nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ป่าเพลิงมรณะ(3)

ชื่อตอน : ป่าเพลิงมรณะ(3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.7k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2560 10:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ป่าเพลิงมรณะ(3)
แบบอักษร

​บทที่51

นรินทร์ยืนตะลึงกับภาพตรงหน้า อูซอกระโดดจะไปคว้าร่างญาติผู้น้องไว้แต่คว้าได้แค่ปืนแก็บในมือของคะฉิ่นเท่านั้น กองใบไม้ใหญ่ดูดร่างของคะฉิ่นลงไปเร็วมากโดยที่ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว อูซอได้แต่เจ็บใจกัดฟันใช้ปืนฟาดรื้อกองใบหนาแต่ไม่เป็นผล ร่างของคะฉิ่นที่จมหายไปต่อหน้าต่อตาทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ตื่นตระหนกและขวัญเสีย นรินทร์เดินไปตัดไม้ไผ่ที่อยู่ใกล้ๆแทงลงบนกองใบไม้เพื่อวัดความลึกใกล้กับจุดที่คะฉิ่นโดนดูดลงไป แต่ไม้ไผ่ความยาวสี่เมตรที่นรินทร์แทงลงไปก็โดนดูดลงไปด้วยทั้งที่ชายหนุ่มพยายามดึงกลับอย่างสุดกำลัง

"ลึกๆมากแถมมันยังดูดอีก แล้วอย่างนี้เราจะช่วยคะฉิ่นได้ยังไง"นรินทร์พูดถามความเห็นจากอูซอ

"ช่วยอะไรไม่ได้หรอกนายทหาร ไอ้คะฉิ่นมันตายแล้วกองใบไม้ลึกขนาดนี้เราจะทำอะไรได้ จะให้ผูกเชือกกับเอวแล้วกระโดดลงไปช่วยมันหรือมีหวังได้ตายหมู่ เพราะไม่มีอาการหายใจ"อูซอบอกเสียงเรียบ น้ำตาลูกผู้ชายคลอในตาเขากัดฟันแน่นจนกรามเป็นสัน

นรินทร์ถอนหายใจลึกเขาไม่คิดว่าการเดินทางตามหาพิมพลอยครั้งนี้จะเป็นวิบากกรรมที่ทำให้หลายคนต้องจบชีวิตลง ชายหนุ่มยืนนิ่งปล่อยให้อูซอนั่งพักเศร้าโศกเสียใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ก่อนเดินไปแตะไหล่เพื่อปลอบใจ

"เราจะเอายังไงกันต่อดีอูซอ เหลือกันอยู่แค่สามคน"นรินทร์พูดขึ้นเขาให้โอกาสอูซอตัดสินใจ ถ้าแม้อูซอบอกว่าให้กลับเขาก็จะถามทางเพื่อไปต่อเพียงลำพังโดยไม่ขัดขวางหรือรั้งให้พวกของอูซอไปด้วย

"ไปต่อนายทหาร เอ็งไหวไหมไอ้เกรอะ"อูซอบอกก่อนเงยหน้าถามลูกน้องเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ในตอนนี้

"ไหวพี่ พี่ไปไหนฉันก็จะไปด้วย พี่ไม่ต้องห่วงฉันเลย"เกรอะชายร่างเล็กผอมเกร็งรีบบอกด้วยความจริงใจและซื่อสัตย์อูซอพยักหน้ายันตัวลุกขึ้น ยกมือไหว้เจ้าป่าเจ้าเขาฝากดวงวิญญานของคะฉิ่นให้ไปสู่ภพภูมิที่ดี

มะเมียะทำข้าวต้มให้ปกรณ์และอูเลกินก่อนยกชามที่ทานเสร็จแล้วออกมาเก็บแต่เผลอทำหลุดมือหล่นแตก

"เอ็งทำอะไรของเอ็งอีมะเมีย"เสียงอูเลที่เพิ่งฟื้นได้ไม่นานเช่นกันร้องทักขึ้นเมื่อได้ยินเสียงจานแตก

"ไม่มีอะไรจ้ะพ่อฉันซุ่มซ่ามไปหน่อยเลยทำจานแตก"เด็กสาวตอบก่อนก้มลงเก็บแต่เศษจานเล็กๆก็บาดมือของหล่อน

"พี่คะฉิ่น"มะเมียะพึมพำถึงคนรักหยาดน้ำตาใสๆไหลลงข้างแก้มความคิดถึงและความห่วงหาเข้าจู่โจม สาวน้อยอ่อนไหวนึกเป็นห่วงสามีขึ้นมาจับใจที่ไม่รู้ป่านนี้เป็นอย่างไรบ้าง 

"อีเมียะแล้วเอ็งเป็นอะไรไหมโดนแก้วบาดหรือเปล่า"

"นิดหน่อยจ้ะพ่อแต่ฉันไม่เป็นอะไรมาก"มะเมียะรีบตอบปาดหยดน้ำตาใสๆก้มลงเก็บเศษจานอีกครั้ง

"มาทำแผลใส่ยาให้เรียบร้อยจะได้ไม่เป็นหนอง"ตาเฒ่าตะโกนบอกมะเมียะหันกลับมายิ้มเธอซาบซึ้งและเคารพรักอูเลประดุจพ่อแท้ๆเพราะเมื่ออายุ15แม่ของหล่อนจะขายหล่อนให้กับคนกรุงเพื่อหนีความยากจนและพ่อเลี้ยงใจร้ายที่จ้องจะข่มขืนแต่อูเลช่วยพูดไว้ว่าจะให้แต่งงานกับคะฉิ่น แม่ของเธอเกรงใจอูเลและคิดว่าหากมะเมียะแต่งงานกับคะฉิ่นคงจะมีความสุขมากกว่าจึงยอม มะเมียะได้มาอยู่กับพิมพลอยในช่วงแรกและหลังจากนั้นไม่กี่ปีก็แต่งงานกับคะฉิ่นลูกชายคนเดียวของตาเฒ่า เด็กสาวสำนึกในบุญคุณของอูเลและพิมพลอยเสมอที่ทำให้เธอมีทุกวันนี้

"โอ้ย โอ้ย"เสียงผู้ชายร้องครวญครางดังแว่วมา พิมพลอยเงี่ยหูฟังจับทิศทาง เธอคิดว่าเธอหูไม่ฝาดเพราะที่ได้ยินนั้นชัดพอสมควร หญิงสาวนึกฉงนเธอเดินห่างจากจุดแรกที่มีศพของอาเชมาพอสมควรดังนั้นจึงไม่ใช่เสียงศพของอาเชเป็นแน่อีกอย่างซากศพจะมีเสียงร้องได้อย่างไร หญิงสาวพยุงตัวก้าวขาไปใกล้เสียงนั้นอีกพิมพลอยได้ยินเพียงแต่เสียงเพราะรอบตัวหญิงสาวมืดสนิท ใจเธอเต้นระรัวเสียงใครเสียงอะไรทำไมดังอยู่ในถ้ำนี้หรือว่ามีคนอื่นอยู่อีก

"ช่วยด้วยๆใครก็ได้ช่วยที"เสียงนั้นร้องโหยหวนเรียกให้ช่วยพิมพลอยรู้ว่าเสียงนั้นอยู่ไม่ไกลจึงตะโกนถามไป

"ใครน่ะ เสียงใคร"

"เสียงฉันเองช่วยฉันด้วย"เสียงนั้นตอบกลับมาแต่พิมพลอยรู้สึกคุ้นหูอย่างประหลาด

"ฉันเองแล้วใครล่ะ"

"คะฉิ่น จ้ะ หมอพิม"เสียงคะฉิ่นตอบเรียกชื่อเธอกลับ หญิงสาวดีใจเมื่อได้ยินเช่นนั้นรีบมุ่งหน้าไปตามเสียง

"เธออยู่ไหนคะฉิ่นส่งเสียงหน่อย"

"อยู่นี่จ้ะที่พื้น"คะฉิ่นตอบ พิมพลอยทรุดตัวลงคลำไปตามพื้นเจอย่ามใบนึง หญิงสาวรีบคลำดูพบแท่งยาวๆด้านในย่ามคล้ายไฟฉายจึงรีบค้นเพื่อเปิดแสงไฟให้สว่างขึ้น

ลำไฟฉายสาดขึ้นส่องให้เห็นร่างของคะฉิ่นที่นอนอยู่บนพื้นหินมีกองใบไม้ทับตัวอยู่ส่วนนึงแต่ที่ต้องตกใจคือแขนซ้ายของคะฉิ่นที่อยู่บนพื้นหินแบบผิดรูป

"เธอแขนหักนิคะฉิ่น"พิมพลอยรีบเข้าไปดูอาการชายหนุ่มที่นอนเจ็บอยู่ คะฉิ่นยิ้มอย่างดีใจเอามือข้างขวาปาดน้ำตาบนหน้า

"ฉันดีใจเหลือเกินที่เจอหมอที่นี่ไอ้คะฉิ่นดีใจรอดตายแล้ว"คะฉิ่นละล่ำลักบอกจับมือพิมพลอยขึ้นเหนือหัว

"ฉันก็ดีใจคะฉิ่นฉันก็นึกว่าต้องมาตายที่นี่เหมือนกัน"พิมพลอยบอก เธอดีใจจนอยากจะกอดคะฉิ่นแน่นๆสักรอบแต่ทำไม่ได้ หญิงสาวทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้คะฉิ่นโดยการดามแขนไว้โดยใช้ไม้ไผ่ท่อนยาวที่วางตั้งอยู่แนวนั้น

"ดีจังในนี่มีไม่ไผ่ด้วย"พิมพลอยพูดขณะดามแขนให้คะฉิ่น

"คงเป็นไม่ที่นายทหารแหย่ลงมาเพื่อช่วยคะฉิ่น"

"นายทหาร ผู้หมวดนรินทร์น่ะหรอ"

"ใช่ หมอ นายทหารมาตามหาหมอกับฉันและพวกพี่อูซอแต่ฉันเกิดโดนไอ้ใบไม้บ้านี่มันดูดลงมาซะก่อน พวกเขาคงคิดว่าฉันตายแล้ว"คะฉิ่นบอก พิมพลอยพยักหน้ารับเธอจะทำอย่างไรดีให้นรินทร์รู้ว่าเธอและคะฉิ่นยังมีชีวิตรอดอยู่ที่นี่ทั้งที่พวกเขากำลังเดินอยู่บนหัวเธอเอง

**เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆนะคะอย่าเพิ่งเบื่อกันน้ามาดึกหน่อยสำหรับใครที่ชอบอย่าลืมกดถูกใจและคอมเม้นกันมาเยอะๆนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น