หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

เมื่อเข้ามาอยู่ในโลกความฝันเสมือนจริง จางจื่ออันจะตื่นขึ้นเมื่อไรกัน?!

ตอนที่ 6 แหล่งเพาะพันธุ์สัตว์เลี้ยง

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 แหล่งเพาะพันธุ์สัตว์เลี้ยง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ธ.ค. 2562 15:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 แหล่งเพาะพันธุ์สัตว์เลี้ยง
แบบอักษร

พ่อและแม่เป็นผู้ดูแลร้านสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์นี้ด้วยตัวพวกเขาเองทั้งหมด ไม่ได้มีการจ้างพนักงานคนอื่น จางจื่ออันรู้ดีว่าการจะจัดการเรื่องของพวกสัตว์เลี้ยงในทุกวันนั้นเป็นเรื่องที่ยุ่งยากมาก ทุกวันตอนเช้าเวลาตีห้า พ่อและแม่ก็จะตื่นขึ้นมาทำความสะอาดร้าน ทำความสะอาดมูลสัตว์ภายในกรงและตู้โชว์ ทำความสะอาดให้สัตว์เลี้ยง หวีขน ให้อาหาร ดูแลสุขภาพ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้เหล่าสัตว์เลี้ยงมีสภาพที่ดีที่สุดเพื่อต้อนรับลูกค้าเมื่อร้านเปิด 

แต่ตอนนี้มีแค่จางจื่ออันดูแลร้านแค่เพียงคนเดียว ถ้าหากว่าช่วงเริ่มต้นนำเข้าสัตว์เลี้ยงจำนวนมาก ก็คงนำเข้าได้แค่ความวุ่นวายเท่านั้น เขารับมือไม่ไหวหรอก ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเดินบนทางที่ ‘น้อยแต่มาก’  

จางจื่ออันยังมีข้อได้เปรียบอยู่คือห้องที่พักมีตัวเขาเป็นเจ้าของ ไม่มีความกดดันในเรื่องค่าเช่าห้อง ไม่มีพนักงาน ไม่ต้องมีความกดดันเรื่องค่าจ้างงาน ดังนั้นถึงแม้จะขายสัตว์เลี้ยงไม่ได้ อย่างแย่ที่สุดก็คือต้องเลี้ยงดูตนเอง 

เมื่อดูแผนที่ดีแล้ว เขาก็ทำการล็อกประตูร้าน จากนั้นติดกระดาษเอสี่แผ่นหนึ่ง เขียนว่า ร้านจะเปิดทำการเร็วๆ นี้  

เมื่อมองทางซ้ายขวาแล้วรู้สึกพอใจในระดับหนึ่ง เขาจึงเดินไปทางสถานีรถประจำทาง 

แหล่งเพาะพันธุ์สัตว์เลี้ยงทั้งสองร้าน ร้านหนึ่งอยู่ทางทิศเหนือ อีกร้านหนึ่งอยู่ทางทิศใต้ ระยะทางประมาณเดียวกัน เขาจึงตัดสินใจไปร้านที่อยู่ทางทิศเหนือก่อน เหตุผลก็ง่ายมากเพราะรถประจำทางที่จะไปทางทิศใต้ของเมืองต้องข้ามถนนไป 

หลังจากผ่านไปสิบกว่าป้าย เขาก็มาถึงชานเมือง เมื่อรถประจำทางจอด เขาจึงลงจากรถ ไม่นานก็มองเห็นป้าย ‘รักสัตว์น่ารัก’  

"พื้นที่ร้านไม่ได้เล็กเลยนะ" 

กำแพงที่ทั้งยาวทั้งสูงล้อมรอบสถานที่ที่แสนกว้างใหญ่แห่งนี้ ป้ายของร้านรักสัตว์น่ารักเป็นรูปสติ๊กเกอร์ของสุนัขพันธุ์ฮัสกี้น่ารักๆ ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ทำให้ผู้คนอดยิ้มไม่ได้ 

เขาเพิ่งจะก้าวเข้าไปในสวน ก็มีคนใส่ชุดสไตล์ตะวันตกคล้ายกับนายหน้าค้าที่ดินออกมาต้อนรับ 

"สวัสดีครับ มาดูสัตว์เลี้ยงใช่ไหมครับ?” สิ่งที่ตามมาด้วยคือรอยยิ้ม 

"ใช่ครับ" จางจื่ออันกล่าว 

"ขอโทษนะครับ คุณเลี้ยงสัตว์ชนิดไหนครับ?” 

"ผมเปิดร้านขายสัตว์เลี้ยงครับ จึงอยากมาสำรวจดูสักหน่อย" เขาอธิบาย 

อีกฝ่ายหนึ่งฟังแล้วทราบว่าเป็นลูกค้ารายใหญ่ จึงหัวเราะอย่างดีใจมากกว่าเดิม "มาครับ...เชิญมาทางนี้!” 

จางจื่ออันถูกเชิญเข้ามาในห้องรับแขก มีห้องรับแขกอยู่ประมาณสองสามห้อง แบ่งออกเป็นสองส่วน เขารู้ว่าการขายของอีกฝ่ายหนึ่งเป็นแบบหักเปอร์เซ็นต์ ยิ่งมียอดซื้อยิ่งมากเปอร์เซ็นต์ที่ได้ก็ยิ่งมาก 

หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายนั่งลง "คุณสูบบุหรี่ไหมครับ?” ฝ่ายนั้นยื่นซองบุหรี่เมืองยวี่ซีให้แก่เขา 

จางจื่ออันโบกมือปฏิเสธ 

"ดีแล้วครับที่ไม่สูบ การสูบบุหรี่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ ผมก็ไม่สูบ เพียงแต่เตรียมไว้ให้ลูกค้าที่สูบเท่านั้น” ฝ่ายนั้นหัวเราะพร้อมกับเก็บบุหรี่ "ไม่ทราบว่าจะเรียกเถ้าแก่ว่าอย่างไรดี?” 

"ผมแซ่จาง" จางจื่ออันกล่าว 

"ไอ้หยา! บังเอิญมาก! พวกเราแซ่เหมือนกัน! ทำไมบังเอิญขนาดนี้!” 

ฝ่ายตรงข้ามแสดงท่าทีแปลกใจมาก เขาหยิบเอานามบัตรออกมา แล้วส่งให้แก่เขาทั้งสองมือ 

ข้อความบนนามบัตรคือ : จางว่านกว๋อตัวแทนฝ่ายขายแหล่งเพาะพันธุ์รักสัตว์น่ารัก 

ตามหลักแล้วจางจื่ออันควรจะส่งนามบัตรของตนกลับไปด้วย แต่ว่าเขาไม่มีนามบัตร จึงทำได้เพียงแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ 

‘จาง เป็นแซ่ที่ใช้กันเยอะ การได้พบคนที่ใช้แซ่เดียวถือเป็นเรื่องบังเอิญด้วยเหรอ? ถ้าพวกเรามีแซ่มู่หรงสิ ถึงจะเป็นเรื่องบังเอิญ!’ จางจื่ออันพูดในใจ 

จางว่านกว๋อเห็นว่าเขาไม่ได้ส่งนามบัตรคืนมาให้ จึงหัวเราะแล้วถามว่า "ไม่ทราบว่าเถ้าแก่มาจากร้านขายสัตว์เลี้ยงร้านไหนครับ?” 

จางจื่ออันพูดแบบคลุมเครือว่า "อืม เป็นร้านเปิดใหม่ คุณคงไม่เคยได้ยินแน่นอน" 

"ฮ่าฮ่า เถ้าแก่จางเลือกร้านของพวกเรา นับว่าเลือกได้ถูกแล้ว คุณทราบไหมว่าร้านขายสัตว์เลี้ยงส่วนใหญ่ภายในเมือง ล้วนเป็นสัตว์เลี้ยงที่มาจากร้านของพวกเราทั้งนั้น แม้กระทั่งร้าน 'ฝานซิง (ดาวพร่างพราว) ' ร้านแฟรนไชส์ขายสัตว์เลี้ยง ก็นำเข้าสัตว์เลี้ยงจากร้านของพวกเราเช่นกัน!” 

จางว่านกว๋อขายสัตว์เลี้ยงมานานหลายปีแล้ว มีลูกค้าแบบใดบ้างที่ยังไม่เคยเจอ? มองเพียงแวบเดียวก็ดูออกแล้วว่าลูกค้าที่อยู่ตรงหน้ายังไม่มีประสบการณ์ เพียงแค่พยายามใส่ความคิดที่ว่า ‘ทุกคนล้วนซื้อของจากฉัน’ ไว้ภายในจิตใต้สำนึกเข้าไว้ เพียงไม่นานก็สามารถซื้อใจผู้ที่ไม่มีประสบการณ์ได้แล้ว  

ผู้ที่ไม่มีประสบการณ์แบบนี้มีเยอะแยะมากมาย เพียงแค่คิดว่าอยากจะเปิดร้านขายสัตว์เลี้ยง คิดว่าร้านขายสัตว์เลี้ยงทั้งสบายและทำเงินได้ แต่ความจริงแล้วหากมีร้านขายสัตว์เลี้ยงเปิดใหม่จำนวนสิบร้านอย่างน้อยต้องมีแปดร้านที่ปิดไปภายในหนึ่งปี แต่ว่านั่นก็ไม่มีผลอะไรต่อตัวแทนขายอย่างเขาอยู่แล้ว 

จางจื่ออันเคยได้ยินชื่อร้านขายสัตว์เลี้ยงแฟรนไชส์ ‘ฝานซิง’ จะเรียกได้ว่าเป็นร้านที่มีชื่อเสียงโด่งดังราวกับเสียงของพายุเลยก็ได้ ถ้าอยากจะเปิดร้านขายสัตว์เลี้ยงไม่มีใครที่ไม่รู้จักร้านนี้ 

ร้านค้าสัตว์เลี้ยงฝานซิงเป็นธุรกิจขนาดใหญ่ระดับประเทศ ในเขตทั้งประเทศมีหนึ่งร้อยห้าสิบสามร้านที่ทำธุรกิจโดยตรง และมีหนึ่งร้อยหกสิบสี่ร้านที่เป็นร้านค้าในเครือ เรียกได้ว่าครอบคลุมเมืองน้อยใหญ่ทั้งหมด และมักจะเห็นโฆษณาของธุรกิจนี้อยู่ในสถานีวิทยุโทรทัศน์จีน (CCTV) เสมอ 

ความหมายที่แท้จริงของจางว่านกว๋อคือบริษัทที่ใหญ่ยักษ์ขนาดนั้นยังทำธุรกิจกับเขาต้องไม่มีปัญหาใดๆ แน่นอน 

จางจื่ออันกลับมีความคิดเป็นของตัวเอง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีประสบการณ์ แต่พ่อและแม่ของเขาก็เปิดร้านมาสิบกว่าปีแล้ว 

"งั้น...ผมขอชมคอกเพาะพันธุ์สัตว์ของคุณได้ไหม?” เขาถาม 

รอยยิ้มของจางว่านกว๋อเริ่มหยุดนิ่ง เขาทำหน้าบึ้งเล็กน้อย ในใจคิดว่าทำไมผู้ที่ไม่มีประสบการณ์ผู้นี้ถึงไม่เดินไปตามเกมที่เขาวางไว้นะ 

เขารีบพูดห้ามว่า "ที่นั่นทั้งสกปรก ทั้งกลิ่นเหม็น ไม่มีอะไรน่าชมหรอก เพียงแค่เข้าไปเดินรอบหนึ่ง รองเท้าของคุณ ก็ไม่สามารถสวมได้อีกแล้ว เอาอย่างนี้ดีไหม คุณอยากซื้อสัตว์เลี้ยงชนิดใด เพียงแค่บอกกับผม ผมจะให้คนยกมาให้ คุณเห็นว่าเป็นอย่างไร? มาครับ คุณมาดูราคาของพวกเราก่อน รับประกันว่าไม่หลอกลวงแน่นอน! คุณจะหาสัตว์เลี้ยงราคาถูกได้ในร้านของเรา ผมจะลดราคาให้คุณถึงสองเท่า!” 

คำพวกนี้ต้องบอกว่าออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ จะเปลี่ยนให้ลูกค้าที่ยังไม่มั่นใจพูดความจริงออกมา!  

จางว่านกว๋อส่งแค็ตตาล็อกมาให้เล่มหนึ่ง ภายในแค็ตตาล็อกประกอบไปด้วยรูปภาพมากมาย มีรูปภาพของสัตว์ทุกชนิดและมีราคาทั้งหมดเขียนไว้อย่างชัดเจน 

จางจื่ออัน รับสมุดแค็ตตาล็อกมา เขาเปิดดูอย่างผ่านๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก็ลุกขึ้นกล่าวคำลา 

"ขอโทษนะครับ วันนี้ผมยังมีธุระอีกนิดหน่อย เอาไว้วันหลังผมจะแวะมาใหม่นะครับ" 

“นี่ คุณจาง เถ้าแก่จาง คุณอย่าเพิ่งรีบไปสิครับ นั่งก่อนสักครู่ ถ้าหากคุณยังไม่พอใจในราคานี้ พวกเรายังสามารถต่อรองกันได้อีก..." 

"ขอโทษนะครับ ผมมีธุระจริงๆ เอาไว้วันหลังจะแวะมาใหม่นะครับ" 

จางจื่ออันไม่สนใจในคำเหนี่ยวรั้งของเขา ยังยืนยันที่จะจากไป 

จางว่านกว๋อจ้องดูแผ่นหลังของเขาอยู่ไกลๆ พลางถ่มน้ำลายลงบนพื้นอย่างอารมณ์เสีย 

"ถุย! อะไรกัน! มีเงินติดตัวอยู่ไม่เท่าไหร่ ธุระสำคัญก็มีเยอะแยะ! ไอ้เด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม เสียเวลาของผู้ใหญ่จริงๆ!” 

ด่าสาปแช่งอยู่พักหนึ่ง เมื่อหาเป้าหมายใหม่ได้ เขาก็เปลี่ยนเป็นหน้ายิ้มแย้มไปต้อนรับลูกค้าในเวลาอันรวดเร็ว 

"เถ้าแก่ ท่านมาดูสัตว์เลี้ยงใช่ไหม?” 

 

จางจื่ออันเดินมาถึงสถานีรถประจำทาง นั่งรถไปทางด้านทิศใต้ 

พ่อกับแม่เคยพูดบนโต๊ะอาหารว่า แหล่งเพาะพันธุ์สัตว์ที่ไม่อนุญาตให้เข้าชมสถานที่เพาะพันธุ์สัตว์ จะต้องมีอะไรที่ไม่ชอบมาพากลแน่นอน ยิ่งราคาถูกยิ่ง ไม่น่าซื้อ! ที่พ่อแม่พูดต้องมีเหตุผลอย่างแน่นอน 

เขางีบหลับอยู่บนรถ ผ่านไปเป็นเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมง รถประจำทางก็หยุดอยู่ที่ป้ายสุดท้าย 

จางจื่ออันหาวพร้อมก้าวลงมาจากรถ เขากดดูแผนที่ในโทรศัพท์ ก็พบกับแหล่งเพาะพันธุ์สัตว์ ‘บ้านสัตว์เลี้ยง’  

มองจากด้านนอก ขนาดของที่นี่เล็กกว่า ‘รักสัตว์น่ารัก’ อยู่มาก จำนวนรถขนส่งที่เข้าออกก็น้อยกว่ามาก บนป้ายของบ้านสัตว์เลี้ยงเป็นภาพวาดของแมวอันเลือนราง 

เมื่อเข้ามาในประตูใหญ่ เขาไม่เห็นพนักงานขายแบบจางว่านกว๋อจึงเรียกผู้หญิงที่เดินออกมาพอดี 

"ขอโทษนะครับ ผมขอถามสักหน่อย ถ้าผมอยากจะซื้อสัตว์เลี้ยงควรจะไปหาใครครับ?” 

ผู้หญิงคนนี้ใส่เสื้อกาวน์สีขาว สวมที่ปิดปากและถุงมือ ในมือกำลังถือกล่องยากล่องหนึ่ง คล้ายกับสัตวแพทย์ 

เธอแทบจะมองเขาอย่างละเอียด "คุณต้องการซื้อสัตว์เลี้ยงเหรอ?” 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น