nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ป่าเพลิงมรณะ(2)

ชื่อตอน : ป่าเพลิงมรณะ(2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.4k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2560 21:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ป่าเพลิงมรณะ(2)
แบบอักษร

บทที่50

พิมพลอยพลิกตัวจากความปวดเมื่อยทั่วตัวที่ได้รับ เปลือกตาหนักค่อยๆลืมขึ้นพบแสงสว่างที่สาดลงมาจากช่องเล็กๆเหนือหัว หญิงสาวหรี่ตามองเพื่อปรับสายตาให้เห็นชัดขึ้นมีเพียงแสงจากด้านบนเท่านั้นที่ส่องเข้ามา รอบตัวหญิงสาวมืดมิดไปหมดเพดานสูงมีหินย้อยลงมากลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นมูลค้างคาวที่กระทบจมูกหญิงสาว ไม่ผิดแท้ที่นี่คือภายในถ้ำแต่ว่ามันเป็นถ้ำที่ไหนกันเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร หญิงสาวจำได้ว่าครั้งสุดท้ายเธออยู่ที่บ้านพักกับนรินทร์

ร่างบางคลำหาที่ยึดจับดึงตัวลุกขึ้นยืนสะโพกของหญิงสาวเจ็บแปลบ จนล้มลงอีกครั้งทำให้เธอปะทะกับอะไรบางอย่าง พิมพลอยผงะถอยหลังเมื่อตนสัมผัสกับสิ่งแปลกปลอม หญิงสาวจ้องมองไปในความมืด ความตกใจสุดขีดและความกลัวแล่นเข้าจับที่ขั่วหัวใจ

"อาเช!!"เสียงที่เอ่ยจากปากหญิงสาวแผ่วเบาจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ เธอแทบไม่เชื่อสายตาตนเองคำพูดของนรินทร์ดังขึ้นในหัวอีกครั้ง ชายหนุ่มพบศพของอาเชในป่าแล้วที่อยู่ตรงนี้คืออะไร ความรู้สึกของหญิงสาวเริ่มขัดแย้งร่างบางค่อยๆคลานเข้าไปใกล้ร่างนั้นอีกครั้งมือบางยกขึ้นอังที่จมูกของร่างที่นั่งพิงผนังถ้ำอยู่เพื่อพิสูจน์ 

"ไม่หายใจ ตายแล้ว"พิมพลอยชักมือกลับรีบรั้งร่างลุกขึ้นอีกครั้ง

 เสียงในความคิดบอกให้หญิงสาวหนี หนีไปให้ไกลที่สุด ถ้าเรื่องที่นรินทร์เล่าให้เธอฟังมันเป็นเรื่องจริงก็แสดงว่าไอ้ผีดิบนี่มันใช้ร่างของอาเชแล้วพาเธอมาที่นี่แต่เพราะอะไร ทำไมนั้นเป็นคำตอบที่หญิงสาวยังตอบกับตนเองไม่ได้ ร่างบางค่อยๆจับผนังถ้ำเดินไปเข้าความมืดอย่างไร้ทิศทางมีบางทีที่เธอสะดุดล้มลงเพราะพื้นด้านล่างขรุขระเต็มไปด้วยหินงอกและลื่นมาก เธอต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อนตะวันตกดินความรู้สึกของหญิงสาวบอกเช่นนั้นแม้ว่าจะไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว ทางที่แสงส่องเข้ามาเป็นแค่ช่องเล็กๆและอยู่สูงจนเธอไม่สามารถออกไปได้แต่มันต้องมีทางอื่นแน่หญิงสาวคิดเข้าข้างตนเอง

แค่ก แค่ก เสียงไอแห้งๆดังขึ้นมะเมียะหันมองร่างของชายหนุ่มนอนโทรมอยู่ ปกรณ์หน้าซีดเซียวไอขึ้น มะเมียะรีบประคองตัวชายหนุ่มนั่งให้ชายหนุ่มจิบน้ำดื่มในขัน ปกรณ์ค่อยๆลืมตาขึ้นนัยน์ชายหนุ่มเป็นสีเหลืองผิวแห้งปากลอกเป็นขุยคล้ายคนขาดน้ำ

"มะเมียะ"

"จ้ะ นายทหารมะเมียะเอง นายทหารเป็นยังไงบ้าง"ปกรณ์พยักหน้าอย่างเหนื่อยๆตาชายหนุ่มลอยๆเหมือนตกอยู่ในภวังค์

"กี่โมงแล้วมะเมียะ"เสียงแห้งพร่าถามขึ้น

"บ่ายสามกว่าแล้วจ้ะ นายทหารหลับไปวันนึงเต็มๆเลย"

"หรอ"ปกรณ์ขยับตัวทำท่าจะลูกขึ้นแต่มะเมียะรั้งไหล่ชายหนุ่มให้นั่งลงอีกครั้ง ปกรณ์ล้มตัวลงตามแรงฉุดมะเมียะมองชายหนุ่มด้วยสายตาเวทนาไม่รู้เวรหรือกรรมอะไรที่ทำให้เขาเป็นเช่นนี้

"พักก่อนเถอะจะนายทหารยังไม่หายดีอย่าพึ่งลุกเลย"

"ฉันเป็นอะไรมะเมียะ"

"นายทหารเป็นลม"

"ฉันหรอที่เป็นลม"ชายหนุ่มถามอย่างไม่เชื่อหูเขาเป็นคนร่างกายแข็งแรงแม้โดนฝึกหนักจากการเป็นทหารยังไม่สามารถทำอะไรเขาได้กะแค่ขุดดินสร้างสะพานจะทำให้เขาเป็นลมล้มป่วยได้อย่างไร

"เป็นไปไม่ได้"

"เรื่องจริงจ้ะพ่อบอกว่าอีนางผีพรายมันจะเอานายทหารไปอยู่ด้วย"

"ผีพราย"

"ใช่จ้ะ พ่อยังบอกอีกว่าถ้านายทหารรอดจากเมื่อคืนมาได้แสดงว่าอีผีพรายนั่นมันยอมปล่อยนายทหารแล้ว"ปกรณ์นั่งนิ่งฟังเรื่องราวที่มะเมียะบอก 'ยัยพรายน้อยยอมปล่อยเขาไปงันหรอเกิดอะไรขึ้น'


แดดร่มลมตกเข้าสู่ช่วงเย็นของวันอากาศหวานพัดเข้ากระทบผิวกร้านของชายหนุ่มจิตใจของนายทหารคำนึงคิดถึงหญิงสาวที่หายไป นรินทร์บุกป่าเดินตามหลังอูซอมาติดๆพื้นเบื้องล่างใต้เท้าเป็นใบไม้ทับถมกันหลายชั้น ทำให้การก้าวเดินแต่ละก้าวเป็นไปได้อย่างยากลำบากเมื่อเท้าหนักเหยียบลงกองใบไม้หนายุบตัวลงเกือบครึ่งหน้าแข้งน้ำที่ขังอยู่ด้านในซึมออกมาท่วมหลังเท้า นรินทร์ยังพอทนแต่นึกสงสารคะฉิ่นที่ใส่รองเท้าแตะธรรมดาที่เปียกไปทั้งเท้าไส้เดือนกับกิ้งกือตัวเท่านิ้วโป้งมือไต่ยั้วเยี้ย คะฉิ่นยกเท้าขึ้นสะบัดออกกลิ่นใบไม้เน่าหมักหมมกันมานานตีขึ้นเข้าจมูก

"อีกไกลไหมพี่อูซอ เมื่อไหร่จะผ่านไอ้กองใบไม้เน่าไปซักที"

"ไม่รู้เว้ยไอ้คะฉิ่นเอ็งอย่าบ่นมากก้าวตามข้ามาดีๆอย่าเหยียบไปที่อื่น"

"พี่อูซอ พี่"เสียงพูดของอูซอยังไม่ทันขาดคำ เสียงตะโกนเรียกก็ดังขึ้นร่างของคะฉิ่นจมลงไปในกองใบไม้เกือบครึ่งเอวและดูเหมือนจะโดนดูดให้ลึกลงไปเรื่อยๆ


**ขอโทษที่มาช้านะคะพอดีผู้เขียนไม่มีเงินจ่ายค่าอินเตอร์เน็ตรายเดือนเพราะตกงานมานาน(ระบายความทุกข์ยากสักหน่อย)แต่ตอนนี้กลับมาให้อ่านกันแล้วนะคะ ใครที่รอนานอย่าเพิ่งเบื่อกันนะคะ ขอบคุณทุกคนที่ยังรออ่านอย่าลืมไปอ่านเพลิงไพรีกันด้วยนะคะ




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น