กนกรส มาศอุไร กัมพู

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มดแดงแฝงต้นมะม่วง(รีรไท์4)จบบท

ชื่อตอน : มดแดงแฝงต้นมะม่วง(รีรไท์4)จบบท

คำค้น : ขคราช มารตรี

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2560 08:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มดแดงแฝงต้นมะม่วง(รีรไท์4)จบบท
แบบอักษร

วางจำหน่ายในรูปแบบ ebook แล้วที่ meb - ookbee -hytexts...​

ต่อ...


มารตรีเกือบขาดอากาศหายใจตายเสียแล้ว ถ้าหากคนเอาแต่ใจไม่ยอมถอนริมฝีปากออกห่าง พอได้รับอิสระจากเขาหญิงสาวจึงรีบสูดเอาอากาศเข้าไปอัดเก็บไว้เสียเต็มปอด ร่างงามหอบสะท้านเล็กน้อย ดวงตาหวานหรี่ปรือมองใบหน้าคมเข้มของคนเอาแต่ใจอย่างตัดพ้อต่อว่า เธอไม่ได้น้อยใจเขาแต่เธอเสียใจในการกระทำไม่ให้เกียรติในบ้านของเธอ ซึ่งยังที่มีคุณตาอยู่ด้วยอีกคนมากกว่า  

            ขคราชรับรู้ถึงแววตานั้นดี ในเมื่อสายตาคมกริบของเขายังไม่ละห่างออกจากใบหน้าหวานจับใจไปไหน มันห่างไม่ได้ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน จึงเป็นเหตุให้หัวใจดวงโตกระตุกสั่นคลอน เมื่อมันดันรู้สึกผิดขึ้นมาเสียอย่างนั้น ทั้งที่แต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยรู้สึกผิดในการกระทำของตัวเอง ที่กระทำต่อมารตรีเลยสักครั้ง เขาไม่เคยแคร์ความรู้สึกของแม่นี่มาก่อน แต่แล้วทำไมวันนี้เขาดันรู้สึกผิดจนอยากจะเอ่ยปากขอโทษ อยากพูดปลอบใจและไม่อยากเห็นเจ้าหล่อนมีความรู้สึกไม่ดีกับเขา นี่เขาเป็นบ้าอะไรกันแน่ เขายังไม่พร้อมจะหาเหตุผลให้กับความรู้สึกนี้ อาจเป็นเพราะเขากลัว ...

            กลัวหัวใจตัวเองจะเจ็บปวดหากค้นพบคำตอบให้กับตัวเอง..

             “ฉัน...” คนสำนึกผิดเอ่ยได้เท่านั้นก็เงียบเสียงลง ปากมันรู้สึกหนักเกินกว่าจะพูดคำว่าขอโทษออกไป เขาจึงเลือกปิดปากนอนเฉย เรื่องอะไรกันเล่าก็เขาไม่ได้เป็นฝ่ายผิด มารตรีต่างหากที่ผิด ผิดที่ทำให้เขาโกรธจนต้องลงโทษเจ้าหล่อนอย่างนี้ มันก็ช่วยไม่ได้มารตรีทำตัวเองล้วนๆ ไม่เกี่ยวกับเขาเสียหน่อย

            คนปัดความผิดกระตุกยิ้มมุมปาก เขายังคงนอนกอดรัดแนบร่างของหญิงสาวเอาไว้แนบกายของตัวเองไม่ยอมปล่อยให้เป็นอิสระ ความร้อนตรงกลางกายสัมผัสได้ถึงอาการตื่นตัวบางอย่าง เลยยิ่งทำให้ใบหน้านวลร้อนเห่อรามไปจนถึงใบหูเล็กสวย วันนี้หญิงสาวรวบเส้นผมเกล้าขึ้นสูงทั้งใบหูและต้นลำคอระหงจึงกลายเป็นสีแดงอ่อนดูเซ็กซี่ในสายตาของคนเอาแต่ใจไปอีกแบบ ขคราชอดใจไม่ไหวจึงยกฝ่ามือขึ้นลูบไล้อย่างเผลอไผล มารตรีอยากสะบัดร่างหนีมืออุ่นวาบนั้นแต่ก็ทำไม่ได้ พอเธอเผลอหลุบเปลือกตาลงมองใบหน้าหล่อเข้มในเชิงห้ามปราม หากแต่สายตาไม่รักดีของตัวเองมันกลับไม่ได้ดั่งใจ แทนที่จะส่งสายตาดุเขาเพื่อให้เขาหยุดมือ แต่มันดันเผลอส่งสายตาหวาดหวั่นสบกับดวงตาดุเป็นนิจของเขาเข้าจังเบ้อเร่อ ดวงตาของเขาช่างดูหวานฉ่ำจนผิดปกติอย่างบอกไม่ถูก จึงทำให้คนที่ตั้งใจจะเอ่ยปากห้ามปรามต้องเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น  รู้สึกอับอายจนอยากยกมือขึ้นจิ้มดวงตาหวานๆนั้นของเขาให้บอดนัก จนสุดท้ายเธอเองเป็นฝ่ายทนไม่ได้ต้องยอมแพ้ ซบใบหน้าเล็กลงบนอกแกร่ง เพื่อต้องการหลีกหนีจากแววตาหื่นกระหายนั้นของเขาเสียเอง

            ดวงตาดำหม่นมัวสำรวจใบหน้าหวานปานน้ำผึ้ง ก่อนจะหลุบมองศีรษะทุยบนหน้าอกหนั่นแน่น  เขาเห็นหญิงสาวกำลังเม้มริมฝีปากอิ่มบวมเจ่อแต่หวานล้ำเข้ากากันแน่นสนิท ไม่บอกก็พอจะเดาได้ไม่ยาก มารตรีคงจะโกรธเขาอยู่เหมือนกัน แต่เขาไม่เห็นจะสนใจ อยากโกรธก็โกรธไป เขาพอใจจะทำซะอย่างไม่เห็นจะสนใจแม่ร้อยเล่ห์เลยสักนิด แต่พอเห็นริมฝีปากมีเลือดซิบ ใจเขาก็อ่อนยวบ...

            “เดี๋ยวก็เจ็บปากหรอก ไปเม้มไว้อย่างนั้นทำไม”

            “เจ็บก็เจ็บ มันปากของรตรี คุณราชไม่เกี่ยว...” เธอย้อนให้เสียงกร้าว

            ขคราชหัวเราะหึๆ ให้กับความแสนงอนนี้ของหญิงสาว เขาไม่เคยได้เห็นเจ้าหล่อนทำใส่เขาสักที เพราะที่แล้วมาก็มีแต่ร้องไห้วิ่งหนีเขามันลูกเดียว เลยยิ่งทำให้ความรู้สึกบางอย่างของเขาตื่นตัวขึ้นมาอีกระลอก

            ชายหนุ่มต้องส่ายหน้าให้กับความรู้สึกรุนแรงเกินห้ามใจ เขารู้สึกระอากับความรู้สึกรุนแรงที่มีต่อมารตรีจนนึกละอายแก่ใจ ปากก็บอกว่าเกลียดแสนชิงชังเจ้าหล่อนหนักหนา แต่พอได้ชิดใกล้ร่างหอมจรุงใจนี้ครั้งใด ตัวเขาเองไม่ใช่หรือไงที่เป็นฝ่ายหาเรื่องเข้าถึงเนื้อถึงตัวเจ้าหล่อนมันเสียทุกครั้งที่ได้เจอ

            ชายหนุ่มต้องกักเก็บความต้องการลงสู่ช่องหลืบสุดของหัวใจ เขาต้องใช้ความพยายามอย่างหนักเพื่อหักห้ามอารมณ์ต่ำของตัวเองเอาไว้ แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด ยามได้แนบกายกับแม่ร้อยเล่ห์ทีไรดูเหมือนตบะเขาก็ขาดมันทุกครั้นนั่นแหละ นี่ถ้าหากคุณตาเดินออกมาพบเขาทำมิดีมิร้ายกับหลานสาวของท่านเข้าไม่รู้ท่านจะยังยอมให้เขาได้เข้าใกล้หลานสาวคนเดียวของท่านอยู่อีกหรือเปล่า...

             “พอใจคุณราชหรือยังล่ะคะ ถ้าพอใจแล้วก็ช่วยกรุณาปล่อยรตรีได้แล้ว รตรีจะไปหาคุณตา...”

              “แล้วถ้าฉันบอกว่ายังไม่พอใจ เธอจะยอมให้ฉันจูบเธอต่ออีกใช่ไหม...” เจ้าของลำแขนใหญ่แถมยังเหนี่ยวแน่นยิ่งกว่างูเหลือมหยั่งเชิงถาม หากคนที่ถูกถามชักสีหน้าไม่พอใจพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าไปอย่างแรงเพื่อระงับอารมณ์โกรธ

            “รตรีไม่ได้สั่งให้คุณราชให้ปล่อย แต่รตรีขอร้องต่างหาก ปล่อยเถอะค่ะ รตรีไม่อยากทำตัวให้คุณตาผิดหวัง”

            “แล้วไอ้ที่เคยทำอยู่นี่ ถ้าหากคุณตาเธอรู้เข้า มันก็น่าผิดหวังไม่ต่างกัน”

            “ขอให้เป็นเรื่องส่วนตัวของรตรีจะดีกว่า แต่รตรีรับรองได้ คุณตาจะไม่ผิดหวังกับสิ่งที่รตรีทำและเป็นอยู่อย่างทุกวันนี้แน่นอน”

            “เธอนี่มันจริงๆเลย...” เมื่อเขาหมดคำสรรหาจะพูดเลยได้แต่ฝืดฝัดขัดใจ เรื่องส่วนตัวของเจ้าหล่อน แต่มันทำให้เขาหงุดหงิดนี่นา

            “แล้วทำไมถึงไม่รับสาย ฉันโทรหาเธอตั้งกี่สายไม่เห็นหรือไง” เขายุติเรื่องเดิมไว้ แล้ววกกลับมาหาเรื่องที่เป็นสาเหตุทำให้เขาเผ่นมาบ้านหลังนี้

            “ก็รตรีสัมภาษณ์งานอยู่ จะให้รับโทรศัพท์ได้ยังไง”

            “ฉันโทรหาเธอตั้งแต่เมื่อคืน อย่ามาโกหก แล้วยังมีหน้ามากดตัดสายฉันทิ้งด้วย ความผิดเธอเยอะแยะไม่รู้จะลงโทษอันไหนก่อนดี” เขากระชับร่างนุ่มบนกาย พูดดักคอจนมารตรีไม่รู้จะตอบยังไง เลยยอมจำนนแต่โดยดี

            “ก็ตามแต่คุณราชจะคิด รตรีไม่รู้จะตอบยังไง”

            “ถ้ามีปากแล้วไม่ตอบก็เอาปากมานี้ เอามาทำประโยชน์อย่างอื่นให้ฉันดีกว่า”

            “คุณจะทำอะไร...” พอได้ยินคำพูดของคนเอาแต่ใจในทำนองล่อแหลม มารตรีรีบยกศีรษะขึ้น ส่งเสียงปรามมองหน้าเขาเขียวปั้ดทันที

            “จะให้พูดหรือจะให้ฉันสาธิตให้ดู เลือกเอา”

            “ไม่เลือกแล้วก็ไม่อยากรู้แล้วล่ะค่ะ คุณราชปล่อยรตรีเถอะ รตรีคิดถึงคุณตาอยากไปกอดท่านแล้วตอนนี้” ใบหน้าหวานฝืนปรับน้ำเสียงให้ฟังดูอ่อนลง ชักเริ่มใจไม่ดี เมื่อร่างกายใหญ่โตของเขามันมีบางอย่างเต้นตุบๆตรงแถวสะโพกของเธอ

            “กอดฉันแทนแล้วไง ยังไม่หายคิดถึงคุณตาอีกหรือ ก็ผู้ชายเหมือนกันแหละน่า เธอกอดใครก็เหมือนได้กอดคุณตา” เพราะยังไม่อยากปล่อยร่างหอมไปไหน คนเอาแต่ใจเลยพูดไปเรื่อย เขาขยับฝ่ามือลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังบอบบางผ่านตัวเสื้ออีกชั้น

            “คนบ้า...มันเหมือนกันเสียทีไหน ลุกค่ะ ได้เวลาทานข้าวของคุณตาแล้วคุณตาจะได้ทานยาด้วยน่ะค่ะ...” เธอตีแขนเขาให้หยุดยุ่มย่ามกับร่างกาย กลัวใจเขาจะทำอะไรเลยเถิด พอขคราชได้ยินข้ออ้างอันหลัง เขาจึงจำใจดันร่างหอมขึ้นนั่ง

            “ถ้าวันหลังฉันโทรหาเธอต้องรับสายทุกครั้งด้วยรู้ไหม ห้ามไม่รับหรือกดทิ้งเด็ดขาด เพราะฉันอาจมีปัญหาเกี่ยวกับวีวี่ให้เธอมาช่วย” เขาสั่งเสียงเข้ม โดยยกข้ออ้างเกี่ยวกับเมยาวีกับหญิงสาว มารตรีเหนื่อยจะทะเลาะด้วยเลยเออออไปตามน้ำ  “ค่ะ...”

            “นั้นก็เข้าบ้านกัน ได้ยินคุณตาของเธอบอก ท่านลงมือทำอาหารเลี้ยงฉลองที่เธอได้ทำงานตั้งหลายอย่าง พูดแล้วก็หิว กินเธอไม่อิ่มเลย...”

            เขาพูดทิ้งท้ายพร้อมส่งสายตาเจ้าชู้ ก่อนจะลุกขึ้นโดยฉวยเอาข้อมือเล็กให้ลุกขึ้นตาม พอมารตรียืนขึ้นร่างน้อยกลับถูกเขารวบไปกอดไว้ ปลายจมูกโด่งฉกวูบเข้าหาแก้มนวลเธอรวดเร็ว มารตรีถึงกลับตัวแข็งทื่อ มองหน้าคนอารมณ์แปรปรวนตาไม่กะพริบ

            “นี่คือบทลงโทษเรื่องที่สองของวันนี้...”

****************


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น