by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

60/ เส้นทางเดินของชีวิต(ตอนจบ)

ชื่อตอน : 60/ เส้นทางเดินของชีวิต(ตอนจบ)

คำค้น : ตอนที่60

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 62.6k

ความคิดเห็น : 443

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2560 19:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 5,600
× 0
× 0
แชร์ :
60/ เส้นทางเดินของชีวิต(ตอนจบ)
แบบอักษร

​โปรดP...

หลังจากเสร็จสิ้นพิธีลาสิกขาบทและกราบเท้าลาหลวงตา ผู้ที่เป็นแสงสว่างชี้นำทางให้บัวใต้โคลนตมแบบผมมีโอกาสได้พ้นก้นโคลนขึ้นมา ความสงบเยือกเย็น ความเบาสบายใจ ความละวางจากหลายสิ่งหลายอย่างในตลอดระยะเวลาที่เป็นบรรพชิต เกือบสูญเปล่าเพียงเพราะสีหน้ากระอักกระอ่วนใจ พร้อมกับมือสั่นๆของไอ้บอสที่ยื่นซองขาวมาให้ ก่อนที่มันจะกล่าวลาสั้นๆแล้วหันหลังวิ่งกลับไปหาหลวงตาที่กุฏิทันที

"พี่โปรดจ๊ะ คนที่ผ่านการบวชเรียนมาแล้วเขาไม่ถือโทษโกรธเรื่องก่อนเรื่องหลังหรอกจ้ะ หลงรู้ว่าพี่โปรดไม่ใจร้ายกับหลงหรอก เพราะว่าพี่โปรดรักหลงเหมือนที่หลงเองก็รักพี่โปรดมาก จากนี้พี่โปรดคงมีอะไรให้ต้องทำอีกเยอะแยะค่อยคิดค่อยทำไปนะจ๊ะ หลงรอพี่โปรดได้เสมอ กระดาษเงินสิบล้านพี่โปรดเคยบอกเอาไว้ว่า ถ้าหลงจะให้ใครก็ต้องให้คนที่เขาทำให้หลงยิ้ม หลงหัวเราะได้ งั้นหลงให้พี่โปรดนะจ๊ะความสุขของหลงรัก" ผมข่มใจท่องนะโมพุทโธ อ่านกระดาษสีขาวในมือที่ไอ้บอสยื่นให้อีกครั้ง ฮึ่ม! ไอ้เมียขี้ดื้อ แม่งเพิ่มหนี้อีกแล้วนะเว้ย 

"ว่าไงไอ้เสือลูกชายที่น่าภาคภูมิใจของพ่อ ตกลงแกจะเอายังไง ตามเก็บหนี้ลูกสะใภ้เลยมั้ยพ่อที่แสนดีคนนี้จะเช็คพิกัดให้" คุณอรรคคว้ากระดาษในมือไปอ่านพลางออกปากอยากช่วยเหลืออย่างออกนอกหน้า 

"กลับกรุงเทพ" ผมเอ่ยบอกคนขับนิ่งๆ ในสมองก็ไล่เรียงลำดับก่อนหลังสิ่งที่ต้องทำหลังจากนี้ อืม คงต้องเคลียร์งานที่โยนภาระให้คุณอรรคในหลายปีนี้ซะก่อน ไหนจะผับที่ผมทิ้งให้พี่บัญชากับไอ้พุดูแลอีกล่ะ 

"โปรด ไอ้หนูโปรด มึงแย้มๆให้พ่อรู้หน่อยไม่ได้เหรอวะว่าจะเอายังไงต่อ นี่เงียบตั้งแต่แพร่ยันนครสวรรค์แล้วนะเว้ย เห็นใจพ่อมึงหน่อยเถอะอยากรู้ใจจะขาดแล้วลูกหัวแก้วหัวแหวน" ผมลืมตาตามแรงเขย่าแขนก็เจอเข้ากับริ้วรอยของผู้ชายตรงหน้า คงทำงานหนักมากน่ะสินะ 

"ได้พักบ้างหรือยังเนี่ย พักผ่อนเถอะครับพ่อ ที่เหลือจากนี้ผมจะดูแลเอง" ผมไล้นิ้วตัวเองไปตามรอยย่นที่หน้าผาก น้ำใสๆไหลปริ่มมาจากหางตาของคนตรงหน้า ทำให้ต้องเอื้อมมือไปดึงเขามาเอนตัวพักกายในอ้อมกอดของผม พ่ออรรคนี่แหละเป็นอะไรทุกอย่างให้ผมจริงๆ และผมเองก็ควรเป็นร่มไม้ให้พ่อได้พักพิงบ้างเช่นกัน เสียงโทรศัพท์และรูปภาพหน้าจอโชว์ชื่อลูกหนี้เบอร์หนึ่งขึ้นมา ทำให้ผมกระชับอ้อมแขนตัวเองแน่นขึ้น อืม..พ่อผมควรใช้เวลาพักผ่อนให้มีประโยชน์ ด้วยการไปถือศีลที่วัดสักสามเดือนก็น่าจะเป็นความคิดที่ไม่เลวเท่าไหร่ ขอโทษนะแฟนของพ่อ ไอ้ผมก็ไม่ได้เจ้าคิดเจ้าแค้นหรอก ผมก็แค่เด็กชายธรรมดาที่หวังดีกับพ่อเท่านั้นเองนะครับ

ก๊อก ผัวะ! "ทิดโปรดเพื่อนเลิฟ สึกตั้งสองเดือนกว่าแล้วมึงควรจะไปตามเมียเด็กมากกได้ละนะไม่ใช่มัวแต่ทำงานงกๆ พรุ่งนี้ไงวันเกิดมึงอ่ะรีบไปรับเมียเด็กมาเลย ปล่อยให้อยู่นั่นนานๆระวังจะโดนฝรั่งตาน้ำข้าวมาฉกไปไม่รู้ด้วยนะเว้ย ที่พูดนี่กูไม่ได้คิดไม่ดีอะไรนะ แต่กูอยากให้เพื่อนมีความสุขกับน้องหลง มึงจะได้ไม่มีเวลามาเที่ยวระรานชาวบ้านเขา ทั้งลุงสิงห์ ลุงสันต์ ไอ้ชิน น้องชมพู่ น้องนุ่นเมียไอ้เดียร์ แม้แต่ไอ้ดิวผัวกูนี่แหละก็โดนเพื่อนตามล้างบางจนลำบากลำบนกันเป็นทิวแถว แบบนี้บุญกุศลที่เพื่อนบวชมาตั้งสามเดือนมันจะเสียเปล่านะเว้ย" 

"เฮ้อ! ขอบใจในความหวังดีนะกีรติ พอดีกูไว้ใจเมียน่ะ แต่โรงพยาบาลของไอ้ตุลย์มันไม่มีคนไข้เลยหรือไงวะ หมอแบบมึงถึงได้ตามเทียวไล้เทียวขื่อกูเกือบทุกวันแบบนี้น่ะ สงสัยกูต้องโทรไปถามไอ้ตุลย์หน่อยแล้วมั้ง" ผมถอนหายใจแรงๆกับมารยาทของเพื่อนรักที่เคาะประตูก๊อกเดียว แล้วเปิดเข้ามาพล่ามเหมือนทุกครั้งที่มานี่ 

"ก็เนี่ย ทำไมมึงต้องส่งไอ้ดิวไปคุมงานต่างจังหวัดด้วยวะ คนอื่นไม่มีแล้วรึไง กูไม่น่ายอมให้ผัวมาจับมือลงทุนทำโปรเจคนี้กับบริษัทของมึงเลย รู้มั้ยว่ากูไม่ได้เจอมันมาเกือบสองอาทิตย์แล้วนะโปรด" 

"กูก็ไม่เจอเมียมาสองเดือนกว่าแล้วเหมือนกัน" ผมก้มหน้าเซ็นเอกสารให้เสร็จภายในวันนี้ ก็นะพรุ่งนี้วันที่9กันยา วันคล้ายวันเกิดผมอย่างที่ไอ้โยพูดนั่นแหละ เพราะงั้นคงต้องไปหาของขวัญให้ตัวเองบ้างแล้วสิ หลังจากที่หามรุ่งหามค่ำเคลียร์งานทั้งบริษัทและผับเพื่อที่จะหยุดไปใช้เวลาอยู่กับขี้ดื้อให้เต็มที่ ไอ้โยมันนั่งบ่นนั่งป่วนโดยไร้การตอบรับจากผม ไม่นานมันก็หอบหน้าแห้งๆกลับไปสงสัยจะไปป่วนไอ้นัทต่อล่ะมั้ง ก็นะผัวเด็กมันกำลังใช้หนี้ให้ผมอยู่นี่หว่า ผลพวงเลยต้องตกมาที่มันอย่างช่วยไม่ได้ งานนี้ต้องโทษผัวเด็กของมึงเองนะกีรติ 

"จะไปรับเมียแล้วเหรอตาโปรด ให้คนขับรถไปให้มั้ยอดหลับอดนอนมาหลายวันน้าไม่อยากให้แกขับรถไปเอง ถึงจะแค่พัทยาก็เถอะ แล้วเมื่อไหร่แกจะให้พี่อรรคกลับกรุงเทพซักที อยู่วัดนั้นนานๆเกิดติดใจในรสพระธรรมแล้วอยากบวชขึ้นมา พี่สันต์จะอกแตกตายนะเว้ย" 

"ไม่เป็นไรครับผมไหวอยู่ ฝากงานที่เหลือด้วยนะครับอาอาจ ส่วนคุณอรรคน่ะเดี๋ยวปลายเดือนผมพาเมียไปเยี่ยมหลวงตา แล้วจะไปรับกลับมาก็แล้วกันบอกพี่เขยของอาตามนี้แหละ ผมไปแล้วนะคิดถึงเมีย" แวะไปบอกอาอาจเสร็จผมก็รีบวิ่งแบบไม่กั๊กฟอร์มจนพนักงานในบริษัทมองตามเป็นแถว แล้วผมสนมั้ย? ตราบใดไม่ใช่คนที่ผมรัก ผมจะมาเสียเวลาสนใจไปทำไมล่ะ เสียเวลาตามทวงหนี้ก้อนโตไปเปล่าๆ รออีกนิดนะขี้ดื้อพระอาทิตย์จะไปรับแมงปอให้มาอยู่เคียงข้างกันแล้วครับ 


"โรงแรมxxxยินดีต้อนรับค่ะ" เวลาเกือบหกโมงเย็น ผมก็เข้ามายืนในห้องที่เคยพาปอรักมาเที่ยวทะเลด้วยกันเป็นครั้งแรก และปีก่อนก็เคยพาหลงรักมาฉลองวันเกิดให้เขาที่นี่แล้วเหมือนกัน เสื้อกล้ามสีดำ กางเกงขาสั้น รองเท้าแตะ ถูกรื้อมาใช้งานทันทีโดยไม่ต้องรอฤกษ์งามยามดี เท้าสองข้างก็รีบวิ่งพาตัวเองขึ้นไปบนชั้นดาดฟ้าซึ่งเป็นสถานที่ตั้งของสระว่ายน้ำ และเป็นสถานที่ทำงานของลูกหนี้ขี้ดื้อคนสำคัญด้วยสิ ยิ่งใกล้ถึงจุดหมายระดับความเร่งฝีเท้าของผมยิ่งลดลง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ มือขวายกขึ้นมาลูบผมที่เริ่มยาวขึ้นนิดหน่อยอย่างอดประหม่าไม่ได้ 

ทันทีที่เท้าขวาก้าวผ่านประตูมายังโซนสระว่ายน้ำ ก็รีบกวาดสายตามองหาสิ่งมีชีวิตเล็กๆที่ผมปล่อยให้เขาได้มีอิสระบินหนีเที่ยวมาสองเดือนกว่า จวบจนสายตาปะทะเข้ากับผู้ชายตัวเล็กๆในชุดของพนักงานโรงแรม กำลังขะมักเขม้นอยู่กับการเก็บผ้าเช็ดตัวตามเตียง และทำความสะอาดเช็ดถูพื้นรอบสระว่ายน้ำอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย อืม..ผมเริ่มยาวเหมือนกันเลยแฮะ ไม่รู้ว่าผมยืนมองเขานานแค่ไหน รู้แต่ว่าพระอาทิตย์กำลังจะหมดเวลาทำงานของวันนี้ลงไปทุกที แก้มป่องๆเงยหน้ามองท้องฟ้าก่อนที่จะส่งยิ้มให้แสงสุดท้ายของวันนี้ แสงสีส้มอ่อนๆสาดกระทบจนเห็นแก้มบุ๋มลงไปทั้งสองข้าง ผมยกมือขึ้นกุมหัวใจตัวเองที่เต้นรัวแรงเมื่อเห็นลักยิ้มนั้นอีกครั้ง อยากโอบกอดเจ้าของรอยยิ้มนั้นเหลือเกิน และเท้าทั้งสองมันก็ทำตามความต้องการของหัวใจทันที 

หมับ! "จับตัวได้แล้วขี้ดื้อ ทีนี้จะไม่ปล่อยให้หลุดมืออีกแน่ๆ" โดยไม่สนใจสายตาสองสามคู่ที่พากันมองมา ผมเดินไปสวมกอดจากด้านหลังของหลงรักแล้วกอดรัดร่างกายนี้ไว้ให้อยู่ภายใต้อ้อมแขนตัวเอง น้องสะดุ้งเบาๆก่อนจะหันหน้ามาส่งยิ้มแฉ่งจนแก้มปริ น่ารักจังเลยว่ะ 

"มาแล้วเหรอจ๊ะโปรดปราณ หลงรอตั้งนานแน่ะ นึกว่าจะไม่มารับหลงซะแล้ว" 

"จุ๊บ ขอโทษที่มาช้านะครับ ไม่ว่าหลงรักจะอยู่ที่ไหน อยู่กับใคร ต่อให้ไกลเกินกว่าที่พี่จะมองเห็น ห่างเกินกว่าที่พี่จะเอื้อมมือคว้า แต่สัญญาว่านายโปรดปราณ พิพัฒธณปราโมทย์ จะดิ้นรนจะต่อสู้จะไขว่คว้าสุดกำลังที่มี เพื่อครอบครองหัวใจและเกี่ยวรั้งให้หลงรักคนนี้มาอยู่เคียงข้างกัน จนกว่าดวงตะวันดวงนี้จะดับสูญลง ขอบคุณที่น้องเข้ามาเป็นอีกครึ่งของชีวิต และเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของพี่โปรดนะครับหลงรัก" ผมสอดนิ้วตัวเองประสานเกี่ยวรัดนิ้วอีกครึ่งหนึ่งของชีวิตไว้ให้แน่นที่สุด ไม่ว่าเขาจะอึดอัด ไม่ว่าเขาจะเหนื่อยหน่ายแค่ไหน ผมก็จะกักขังหน่วงเหนี่ยวเขาไว้ให้อยู่ภายใต้แสงสุริยา และจะไม่ยอมให้ใครหรือสิ่งใดมาทำให้เราต้องห่างหาย จนมองไม่เห็นกันและกันอีกเด็ดขาด 

"หลงดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของโปรดปราณ จากนี้ไปหลงขอฝากชีวิตไว้ในมือคู่นี้ให้ช่วยดูแลด้วยนะจ๊ะ ขอรบกวนให้โปรดปราณเอ็นดูหลงมากๆ ไม่ต้องรักหลงมากที่สุดก็ได้ แค่อย่าทิ้งขว้างกันอย่าทำร้ายกันก็พอแล้ว โปรดปราณน่ะเคยเป็นโลกทั้งใบของปอรักยังไงตอนนี้ก็ยังคงเป็นแบบนั้น และหลงมั่นใจว่ามันจะเป็นแบบนี้เสมอไป หลงรักพี่โปรดนะครับ" น้ำเสียงที่เอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่นมาพร้อมกับสัมผัสแผ่วเบา เมื่อหลงรักยกฝ่ามือผมไปแนบชิดริมฝีปากที่เคยกดจูบกันมาหลายต่อหลายครั้ง 

คำสารภาพรักที่แสนจะอ่อนโยน แต่ก็แฝงไปด้วยความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวเหมือน ณ.ที่ตรงนี้เมื่อหลายปีก่อน ทำให้ผมยิ่งรู้สึกรักเขาจนไม่สามารถหาคำพูดอื่นใด เพื่อหยิบยกให้เขาเข้าใจในความรู้สึกที่มี นี่สินะที่เรียกว่ามากกว่ารักมันคงรู้สึกแบบนี้นี่เอง ผมกระชับอ้อมกอดของตัวเองให้แน่นขึ้น แล้วฝังหน้าแนบชิดไปกับซอกคอขาวเพื่อสูดดมกลิ่นกายที่คุ้นเคย กลิ่นกายของคนที่ผมพร้อมจะหยุดยั้งทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ที่เขาเพียงคนเดียว คนที่ผมรักมากกว่าชีวิตของตัวเอง คนที่ผมยินดีจะแตกสลายไปพร้อมกับเขาได้ทุกลมหายใจ คนที่ห่างหายไปและวนเวียนกลับมาเคียงข้างกันอีกครั้งหนึ่ง 

"ด้วยชีวิตของผู้ชายคนนี้ ผมพร้อมจะดูแลอีกหนึ่งชีวิตที่อยู่ในอ้อมกอดของผมตอนนี้ พร้อมจะยกทั้งชีวิตและลมหายใจของผมให้เขาเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว จำไว้นะหลงรัก พระอาทิตย์อยู่คู่จักรวาลนี้ยังไง หลงรักก็จะมีพี่เคียงข้างอย่างนั้นเสมอ จะไม่ปล่อยให้หลงรักต้องอ้างว้างอยู่ในจักรวาลนี้อย่างโดดเดี่ยวแน่นอน" ทุกเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาล้วนเป็นประสบการณ์ เป็นเครื่องเตือนสติไม่ให้ผมพลาดพลั้งเหมือนครั้งก่อน 

ขอบคุณทุกความหวาดกลัว ถึงมันจะทำให้คนเราสูญเสียอะไรหลายอย่าง แต่ถ้ารู้จักใช้ความหวาดกลัวให้ถูกที่ถูกทางเพื่อตั้งอยู่ในความไม่ประมาท แทนที่จะสูญเสียเราก็จะรักษาสิ่งสำคัญเอาไว้อย่างมั่นคง ขอบคุณในความขี้ขลาดของผม ที่เป็นบทเรียนชั้นดี ขอบคุณความกล้าจากคนตรงหน้า ที่ส่งมาจนทำให้ผมกล้าที่จะก้าวผ่านความอ่อนแอในครั้งนี้ไปได้ ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ ที่ทำให้เราได้เจอกันและได้ใช้ชีวิตร่วมกันเป็นเจ้าของกันและกัน ขอบคุณโชคชะตาที่ไม่เหนื่อยหน่ายจนละทิ้งเรื่องของเราไว้กลางคัน ขอบคุณปอรักที่รักผม รักจนวินาทีที่เป็นหลงรักเขาก็ยังคงรักผมไม่เปลี่ยนแปลง ขอบคุณหลงรักที่ทำให้ผมตกหลุมรักเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขอบคุณครอบครัวของเราที่ไม่เคยละทิ้งและเป็นแรงพลังให้เรามาถึงวันนี้จนได้ บางครั้งความสวยงามของเส้นทางเดิน มันก็เกิดจากคนที่เดินร่วมทางไปข้างๆกับเรามากกว่า 

"ได้โปรดหลงรักโปรดปราณนะครับหลงรัก" 

"หลงรักหลงรักโปรดปราณอยู่แล้วล่ะจ้ะ จุ๊บ" แสงรำไรของดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลาลับเส้นขอบฟ้าลงไปในวันนี้ มันไม่ได้แปลว่าทุกอย่างจะจบสิ้นลง แต่มันแค่เป็นการลาลับเพียงชั่วครู่ชั่วยามและสุดท้ายเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ดวงตะวันก็จะกลับมาทำหน้าที่ของตัวเองอีกครั้ง เหมือนผมกับหลงรักเราทั้งคู่ก็จะหมุนเวียนกลับมาในเวลาที่เหมาะสมเช่นเดียวกัน แล้วพบกันใหม่ครับ..

โปรดปราณจะรักหลงรักจนกว่าชีวิตจะดับสูญ..

หลงรักP...

ผมค่อยๆย่องจากเตียงหนานุ่มของห้องพักโรงแรมที่ทำงานอยู่ โดยแขกวีไอพีกำลังนอนหลับสบายอกสบายใจอยู่บนที่นอนสีขาว รอบๆห้องก็กระจัดกระจายไปด้วยเสื้อผ้าของเราทั้งคู่ ก็นะเมื่อคืนพี่โปรดแบกผมจากชั้นบนสระว่ายน้ำเข้ามาในห้องได้ ท่านก็ไม่พูดพล่ามทำเพลงอะไรเอาแต่ดึงทึ้งลอกคราบ และจัดหนักจัดเต็มผมเกือบทั้งคืนจนข้าวปลาอาหารไม่ต้องตกถึงท้องกันแล้วล่ะ 

"เฮ้ย จิ๊! พี่โปรดนะพี่โปรด ซาดิสม์รึไงวะเนี่ย ซี้ด แสบชะมัดอะไรจะเยอะขนาดนี้วะ" พอหอบสังขารตัวเองเข้ามาในห้องน้ำ ได้เห็นสภาพร่างกายตัวเองแล้วก็แทบจะลมจับ ลายพร้อยแข่งตุ๊กแกนี่คือนิยามที่ผมคิดออก ทั้งรอยฟันเป็นจ้ำเล็กๆถึงจะไม่ได้เลือดแต่ก็เห็นเป็นรอยฟัน ไหนจะรอยดูดม่วงๆแดงๆเต็มไปหมดตั้งแต่ใต้คางยันน่อง! เฮ้อ เมื่อคืนไอ้ผมก็มัวเคลิ้มไปด้วยแล้วสุดท้ายเป็นไงล่ะ น้องตูดก็แสบ จะฉี่น้องหนอนก็จี๊ดๆ น้องนมนี่ไม่ต้องพูดถึงบวมกว่าตอนพี่มินท้องน้องแฝดอีก ไหนจะลูกๆเป็นแสนเป็นล้านของพี่โปรดที่คาอยู่จนไหลย้อยมาตามขา ผมต้องรีบสวดมนต์แผ่เมตตาให้ลูกทั้งหลายของพี่โปรดทันที เฮ้อ น่าสงสารจังที่วิ่งเข้ามาก็ชนแต่ลำไส้ของพี่หลงจนไม่ได้เกิดกัน แต่ลูกๆต้องทำใจให้ชินนะ เพราะลูกๆของพ่อโปรดคงไม่มีโอกาสได้เกิดในชาตินี้แล้วล่ะ 

หมับ! "จะแอบหนีไปไหนเอ๋อ มาให้นอนกอดก่อนผัวคิดถึง" กำลังสอดขาใส่กางเกงได้ข้างเดียวผมก็ต้องรีบหุบปากที่กำลังร้องด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆถูกพี่โปรดย่องมาอุ้มไปโยนบนเตียง ไม่พอเท่านั้นยังเอาตัวหนักๆมาเกยทับจนต้องหายใจทางปากแทนแล้วนะ! 

"อ๊ะ อื้ออ" ลิ้นร้อนทะลวงเข้ามาเกี่ยวตวัดลิ้นรัดรึงรุกรานลิ้นผมอย่างไม่ลดละ มือใหญ่ก็ลูบไล้ไปทั่วจนขนทุกเส้นของผมลุกชันไปตามแรงอารมณ์ ที่ถูกฝีมือระดับตำนานอย่างท่านโปรดปลุกเร้า 

"อืม จุ๊บ อีกรอบไหวมั้ยขี้ดื้อผัวอยากอีกแล้วว่ะ ดูดิลูกหนอนฟูร้องไห้หาแม่มันแล้วเนี่ย" พอพี่โปรดพูดถึงพี่หนอนปั๊บ มือผมก็คว้าหมับที่คอพี่หนอนปุ๊บ ทำเอาพ่อของพี่หนอนตัวใหญ่ถึงกับซี้ดปากเบาๆเลยแหละ 

"แต่หลงแสบน้องตูดน่ะสิพรุ่งนี้ได้ปะ พักน้องตูดบ้างเดี๋ยวระบมแล้วจะไม่ได้ใช้งานนะ โอเค๊" ปากก็ต่อรองไปส่วนมือนี่ขยำพี่หนอนเล่นจนเพลินเลยแหละ แต่พอเงยหน้าสบตาพ่อของพี่หนอนแล้วอดอมยิ้มเอ็นดูไม่ได้ โถๆ พ่อก็หน้าจ๋อยคอตกลูกก็น้ำตาไหลจนเหนียวมือหมดแล้ว 

"ไม่ต้องมาทำหน้าจ๋อยเป็นพี่ติณฑ์ถูกพี่มินดุเลย งั้นเอางี้หลงโอ๋พี่หนอนให้แทนก็แล้วกัน ถ้าไม่โอเคก็ไม่ทำอะไรซักอย่างนะจ๊ะคุณโปรดคนขี้งอน อื้ออ" ยังไม่ทันพูดจบไอ้พี่หนอนตัวยักษ์ก็ถูกยัดเข้ามาอย่างเต็มปากเต็มคำ และแล้วก็ตามนั้นแหละครับพี่โปรดป้อนวิตามินโปรตีนให้อีกสองรอบของพี่เขา แต่เป็นสองรอบที่ทำเอากรามผมค้างอ่ะบอกเลย! คนอะไรอึดชะมัดเดี๋ยวเก็บข้อมูลไปอวดพี่โยดีกว่า 

"จุ๊บ ขอบคุณครับเมียรัก" ไอ้ผมก็ยังไม่คุ้นชินกับคำว่าผัวเมียจากปากของพี่โปรดหรอก เพราะทุกครั้งที่สรรพนามนี้ได้ถูกเอ่ยถึง ความร้อนมันก็วิ่งมากองอยู่บนหน้าทุกทีไม่รู้จะทำสีหน้าท่าทางยังไงกับคำสองคำนี้ดีแฮะ 

"หึหึ หน้าแดงไปนะเอ๋อ เขินเหรอถ้าไม่อยากแสบตูดก็อย่าเขินบ่อยสิ ยั่วกันนี่หว่าเมีย" 

เพี้ยะ! "ใครยั่วกันเล่า ตัวเองนั่นแหละแก้ผ้าเอาหนอนมาถูอยู่ได้ ยั่วเหรอโปรดปราณเดี๋ยวโดนจับกดซักวันเถอะน่ะจะรู้สึก" รอยแดงห้านิ้วโผล่ทันทีที่ผมฟาดเพี้ยะไปที่อกล่ำๆของคนมือไม้เป็นหนวดปลาหมึก เลื้อยไปเรื่อยจนเหนื่อยจะแกะมือปลาหมึกออกจากตัวเองละ 

"หึหึ หนอนเท่าไอ้แมงหมูแค่นี้ริอาจจะกดผัวเหรอครับเมียรัก มึงนี่น้าไม่เจียมตัวจริงๆ ทำเป็นรึไงได้ข่าวว่ายังไม่เคยเปิดซิงหนอนชาเขียวนะเอ๋อ อูยย ซี้ด เจ็บๆยอมแล้วครับที่รักพี่โปรดยอมแล้ว ปล่อยคอลูกชายของเมียรักเถอะนะ เดี๋ยวมันหักขึ้นมาเมียรักจะไม่มีอะไรเล่นนะเว้ย" ผมรีบคลายมือที่กำรอบไอ้หนอนตัวใหญ่เมื่อนึกตามคำที่ตัวพ่ออ้างถึง นั่นดิเดี๋ยวสึกหรอขึ้นมาเสียของหมด ไม่ได้สิพี่หนอนตัวนี้น่ะลูกรักของผมเชียวนะ 

"จิ๊! ปากไม่ดีก่อนทำไมล่ะ มาหาว่าน้องหนอนของหลงเล็ก ไม่เล็กซะหน่อยของตัวเองมันใหญ่เว่อร์ไปต่างหากล่ะ ขี้เกียจคุยด้วยละวันนี้ไม่ได้ไปทำงานเลยเนี่ยเห็นมั้ย ต้องโดนหัวหน้าดุแหงๆข้าวเช้าก็ยังไม่ได้กิน หิวแล้วนะไปหาอะไรกินกันเถอะเนอะ หลวงตาไม่ให้หลงอดข้าวมันจะปวดท้องถ้าหลวงตารู้ต้องโดนดุแน่ๆ" แขนแข็งแรงยังคงกอดรัดผมอยู่แบบนั้น ร่างกายใหญ่โตก็ยังคงแนบเนื้อกันอยู่แบบนี้ ความร้อนของร่างกายพี่โปรดทำให้หัวใจของผมเต้นไปตามจังหวะที่มันควรจะเป็น ไม่เร็วจนเหนื่อยใจแต่ก็ไม่ช้าจนน่าใจหายเหมือนกัน 

"ใครมาดุเมียกูสิ พ่อจะถวายเบอร์สี่สิบสี่ให้ เดี๋ยวไปลาออกเลยนะผัวเมียมันต้องอยู่ด้วยกันรู้ปะ" 

"รู้ ถึงรอให้มารับอยู่นี่ไงเล่า" พี่โปรดงับคอดูดดึงเนื้อผมอีกครั้งจนมีเสียงจ๊วบดังขึ้นเบาๆ ก่อนจะอุ้มกระเตงผมไปอาบน้ำด้วยกันอีกรอบ ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ฟองครีมอาบน้ำให้ เช็ดตัวให้ บีบยาสีฟัน ให้ทาแป้งให้ หาเสื้อผ้าของตัวเองมาใส่ให้เหมือนครั้งที่เรามาฉลองวันเกิดผมที่นี่เมื่อปีที่แล้ว ผมมองตามทุกการกระทำของเขา มันอุ่นเข้าไปถึงใจกับทุกความใส่ใจที่พี่โปรดมีให้ ตั้งแต่ครั้งปอรักในตอนที่ปอรักไม่สบาย ผู้ชายตัวใหญ่ๆมือไม้หนักท่าทางเงอะงะเพราะไม่เคยดูแลใคร แต่เขาก็ดูแลปอรักในแบบของเขาอย่างสุดความสามารถ พอนึกไปถึงตอนนั้นนั่นก็ทำให้ผมเอื้อมมือไปโอบกอด และซุกหน้าอยู่กับแผ่นหลังกว้างใหญ่ของคนที่กำลังค้นเสื้อผ้ามาใส่ให้ตัวเองบ้าง

"พี่โปรดเค้ารักพี่โปรดมากนะ เชื่อมั้ยเค้าไม่เคยคิดว่าจะมีวันได้ครอบครองพระอาทิตย์ดวงนี้ เพราะพระอาทิตย์อยู่สูงเกินไปร้อนแรงเกินไปและยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เค้าจะเอื้อมไปคว้า แต่เค้าก็ยังรักยังเฝ้ารอขอแค่สักนาทีเดียวก็ได้ รอพระอาทิตย์จะหันมามองสิ่งมีชีวิตที่มีแค่ความธรรมดาแบบเค้า จนถึงตอนนี้เค้าได้รับความสนใจ ได้รับความสำคัญจากความยิ่งใหญ่ของพระอาทิตย์บ้างแล้วใช่มั้ย เค้าเป็นคนนั้นคนที่ใช่ คนที่พี่โปรดรู้สึกด้วยจริงๆใช่มั้ย" 

ผมไม่ได้เมินเฉยต่อความมั่นคงของเรา ผมไม่ได้ละเลยต่อความหนักแน่นของเรา แต่ผมก็แค่อยากย้ำกับตัวเองว่าตั้งแต่นายปอรัก สุรดิษ เด็กนักเรียนชายม.ห้าธรรมดาคนหนึ่งที่หลงรักคนที่ไม่ควรจะรัก ปักใจคนที่เป็นได้แค่ความฝัน แต่แล้วเหตุการณ์หลากหลายเรื่องราวได้ผ่านพ้น จนเมื่อวันเวลาผ่านไปเกือบแปดปีต่อมา ผมก็ได้ครอบครองคนที่เคยวิงวอนเพื่อขอแค่ได้รักเขาก็พอแล้ว ตอนนี้ผมสามารถกอดเขาเท่าที่ใจอยากจะกอด บอกรักเขาเท่าที่ความรู้สึกอยากจะบอกรักได้แล้วสินะ 

"สัญญาว่าจะไม่ไปไหน สัญญาว่าจะมีเพียงคนเดียวที่เป็นเจ้าของชีวิตของพี่ สัญญาว่าคนนั้นจะเป็นนายหลงรักเป็นไอ้เอ๋อของพี่คนนี้แค่คนเดียว สัญญาว่าจะไม่มีวันทำให้หลงรักต้องเจ็บปวด จนหลงลืมความรักของเราอีกครับ" พี่โปรดหันกลับมาโอบกอดผมไว้ทั้งตัว คำสัญญาหนักแน่นถูกเอ่ยขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ผมเอนกายฝากร่างไว้ภายใต้ร่างกายที่แข็งแรง ชีวิตที่แข็งแกร่งของคนที่เรียกผมว่าอีกครึ่งหนึ่งของชีวิตเขา เสียงหัวใจของเรามันเต้นไปพร้อมกัน เหมือนที่ชีวิตของเราจะก้าวเดินไปข้างหน้าโดยมีมืออีกคู่จับสอดประสานกันไว้ให้มั่น ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ผมมั่นใจว่าเราจะจับมือฝ่าฟันไปด้วยกันจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิตเราทั้งคู่ ผมเชื่อแบบนั้น

"นี่ห้องพักของพนักงานเหรอ แล้วเอ๋อนอนคนเดียวรึเปล่า ตอบตามความจริงห้ามโกหกล่ะ"

"นอนคนเดียวสิไม่โกหกหรอก หลวงตาไม่ให้โกหกมันบาป" หลังจากไปเขียนใบลาออกโดยมีผู้คุมเดินกอดคอผมแสดงความเป็นเจ้าของทุกฝีก้าวเสร็จ ผมก็พาพี่โปรดมาเก็บข้าวของที่ห้องพักตามคำสั่งท่านโปรดเขาล่ะ มาถึงห้องท่านก็เอ่ยถามทันทีสายตากวาดมองรอบห้องแคบที่มีไว้สำหรับพนักงานโรงแรมโดยเฉพาะ ลุงสันต์เป็นคนฝากผมทำงานที่นี่ ลุงจะหาห้องให้อยู่ใหม่แต่ผมร้องขอที่จะอยู่ที่นี่เอง ทำไมต้องไปอยู่ที่อื่นล่ะในเมื่อที่นี่มันพักฟรีเสียแค่ค่าน้ำค่าไฟเท่านั้น ค่ารถก็ไม่ต้องเสียเพราะเดินไปไม่เกินร้อยเมตรก็ถึงโรงแรมละ

"เดี๋ยวช่วยเก็บ" พี่โปรดกุลีกุจอช่วยเอ่อ..รวบเสื้อผ้าจากในตู้มาม้วนยัดใส่กระเป๋าให้อย่างไม่พิถีพิถันอะไรทั้งนั้น ก็นะจะเอาอะไรกับท่านชายโปรดปราณเขาล่ะ ทำได้แค่นี้ก็ถือว่าผมมีบุญหนักศักดิ์ใหญ่แล้ว ผมเองก็รีบคว้าถุงกระดาษใบใหญ่ที่มีรองเท้าคู่สำคัญอยู่ไว้ในอ้อมกอดอย่างหวงแหน โดยไม่สนใจสายตาคำถามที่พยักพเยิดมายังของในอ้อมอกของตัวเอง กว่าจะเก็บของมาไว้ในรถจนเสร็จก็ห้าโมงกว่าแล้ว ทำเอาท่านโปรดเหงื่อไหลไคลย้อยไปหมด จนต้องลากแขนผมกลับขึ้นมาอาบน้ำแทรกโปรแกรมไปกินข้าวก่อนซะงั้น

"พี่โปรดไปอาบก่อนเลยเดี๋ยวหลงเตรียมเสื้อผ้าให้ เร็วๆด้วยล่ะหิวแล้ว" ไม่ต้องเอ่ยซ้ำรอบสอง ท่านเขาก็รีบแก้ผ้าแล้วพุ่งตัวเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ผมเองก็รีบเตรียมเสื้อผ้าให้พร้อมกับวางโน้ตแผ่นขนาดเอสี่ไว้บนเสื้อผ้าพี่โปรด แผ่นเล็กไม่ได้หรอกครับเดี๋ยวท่านเขาไม่เห็นแล้วจะเรื่องยาวอีก ก่อนจะรีบคว้ารองเท้าในถุงกระดาษแล้วออกจากห้องเดินไปทางด้านหลัง เพื่อมุ่งสู่ชายหาดส่วนตัวของโรงแรม มายังท้องทะเลในความทรงจำเมื่อวันเกิดปีก่อน เฮ้อ ความทรงจำเรื่องความหื่นท่านโปรดเขาน่ะครับ 

เสียงคลื่นซัดสาด กลิ่นอายความเค็มของทะเล สายลมบางเบาพัดพาความเงียบสงบกลับมาเยือนอีกครั้ง ผมเลือกจะมีชีวิตเป็นนายหลงรัก เตชะนันท์ แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็จะไม่ละทิ้งบางสิ่งบางอย่างของความเป็นนายปอรัก สุรดิษ อย่างเด็ดขาด เพราะทั้งสองช่วงเวลานี้ต่างก็มีเรื่องราว มีผู้คน มีความรัก มีความน่าประทับใจ แตกต่างกันออกไป ผมขอเลือกจะเก็บทุกความรู้สึกดีๆในชีวิตของปอรักเอาไว้ แล้วลบเลือนเรื่องเลวร้ายที่ปอรักต้องเจอทั้งหมด และนำเรื่องดีๆที่หลงรักได้พบปะมาแทนที่ เพื่อเติมช่องว่างนั้นให้มันเต็มจนไม่มีพลังงานด้านลบใดๆแทรกซึมเข้ามาได้ 

"เอ๋อ จะลงมาทำไมไม่รอก่อนเนี่ยขี้ดื้อ" 

"พี่โปรดไม่ต้องเดินมาอยู่ตรงนั้นแหละ แล้วหลงจะเดินไปหาเองนะจ๊ะ" ผมหันตามเสียงตะโกนเรียกจากด้านหลัง พี่โปรดจ้องมองมา ตาคู่คมไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วหยุดนิ่งมองรองเท้าเบอร์ใหญ่กว่าเท้าผมหลายไซส์ น้ำใสเริ่มคลอหน่วยตาคมก่อนจะไหลออกมาจากทั้งสองตา จนผมเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าก็ยังไม่มีวี่แววว่าน้ำใสนั้นจะหยุดไหลสักที 

"ครั้งหนึ่งมีคนใส่รองเท้าคู่นี้ให้หลง เจ้าของรองเท้าเขาบอกว่า ขอให้เท้าเล็กๆนี้เดินไปพบแต่สิ่งที่ดีงาม ตอนนี้หลงใส่รองเท้าคู่นี้เดินมาหาสิ่งที่ดีงามในชีวิตแล้วนะจ๊ะพี่โปรด" 

"อืมรองเท้าใหญ่ไปหน่อย เดี๋ยวพี่ผูกเชือกให้แน่นๆ จะได้ไม่หลุด" พี่โปรดคุกเข่าร้อยเชือกรองเท้าผ้าใบคู่ใหญ่ที่ผมใส่อยู่มัดให้แน่นขึ้น ผมรักผู้ชายคนนี้เขาเองก็รักผมไม่น้อยไปกว่าที่ผมรู้สึกกับเขา และผมยังคงศรัทธาในความรักของเราสองคนเสมอ

"คิดถึงขอกอดหน่อยเดี๋ยวร้องเพลงให้ฟัง ไม่เคยร้องให้ใครเลยนะเก็บเอาไว้ร้องให้อีกครึ่งของชีวิตฟังนี่แหละ" 

เธอเป็นมากกว่ารัก เพราะเธอนั้นคือครึ่งชีวิต ฉันใช้เวลาทั้งชีวิต เพื่อตามหาและรอคอยเธอมาแสนนาน และสุดท้ายก็เจอ ว่าเธอคือทุกอย่างที่เติมเต็มหัวใจ จากนี้ทุกลมหายใจฉันคือเธอ

ไข่แดงตกทะเลไปครึ่งใบแล้ว เสียงทุ้มร้องเพลงให้ฟังอย่างอ่อนหวาน อ้อมแขนอุ่นสวมกอดด้านหลังผมอย่างอ่อนโยน ยิ่งได้ฟังคำบอกรักแผ่วเบากระซิบอยู่ข้างหู ยิ่งทำให้หัวใจของผมสงบลงเบาลงแต่กลับมีรอยยิ้มกว้างมากขึ้น ขอบคุณความทุกข์ที่ทำให้ผมสามารถได้เรียนรู้สิ่งต่างๆในชีวิต ทั้งเรื่องดีและเรื่องร้าย เพื่อให้ผมได้ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างมีคุณค่า มีประโยชน์ และมีความสุขมากที่สุด 

จ๊อกก "พี่โปรดเราเลิกทำมิวสิคแล้วไปหาข้าวกินกันเถอะ พุงหลงร้องจ๊อกๆแล้ว ถ้าพี่โปรดยังไม่พาไปกินข้าวหลงจะโทรฟ้องหลวงตา แล้วพี่โปรดจะได้เจอพี่หวายแน่นอนเนอะ" 

"เอ๋อเอ๊ย ไอ้เมียขี้ดื้อ!" ผมมองรอยยิ้มกว้างของพี่โปรดตาปรอย คนอะไรยิ้มแล้วหล่อชะมัดสามีใครวะเนี่ย

"หึหึ น้ำลายไหลน่ะเอ๋อ" พี่โปรดหัวเราะเบาๆยิ่งหัวเราะยิ่งน่ากินว่ะ พี่พุงอดทนไว้ก่อนนะขอหลงกินพี่โปรดให้อิ่มก่อน พี่พุงค่อยกินข้าวให้อิ่มท้องเนอะ แล้วหลงจะมากระซิบให้ฟังในภาคสองว่าพี่โปรดอร่อยแค่ไหน จากนี้ไปหลงคงไม่ต้องเป็นหลงลืมรักอีกต่อไปแล้ว เพราะความรักของหลงจะเป็นความงดงามที่อยู่ในความทรงจำตลอดไป ขอบคุณที่เอ็นดูหลงกับคุณโปรดมาตลอดจ้ะ ไปแล้วนะจ๊ะสวัสดีจ้ะ

หลงรักจะรักพี่โปรดจนกว่าลมหายใจสุดท้าย..


​***หากรู้สึกท้ออยากยอมแพ้ จงอย่าลืมเหตุผลที่คุณได้เริ่มต้น

เดินทางมาด้วยกันยาวนานมากตั้งแต่วันที่11พค60 จนปิดเรื่องในวันที่7พย.60 ขอบคุณสำหรับความรักความเอ็นดูนุ้งหลงคุณโปรดจากทุกๆท่าน ขอบคุณที่คอยเป็นกำลังใจให้กันและกันมาเสมอ ขอบคุณที่ไม่เคยทิ้งกันไปไม่ว่าจะเกิดปัญหาอะไรก็ตาม ขอบคุฯหลายๆท่านที่ขยันช่วยฟางทวนคำผิดอันนี่อยากเอาขนมไปให้ถึงบ้านคุ้นเคยกันหลายท่านเลย ขอบคุณสำหรับ10,458ของการเสียเวลามากดไลค์ให้นุ้งหลง ขอบคุณสำหรับ14,568คอมเม้นที่เข้ามาร่วมพูดคุยกัน ขอบคุณสำหรับ2,489,951​ที่แวะเข้ามาเยี่ยมบ้านแมงปอ ขอบคุณดาว72,400ดวงที่มอบให้กัน ขอบคุณ2,543ท่านในเพจ ฟาง นิยายวาย36 ขอบคุณ1,989ในเว็บที่ติดตามฟาง 

พวกคุณคือกำลังใจที่ทำให้ฟางเดินมาถึงจุดนี้ ยังคงยืนยันว่าฟางไม่ใช่นักเขียน แต่ฟางเป็นแค่คนขายฝันตัวเล็กๆสูงแค่148ซ.คนนึงที่ชอบจะเล่าความฝันแบ่งปันให้ท่านอื่นๆมาร่วมซึมซับเรื่องราวนั้นนี้ไปด้วยกัน รับปากว่าทุกๆคำแนะนำฟางจะนำมันไปปรับปรุงให้ฝันของฟางที่ถ่ายทอดให้ท่านมันสมบูรณ์ที่สุด ใดๆก็ตามที่เราเคยมีข้อถกเถียงไม่เข้าใจไม่พอใจซึ่งกันและกันฟางต้องขออภัยมา ณ.ที่นี้ด้วยนะคะ และเราจะเจอกับ หลงลืมรักซีซั่น2ในปลายปีหน้าค่ะ

เรื่องต่อไปที่จะจ่อรออยู่คือ ดิวโย เรื่อง"แค่ตัวสำรอง" ชื่อนี้ได้รับประทานมาจากคุณยุ้ย คนอ่านของฟางแปะไว้ในเม้น ขอบคุณมากๆค่ะ เราจะออกเริ่มต้นเดินทางเรื่อง"แค่ตัวสำรอง"ในวันที่16 พย.นะคะ ระหว่างนี้ฟางขอแพ็คหนังสือ "ก็แค่ตัวแทน" ส่งก่อนเน้อจ้าว ตอนพิเศษทั้ง6ตอนแต่งหมดแล้วเหลือแต่เรื่องสั้นเล่มเล็กคุณอรรคจ้าว

 หนังสือหลงลืมรักและพวงกุญแจ สแตนดี้ยังสามารถสั่งได้ที่เพจ ฟาง นิยายวาย36 จนถึงวันที่5ธค. นะคะ ความเคลื่อนไหวในเพจจะคงยังมีให้เห็นทุกวัน ไม่ว่าจะเรื่องขำขัน นอกรอบ ควันหลง ฟางจะขยันมาหยอดให้อ่านเน้อจ้าวจะได้ไม่ลืมหลงรัก พี่ๆอย่าลืมหลงรักนะแล้วพบกันใหม่นะจ๊ะ สวัสดีจ้ะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น