ZALIKA

หนาวมากกกกก

ชื่อตอน : 666

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2560 16:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
666
แบบอักษร

​“ มาเรีย มาเรีย ตื่น ” เสียงมาร์คัสพยายามปลุกมาเรีย ท่ามกลางชายหนุ่มสุดหล่อ 3 คนที่ยืนรายล้อมเตียงของมาเรีย ขณะที่เจ้าตัวกำลังนอนกระสับกระส่าย

“ ไม่นะ !! ฮาเกน กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด ” เสียงกรี๊ดของมาเรีย ทำให้พวกเราสามคนต้องถอยออกมาจากเตียงก้าวหนึ่งด้วยความตกใจ เธอเด้งตัวลุกจากเตียงพร้อมมองหน้าพวกเราสามคนด้วยความงุนงง

“ ซีโน่ ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไง นี่มันเกิดอะไรขึ้น !! ฮาเกนฉันต้องโทรบอกฮาเกนก่อน เขากำลังเป็นห่วงแน่ ” เธอค้นหาข้าวของของเธออย่างลุกลี้ลุกลน

“ ฟังฉันนะมาเรีย ตอนนี้เธอไม่เหมือนเดิมแล้ว ” ผมพูดขึ้นมาด้วยเสียงหนักแน่น น่าแปลกหลังจากที่เธอได้ยินเสียงผม เธอหยุดทุกสิ่งที่เธอกระทำแล้วหันมาฟังผมอย่างตั้งใจ

“ ฮาเกน คนรักของเธอนั่นได้เสียชีวิตแล้ว อย่าได้เสียใจไปเลย ต่อไปนี้เธอคือพวกพ้องของเรา ” หลังจากที่เธอฟังคำพูดผมจบ สายตาเธอสั่นเครือแต่ปากของเธอยิ้มและก้มหน้าเหมือนรับทราบคำสั่งของผม  ผมไม่แน่ใจว่าสายตานั่นเกิดจากความเสียใจที่ได้ข่าวเรื่องคนรักหรือเปล่า อาจจะใช่ผมควบคุมร่ายกายควบคุมสมองเธอได้แต่คงไม่ใช่จิตใจ

ผมไม่รู้ว่าตัวผมคิดไปเองหรือเปล่า ไม่รู้ว่าคนอื่นจะรู้สึกเหมือนผมไหม ความรู้สึกที่ไม่รู้ที่มา  มันเกิดขึ้นทุกครังที่สบกับนัยน์ตาสีฟ้าคู่นั้น  มีบางอย่าง บางอย่างที่เหมือนลิ่มแหลมคอยทิ่มแทงหัวใจผม  ผมอาจไม่เจ็บเพราะผมคือซีโน่  แต่ผมหงุดหงิดรำคาญความรู้สึกนี้มาก เธอซ่อนอะไรบางอย่างไว้ น่าเสียดายที่เธอไม่อาจตบตาผม  บางที่ความรู้สึกนี้อาจมาจากจิตใต้สำนึกของมาเรียที่เจ็บปวดกับการจากไปของแฟนหนุ่ม ผมมีสิทธิ์ที่จะบงการทุกสิ่งที่เป็นเธอ  แต่หัวใจเธอนั้น ผมไม่อาจก้าวข้ามขอบเขตนี้ น่าเสียดายที่ผมช่วยเธอไม่ได้ ผมไม่อยากเห็นเธอเสียใจ เธอคงต้องเรียนรู้อีกมากในสิ่งที่เธอเป็น

“ มาเรีย ฉันมาร์คัสนะ ยินดีที่รู้จัก ” มาร์คัสพูดขึ้นเพื่อแนะนำตัวเองพร้อมส่งยิ้มให้เธอ มาเรียยิ้มพยักตอบ

“ ฉัน แมมม่อน ” แมมม่อนพูดเสียงเข้มพร้อมแสดงสีหน้าที่ไม่เป็นมิตรกับเธอ

“ มาเรีย เธอคงอยากรู้อะไรหลายอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอ ตามมาซิ ฉันจะพาไปดู ” มาร์คัสพูดเสร็จก็จูงมือมาเรียลงจากเตียง แล้วเดินนำไปที่ห้องดูกล้องวงจรปิด ใช่แล้ว เราไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรมาก ถ้าเรามีสิ่งนี้ หวังว่าเธอจะรับได้กับสิ่งที่เธอทำ ผมกับแมม่อนเดินตามไปเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร

เมื่อเดินเข้าห้องกล้องวงจรปิด มาร์คัสก็จัดที่นั่งให้มาเรียนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ จากนั่นมาร์คัสก็จัดแจงเปิดดูวิดิโอย้อนหลังของมาเรียให้เจ้าตัวดู เธอใช้สายตาจดจ้องที่จอด้วยความตั้งใจโดยไม่แสดงกริยาใดๆ ที่บ่งบอกถึงความรู้สึกบนใบหน้าจนจบคลิปวิดิโอ

“ พรุ่งนี้เราต้องออกเดินทางกัน เธอไปเตรียมตัวด้วยล่ะ ” ผมออกคำสั่งกับเธอเพื่อทำลายบรรยากาศที่เงียบเชียบในห้องนี้

“ ค่ะ ” เธอตอบมาแค่สั้นๆ นี่เธอไม่คิดจะถามเลยเหรอว่าไปที่ไหน ไปทำไม บางทีการที่เธอดูเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกใส่โปรแกรมมันทำให้ผมหงุดหงิด

“ มาเรียฉันมีบางอย่างจะอธิบายให้เธอฟัง ตอนเธอเป็นแวมไพร์เมื่อเธอหิวเธอจะหาเหยื่อแล้วดูดเลือดใช่ไหม แต่ต่อไปนี้ถ้าเธอหิวเธอต้องกินหัวใจของเหยื่อที่หลงรักเธอถึงจะดับกระหายเธอได้ แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ เธอจะไม่หิวบ่อยเหมือนตอนเป็นแวมไพร์หรอก เธอจะหิวเมื่อเธออ่อนแอ” มาร์คัสอธิบายอย่างละเอียดเพื่อให้มาเรียเข้าใจ เธอตั้งใจฟังที่มาร์คัสพูดอย่างนิ่งเฉย

“ อธิบายสั้นๆก็คือ เธอจะหิวเมื่อเธออ่อนแอหรือต้องการพลัง และสิ่งที่ทำให้เธอหายหิวได้ก็คือหัวใจของชายหนุ่มที่มอบให้กับเธอ ” แมมม่อนพูดสั้นๆเพื่อให้มาเรียเข้าใจง่ายขึ้น

“ งั้นฉันเริ่มหิวแล้วละซิ ขอกินหัวใจนายได้ไหม ” มาเรียพูดอย่างเจ้าเล่ห์แล้วมองไปที่แมมม่อนพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

“ ฉะ ฉันบอกพวกนายแล้วใช่ไหมว่าเธอน่ากลัว เห็นแล้วหรือยัง ” แมมม่อนพูดเสียงตะกุกตะกักหันมองฟ้องผม

“ เธอแค่พูดเล่นเฉยๆน่า ไม่ยักกะรู้ว่านายกลัวผู้หญิงด้วย ” ผมแซวเจ้าแมมม่อนเล่น

“ ใครกลัวผู้หญิง ฉันเพลย์บอยตัวพ่อเลยนะ ” แมมม่อนรีบพูดกลบเกลื่อนกลัวเสียหน้า

“ เอาล่ะพอๆ มาเรียเธอคิดยังว่าจะบอกครอบครัวเธอไหมเรื่องนี้ ” มาร์คัสถามมาเรียอย่างจริงจัง สงสัยเพื่อทำลายบรรยากาศไร้สาระแบบเมื่อกี้ หรืออาจเพราะเขาเป็นคนจริงจังกับทุกเรื่อง เขาไม่รู้จักเล่นบ้างหรือไง ผ่านมากี่พันปีเจ้านี้ยังเหมือนเดิมเลย

“ ฉันคิดว่าไม่จำเป็นต้องบอกอะไร ว่าแต่พรุ่งนี้เดินทางกี่โมง” มาเรียพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยเหมือนไม่ได้สนใจเรื่องของตัวเอง

“ ตี 2.22 มาก่อนเวลาด้วย พวกเราต้องเดินทางตามเวลานี้เป๊ะ  ” สิ่งที่มาร์คัสบอกกับมาเรียทำให้ผมตกใจอย่างมาก

 “ มาร์คัส นายยังเชื่อเรื่องไร้สาระที่ตาแก่บอกอีกเหรอ 222 จงมีศรัทธา ทุกสิ่งกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ถูกต้องแล้ว หึ ” ผมพูดเชิงต่อว่ามาร์คัส ทำให้มาร์คัสทำหน้าเจื่อๆ

“ ขอโทษครับ นายอยากไปกี่โมงล่ะ ” มาร์คัสรีบขอโทษก่อนที่จะถามเพื่อตามใจผม

“ 7.06 โมงเช้า ออกเดินทางกัน ” ผมพูดอย่างหนักแน่น ใช่แล้วพวกเราต้องไปเวลานี้เท่านั่น

“ 6.66 ซินะ ” เสียงแมมม่อนพูดขึ้นและยิ้มที่มุมปาก

“ พวกนายเป็นใครกัน ” มาเรียถามขึ้นอย่างสงสัย ก่อนที่จะได้ความเงียบจากเราสามคนเป็นคำตอบ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น