กนกรส มาศอุไร กัมพู

ขอขอบคุณทุกๆแรงสนับสนุนนะคะ ติชมกันเข้ามาได้ตลอด ไรท์ขอน้อมรับเพื่อเอามาปรับปรุงผลงานต่อๆไปนะคะ...

EP4/1 : ซาตานตัวร้าย (พระนางเจอกัน)

ชื่อตอน : EP4/1 : ซาตานตัวร้าย (พระนางเจอกัน)

คำค้น : ฉัตร ตาลหวาน กักขัง ใจร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2560 18:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP4/1 : ซาตานตัวร้าย (พระนางเจอกัน)
แบบอักษร


ตาลหวานนั่งกอดอกพร้อมเมินสายตาคมโตของเธอมองผ่านกระจกใส่ เธอต้องการให้ความสนใจทิวทัศน์ริมฝั่งถนนมากกว่าสารถีด้านข้าง เมื่อตอนนี้เธอรู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศภายในรถเหลือใจ ถ้าหากเขาไม่เต็มใจจะมารับเธอไปส่งยังจุดหมาย เพียงแค่ส่งที่อยู่ผ่านมายังบริษัทของเธอ แค่นั้นเธอเองสามารถไปยังไร่ขวัญตาได้ด้วยตนเองอย่างสบาย คงไม่ต้องฝืนใจใครให้มารับคนที่เขาเฉพาะเจาะจงอยากได้ตัวไปช่วยงานที่ไร่ด้วยแบบนี้

ตาลหวานเม้มกลีบปากบางของตนแน่น ยามเมื่อนึกถึงคำสั่งไม่ยุติธรรมสำหรับตัวเธอเลยสักนิด

 “อุ้ย!!!” ตาลหวานเผลอส่งเสียงอุทาน นัยน์ตาหวานตวัดมองใบหน้าคมเข้ม ส่วนลึกนั้นแอบไม่พอใจกับความกระด้างหยาบ

“รถเป็นอะไรหรือคะ” เธอถามพร้อมมองหน้าเขาเพราะนึกสงสัย อยู่ดีๆเขาก็จอดรถลงข้างทางอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จะบอกกล่าวกันสักคำก็ไม่มี

 หรือว่าน้ำมันจะหมด เธอจึงเลื่อนสายตามองต่ำลงที่เข้มไมล์หน้ารถ ขีดสีเหลืองก็ไม่ได้ตกลงมาเสียหน่อย เอ...หรือว่ารถจะเสีย

“รถเสียหรือคะ” พอเอ่ยถามเขาครั้งนี้ร่างน้อยมีอันสะดุ้งโหย่งให้กับแววตาเขียวปั๊ดของเขา ไม่ใช่เธอจะนึกพิศวาสอะไรเขาเสียหน่อย ทำไมต้องส่งสายตาเคืองขุ่นเหมือนคนเป็นศัตรูกันมาสักร้อยปีแบบนั้นด้วยเล่า

พอส่งเสียงถามเขาแล้วเธอก็ต้องมานั่งระงับอารมณ์กรุ่นโกรธของตน แน่นอนเขายังคงเก็บปากเก็บคำเหมือนกลัวดอกพิกุลจะล่วงอีกตามเคย เพราะแทนที่เขาจะมีมารยาทหันมาตอบคำถามเธอบ้าง เขากลับกระแทกมือลงกับบานประตูรถ ก่อนจะผลักมันออกด้วยอารมณ์หงุดหงิดเต็มที่

ตาลหวานรีบเปิดประตูรถเดินตามร่างใหญ่ลงไปบ้าง เธอยืนเก้ๆกังๆชำเลืองมองร่างสูงใหญ่ พิจารณาดูจากตรงนี้ ร่างกายของชายหนุ่มผู้นี้ดูบึกบึนน่าเกรงขาม ให้ความรู้สึกแตกต่างจากร่างกายเอกราชแฟนหนุ่มของเธออย่างเห็นได้ชัด เอกราชสูงก็จริงแต่ดูบอบบางกว่าผู้ชายหน้าดุคนนี้ คงเพราะสายอาชีพงานที่แตกต่างกันด้วยละมั้ง นายคนนี้คงทำงานกลางแจ้งอยู่ในไร่ในสวน ลำแขนเขาถึงได้ดูล้ำแข้งแรง  

ตาลหวานทอดสายตามองร่างกำยำจนเพลิน เธอเห็นเขาเปิดฝากระโปรงรถขึ้น ยิ่งส่งให้เธอเห็นเอวสอบกับลำขาแข็งแรงนั้นดูเซ็กซี่ขึ้นอย่างประหลาด หญิงสาวแอบกลืนน้ำลายลงคอ โหนกแก้มดันรู้สึกผ่าวร้อน จนต้องปรามตัวเองเสียงข่ม ให้เลิกสนใจผู้ชายหน้าดุเสียที แต่พอเขาโน้มร่างสูงใหญ่ยักษ์จับสายระโยงรยางค์อะไรก็ไม่รู้ สายตาที่เบือนหลบกับช้อนไปมองอีกครั้ง

 เขาจับสายไฟอะไรไม่รู้อยู่สักพักก่อนกระชากฝากระโปรงลงปิด เดินวกกลับขึ้นมานั่งในรถด้วยท่าทางคล่องแคล้ว ตาลหวานกำลังจะเปิดประตูรถขึ้นมานั่งตามเขา แต่ทว่าเขากลับกระชากรถออกไปจนร่างบางเสียหลัก เซล้มลงกับพื้นดินแข็งๆข้างทาง

“ว้าย!”  ร่างอรชรกลิ้งหล่นหลุนๆลงสู่ทางราดข้างถนน ฉัตรแตะเบรกรถดังเอี๊ยด ส่งสายตาจอมวายร้ายมองผ่านทางด้านกระจกข้างด้วยความสาแก่ใจ

นึกสมน้ำหน้าผู้หญิงของไอ้หน้าตัวเมียยิ่งนัก พูดมากน่ารำคาญยังไม่พอ ยังทำตัวสาระแนไม่เข้าท่า เสร่อเดินตามเขาลงไป ทั้งที่ก็รู้ตัวเองช่วยเหลืออะไรไม่ได้ ...

อาจเพราะความผิดหวังกับรักที่ไม่สมปารถนา กับคำว่าทรยศหักหลัง แปรเปลี่ยนผู้ชายที่แสนดีคนหนึ่งให้กลายเป็นคนเลือดเย็นอย่างน่าใจหาย ก็ถ้าการเป็นคนดีแล้วมันทำให้เจอกับความผิดหวัง จนเจ็บปวดแทบขาดใจ สู้เขาเป็นคนเลว ที่ได้ครอบครองความสุขดีกว่าเป็นไหนๆ

โดยเฉพาะความสุขกับการเอาคืนหญิงร้ายชายเลว...

ตาลหวานนอนหลับตานิ่ง ข่มอารมณ์กลัวให้สงบนิ่ง ร่างขาวคลุกลงกับฝุ่นจนเลอะมอมแมมไปทั้งร่าง เสื้อยืดสีตุ่นนั้นถลกขึ้นไปจนเห็นผิวเนื้อรำไร แต่หญิงสาวยังไม่รู้ตัว ตอนที่เธอล้มคะมำลงมาอย่างสิ้นท่านั้น ดีที่เนินดินตรงนี้ไม่สูงเท่าไหร่นัก เลยทำให้รู้สึกเจ็บเพียงเล็กน้อย แต่ถึงจะไม่สูงก็ทำเอาเธอระบบไปทั้งร่างทีเดียว

 หญิงสาวยกมือขึ้นลูบแขน เมื่อเธอรู้สึกปวดแสบตรงบริเวณนั้น ก็พอดีกับที่เธอได้ยินเสียงสวบสาบของเท้าคนเดินมาหยุดนิ่งตรงด้านข้าง พอลืมตาขึ้นมอง ก็ได้แต่ส่งเสียงร้องครางด้วยความตกใจ

“ว้าย!”

ฉัตรจำต้องกลั้นลมหายใจตอนที่ตัวเองโน้มการช้อนเอาร่างอรชรมาไว้ในวงแขนตัวเอง เขาได้กลิ่นหอมสะอาดลอยออกมาจากกายของเจ้าหล่อน มันเป็นกลิ่นหอมของเนื้อสาวที่เขาไม่เคยได้จากเสาวภา เพราะรายนั้นเป็นสาวสังคมที่ชอบปรุงแต่งจากน้ำหอมชั้นเลิศมาโดยตลอด

ตอนเขาก้มลงมาจากด้านบนถนน ไอ้สายตาไม่รักดีของเขาดันเผลอมองเห็นความอะร้าอร่ามสองเต้างามภายใต้การห่อหุ้มของบราเซียลายลูกไม้สีชมพู เมื่อเสื้อยืดของเจ้าหล่อนมันดันล้นขึ้นไปจนเห็นตับไตไส้พุง

ไม่รู้เจ้าตัวเขาจงใจอยากให้ใครมาเห็นหรือเปล่า ถึงได้นอนแบกับดินโดยไม่ยกเสื้อลงมาปิดบังความอุจาดตา...

เอาเถอะผู้หญิงสมัยนี้คงไม่มีใครรักนวลสงวนตัว หัวโบราณกันอีกแล้ว กับแม่จะเหลือเหรอ มันก็คงไม่แตกต่างกันสักเท่าไหร่ รูสวาทก็คงกลวงโบ๋ เพราะว่าถูกไขควงดุ้นไม่เล็กนักของไอ้หน้าตัวเมียนั่นมันทะลวงเข้าหาทุกวันสิท่า

“เบาๆหน่อยสิคะ ฉันเจ็บแขน” ตาลหวานข่มความเจ็บพร้อมส่งเสียงประท้วงตอนถูกชายหนุ่มโยนเข้ามาในรถ

เธอก้มสำรวจดูตัวเอง จัดทรงผมกระเซอะกระเซิงให้เข้าที่ พบแผลถลอกไม่กี่จุดเท่านั้น ดีที่วันนี้เธอสวมกางเกงยีนเนื้อหนา ขาเรียวยาวของเธอถึงได้อยู่รอดปลอดภัย ไม่เกิดริ้วรอยใดๆทั้งสิ้น

ฉัตรกระชากประตูรถฝั่งของตนเองออกโดยแรง พร้อมมุดร่างเข้ามากระแทกก้นนั่ง และโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร เขากระชากเรียวแขนที่เริ่มเป็นรอยแดงที่เกิดจากการกระแทกลงกับพื้นแรงๆเข้ามาหาตัวเอง

“คุณจะทำอะไร” ตาลหวานผวาเฮือกมองการกระทำรุนแรงของเขาด้วยสายตาไม่พอใจ พลางชักแขนของตนเองหนีมือหยาบของเขาที่กำลังกำข้อแขนของเธอเอาไว้แน่น

ฉัตรไม่ตอบคำถาม เขาเพียงตวัดดุจ้องใบหน้าขาวซีดแทน...

“ไม่ต้องค่ะ ฉันทำเองได้” ตาลหวานกระเถิบร่างหนี เมื่อเห็นเขาเปิดลิ้นชักด้านหน้าแล้วหยิบกล่องยาออกมา

“อย่ามาทำอวดดี” เขาว่าให้เสียงแข็ง พร้อมกระชากลำแขนเสลากลับมายึดไว้แน่น

“อุ้ย!เบาๆหน่อยสิคะ ฉันแสบนะ” ตาลหวานชักแขนหนีเมื่อถูกความแสบของทินเจอร์ราดใส่

“อย่ามาทำสะดิ้ง นี่แค่เบาะๆเท่านั้น ขืนเธอยังทำตัวน่ารำคาญไม่เลิก เธอได้เจ็บตัวนักกว่านี้แน่” ชายหนุ่มขู่ฟ่อหลังจากเขาแปะพาสเตอร์ยา ตาลหวานช้อนสายตามองใบหน้าคมเข้มสมชายชาตรีด้วยความไม่พอใจ

“ฉันไม่ได้ทำตัวสะดิ้งนะคะ แล้วที่ฉันต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ก็เป็นเพราะคุณที่เป็นคนทำไม่ใช่หรือไง ฉันอุตส่าห์ไม่โวยวาย แทนที่คุณจะเอ่ยปากขอโทษฉัน แต่คุณกลับมีหน้ามาตะคอกขู่เข็ญฉันกลับแบบนี้ มันถูกต้องแล้วหรือคะ” ตาลหวานร่ายยาวใส่หน้าชายหนุ่มเป็นครั้งแรกที่เธอหยุดยั้งอารมณ์โกรธเอาไว้ไม่ได้

“ปากเก่ง”

“คุณก็ยังไม่สำนึกอยู่ดี...” ตาลหวานส่ายหน้า

“หึ...สำหรับผู้หญิง ฉันไม่จำเป็นต้องสำนึกผิด รนหาเรื่องเองช่วยไม่ได้” ฉัตรกระตุกริมฝีปากมองหญิงสาวด้วยสายตาเหยียดหยาม

“อ๊ะ...คุณจะทำอะไร” และไม่ทันตั้งตัว ตาลหวานรีบปัดมือหยาบหนาถอยห่าง จากร่างกายเธอ เมื่อเขาปล่อยลำแขนเธอลง แต่ทว่ากลับจับชายเสื้อยืดเธอขึ้นแทน...

“อยู่นิ่งๆ อย่าทำเป็นสะดิ้งจนน่ารำคาญอีก” เขายังส่งเสียงขู่ฟ่อ

“จะให้ฉันนิ่งได้ยังไงล่ะค่ะ ก็คุณกำลังจะถอดเสื้อฉันออก” ตาลหวานแหวใส่

“ก็จะสำรวจดู ร่างกายเธอมีแผล หรือบาดเจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า” ฉัตรย่นหน้าตัดความรำคาญด้วยการกระชากริมเสื้อยืดของหญิงสาวขึ้น เตรียมจะถอดออกจากทางศีรษะให้ได้

“คุณจะบ้าเหรอ อยู่ดีๆจะมาแก้ผ้ากันแบบนี้ได้ยังไง หยุดนะ” ตาลหวานโวยวายรีบขยุ้มมือเขาไว้ ไม่ยอมให้เขาถอดเสื้อยืดของเธอออกง่ายๆ แก้มสาวแดงก่ำ เธอทั้งโกรธทั้งอาย ผู้ชายคนดีเป็นบ้าไปแล้วหรือยังไงกันนะ อยู่ดีๆจะมาถอดเสื้อผ้าเธอออก

ฉัตรยื้อฝ่ามือใหญ่ของตัวเองไว้ด้วยแรงกำลังที่มีมากกว่า ถ้าไม่ให้ถอดก็ไม่ถอด แต่เขาจะฉีกมันให้ขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดีเลยคอยดู...

แคว้กกกกก.....

เสียงเสื้อยืดขาดติดมือคนหน้าดุออกเป็นสองชิ้น ทำเอาเจ้าของเสื้อหัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ เธอก้มมองความหนาวยะเยือกที่แตะต้องผิวกาย ดวงตาดำใหญ่เบิกโพลงขึ้นเท่าไข่ห่าน

“ว้าย...อย่ามองนะ หันหน้าออกไปทางอื่นสิ”

*ตอนต่อไปขออนุญาตติดเหรียญแล้วนะคะ* 

ขอบคุณค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น