Belladonna

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2.11 ทวง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 684

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2560 03:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2.11 ทวง
แบบอักษร

[Bart's part]


อลันกำลังระบำสะบั้นดุ้น เลือดพุ่งกระฉูดจากหว่างขาเหยื่อ เศษเนื้อโปรยปรายราวใบไม้ร่วง

... แล้วผมก็เห็นซากชิ้นเนื้อของบาร์ทน้อยและลูกชายแฝดกำลังร่วงลงมาช้าๆแบบสโลว์โมชั่น


"ม๊ายยยย ลู๊กกกพ๊ออออ!!!"

ผมลืมตาตื่น เหงื่อแตกพลั่ก นอนตัวงอเป็นกุ้ง มือเอื้อมกุมหว่างขาโดยอัตโนมัติ

ลูกพ่อ ลูกพ่อออ ลู๊กกก.... เดี๋ยวนะ! หายไปไหน!? 

ถลกกางเกงนอนดู ลูกผมพร้อมสองแฝดหายไปในพงหญ้าสีดำกับสิ่งแปลกปลอมสีชมพู


ฟุ่บ! 

"จะทำอะไรน่ะตาบ้า" ตัวผมวาร์ปมายึดมือผมไว้

"........................"

กรี๊ดดดดด!!!!!!


ตัวผมกระเด็นออกไปด้วยแรงอะไรบางอย่างไปกระแทกอีกมุมห้อง เสียงประตูกระแทกเปิด

"ทำอะไรอลันวะ!! ไอ้เวร!!" พ่อเอริคมองมาทางผม แล้วตื๊บรัวๆที่ตัวผมที่นอนกองอยู่มุมห้อง


เอ๋!? 


ดูเหมือนว่าผมกับอลันจะสลับร่างกันล่ะครับ


,,,,,,,,,,,,,,,,

,,,,,,,,,,,,,,,,


"แกไปทำอะไรมา ไอ้เด็กบ้า" ราเวนไล่เบี้ยผม ป้าเบลล์ร่ายเวทย์รักษาร่างผมที่ไส้ในเป็นอลันขมวดคิ้วมองดุพ่อเอริคที่ตอนนี้นั่งจ๋อย

เมื่อวานหรือ? ผมจำได้ว่าตื่นหลังผ่านเข้าสู่อมตะ ในป่าของแม่มด โดนพวกนั้นไล่เอาสายฟ้าฟาดจนสลบ และ - 

ผมหันไปแยกเขี้ยวให้ไอ้เชี่ยพี่เมล มันชูมือทั้งสองข้างทำหน้าซื่อ

"แค่เซอร์ไพรซ์ เซอร์ไพ๊รซ์ แค่ไปหย่อนลงป่าแม่มดเองนะ รักษาให้แล้ววาร์ปมาส่งที่ห้องแกเมื่อคืน นอกนั้นไม่เกี่ยวนะเว้ย! ถามน้าบิลลี่ก็ได้ โอ้ย! แม่!! อย่าหยิก อ๊าาา!!" 

ผมทำหน้าเย้ยมันก่อนรีบทำหน้าสลดเมื่อเจอสายตาเย็นชาของแม่กับโมน่า 


หลังจากได้ข่าว ตอนนี้พวกลุงมิลเลอร์กับย่าและยายยกขโยงมาประชุมกันที่บ้านของพ่อแม่ผม กำลังรอผู้ใช้เวทย์ระดับเลิศมาดูอาการ

อลันในร่างผมยังนั่งเงียบ ขมวดคิ้ว ท่าทางเครียดจัด คงตกใจไม่น้อยที่ตื่นขึ้นมาเปลือยเปล่า เห็นว่าฟื้นขึ้นมาจากห้องนอนของผม พอได้กลิ่นของตัวเองเลยวาร์ปเข้ามา

แล้วร่างของอลันมาอยู่ที่บ้านผมได้ยังไง? ที่จริงต้องอยู่อีกเมือง ...

"ข้าพามาเองแหล่ะ" เด็กหญิงที่นั่งข้างๆผมตอบ

อ้อเหรอ อืม งั้น- 

ห๊ะ!! 

ผมสะดุ้ง พ่อเอริคแปลงร่างขั้นสูงสุดพุ่งมาผลักผมให้อยู่อีกด้าน คำรามลั่น แยกเขี้ยว เอาตัวกันระหว่างผมกับเด็กคนนั้น 

"หวัดดี ไม่ได้เจอกันเสียนานนะหมาโง่" เด็กคนนั้นโบกมือ

พ่อคำรามทำท่าจะพุ่งเข้าหาเด็ก แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างกดพ่อจนร่างติดกับพื้นอย่างฉับพลัน พวกพ่อๆที่แปลงร่างแล้วจะเข้ามาช่วย สายฟ้าลั่นเปรี๊ยะ จากนั้นมีไฟสีฟ้าลุกเป็นวงล้อมตัวผมกับอลัน

"ถ้าอยากให้ลูกของเจ้าติดอยู่ในร่างนั้นตลอดกาลก็เข้ามาสิ" เด็กคนนั้นพูด ก่อนลอยขึ้นมาใกล้ๆพ่อเอริค 

"โอ๋ๆ หมาดีๆ ได้เวลาคุยกันเรื่องสัญญาแล้วล่ะ ..."  เด็กหญิงเกาหลังหูพ่อผมเบาๆเหมือนกำลังแหย่

พ่อคำรามลั่นแบบหัวเสีย เด็กหญิงเลิกคิ้วข้างหนึ่ง

"แต่ตอนนี้ลุกไปทำอาหารได้แล้ว ข้าหิว" 


____________________________________________


ที่จริงผมก็พอจะรุ้เรื่องที่พ่อเอริคไปทำสัญญาแลกชีวิตก่อนที่ผมจะเกิด ชีวิตของพ่อของอลันแลกกับการที่นางได้เข้ามาเป็นสมาชิกของครอบครัวของผม 

แต่ดูเหมือนสัญญานั้นจะยังไม่จบ


ผมกับอลันถูกกักอยู่ในวงล้อมของไฟสีฟ้า ไม่ร้อนแต่จะลุกลวกทุกครั้งที่ไปแตะมัน พวกเรากำลังมองยัยเด็กห้าขวบที่กำลังสวาปามภูเขาอาหารเช้า แต่ปากยังส่งเสียงสั่งแบบจู้จี้กวนประสาท จนพ่อเอริคคำรามแบบเหลืออด โยนกะทะทอดไข่ทิ้ง 

"ยัยเด็กบ้า!! ต้องการอะไร จะมาทวงชีวิตข้าก็เอาไปแต่อย่ามายุ่งกับลูกข้า" 

เด็กคนนั้นจ้วงตักไข่ดาวเข้าปากเป็นชิ้นสุดท้าย ดื่มนม ลีลาเช็ดปากก่อนตอบ

"ก็ได้"

พ่อเอริคล้มทั้งยืน เสียงหัวใจหายไป แม่บิลลี่กรีดร้องเหมือนหัวใจสลาย โมน่ากับป้าเบลล์รีบวาร์ปไปยึดกรงเล็บของแม่ไม่ให้ทะลวงอกตัวเอง

ส่วนผมกับอลันกลับสู่ร่างเดิม ....

ผ่านไปไม่ถึงสามสิบวินาที พ่อฟื้นอีกครั้ง แม่สงบลง ผมกลับไปร่างอลัน พ่อจะพุ่งเข้าหาเด็ก พ่อร่วง ตายอีกรอบ แม่กรี๊ด พ่อฟื้น สบถแล้วพุ่งเข้ามาอีก ร่างพ่อกระเด็นไปตายนอกห้อง แม่กรี๊ดอีกรอบ พ่อฟื้นคำรามแฮ่ ก่อนส่งเสียงคร่อกนอนหงายตายไปอีกครั้ง คราวนี้แม่ไม่กรี๊ดแล้วคงจะเริ่มชิน 

".................." "................." 

ผมกับอลันที่สลับร่างจนไม่แน่ใจว่าอยูในร่างไหนถึงกับพูดไม่ออก

"เอาล่ะ เจ้าหมา มาคุยกันเรื่องสัญญาของพ่อเจ้ากันเถอะ" เด็กคนนั้นหันมาพูดกับผม


ผมจะตอบว่าอะไรได้ล่ะครับ


.......................


สัญญาของเดิมนั้น คือ ชีวิตของพ่ออลันแลกกับความปลอดภัยของลูกสาวจนกว่าจะโตเต็มวัย 

แต่รายละเอียดที่ซ่อนไว้คือ คนที่คุ้มครองอลันกลับเป็นเด็กคนนี้ และนางต้องการข้อแลกเปลี่ยน

เด็กคนนี้ชื่อคิวบิโนะ

"ข้าสิงอยู่กับจิตเด็กคนนี้ตั้งแต่นางอยู่ในไข่ กดสัญญาณกับกลิ่นมังกรของนางไว้ กับช่วยให้นางเรียนรู้เวทย์มนตร์ได้ดีขึ้น"

อลันรู้จักเด็กคนนี้มาก่อน? พวกเราหันไปมองอลัน นางเม้มปากก้มหน้าต่ำ

"ไม่ต้องไปมองนางแบบนั้นหรอกน่า นางเลือกได้เสียที่ไหน ที่จริงนางอาจจะตายไปก่อนที่จะฟักถ้าข้าไม่อยู่ด้วย"

 "... และตอนนี้นางใกล้จะโตเต็มวัย แต่ข้ากับนางพลังไม่พอ น้อยเกินกว่าจะผ่านช่วงอ่อนไหวกับแปลงร่างได้น่ะ"

อายุ 28 อลันยังคงแปลงร่างได้แค่ขั้นที่ 1 เท่านั้น มีกรงเล็บ เขี้ยวงอก ความเร็วเพิ่มขึ้น ถ้าไม่มีมนตรา ร่างนี้อาจพอป้องกันตัวกับมนุษย์หรืออมตะที่อายุไม่มากบางพันธุ์ได้ แต่ถ้าถูกพวกผู้ใช้เวทย์ระดับกลางหรืออมตะบางพันธุ์รุมก็ไม่รอดล่ะนะ

และตอนนี้นางยังตายได้เหมือนมนุษย์

"สัญญาที่เจ้าต้องรับคือช่วยให้ข้าคืนร่างเดิม ข้าจะช่วยนางให้เข้าสู่ช่วงอมตะ" คิวหันมาพูดกับผม

ผม?

"ทำไมต้องเกี่ยวกับบาร์ท?" พ่อเอริคถาม

"ก็ ... หนึ่ง งานนี้ต้องใช้มังกร ข้าต้องใช้ทั้งอลันกับเมล สอง ลูกเจ้ามีเลือดเนื้อของเจ้าที่เป็นเจ้าของสัญญาเดิิม สาม ถ้าไม่มีตัวประกัน พวกเจ้าอาจจะเบี้ยวไม่ช่วยคนนอกอย่างนางน่ะสิ" คิวนับนิ้วแจงเหตุผล

อลันในร่างผมยังคงเงียบ ก้มหน้า นัยน์ตาเย็นชา เฉยเมย .... แต่ผมที่นั่งใกล้ๆได้กลิ่นเค็มเบาบางของน้ำตา

"เอาล่ะ รับสัญญาก็ได้ จะให้ผมทำอะไร" ผมถาม

คิวบิโนะลอยเข้ามาหา จ้องตาผม เด็กหญิงผมดำคนนี้ดูเหมือนเด็กธรรมดา ถ้าไม่มองใกล้ๆเห็นตาดำสนิทที่ตอนนี้ไร้แววเหมือนหลุมไร้ก้น ... เหมือนตาของคนที่ตายไปแล้ว

... นิ้วเล็กๆดีดมาที่หน้าผาก สมองของผมเหมือนถูกระเบิด ผมเห็นไฟสีฟ้าลุกวาบลวกลามไปถึงจิตวิญญาณ


"ไปตามหาเขี้ยวกับขนของข้า แล้วใช้ไฟของมังกรเผามันซะ"


_____________________________________________











แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}