกไปสัมผัสอย่างใคร่รู้

     “อย่าซนที่รัก ฉันไม่อยากทำเธอเจ็บตอนนี้” จาฟาร์บอกเสียงต่ำ ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นและก้าวออกจากอ่าง

     ชายหนุ่มวางร่างบางลงบนฟูกบาง ก่อนจะเดินไปจุดเทียนที่ตั้งเอาไว้มุมห้อง กลิ่นของเทียนหอมแปลกที่หญิงสาวได้สูดดมเข้าไปทำให้จิตใจเหม่อลอย มือไม้อ่อนแรงลงอีกครั้ง

     จาฟาร์เดินกลับมาหาร่างบาง ครั้งนี้มนตราของเทียนหอมทำให้ร่างบางไม่ได้ขัดขืน นั่นเป็นสิ่งที่ชีคหนุ่มต้องการที่สุด มือใหญ่แยกเรียวขาสลวยออกจากกัน ก่อนจะหยิบมีดโกนที่ฮาดาวางทิ้งไว้ที่พื้น และค่อยๆ บรรจงขจัดปอยขนนุ่มนิ่มออกๆ ช้าๆ ในที่สุดความเป็นหญิงที่งดงามก็ไร้สิ่งใดมาบดบัง

     ชีคหนุ่มถึงกับต้องกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างยากลำบาก เมื่อได้เห็นความเป็นหญิงที่นูนเด่น อวบอูมสะอาดสะอ้านประจักษ์สู่สายตา ความเป็นชายที่ยังซุกซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงขายาวเต้นตุบๆ จนปวดหนึบ

     ชีคหนุ่มรูปงามต้องกัดฟันกรอด เมื่อดวงตาคมสบกับดวงตาที่บ่งบอกความต้องการของพีรกานต์ที่ไม่น้อยหน้าไปกว่าเขาเลย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}