ถั่วพูลู่ลม-PisAhn
facebook-icon

ภาคต่อของเรื่องนี้ ไฟรัก(แพ้ใจ❤ ภาค2)

ชื่อตอน : Ep 32. คุณแม่

คำค้น : แพ้ใจ รัก โรแมนติก ถั่วพูลู่ลม ญาดามณี

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2560 18:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep 32. คุณแม่
แบบอักษร

แพ้ใจ❤

Ep 32.


แม่พี่ฟิว:นั่งที่พื้น คิดว่าฉันจะปลื้มงั้นสิ

ฉันควรจะตอบความจริงไปเลยดีกว่า ฉันไม่อยากสตอ

ดรีม:ค่ะ ก็คุณไม่ได้เชิญให้หนูนั่งบนโซฟา หนูก็เลยนั่งที่พื้นแทนค่ะ เผื่อจะถูกใจคุณ

แม่พี่ฟิว:ดี ฉันชอบคนพูดตรงๆ ชื่อดรีมละสิ

ดรีม:ค่ะ

แม่พี่ฟิว:เห็นว่าเป็นคนชอบลูกชายฉันก่อน

ดรีม:ค่ะ ดรีมแอบชอบพี่ฟิว ตั้งแต่ดรีมเข้าปีหนึ่ง

แม่พี่ฟิว:แล้วลูกชายฉันล่ะ

ดรีม:ดรีมไม่รู้ค่ะ รู้แค่ว่าตอนนี้พี่ฟิวรักดรีม

แม่พี่ฟิว:ลูกฉันบอก?

ดรีม:ค่ะ พี่ฟิวบอกหนู

แม่พี่ฟิว:แล้วเธอล่ะ

ดรีม:หนูรักพี่ฟิวค่ะ

แม่พี่ฟิว:รักเงินล่ะสิ

ดรีม:ไม่ใช่นะคะ ตอนแรกที่หนูแอบรักพี่ฟิว หนูไม่รู้ว่าพี่ฟิวเป็นมาเฟียแถมยังรวยมากด้วย แต่พอมารู้ความจริง พี่ฟิวเคยถามหนูว่าหนูโกรธไหมที่เขาไม่ได้บอกว่าครอบครัวเขาเป็นมาเฟีย หนูไม่โกรธค่ะ เพราะหนูคิดว่าพี่ฟิวคงจะมีเหตุผลที่ไม่สามารถบอกใครได้ แล้วหนูก็ยิ่งรักพี่ฟิวมากขึ้น ไม่ใช่เพราะเงินทอง แต่เป็นเพราะพี่ฟิวคอยปกป้องหนู เอาใจใส่หนู คอยเป็นห่วงหนูตลอดเวลา หนูขอโอกาสรักพี่ฟิวได้ไหมค่ะ ต่อให้พี่ฟิวไม่รวยหนูก็ยังรักพี่ฟิวค่ะ ได้ไหมค่ะคุณน้า

 ฉันพูดไปก็น้ำตาคลอไป ฉันไม่ได้รักพี่ฟิวเพราะเงิน แต่ในเมื่อเขารวยจะให้ฉันทำยังไงล่ะ เลิกรักพี่ฟิวหรอ ฉันทำไม่ได้หรอก แค่คิดก็เจ็บปวดหัวใจไปหมดแล้ว

 แม่พี่ฟิว:ขึ้นมานั่งข้างๆฉันนี่

ฉันยอมรับว่าตกใจ แต่ฉันก็ยอมลุกขึ้นเดินไปนั่งข้างๆแม่พี่ฟิว แต่ที่ฉันตกใจยิ่งกว่าคือแม่พี่ฟิวกอดฉัน ลูบผมฉัน ฉันวางมือไม่ถูกเลย ฉันก็เลยสวมกอดท่าน เหมือนฉันได้รับความอบอุ่นจากแม่ฉันเลย ฉันคิดถึงแม่ ฉันเลยปล่อยโฮออกมา

ดรีม:ฮือ

แม่พี่ฟิว:หนูดรีม ไม่ต้องร้องนะลูก แม่แค่แกล้งแหย่หนูเล่นเท่านั้นลูก

จริงหรอ ก็ต้องจริงสิเพราะท่านกอดฉันแน่นเลย แถมยังปลอบฉันอีก ฉันเลยกอดท่านแน่นขึ้น

ดรีม:ฮึก ค่ะ หนูขอโทษนะคะ ที่หนูพูดไม่ดี ตอนที่คุณน้าโทรมา หนูแค่ไม่อยากให้ผู้หญิงคนไหนมาแย่งพี่ฟิวไป

แม่พี่ฟิว:เรียกแม่ว่าแม่สิลูก

ดรีม:ค่ะคุณแม่ ฮือ

ฉันยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ฉันดีใจที่ท่านยอมให้ฉันเรียกท่านว่าแม่

แม่พี่ฟิว:อย่าร้องสิลูก แม่ไม่โกรธหนูหรอก แม่อยากเจอหนูมากๆเลยนะ แต่ตาฟิวก็ไม่ยอมพาหนูมาหาแม่สักที

ดรีม:จริงหรอค่ะ ฮึก

แม่พี่ฟิว:จริงสิลูก พอแม่รู้ว่าหนูเป็นแฟนกับตาฟิวแม่ยิ่งดีใจมากเลย

ดรีม:รู้ว่าเป็นหนูหรอค่ะ

ฉันคลายอ้อมกอด แล้วมองหน้าท่าน

แม่พี่ฟิว:ใช่จ๊ะ ฟ้าเล่าเรื่องของหนูให้แม่ฟังเยอะเลย แล้วก็เรื่องพ่อกับแม่หนู หนูอย่าคิดมากนะ

ดรีม:ค่ะ คุณแม่ หนูขอกอดคุณแม่นานๆได้ไหมคะ

แม่พี่ฟิว:ได้สิลูก

ฉันกอดท่านแน่น ท่านก็กอดฉันแน่นเหมือนกัน ท่านหอมแก้มฉัน ฉันก็หอมแก้มท่าน

ดรีม:หนูร้องไห้เพราะว่าหนูคิดถึงคุณแม่ค่ะ ท่านเคยกอดหนูทุกวัน พอไม่มีท่านหนูก็ไม่มีใครกอด พอคุณแม่มา กอดหนู หนูก็เลยอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกค่ะ

แม่พี่ฟิว:ถ้าอย่างงั้นหนูก็มาหาแม่บ่อยๆนะลูก

ดรีม:ค่ะ คุณแม่

แม่พี่ฟิว:แม่ว่าเราไปทานข้าวกันดีกว่า ป่านนี้ตาฟิวเป็นห่วงหนูแย่แล้ว คงคิดว่าแม่จะรังแกหนูแน่เลยลูก

ดรีม:ค่ะ


ผมนั่งรอดรีมกับแม่อยู่ในห้องรับรองแขก ไม่รู้ว่าแม่จะแกล้งอะไรดรีม หายเข้าไปในห้องทำงานกันนานมาก ผมไม่น่าปล่อยให้ดรีมไปกับแม่ผมสองคนเลย แม่ผมนะแสบจะตาย บทจะดีก็ดี บทจะร้ายก็ร้าย

แล้วความกังวลของผมก็หมดไปพอเห็นแม่กับดรีมเดินมา ผมมองเห็นคราบน้ำตาบนใบหน้าดรีม แล้วความกังวลผมก็กลับมาอีก

ฟิว:แม่ แม่ทำอะไรดรีม

ผมรีบเดินไปกอดดรีมแน่น

ดรีม:พี่ฟิวดรีมหายใจไม่ออก

ผมคลายอ้อมกอด แล้วมองหน้าดรีมสลับกับหน้าแม่ผม

แม่:แม่พูดผิดที่ไหนล่ะหนูดรีม

ดรีม:จริงค่ะ คุณแม่ พี่ฟิวคุณแม่ไม่ได้ทำอะไรดรีมหรอก

ฟิว:แต่ดรีมร้องไห้ แม่แกล้งแรงไปเปล่า

ดรีม:พี่ฟิวรู้หรอ

ฟิว:รู้ดิ ก็แม่พี่อยากเจอดรีมจะตาย แม่เขาอยากรับขวัญว่าที่ลูกสะใภ้

ดรีม:แล้วพี่ก็ไม่ยอมบอกดรีมก่อน ดรีมก็กลัวแทบแย่

แม่:แม่ขอตาฟิวไว้เองแหละ

ฟิว:ว่าแต่แม่พี่ทำอะไรดรีม

ดรีม:คุณแม่กอดดรีม ดรีมก็เลยคิดถึงคุณแม่ของดรีม ดรีมก็เลยร้อง

ฟิว:เฮ่อ โล่งใจ

แม่:เห็นแม่เป็นคนยังไงห๊ะ

แม่ผมเริ่มเข้าโหมดโหดอีกล่ะ เกิดมาเป็นลูกหลานคนบ้านนี้นี่ช่างน่าหนักใจ

ฟิว:ก็แม่มีหลายโหมดนี่ครับ

แม่:อยากเจอโหมดโหดมั้ยล่ะ

ฟิว:ไม่ดีกว่าครับ ผมว่าเราไปกินข้าวกันดีกว่า

ดรีม:ดีค่ะ ดรีมหิวมากเลย ตอนกลางวันก็ไม่ได้กิน

แม่:ทำไมล่ะลูก ตาฟิวไม่ให้หนูกินหรอ

ดรีม:เอ่อ

ฟิว:ลูกสะใภ้แม่นั่นแหละครับ ไม่ยอมกินเอง ชวนผม..

ดรีมยกมือมาปิดปากผมไว้ ผมจับมือดรีมออก

ฟิว:มาปิดปากพี่ทำไม

ดรีม:พี่จะพูดอะไรเล่า อย่าพูดนะ

ดรีมพูดกับผมเบาๆ คิดว่าแม่ผมไม่รู้หรอ รู้ทุกเรื่องเลยต่างหาก

แม่:แม่รู้จ๊ะ ไม่ต้องอายหรอก แม่เข้าใจ แต่หนูต้องเรียนให้จบก่อนนะค่อยปล่อยให้มีน้อง อย่าไปเชื่อตาฟิวมันมาก ถึงแม่จะอยากอุ้มหลานแต่แม่ก็ไม่อยากให้หนูเสียการเรียนและถูกมองว่าเป็นเด็กไม่ดี ไปทานข้าวกันดีกว่า

ผมมองหน้าดรีมที่ยืนทำหน้าไม่ถูกอยู่ข้างๆผม อึ้งกับแม่ผมเลยสิ

ดรีม:เอ่อค่ะ คุณแม่

ผมจับมือดรีมเดินตามแม่เข้าไปในห้องอาหาร เราสามคนกินข้าวกันเสร็จ ก็ไปนั่งคุยกันในห้องนั่งเล่นต่อ จนถึงสี่ทุ่มผมก็ขอตัวกลับ

ดรีม:หนูกลับก่อนนะคะ

แม่:จ๊ะ ไว้วันหลังหนูมาหาแม่อีกนะ

ดรีม:ค่ะคุณแม่

ฟิว:ผมไปก่อนนะ วันไหนที่เราสองคนไม่มีเรียนผมจะพาดรีมมานอนค้างกับแม่

แม่:ดีมาก ไปได้แล้ว

ฟิว:ไล่เลยนะ

แม่:เดี๋ยวโบก

ดรีม:ฮ่าๆ หนูกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ

ฟิว:ดีครับ

ผมกลับดรีมไหว้ลาแม่ผม แล้วก็ขึ้นรถกลับมาที่คอนโดฯต่อ ตอนนี้ดรีมหลับไปแล้วครับ ผมไม่อยากปลุก ก็เลยอุ้มดรีมขึ้นมาบนห้อง ผมพาดรีมไปส่งที่ห้องนอนของดรีม แล้วผมก็ถือโอกาสนอนกอดดรีมจนผมหลับตามดรีมไป


คุณแม่มาเฟียแค่แกล้งว่าที่ลูกสะใภ้เฉยๆค่ะ ออกจะปลื้มขนาดนี้ พี่ฟิวหนีไปมีกิ๊กไม่ได้แน่นอน ไม่งั้นได้ถูกแม่โบกแน่ คริคริ

ความคิดเห็น