ไรต์จะเริ่มติดเหรียญหลังจากลงนิยายตอนใหม่นะคะ ขอบคุณรีดทุกท่านที่เข้ามาอ่านและสนับสนุนคะ 💓👋👋👋

ตอนที่ 4 เสือซ่อนเล็บ 100%

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 เสือซ่อนเล็บ 100%

คำค้น : Prince 7 แก๊งอันธพาลกับนายนักเรียนแลกเปลี่ยน (8P) , yaoi 8p , 18+ , โรแแมนติก , กิมจู , เมฆ , เร็น , หลายพี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2563 20:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 เสือซ่อนเล็บ 100%
แบบอักษร

Prince 7 แก๊งอันธพาลกับนายนักเรียนแลกเปลี่ยน (8) 

ตอนที 4 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก !!! 

 

“เชี้ยไรอีกวะ” เมฆชะงักแต่ยังคงค้างแก่นกายที่ใส่ไปได้แค่ส่วนหัว สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ประตูด้วยความสงสัยก่อนจะเห็นร่างสูงของแทยอนโผล่ออกมาจากอีกฝั่งของประตู เมฆเสยผมด้วยความหงุดหงิด 

จะเอาก็ไม่ได้เอาแม่งมันวันเฮงซวยอะไรวะ 

“ผมโทรหาทำไมไม่รับ” แทยอนถาม สายตาก็จับจ้องไปที่เตียงคิงไซส์ที่มีเมฆ กั๊ม โคลต์ แทยังและกิมจู ดูจากสภาพก็คงไม่ต่างอะไรกับโดนรุมโทรม แต่มันไม่ใช่เรื่องที่เขาสนใจในตอนนี้ 

“มีเหี้ยอะไร ถ้าเหตุผลไม่เข้าหู กูอัดมึงแน่” เมฆกดกิมจูลงที่เตียงอีกครั้งก่อนจะถอนแก่นกายที่พึ่งเข้าไปได้แค่ส่วนหัวออกจากรูสวาท กิมจูมองแทยอนด้วยดวงตาสั่นระริก 

“ผมว่าพวกคุณรีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนดีกว่า ส่วนกิมจูมากับผม” แทยอนเดินมาที่เตียง กั๊มกับแทยังที่ยังไม่เข้าใจเรื่องก็ลุกขึ้นก่อนจะใส่กางเกงของตัวเอง 

“กูขอเหตุผล” เมฆยังคงคร่อมร่างของกิมจูเอาไว้ ตอนนี้อารมณ์เขาเดือดเหมือนภูเขาไฟที่กำลังจะประทุออกมา 

“พี่กิ่งกำลังจะมา ผมว่าเร็นคงรั้งตัวไว้ได้ไม่นาน” แทยอนบอก เมฆถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะปล่อยร่างของกิมจูให้เป็นอิสระ กิมจูที่เห็นว่าเมฆปล่อยตัวก็รีบถลาเข้าหาแทยอนทันที 

“ไหนตอนแรกพี่กิ่งเขาบอกให้มึงดูแลไง” กั๊มถามขึ้นด้วยความสงสัย 

“ก็ใช่ครับ แต่พี่คุณมันดันขี้กังวลเกินเหตุ ไปบุกถึงหอในผมเลยต้องรีบให้เร็นไปกักตัวไว้ แล้วมาบอกพวกคุณแต่ดันปิดเครื่องใส่ผมซะงั้น” แทยอนถอนหายใจ หลังจากถึงคอนโดได้สักพักกิ่งก็โทรหาเขาว่าจะไปหาที่หอแต่ไม่เจอเด็กนักเรียนแลกเปลี่ยนเขาเลยต้องคิดแผนใหม่ 

“แหะๆ กูไปเอาน้ำออกดีกว่า” 

“โทษทีวะ ตอนนั้นอารมณ์กำลังได้” แทยังตบไหล่แทยอนก่อนจะเดินตามกั๊มออกไปด้านนอกเพื่อจัดการกับตัวเองบ้าง 

“กล่อยสัส” โคลต์เดินสวนออกไปอีกคน 

“รอบหน้ามึงไม่รอดแน่” โจวเดินมาหากิมจูที่ตัวสั่นระริกภายใต้อ้อมกอดของแทยอน ก่อนจะกระซิบข้างหู กิมจูที่ได้ยินก็รีบซุกตัวเข้าหาแทยอนราวกับจะมุดเข้าไปอยู่ข้างในอ้อมกอดนั้น 

“ฮึก ฮืออ ผมกลัว ฮึก” แทยอนกอดกิมจูลูบหลังอย่างแผ่วเบา เมฆมองทั้งสองด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ออก ก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยอารมณ์ที่ค้างคา 

“พวกเขาไปกันหมดแล้วละครับ จะซุกอกผมอีกนานไหม?” กิมจูเงยหน้าขึ้นมองแทยอนด้วยน้ำตา แทยอนยิ้มเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นมาเกลี่ยน้ำตาทั้งสองข้างให้กิมจู 

“พ..พาผม ออกไปที” กิมจูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แทยอนส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย 

“ผมคงทำแบบนั้นไม่ได้” แทยอนตอบพร้อมกับเกลี่ยผมที่ปิดหน้าของกิมจูออกด้วยความอ่อนโยน กิมจูขมวดคิ้วด้วยความสงสัย 

ทำไม ทำไมถึงพาเขาออกไปไม่ได้ 

“ท..ทำไม” 

“ผมคนเดียวสู้พวกเขาไม่ได้หรอกนะ” แทยอนตอบยิ้มๆ ก่อนจะถอดเสื้อมาคลุมร่างของกิมจูเอาไว้ 

“ฮึก พวกเขา บังคับคุณหรอ” กิมจูหยุดร้องแล้วแต่ยังคงสะอื้นอยู่ แทยอนพยักหน้าก่อนจะยิ้มเศร้าๆ ออกมา 

“ผมว่ากิมจูไปอาบน้ำดีกว่า เดี๋ยวผมจะเตรียมเสื้อผ้าเอาไว้ให้” แทยอนผละกิมจูออกจากอ้อมกอด กิมจูพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำตามที่แทยอนบอกอย่างง่ายดาย 

“ให้พวกกูเป็นตัวร้าย มึงเป็นพระเอก โครตอยุติธรรม” 

“หึ” แทยอนหัวเราะในลำคอก่อนจะแสยะยิ้มออกมาเล็กน้อย กั๊มที่มองถึงกับขนลุกซู่ โหมดนี้ของแทยอนมีโอกาสที่จะได้เห็นน้อยมาก หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้นมันก็นานนับปีได้ 

“แม่ง มึงอย่ายิ้มแบบนี้อีกนะกูสยอง” กั๊มลูบแขนตัวเองไปพลางก่อนจะเดินออกจากห้องไป แทยอนมองสภาพเตียงผ้าปูที่นอนหลุดลุ่ย คราบน้ำสีขาวขุ่นยังคงประปรายเป็นจุดๆ กลิ่นคาวของน้ำกามยังคงลอยคลุ้งอยู่ภายในห้อง 

 

แกร๊ก !!! 

 

เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นเรียกความสนใจจากแทยอนได้เป็นอย่างดี สายตาคมจ้องมองไปที่ร่างเล็กตรงหน้า ผิวขาวราวกับปุยนุ่นช่างดูเย้ายวน หยดน้ำที่เกาะอยู่ตามตัวมันชวนให้น่าหลงใหล นานนับนาทีที่ร่างสูงจ้องร่างเล็กตรงหน้า เลียริมฝีปากด้วยความหื่นกระหาย 

ยังไม่ใช่ตอนนี้ 

“อะ เอ่อ คือชุดของผม” กิมจูหน้าแดงระเรื่อสายตาที่มองเขามาเมื่อกี้มันชวนขนลุกแบบแปลกๆ 

ไม่ใช่หรอก เขาคนนี้แตกต่างจากคนพวกนั้น 

กิมจูสะบัดหน้าไปมาก่อนจะสะดุ้งเมื่อมือหนาของร่างสูงที่ยืนห่างกับเขาเมื่อกี้กลับมายืนตรงหน้าแบบประชันชิดแถมยังลูบที่แก้มของเขาเบาๆ ราวกับปลอบเด็กน้อย 

“ปวดหัวหรอครับ หรือคุณเจ็บตรงไหน บอกผมได้นะ” กิมจูส่ายหัวไปมาก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ ให้กับแทยอน สายตาที่อ่อนโยนและดูเป็นห่วงแบบนี้มันช่างแตกต่างกับคนพวกนั้น กิมจูรู้สึกผ่อนคลายและอบอุ่นเมื่ออยู่ใกล้กับแทยอน 

“ผมไม่เป็นไร ขอบคุณนะครับ” กิมจูส่งยิ้มไปให้ แทยอนจึงเดินไปหยิบชุดที่แขวนตรงตู้เสื้อผ้าส่งให้กิมจู 

“ผมจะไปรอด้านนอก มีอะไรก็เรียกผมได้ตลอดนะครับ” ก่อนจะเดินออกไปด้านนอก ทิ้งให้กิมจูอยู่ภายในห้องคนเดียว 

“กว่าจะออกมาได้”น้ำเสียงเรียบเอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างสูงของเมฆที่ยืนพิงกำแพงอยู่ด้านนอกราวกับรอให้คนด้านในออกมา แทยอนขยับแว่นเล็กน้อยก่อนจะหันมายิ้มให้กับเมฆ 

“ผมก็ไม่ได้บอกนิครับว่าจะออกมาเร็ว” ทั้งสองจ้องตากันราวกับมีสายฟ้าฟาดฟันกันในอากาศที่มองไม่เห็น 

“เฮ้ยพวกมึง อนิเมะภาคใหม่ของวันพีชออกละ แล้ว เอ่อ คือกูมาผิดเวลาปะวะ” กั๊มที่ยืนสะตั้นกลางอากาศเมื่อเจอสายตาทั้งสองคู่มองมาที่เขาราวกับจะฆ่าให้ตายคามือ 

“เฮ้อ” เมฆถอนหายใจก่อนจะเดินผ่านแทยอน กั๊มได้แต่ยิ้มแห้งๆ ให้กับแทยอนที่มองมาทางเขา 

“เอ่อ คือกูไปชวนไอ้ยังดูดีกว่า” กั๊มพึมพำออกมาก่อนจะเดินไปอีกทาง แทยอนยืนรอกิมจูอยู่หน้าห้องสักพักก่อนที่ร่างเล็กจะเปิดประตูออกมาพร้อมกับชุดที่แทยอนได้เตรียมไว้ให้ 

“พอดีกับตัวไหมครับ ไม่หลวมหรือแน่นเกินไปใช่ไหม ? ” 

“อื้ม พอดีเลย” กิมจูพยักหน้า รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าขาวเนียนทำให้แทยอนขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ทั้งๆ ที่พึ่งผ่านเรื่องนั้นมาแท้ๆ แต่ร่างเล็กตรงหน้ากลับยิ้มออกมาราวกับว่าลืมเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้น 

กลับมาเป็นปกติได้เร็วขนาดนี้เลยหรอ หึ น่าสนใจจริงๆ 

“ก็ดี” 

“อะไรนะครับ” กิมจูถามขึ้นเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายได้พูดอะไรบางอย่างออกมา แต่เขากลับฟังไม่ทันราวกับพึ่งพลาดเรื่องสำคัญบางอย่างไป 

“หึ เปล่าครับ ผมว่าชุดนี้มันเหมาะกับคุณดี” แทยอนส่งยิ้มไปให้ ก่อนจะเดินนำกิมจูมาที่ห้องโถงสถานที่ๆ เป็นจุดรวมตัวของพวกเขา ยังไม่ทันที่จะถึงเสียงดังแว๊ดๆ ของอาจารย์สาวหรือกิ่งก็เล็ดลอดออกมา 

“พวกนายเอาเด็กคนนั้นไปไว้ที่ไหนยะ บอกพี่มานะ !!” เหล่าร่างสูงที่นั่งกระจัดกระจายตามโซฟาต่างเสมองไปทางอื่นราวกับว่าไม่เห็นคนที่นั่งแผดเสียงอยู่กลางห้อง บ้างก็ยกมือปิดหู บ้างก็ใส่หูฟังเปิดเพลงกลบเสียงที่น่ารำคาญ ถ้าไม่ติดว่าเป็นอาจารย์ควบด้วยตำแหน่งพี่สาวของกั๊มพวกเขาคงลากเข้าห้องสั่งสอนไปนานแล้ว 

“โอยยยย หูจะแตกตายแล้วว” กั๊มส่งเสียงขึ้นก่อนจะยกมือปิดหูทั้งสอง พลางกลิ้งไปมาบนโซฟาราวกับคนที่กำลังทรมานแสนสาหัส 

“ไอ้กั๊มแกอย่ามาเว่อร์ได้ไหม สรุปนักเรียนแลกเปลี่ยนของพี่อยู่ที่ไหน ทำไมถึงไม่ไปส่งที่หอในตามที่พี่บอก” 

“ก็มันใกล้” เร็นบอก 

“จากสนามบินถึงโรงเรียนแค่ 1 ชั่วโมง แต่มาที่คอนโดพวกนายมันตั้ง 2 ชั่วโมงครึ่ง มันใกล้กว่าตรงไหนยะ” 

“ความรู้สึก” ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ 

“ฮ่าๆๆๆๆ สมกับเป็นมึงเลยวะ” โจวที่ตั้งสติได้คนแรกถึงกับหัวเราะลั่นห้อง ถ้าไม่ใช่เรื่องจำเป็นวันนึงแทบจะนับคำพูดที่ออกจากปากได้ 

"เอาโล่ทองคำไปเลยขอรับท่านเร็น" กั๊มรับมุขของโจวต่อแบบไม่ขาดช่วง ก่อนที่จะมีเสียงจากบุคคลที่มาใหม่สอดแทรกเข้ามา 

“ผมมาขัดจังหวะรึเปล่าครับ?” เสียงของแทยอนดังขึ้นก่อนจะเดินมานั่งโซฟาที่ว่างพร้อมกับกิมจูที่เดินเกาะชายเสื้อของร่างสูงเดิมตามติดเสมือนเป็นเงา บรรยากาศที่ผิดไปจากตอนแรกสร้างความประหลาดใจให้กับกิ่งที่ไม่รู้เหตุการณ์ก่อนหน้า 

"สะ สวัสดีครับ" กิมจูยกมือไหว้กิ่งหลังจากที่แทยอนบอกว่ากิ่งเป็นอาจารย์ที่โรงเรียน ที่เขาจะต้องไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน 

"อ่าวพูดไทยได้หรอเรา พี่ชื่อกิ่งนะเป็นอาจารย์ของทางโรงเรียนรับหน้าที่ดูแลเรา มีอะไรไม่เข้าใจก็บอกพี่ได้นะจ๊ะ" กิ่งยกมือรับไหว้ก่อนจะยิ้มให้อย่างเป็นมิตร กิมจูรู้สึกผ่อนคลายมากกว่าเดิม ถึงแม้จะแค่เพียงเล็กน้อยก็ตาม 

ถ้าบอกเรื่องนั้นไป เขาอาจจะช่วยเรากับแแทยอนได้ 

"ผมว่าอย่าพึ่งพูดอะไรจะดีกว่านะครับ ตอนนี้เรายังไม่สามารถไว้ใจใครได้" แทยอนที่สังเกตเห็นอาการที่แปลกไปของกิมจูกระซิบบอกราวกับว่าอ่านใจของร่างเล็กออก กิมจูพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะก้มหน้ามองพื้นเงียบๆ พร้อมกับเก็บความสงสัยไว้ในใจ กิ่งเริ่มพูดอธิบายในส่วนต่างๆ ของทางโรงเรียนให้กับกิมจู ถึงแม้ว่ากิ่งจะพยายามชวนกิมจูพูด แต่คำตอบที่ได้กลับเป็นความเงียบหรือไม่ก็พยักหน้าตอบรับเท่านั้น 

“พวกนายคงไม่ได้ทำอะไร กับนักเรียนแลกเปลี่ยนที่น่ารักของพี่ใช่ไหม” กิ่งถามขึ้นพร้อมกับมองไปรอบๆ หลังจากที่เห็นอาการที่แปลกไปของกิมจู ร่างสูงทั้งหกต่างหลบสายตาเป็นพลันจะยกเว้นก็แต่แทยอนที่นั่งโอบไหล่ของกิมจูเอาไว้พลางลูบไปมาเพื่อให้ร่างเล็กข้างๆ รู้สึกผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น 

“โหย พี่มองพวกผมเลวร้ายขนาดนั้นเลยหรอวะ” แทยังพูดขึ้นเหล่าร่างสูงต่างพยักหน้าพร้อมกันราวกับว่านัดหมายกันมาก่อนหน้า 

"ตั้งแต่พี่รู้จักพวกนายมาก็ไม่เห็นจะมีเรื่องดีเลยสักครั้ง" 

"โหย พวกผมเป็นคนดีแบบลึกลับไม่ค่อยแสดงออกในที่แจ้งไง" โคลต์เอ่ยขึ้นพร้อมกับยืดอกแสดงถึงความภาคภูมิใจ ยิ่งเรื่องที่ทำให้ผู้หญิงถึงจุดสุดยอดนี่ถือเป็นความดีที่เขานั้นภาคภูมิใจมากเป็นอันดับต้นๆ 

"ไร้สาระ" เมฆพูดโดยที่สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างเล็กตั้งแต่ที่แทยอนพาเข้ามา กิมจูที่รู้สึกถึงสายตาคมของเมฆก็ก้มหน้างุดแทบจะชนกับหน้าอกมือทั้งสองข้างเริ่มเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อทั้งๆ ที่เครื่องปรับอากาศยังคงทำงานเป็นปกติ 

"ผมว่าพี่เอาเวลาที่มาจับผิดพวกผม ไปตรวจการบ้านดีกว่าปะ" กั๊มเบี่ยงเบนความสนใจของกิ่งโดยการหาเรื่องอื่นมาคุยแทรก ถ้ากิ่งรู้เรื่องที่พวกเขาคิดจะทำมันคงจะยุ่งยากเกินไป 

"อย่ามาเฉไฉ ยังไงพวกนายก็ไม่คิดจะบอกพี่สินะ" กิ่งที่เริ่มทนไม่ไหว หันไปมองแทยอนความหวังสุดท้ายที่น่าจะให้คำตอบกับเธอได้ 

"แทยอน" 

"ครับ" 

“พี่หวังว่าเธอจะบอกความจริงพี่ ใช่ไหม ?” 

แทยอนจะตอบอะไรน่าคิด -W- 

 

 

 

ความคิดเห็น