มณีน้ำเพชร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 ฉันต้องการเธอ # 2

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 ฉันต้องการเธอ # 2

คำค้น : ทะเลทราย , ชีค , จาฟาร์ , เซ็กซ์ , องครักษ์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2560 21:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 ฉันต้องการเธอ # 2
แบบอักษร

“เท่าไหร่” เขาถาม

     “ถ้าหมายถึงตัวฉันล่ะก็ไม่ขาย เท่าไหร่ก็ไม่ขาย” เธอตะโกนใส่หน้าชายหนุ่ม

     “เธอไม่จำเป็นต้องโก่งค่าตัวหรอกนะ ต้องการเท่าไหร่ว่ามา ฉันทุ่มไม่อั้นอยู่แล้วสำหรับคนสวยๆ แบบเธอ”

     “ไอ้บ้า ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ขาย หูหนวกรึไง บอกว่าไม่ขายๆ” พีรกานต์ปรี๊ดแตก

     “ปากดีนักนะ ปากเก่งแบบนี้ ไหนลองดูสิว่าจะเก่งแต่พูดอย่างเดียวรึเปล่า”

     จาฟาร์กดจุมพิตรุนแรงป่าเถื่อนลงไปอีกครั้ง มือใหญ่บีบกระพุ้งแก้มนวลแรงๆ ทำให้พีรกานต์ต้องเผยอปากขึ้นเพราะความเจ็บปวด เมื่อได้สั่งสอนเธอจนพอใจ เขาก็ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาคมดุจ้องเข้าไปในดวงตาดำสนิทที่ระแวดระวังราวกับดวงตาของนางกวางระแวงภัย และต้องจุ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นน้ำตาใสๆ เอ่อคลออยู่ในเบ้าตาคู่สวย

     “ถ้าเธอไม่ดื้อ ก็คงไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้” เขาบอกเบาๆ ชิดเรียวปากนุ่ม

     “ไปลงนรกซะ!” พีรกานต์ตอกกลับมาอย่างแรง ทำให้ชีคหนุ่มถึงกับอึ้งไปนิด เพราะไม่เคยมีใครที่กล้าพูดแบบนี้กับเขา แล้วถ้าพูดมันคนนั้นก็คงไม่เหลือรอดแม้แต่ชีวิต

     ดวงตาคมกริบลุกเป็นเพลิงวาวโรจน์ จนพีรกานต์อดรู้สึกหวาดกลัวไม่ได้ แต่เธอจะไม่แสดงให้เขาเห็นว่าเธอกำลังกลัว พีรกานต์พยายามใช้เรี่ยวแรงที่มีเหลือเพียงน้อยนิดดิ้นรนให้หลุดพ้นจากเขา เมื่อมือบางถูกรวบขึ้นไว้เหนือศีรษะ เธอก็งอเข่าขึ้นและถีบไปที่หน้าท้องแข็งๆ ของชายหนุ่มเต็มแรง

     จาฟาร์ไม่ได้ปล่อยมือจากข้อมือบาง แม้ว่าเขาจะรู้สึกจุกเพียงเล็กน้อยก็ตาม

     “ฤทธิ์มากนักใช่ไหม ได้...ฉันจะทำให้เธอรู้ว่า ถึงยังไงเธอก็ต้องสยบลงให้กับฉัน” จาฟาร์กล่าวเสียงเครียด

     ชายหนุ่มเลื่อนมือใหญ่มาด้านหน้าบริเวณทรวงอกอวบ ก่อนจะกระตุกเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนที่หญิงสาวสวม จนกระดุมทั้งแถวหลุดกระจายเต็มพื้น

     “ไม่!” พีรกานต์กรีดร้องออกมาอย่างตกใจ และครั้งนี้เธอกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมาไม่ได้

     จาฟาร์ก้มลงซุกไซ้ใบหน้าคมคายกับทรวงอกอวบ เขาจุมพิตหนักบ้างเบาบ้างไปจนทั่วเนินทรวงที่โผล่พ้นบราเซีย สีหวาน ก่อนใช้มือใหญ่กระตุกบราเซียจนหลุดติดมือออกมา

     “ไม่ อย่านะ ฉันขอร้องล่ะ อย่าทำอะไรฉันเลย” เมื่อใช้ไม้แข็งแล้วไม่รอด เธอก็เปลี่ยนมาใช้ไม้อ่อนแทน

     จาฟาร์เงยหน้าขึ้นมองใบหน้านวลที่อาบไล้ไปด้วยหยาดน้ำตา ที่ผ่านมาถ้าเขาต้องการผู้หญิงขึ้นมาสักคน ไม่มีใครกล้าขัดใจเขา แถมยังสนองตอบเขาเป็นอย่างดีเสียอีก แต่กับหญิงสาวคนนี้ เขาตั้งใจจะให้เธอมากกว่าทุกคนที่ผ่านมา เพียงแค่เธอยินยอมเป็นของเขา เงิน ทอง เครื่องเพชร จาฟาร์ยินดีมอบให้เท่าที่เธอต้องการ แต่ทำไมนะ เธอถึงปฏิเสธเขาได้ และถ้าเขาดูไม่ผิด หญิงสาวเข้ามาทำงานแบบนี้ก็เพื่อเงินเพียงตัวเดียว แล้วทำไม...

     “ฉันจะให้เธอทุกอย่างเท่าที่เธอต้องการ แลกกับการเป็นของฉัน”

     “ฉันไม่ต้องการ ฉันไม่ได้ขายตัว” พีรกานต์บอก

     “เธอจะปฏิเสธฉันไปทำไม ในเมื่อที่นี่ก็มีแต่ผู้หญิงขายบริการทั้งนั้น”

     “แต่ไม่ใช่ฉัน”

     จาฟาร์ก้มลงมองทรวงอกอวบที่เต่งตึงชูชันเรียกร้องหาสัมผัสจากเขา ก่อนจะก้มลงไปจุมพิตเบาๆ ที่ยอดอกสีสวยทั้งสองข้าง ร่างบางของพีรกานต์ผวาเฮือกกับสัมผัสใหม่ที่ไม่เคยรู้จัก

     “ร่างกายของเธอ มันกำลังบอกว่าต้องการฉัน เหมือนที่ฉันต้องการเธอ แล้วจะปฏิเสธทำไม”

     พีรกานต์เม้มปากแน่น ส่ายใบหน้าไปมาแรงๆ

     “ไม่...ฉันไม่ต้องการ ได้ยินมั้ย ว่าฉันไม่ต้องการ”

     “งั้นเหรอ” จาฟาร์ขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันมุ่น ก็เห็นๆ อยู่ว่าร่างกายของเธอมันเรียกร้องสัมผัสจากเขา แต่ทำไมเธอถึงได้ปฏิเสธ หรือว่าเธอจะเรียกค่าตัวให้มากขึ้นไปอีก จาฟาร์ถอนหายใจออกมาแรงๆ เขาเริ่มรู้สึกว่ากำลังเสียเวลาอันมีค่านานเกินไปแล้ว และเขาก็ไม่มีเวลาว่างมากพอที่ต้องทนกับความเรื่องมากของเธอ

     “ฉันจะถามเธออีกครั้ง ว่าเธอต้องการเท่าไหร่” จาฟาร์เอ่ยเสียงเข้ม

     “นี่! ฉันก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องการ ฉันไม่ได้ขายตัวได้ยินมั้ย” พีรกานต์ตะโกนใส่หน้าชายหนุ่มเสียงดัง

     ไฮซานที่เลี่ยงไปนั่งเงียบที่โต๊ะข้างๆ กัน และได้ยินเสียงหญิงสาวชัดเจน เห็นว่าเธออาจไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่าจริงๆ ก็เขยิบตัวนั่งตรงกันข้ามแผ่นหลังเกือบชิดกับผู้เป็นเจ้าเหนือหัวของเขา

     “ท่านจาฟาร์ นางอาจจะไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่าจริงๆ นะท่าน”

     จาฟาร์หันขวับไปมองไฮซานอย่างครุ่นคิด ก่อนจะหันกลับมามองร่างบางที่ยังถูกพันธนาการจากเขาอยู่นั้น ดวงตาคมกวาดไล้ลงไปที่ทรวงอกอวบอิ่มที่ล่อตาล่อใจอยู่ ก่อนจะก้มลงดูดเม้มแรงๆ อย่างทำโทษที่เจ้าของร่างปฏิเสธเขาอย่างไม่มีเยื่อใย

     พีรกานต์กัดริมฝีปากด้านในแรงๆ เพื่อกลั้นอารมณ์ที่ถูกชายหนุ่มฉุดดึงเอาไว้ เธอจะไม่ยอมให้เขารับรู้อีกแล้วว่าร่างกายของเธอนั้นต้องการสัมผัสจากเขาจริงๆ สัมผัสแปลกใหม่ที่รู้สึกวูบวาบในช่องท้องไปหมด สัมผัสที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าไม่ต้องการ

     กลิ่นกายของพีรกานต์ทำให้จาฟาร์ไม่อยากเงยหน้าขึ้นจากทรวงอกอวบ กลิ่นสาบสาวหอมละมุนทำให้เขาอดใจไม่อยู่ จาฟาร์ซุกไซ้ใบหน้าไปมาสูดดมความหอมเข้าปอดเต็มที่ ก่อนจะเลื่อนไล้ต่ำลงไปยังหน้าท้องแบนราบ และสะดือเรียวเล็กน่ารักของเธอ

     “พอ...พอแล้ว ได้โปรด ฉันยอมแล้ว” ประโยคสุดท้ายทำให้จาฟาร์ต้องเงยหน้าขึ้นมอง

     “เธอว่าอะไรนะ พูดใหม่อีกทีซิ” เขาถามอย่างไม่แน่ใจ

     พีรกานต์กัดริมฝีปากตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะตอบ

     “ฉันยอมแล้ว แต่ขอเวลาหน่อยได้มั้ย ขอให้เลิกงานก่อนได้มั้ย จากนั้นคุณจะพาฉันไปไหนก็ได้แล้วแต่ความต้องการของคุณ”

     จาฟาร์มองจ้องมาอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อถือนัก แต่แล้วเขาก็ปล่อยมือจากเธอ หญิงสาวรีบลุกขึ้นอย่างร้อนรน มือบางสั่นเทาคว้าหมับที่สาปเสื้อที่แยกออกจากกันด้วยน้ำมือของเขา ก่อนเธอจะได้ทันลุกหนี มือใหญ่ก็คว้าหมับที่ต้นขาเรียวสวยเอาไว้มั่น

     “ตกลง ฉันจะรอจนถึงเวลาเลิกงานของเธอ และห้ามตุกติกเป็นอันขาด ไม่งั้นเธอจะไม่มีสิทธิ์ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไป” เขาสั่งสำทับมาอย่างข่มขู่

     พีรกานต์พยักหน้าหงึกหงัก เธอยกมือบางขึ้นป้ายน้ำตาออกลวกๆ ก่อนจะทรงตัวลุกขึ้น

     “เดี๋ยว” เสียงทรงอำนาจทำให้หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ หันมามองชายหนุ่ม

     “ขอมัดจำก่อน” เขาบอกสั้น และกระตุกมือบางให้ทรุดตัวลงบนตักแข็งๆ อีกครั้ง จาฟาร์แนบริมฝีปากบางเฉียบได้รูปของตนลงไปบนเรียวปากนุ่ม ก่อนจะสอดปลายลิ้นเข้าไปหาความหวานล้ำที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน โดยได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี

     จาฟาร์มอบจุมพิตเรียกร้อง จนแทบกระชากวิญญาณและจิตใจดวงน้อยๆ ของพีรกานต์ให้หลุดลอยออกมา หญิงสาวตัวสั่นไปหมดกับจุมพิตที่แผดเผานั้น และต้องสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เมื่อจาฟาร์ยอมถอนริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่ง

     “หวานมาก แล้วเจอกันนะสาวน้อยคนสวย” ชายหนุ่มบอก ก่อนปล่อยอ้อมแขนจากร่างบาง หญิงสาวที่พอทรงตัวลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง ก็วิ่งผ่านผู้คนในร้านหายเข้าไปด้านหลังร้านทันที

     จาฟาร์มองตามร่างบางจนลับหายไป และถอนใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วยกแก้วเครื่องดื่มที่เป็นเพียงน้ำอัดลมขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว หวังจะให้มันช่วยดับความร้อนรุ่มภายในจิตใจให้หมดไป

     “ท่าทางท่านคงต้องการนางมาก” ไฮซานมองทุกอิริยาบถของชีคหนุ่ม ก่อนจะพูดออกมา

     จาฟาร์ไม่ตอบ กลับส่งแก้วเปล่าให้ไฮซานจัดการรินให้อีกครั้ง

     “ถ้านางไม่อยู่ให้ท่านรออย่างที่พูดล่ะ”

     จาฟาร์ตวัดตาคมกริบให้องครักษ์หนุ่มเพื่อนสนิท ก่อนจะกระดกแก้วเทพรวดเดียวจนหมดแก้วอีกครั้ง

     “ถ้านางทำอย่างนั้น ข้าจะทำให้นางได้รู้จักฤทธิ์ของอินทรีทะเลทรายที่แท้จริงดูบ้าง ว่าเวลาที่ถูกจิกจะเจ็บปวดมากขนาดไหน” จาฟาร์กล่าวเสียงเย็น

     “หวังว่าท่านจะไม่ทำรุนแรงกับนางขนาดนั้นจริงอย่างที่พูด” ไฮซานเตือน แต่มุมปากของเขาก็กดลึกลงอย่างอดขำไม่ได้

     ตั้งแต่ไฮซานติดตามจาฟาร์ไปทุกที่ เขายังไม่เคยเห็นชีคหนุ่มเป็นอย่างนี้ จาฟาร์เพียงแค่กระดิกนิ้วครั้งเดียว สาวน้อยสาวใหญ่ก็คลานเข้ามาหาอย่างเต็มใจ ด้วยความเป็นหนุ่มรูปงามหาตัวจับได้ยาก ดวงตาคมสีนิลนั้นเป็นเสน่ห์ที่ชวนให้ต้องค้นหาและติดตาม รูปร่างกำยำล่ำสันที่สาวๆ เห็นเป็นต้องกรี๊ดทุกคน

     เมื่อนึกถึงสาวๆ แล้ว ไฮซานก็ไพล่นึกไปถึงฮาเร็มของจาฟาร์ที่บาร์ยาเนีย เห็นทีจากบ้านเมืองมานานคราวนี้ เมื่อกลับไปถึง เขาคงต้องขออนุญาตเอานางคนใดคนหนึ่งในฮาเร็มมานอนกอดแก้เหงาเสียแล้ว

     พีรกานต์เปลี่ยนเสื้อตัวใหม่ โดยเอาเสื้อของการะเกดที่เธอได้ใส่เต้นโคโยตี้มาใส่แทน หญิงสาวเดินเข้าไปหาเสี่ยมานพเพื่อจะขอค่าตัวและขอกลับบ้านก่อนเวลา ซึ่งเสี่ยมานพก็ไม่ว่าอะไร หยิบเงินส่งให้พีรกานต์ไปตามจำนวนที่ตกลงกันเอาไว้

     “เสี่ยขอโทษจริงๆ นะหนูน้ำหวาน แต่ถ้าเสี่ยไม่ทำแบบนี้ ร้านของเราก็ต้องถูกปิด” เสี่ยมานพกล่าวด้วยความจริงใจ

     “ไม่ต้องขอโทษน้ำหวานหรอกค่ะเสี่ย น้ำหวานแค่ทำตามหน้าที่ของพนักงานคนหนึ่ง” พีรกานต์บอก หญิงสาวหันหลังขวับสาวเท้าไปที่ประตู แต่แล้วก็หันกลับมาใหม่

     “อีกอย่างหนึ่งนะคะเสี่ย ร้านนี้เป็นร้านของเสี่ยค่ะ ไม่ใช่ร้านของเรา” เธอบอกก่อนจะเดินจากไป

     พีรกานต์ออกทางประตูหลังของร้าน ที่มีไว้สำหรับยี่ปั๊วะได้ส่งเหล้าเบียร์ให้กับทางร้าน หญิงสาวก้าวเท้าเร็วๆ เดินไปที่ป้ายรถประจำทาง ในเวลาดึกสงัดแบบนี้ไม่มีผู้คนมายืนรอรถมากนัก หญิงสาวมองไปที่ชายหนุ่มวัยรุ่นสองคนที่ยืนอยู่ก่อนแล้ว แสงไฟเปิดสว่างที่ป้ายรถนั้นทำให้มองเห็นได้อย่างชัดเจน

     ชายสองคนนั้นหันมามองพีรกานต์นิ่งๆ หญิงสาวทำเป็นไม่สนใจ ชะเง้อมองดูรถประจำทางที่ต้องการขึ้นว่ามาหรือยังอย่างใจจดใจจ่อ ทว่าความรู้สึกภายในจิตใจดวงน้อยนั้นเริ่มหวาดกลัว เมื่อสังเกตเห็นว่าชายสองคนนั้นยังคงมองอยู่นิ่งๆ หญิงสาวก็หันหลังให้ ก่อนก้มลงมองตัวเอง และเห็นว่าเสื้อที่ใส่อยู่นั้นบางจนเห็นทรวงอกอวบที่ไร้ชั้นในปิดบัง หญิงสาวขบฟันโมโหคนที่กระชากชั้นในของเธอจนขาด จึงตัดสินใจออกเดินไปเรื่อยๆ เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง

     พีรกานต์รู้สึกว่ามีใครบางคนตามมา จึงหันไปมองด้านหลัง และได้พบว่าเป็นชายสองคนเมื่อสักครู่นี้ หญิงสาวสาวเท้าให้เร็วยิ่งขึ้นไปอีก พลางคิดว่าทำไมนะหนีเสื้อปะจระเข้แท้ๆ เธอเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนแทบกลายเป็นวิ่ง แต่แล้ว...

     “จ๊ะเอ๋...นางฟ้า จะรีบไปไหนหรือจ๊ะ บ้านอยู่บนสวรรค์แน่เลย ให้พี่ไปส่งเอามั้ยจ๊ะ” ชายสองคนนั้นวิ่งมาดักหน้าเธอคนหนึ่งและดักหลังเธออีกคนหนึ่ง

     “ถอยไป ฉันจะกลับบ้าน” พีรกานต์บอกเสียงเขียว

     “ถ้าบ้านอยู่บนสวรรค์ ให้พี่ไปส่งดีกว่านะน้อง พี่จะส่งให้ถึงสวรรค์เลย” มันคนหนึ่งบอก และเดินเข้ามาจับแขนเรียว หญิงสาวสะบัดหนีทันที

     “อย่าดื้อน่า พี่ไม่อยากใช้ความรุนแรงกับนางฟ้าหรอกนะ” มันอีกคนบอก

     “ช่วยด้วย! ช่วยด้วยค่ะ” พีรกานต์ตัดสินใจตะโกนออกไปสุดเสียง มันเข้ามายกมือปิดปากเธอไว้ หญิงสาวดิ้นรนสุดแรง ทันใดนั้น...

     “ผลัวะ พลั่ก” เสียงเตะและต่อยดังขึ้น พีรกานต์มองคนที่ช่วยเธอไว้อย่างขอบคุณ หากหญิงสาวก็ต้องเบิกตากลมขึ้นกว้างอย่างตกใจ เมื่อพบว่าใครที่เป็นคนช่วยเหลือเธอ

     “เธอหนีฉันไม่พ้นหรอกสาวน้อย” ร่างสูงของจาฟาร์สาวเท้าเข้ามาหาเธอ ปล่อยให้ไฮซานจัดการกับเดนมนุษย์สองคนนั้นไปเพียงลำพัง

     พีรกานต์หมุนตัวจะวิ่งหนี แต่ช้าไปเสียแล้ว เมื่อจาฟาร์เข้ามารวบร่างบางเอาไว้ ยกมือขึ้นตรงหน้าเธอ และหญิงสาวก็ได้กลิ่นคลื่นเหียนแปลกๆ ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะดับวูบไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น