หมามุก17

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

One Love รักเธอคนเดียว - 32 / How To แฟนกันต้องทำยังไง (จบ)

ชื่อตอน : One Love รักเธอคนเดียว - 32 / How To แฟนกันต้องทำยังไง (จบ)

คำค้น : ออฟกัน

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2560 12:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Love รักเธอคนเดียว - 32 / How To แฟนกันต้องทำยังไง (จบ)
แบบอักษร

ก๊อกๆ

“ซักครู่นะคะ”

ฟิวเดินมาเปิดประตูเมื่อได้ยินเสียงเคาะ

“อ้าวกัน”

เมื่อเปิดประตูมาก็เจอกันยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับพลาสติกบนหัว และตัวของกันก็เปียกฝนไปหมดด้วย

“ฟิวอยู่ด้วยหรอ”

“ก็อยู่ดิ นี้มันทุ่มครึ่งแล้วนะเว้ย ปิดร้านเสร็จฉันก็กลับมานี้เลย ว่าแต่ แกมีไรรึเปล่า แล้วสภาพนี้คือ ตากฝนมาเลยหรอ”

“ก็มีเรื่องจะคุยด้วย ว่างรึเปล่า” กันพูดตัดบท

“อืม อันที่จริงก็ไม่ว่างหรอก พอดีว่าเพิ่งรับงานออกแบบให้ลูกค้ามาอ่ะ แต่ถึงไม่ว่าง ก็คุยได้อยู่นะ มาๆ เข้ามาก่อน”

ฟ้าเชื้อเชิญกันให้เข้ามาในห้อง แล้วปิดประตูตามหลังไป จากนั้นก็หยิบผ้าขนหนูยื่นมาให้กันด้วย

“แบบที่แกวาดสวยดีนะ”

“ขอบใจจ้า นั่งตามสบายเลยนะ เดี๋ยวฉันเอาน้ำมาให้ เช็ดตัวไปก่อน เดี๋ยวจะไม่สบาย”

กันเดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่งของห้อง แล้วสอดสายตามองไปรอบๆห้องของฟิว ที่ถูกจัดอย่างสวยงามสมกับเป็นห้องของผู้หญิง

“น้ำมาแล้ว”

ฟิวยื่นแก้วน้ำไปให้กัน แล้วลากเก้าอี้มานั่งตรงหน้า

“ไหน มีเรื่องอะไรจะบอก”

กันดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง แล้ววางแก้วน้ำลงไปข้างๆตัว ก่อนจะมองตาเพื่อนที่กำลังรอฟังคำพูดของเขาอยู่อย่างตั้งใจ

“เรากับพี่ออฟเลิกกันแล้วนะ”

“ห๊ะ ทำไมอ่ะ” สีหน้าของฟิวบ่งบอกการตกใจอย่างชัดเจน

“ก็ตั้งแต่เป็นแฟนกันมา ช่วงแรกๆมันก็ดีอยู่หรอก แต่พอนานๆเข้า เรารู้สึกว่า เหมือนเราไม่ได้รักพี่ออฟเลย เราไม่เคยทำอะไรในสิ่งที่คนเป็นแฟนกันทำเลย ถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกันสองคน จนเรารู้สึกว่า เรากับพี่ออฟ ไม่ควรที่จะเป็นแฟนกันแต่แรกแล้ว เรารู้สึกว่า เราแค่ชอบพี่ออฟเฉยๆ...ไม่ได้รัก”

กันพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า

“บอกเลิกเขาแล้วน้ำตาคลอเบ้าแบบนี้ มันไม่ใช่แล้วนะ”

“จะบอกว่าเราตัดใจจากพี่ออฟไม่ได้หรือไง”

“หรือไม่จริง”

กันหยุดเงียบไปแล้วก้มหน้าลง

“ถามจริงๆกัน แกเคยคิดถึงพี่ออฟรึเปล่า”

“เคยดิ เคยคิดถึงจนเห็นเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาเลยนะ แถมคุยด้วยกันได้อีก”

กันพูดไปก็หัวเราะไปด้วย นึกถึงช่วงตอนที่เขาเห็นออฟเดินเข้ามาหาที่แกลลอรี่ ฟิวพยายามมองสีหน้ากันแล้วจับหน้าของเพื่อนให้ยกขึ้นมาหาตัวเอง

“กัน ถ้าคิดถึงขนาดนั้น มันไม่ใช่แค่ชอบแล้วนะ แต่นั่นแหละ มันเรียกว่ารัก”

กันหลบสายตาของฟ้าอีกครั้งขณะที่หน้าของกันยังถูกมองตรงมาที่ฟิว

“ตอนนี้แกอาจจะยังสับสน แต่ที่ฉันจะบอกต่อไปนี้คือ อยากให้แกคิดดีๆ และพยายามปรับความเข้าใจของตัวเองใหม่ซะ ฉันเชื่อ ว่าพี่ออฟยังรอแกอยู่ และรอแกเสมอ ฉันไม่ได้ขอให้แกรีบไปคืนดีกับเขา แต่ฉันอยากให้แกทำความเข้าใจตัวเองใหม่ แล้วถ้าแกคิดว่าพี่ออฟใช่จริงๆ แกก็ไปคุยกับพี่ออฟดีๆนะ”

จากที่หลบสายตา ตอนนี้กันเริ่มจะกลอกตามามองหน้าฟิวอย่างจริงจังแล้ว

“ความไม่แน่ใจเกิดขึ้นได้กับทุกคู่ มันจะชัดเจนและตรงที่สุด ก็ตอนที่เขาหายไปจากชีวิตเรานี่แหละ อย่าใช้เวลานานนะ เดี๋ยวมันจะสายเกินไป”

ฟิวเอามือของตัวเองออกจากหน้ากันแล้วเลื่อนมาที่ไหล่แทนก่อนจะบีบเบาๆ

“หวังว่าแกจะเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูดนะ”

“เราเข้าใจ แต่พรุ่งนี้เช้า...พี่ออฟไปญี่ปุ่นแล้ว เราว่า มันคงจะสายไปแล้วแหละ”

ฟิวถอนหายใจแล้วยื่นมือไปแตะแก้มเพื่อนเบา

“โธ่กัน ไม่เป็นไรนะแก”

กันผงกหัวให้ฟิวแล้วมองถุงพลาสติกในมือที่ออฟเอามาสวมให้ตอนฝนตก แต่ยังไงซะ อดีตที่เขาเคยมีกับออฟ มันก็ทำให้รู้สึกดีกว่าอยู่เสมอ


กันเข้าห้องมาก็พยายามจะไม่คิดมากอะไรทั้งนั้น เขาหยิบโทรศัพท์ออกมากดดู แต่ก็ไม่มีสายโทรเข้า ไม่มีแม้แต่ข้อความของออฟที่ส่งมาให้ประจำทุกวัน

“จะใส่ใจทำไมเนี้ย”

กันเก็บของแล้วเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ แต่ใจก็ยังคงดูวุ่นๆ และรู้สึกแปลกๆอยู่ดี จนกระทั่งมานอนอยู่บนที่นอน กันก็ยังคงเห็นออฟนอนอยู่ข้างๆ แม้จะเป็นเพียงภาพที่จินตนาการขึ้นมาเอง แต่มันก็รู้สึกหวั่นไหวไม่เบา ตอนนี้ไม่ว่าจะมองไปตรงไหนของห้อง ก็เห็นแต่ออฟอยู่ตลอดเวลา กันลุกขึ้นมานั่งบนที่นอนแล้วกุมหัวตัวเองไว้

“ทำไมนะ ทำไมถึงมีแต่พี่ออฟเต็มไปหมดแบบนี้นะ”

กันลุกจากเตียงแล้วเดินมาที่ระเบียงห้องของตัวเอง ก่อนจะนั่งลงตรงหน้าต้นกุหลาบทั้งสองต้นแล้วใช่มือลูบกระถางเบาๆ เพียงแค่นั้นน้ำตาของกัน มันก็ไหลออกมาทันที กันยกกระถางต้นกุหลาบสีแดงขึ้นมาแล้วกอดเอาไว้พร้อมกับน้ำตาที่ไหลเป็นทาง

“คิดถึง...คิดถึงพี่อีกแล้ว”

กันร้องไห้โฮออกมาด้วยความคิดถึงออฟสุดหัวใจ ตอนนี้มันเป็นอย่างที่ฟิวพูดไว้แล้ว การที่คิดถึงเขาจนมองเห็นเขา นั่นไม่ใช่แค่ชอบ แต่มันคือรักจริงๆ


เช้าวันต่อมา กันยืนด้อมๆมองๆอยู่หน้าบ้านของออฟ ที่ตอนนี้ดูเงียบเชียบไปแล้ว เขากำมือตัวเองแน่น หวังไว้ว่า ถ้าเขาไป มันจะยังคงเป็นอย่างที่เขาคิดไว้

“อ้าวคุณกัน ยืนทำอะไรคะ ทำไมไม่กดออด”

กันหันไปหาป้าแก้วที่ถือของเต็มไม้เต็มมือจากการไปจ่ายตลาดมา ก่อนจะยกมือไหว้

“สวัสดีครับป้าแก้ว ให้ผมช่วยนะ”

กันรีบเข้าไปช่วยถือของป้าแก้วทันที แล้วเดินตามเข้าไปในบ้าน

“นึกว่าคุณกันไปกับคุณออฟซะอีกนะคะ”

“ไม่ได้ไปหรอกครับ”

“แล้ววันนี้คุณกันมาทำอะไรคะ คุณออฟกับคุณผู้หญิงก็ออกไปตั้งแต่เช้ามืดแล้ว”

กันวางของลงบนโต๊ะแล้วเหลือบไปมองป้าแก้ว

“ผมนึกว่าเขายังไม่ออกไปกันครับ”

อันที่จริงกันก็พอคิดได้ว่าออฟไปแล้ว แต่ที่เข้ามาที่นี่ เพราะเผื่อว่าอาจจะมาเห็นออฟนั่งอยู่ในบ้าน แต่ก็ไม่มี

“แย่จังเลยนะคะ อยากให้คุณกันไปด้วยจังเลย จะได้ไปเจอคุณพ่อของคุณออฟอย่างที่คุณออฟตั้งใจไว้”

“พี่ออฟอยากให้ผมไปเจอพ่อเขาเหรอครับ”

“ใช่ค่ะ นี่คุณกันไม่รู้หรอคะ นึกว่าคุณออฟบอกไปแล้วซะอีก”

กันทำหน้างงกับสิ่งที่ป้าแก้วกำลังพูดอยู่ พร้อมกับส่ายหัวให้

“คุณออฟบอกว่า นอกจากจะไปทำงานแล้ว ก็ยังเผื่อวันที่จะได้ไปเที่ยวกับคุณกันบ้าง อยากจะทำอะไรให้ ในแบบที่คนเป็นแฟนเค้าทำให้กัน อยากจะชดเชยตลอดระยะเวลาเกือบ 10 ปี ที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเลย ดูน่ารักดีนะคะ”

กันน้ำตาไหลออกมาทันทีเมื่อฟังป้าแก้วพูดจบ ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น แต่ป้าแก้วมองออกและเดินไปตรงหน้าของกัน

“เป็นอะไรคะคุณกัน”

กันไม่สามารถที่จะพูดอะไรออกไปได้ เพราะมันจุกอกไปหมด ทั้งๆที่ออฟกำลังพยายามอยู่ แต่ทำไมเขาถึงไม่รับรู้บ้าง มีแต่จะผลักความรู้สึกดีๆออกไปจนทำให้เขาสูญเสียออฟ

“แบบนี้ไม่ใช่แค่ชอบจริงๆ มันคือรักจริงๆ ฮือออ”

ถึงป้าแก้วจะไม่เข้าใจในสิ่งที่กันพูดออกมา แต่ก็พยายามกอดกันและปลอบด้วยการตบที่หลังเบาๆ ที่ร้านไอติมของฟิว ฟิวนั่งหง่อยๆอยู่ที่เคาท์เตอร์มองออกไปนอกร้าน แล้วถอนหายใจดังๆ


“เฮ้ออ ไอ่บอล ไอ่บอล หายไปไหนของมันเนี้ย โทรไปก็ไม่รับ จะมาหาที่ร้านหน่อยก็ไม่มี”

“คิดถึงแฟนหรอเจ๊”

อิง เด็กในร้านพูดขึ้น เมื่อเห็นเจ้านายของเข้ากำลังบ่นกับลมฟ้าอากาศอยู่คนเดียว

“แฟนบ้าอะไร เพื่อนเว้ย”

ฟิวตอบกลับไปอย่างเขินๆ แล้วนั่งตัวตรงเหมือนเดิม ก่อนจะได้ยินเสียงประตูร้านเปิดจึงหันไปทักทายลูกค้าอย่างที่เคย

“ยินดีต้อนรับคะ....”

ฟิวหันไปก็เจอบอลยืนทำหน้าหล่ออยู่หน้าประตู้ ฟิวออกอาการอึ้งอยู่นิดๆแล้วหันกลับไป

“เฮ้ย ไอ้บอลจริงหรอเนี้ย”

“เออ ฉันจริงๆ”

“ฉันเพิ่งบ่นถึงแกตะกี้เองนะเนี้ย ไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย”

บอลทำหน้าเซงแล้วเดินมาตบหน้าฟิวเบาๆแต่พอเจ็บ

แปะ

ผัวะ!!

ฟิวมือไวสวนกลับไปเต็มแรงทันควัน

“โอ๊ยยย เจ็บนะเว้ย”

“ตบฉันทำไมล่ะ”

“อ้าว ก็บอกว่าฝันหนิ ก็เลยตบดู เป็นไง ไม่ได้ฝันหนิ”

“เออๆ รู้แล้ว ว่าแต่ หายไปไหนนานเลยว๊ะ ไม่ได้เห็นหน้าแกมาเกือบจะสองเดือนแล้วนะ”

บอลเดินมานั่งที่เก้าหน้าเคาท์เตอร์แล้วมองตรงไปที่ฟิว

“ก็ไม่มีไรหรอก ไปเที่ยวอ่ะ ไปหาที่พักใจหน่อย”

“อกหักรึไง ถึงต้องไปหาที่พักใจอ่ะ”

“ไม่เชิงอ่ะ ว่าแต่แกเถอะ เป็นยังไงบ้าง มีแฟนแล้วหนิ”

“แฟนบ้าแฟนบออะไร ไม่มี ไม่เคยมี” ฟิวส่ายหัวใหญ่แล้วเอามือเท้าคางมองมาที่บอล

“อ้าว นึกว่าแกคบกับพี่บูมซะอีก”  บอลขมวดคิ้วแล้วถามกลับไป

“ไม่ได้คบหรอก พี่บูมก็มาขอคบเหมือนกัน แต่ไม่ได้ตอบตกลงไป เพราะฉันไม่ได้ชอบพี่บูม”

“อ้าว ฉันว่าแกกับพี่บูมน่าจะเข้ากันได้ดีซะอีก ความคิดก็เหมือนๆกัน น่ารักดีออก”

“เพราะความคิดเหมือนกันด้วยละมั่ง ถึงทำให้เราแทบจะไม่ต้องคิดอะไรเลย เพราะมีคนคิดแทนอยู่แล้ว แต่มันไม่ได้ทำให้ฉันมีความสุขเลย บางทีก็อยากได้คนคิดต่างมากกว่านะ จะได้ฟังเหตุผลหลายๆแง่มุม”

ฟิวหันไปหาบอลแล้วยิ้มให้ บอลรีบหลบสายตาของฟิวด้วยความเขินก่อนจะสั่งไอติมมากินแก้เขิน


ในค่ำคืนหนึ่ง สถานที่หนึ่ง ซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนเยอะแยะมากมายเดินสวนกันไปมา ในบริเวณที่มีลานกว้างต่างก็เต็มไปด้วยคู่รักมากมายถ่ายรูปพร้อมกับดอกกุหลาบในมือ วันนี้ไม่ใช่วันวาเลนไทน์ แต่วันนี้มีร้านอาหารเปิดใหม่ แถมยังมีมิชชั่นสำหรับคู่รักให้เข้ามาทานอาหารฟรี พร้อมกับแจกดอกกุหลาบให้กับผู้คนที่เดินผ่านไปมา ซึ่งกันก็ได้รับมาเหมือนกัน กันเดินถือดอกกุหลาบสีแดงในมือแล้วยิ้มให้มัน หวนนึกถึงออฟ ที่ไม่ได้เจอกันมาเกือบสองเดือนแล้ว กันพยายามโทรและส่งข้อความไปหา แต่ก็ไร้การตอบกลับจนกันคิดว่า ไม่แน่ เขากับฟ้าอาจจะลงเอยกันไปได้ด้วยดี ตั้งแต่ที่แกลลอรี่ของกันเปิดอีกครั้ง ครั้งนี้มีผู้คนเข้ามาเยี่ยมชมเยอะมากจากข่าวที่ออกไปเมื่อครั้งก่อน แต่กันก็รู้สึกดี ที่ภาพของเขาได้ออกมาสู่สายตาสาธารณชนอีกครั้ง วันนี้กันปิดแกลลอรี่เสร็จก็ไดด้รับข้อความจากเพื่อนทั้งสองให้มาบริเวณนี้ แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่มีวี่แววเลย

“ฮัลโหลฟิว เรามาถึงแล้วนะ”

“โทษทีนะกัน คือตอนนี้รถติดมากเลยอ่ะ ไม่รู้ติดอะไรนักหนา โทษทีนะ อุตส่าห์เป็นคนชวนแท้ๆเลย”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราเดินเล่นรอก็ได้ แค่นี้แหละ ขับรถดีๆนะ”

กันตัดสายโทรศัพท์ทิ้งแล้วเดินดูอะไรไปเรื่อยพร้อมกับดอกกุหลาบในมือ มองเห็นคู่รักหลากหลายแนวเดินจับมือกอดคอกัน ก็ยิ้มออกมาเหมือนกับมีความสุขแทน ก่อนสายตาจะมองตรงไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหน้า ผู้ชายที่คุ้นหน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดี ตอนนี้อยู่ตรงหน้ากันแล้ว

คิดถึงจนมองเห็นพี่อีกแล้วนะ พี่ออฟ

กันยืนนิ่งมองออฟที่ยืนอยู่ตรงหน้าแล้วยิ้มให้ พร้อมๆกับที่ออฟยิ้มตอบกลับมา กันค่อยๆเดินตรงเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวว่าภาพตรงหน้าจะหายไป จนมาอยู่ใกล้ที่สุดแล้วตอนนี้

“คิดถึงพี่นะครับ”

“อืม”

ภาพออฟจากจินตนาการของกันตอบกลับมา กันยิ้มคืนแล้วจะเดินผ่านร่างจินตนาการตรงหน้าไป

ปึก!!

กันเดินไปชนเข้ากับร่างจินตนาการของออฟ ก่อนจะรู้สึกอึ้งและน้ำตาก็เริ่มคลอที่เบ้า จากนั้นจึงค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองคนตัวสูงตรงหน้า และได้รู้ว่า จริงๆแล้ว นั้นไม่ใช่ภาพจินตนาการเลย มันคือของจริง คือออฟจริงๆ

“ทำไมเดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลย ชนไปกี่คนแล้วเนี้ย”

กันยังคงอึ้งและมองหน้าออฟอยู่แบบนั้น จนตอนนี้จะพูดอะไรก็ไม่ออกมาเลย

“อย่าอึ้งนานดิ พี่ไม่มีอะไรจะพูดแล้วนะ”

ตอนนี้น้ำตาของกันไหลออกมาเป็นทางแล้ว ก่อนจะตั้งสติตัวเองแล้วยื่นดอกกุหลาบสีแดงไปให้ออฟ ออฟรับมาแล้วยิ้มให้ จากนั้นจึงเอากุหลาบสีขาวในมือยื่นกลับไปให้กัน

“ผม..คิดถึงพี่นะครับ”

“รู้แล้ว พี่ก็คิดถึงกันเหมือนกัน คิดถึงตลอดทุกนาที ขอโทษนะ ที่ไม่ได้ติดต่อกลับมาเลย กันยังรอพี่ใช่มั้ย”

กันผงกหัวรัวๆพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาตลอดเวลา

“ผมสารรักกับพี่ไปแล้วนะ”

“พี่ตอบกลับไปแล้วไง”

กันยิ้มอย่างเขินๆแล้วเช็ดน้ำตาของตัวเองทิ้ง ก่อนที่ออฟจะยื่นมืออีกข้างไปจับมือกันไว้ กันมองอย่างอึ้งๆและไม่ค่อยมั่นใจ เขามองไปรอบๆที่มีคนเดินพลุ่งพล่านอย่างประหม่า แต่ก็ดูเหมือนไม่มีใครสนใจซักเท่าไหร่ กันเลยหันกลับไปยิ้มให้ออฟ

“ชอบเดินชนคนอื่นนัก งั้นพี่จับมือเดินละกัน”

กันผงกหัวให้เป็นคำตอบกลับไป ออฟเลยจับมือกันพาเดินไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมาย แต่สำหรับกันถือว่าเป็นอะไรที่ดีที่สุดแล้ว สิ่งที่เขาเคยหวังไว้มาตลอด ตอนนี้เขาได้รับมันแล้ว เจ้าของมือของเขา

“ไม่คิดเลยนะ ว่าจะได้มาเจออะไรที่แฮปปี้แบบนี้อ่ะ”

“อืม ในที่สุดก็เข้าใจกันได้ซักที”

บอลกับฟิวยืนมองออฟกับกันอยู่ที่มุมหนึ่ง และรู้สึกยินดีกับความรักของเพื่อน ก่อนที่บอลจะยื่นมือไปจับมือของฟิวบ้าง

“งั้นเราไปกันบ้างดีกว่า” ฟิวผงกหัวให้บอลแล้วยิ้มให้ ก่อนจะพากันเดินออกไป ที่คอนโดกัน ออฟกับกันนั่งอยู่ที่ระเบียงของห้องมองดอกกุหลาบทั้งสองต้นอยู่

“กลับมาตั้งแต่ตอนไหนครับ”

“กลับมาได้อาทิตย์นึงแล้ว จากนั้นก็แอบไปดูกันที่แกลลอรี่ตลอดเลย ตอนนั้นแอบคิดนะ ว่ากันอาจจะมีแฟนใหม่ไปแล้วก็ได้”

“แล้วอะไรทำให้พี่คิดว่าผมยังรอพี่อยู่อ่ะ”

ออฟละสายตาจากต้นกุหลาบแล้วหันไปหากัน

“รูปที่พี่วาดให้ไง มันยังตั้งอยู่ที่เดิมที่กันเคยติดอันเก่าไว้ นั้นแหละ เลยทำให้มั่นใจ ว่ากันยังรอพี่อยู่ ก็เลยตามกันมาเรื่อยๆ”

กันก้มหน้าลงแล้วยิ้มอย่างอายๆ ออฟหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นไปให้กัน กันรับมามองอย่างแปลกใจแล้วเปิดมันอ่านทีละหน้า


วันที่ 5 กรกฎาคม 2560

พี่คิดถึงกันนะ


วันที่ 6 กรกฎาคม 2560

พี่คิดถึงกันนะ


วันที่ 7 กรกฎาคม 2560

พี่คิดถึงกันนะ


วันที่ 8 กรกฎาคม 2560

พี่คิดถึงกันนะ


ไม่ว่าจะเปิดอ่านไปหน้าไหน ก็มีแต่ข้อความเดิมๆที่ถูกเขียนอยู่ทุกวัน กันยิ่งอ่านก็ยิ่งปลาบปลื้มใจที่ออฟคิดถึงเขา เหมือนที่เขาคิดถึงออฟ

“พี่คิดถึงกันตลอด ตั้งแต่วันที่พี่ไป และจนวันที่พี่กลับมา พี่เขียนลงไดอารี่ทุกวัน เพราะพี่คิดถึงทุกวัน...จริงๆ”

กันปิดสมุดไดอารี่ลงแล้วหันกลับไปมองออฟ

“ขอบคุณนะครับพี่ออฟ ผมก็คิดถึงพี่อยู่ตลอดเวลาเหมือนกัน”

“อืม เฮ้ออ ต่อไปนี้สัญญาเลยนะ ว่าจะทำหน้าที่แฟนให้ดีที่สุดเลย”

“สัญญาเหมือนกันครับ ว่าจะรับความรู้สึกดีๆของพี่มาเก็บไว้อย่างดีเลย” กันเกี่ยวมือสัญญากับออฟ แล้วหันออกไปมองต้นกุหลาบเหมือนเดิม

“เออ งั้นผมไปอาบน้ำก่อนดีกว่า พี่จะนอนนี่มั้ยอ่ะ”

ออฟผงกหัวให้เป็นคำตอบ กันยิ้มให้ออฟแล้วลุกขึ้นเดินเข้ามาที่ห้อง ซักพักกันยิ้มมุมปากนิดๆแล้วเดินออกมายืนอยู่นอกห้อง

“พี่ออฟ”

“อะไรหรอ”

กันเดินมาเกาะประตูห้องแล้วส่งสายหวานๆไปให้

“ผมอยากกินช็อกโกแลคอ่ะ แต่มันเยอะมากเลย มาช่วยกินหน่อยดิ”

ออฟมองกันที่ยืนยิ้มอย่างอายๆอยู่หน้าประตูห้องนอน แล้วเดินเข้ามาหาก่อนจะอุ้มกันขึ้น

“เอาดิ เดี๋ยวช่วยกินให้หมดเลย”

ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างเขินๆ แล้วออฟก็อุ้มกันเดินเข้าห้องไป คืนนี้ ทั้งสองคงจะเข้าใจกันและคงได้เรียนรู้กันมากขึ้นไปอีกแน่ๆ

*** ***

...จบ...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น