Belladonna

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2.10 เปลี่ยน 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 975

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2560 03:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2.10 เปลี่ยน 2
แบบอักษร

​[Bart's part]

..... อลันกำลังระบำสะบั้นดุ้น​ เลือดพุ่งเป็นสายจากหว่างขาเหยื่อ เศษเนื้อที่เคยเป็นชิ้นส่วนของแท่งและพวงเละเทะโปรยปลายราวใบไม้ร่วง ....

.... แล้วผมก็เห็นซากของบาร์ทจูเนียร์และน้องชายแฝดทั้งสองกำลังร่วงลงมาช้าๆในแบบสโลว์โมชั่น ...

กรี๊ดดดดด!!! ม้ายยย ลู๊กพ๊ออออ!!

"โฮกก!! แฮ่ก แฮ่กก แฮ่กก...."


ผมสะดุ้งตื่น เหงื่อแตก ตัวงอเป็นกุ้ง ใช้อุ้งเท้าหน้ากุมหว่างขา​ .... 

บาร์ทน้อยยังอยู่ ผงกหัวยิ้มรับผมอย่างที่เคยเป็นในทุกเช้า 

ฝันร้ายเมื่อตอนอายุ 18 ยังตามหลอกหลอน ผมถอนใจแบบสั่นๆ ลูบหัวลูกชายปลอบขวัญ เอาขาหน้าก่ายหน้าผาก

ขาหน้า? ละเมอแปลงกายอีกแล้วสินะ เมื่อคืนไปแดรกเหล้าที่ - ไม่สิ ผมเพิ่งผ่านช่วงอ่อนไหวเข้าสู่ภาวะอมตะนี่นะ

ผมผงกหัวมองไปรอบๆ มีถุงขยะสุมตัวอยู่ มีกลิ่นของไอ้เชี่ยพี่เมลติดจางๆ มันคงวาร์ปผมมาทิ้งที่นี่ ไอ้ห่าน!   มีเป้แขวนอยู่ที่กิ่งต้นแอปเปิ้ล  ผมกรอกตา บิดขี้เกียจสะบัดขนไล่น้ำค้าง กางเล็บปีนต้นไม้ไปเอาเป้ ในนั้นมีโน๊ต


"บาร์ทน้องรัก...

เสื้อผ้ากับมือถืออยู่ในเป้ ดูใบเสร็จค่าเสื้อ ค่าอาหารกับสาวๆ โอนเงินมาใช้ด้วยนะครับ

อย่าลืมกลับบ้านนะที่รัก วันเกิดปีนี้พี่มีเซอร์ไพรซ์

ขอให้สนุกกับร่างใหม่

​- xoxo-

พี่เมลของน้อง"

ไอ้พี่เห้!​

ผมก้มลงมองร่างแปลงขั้นสองของตัวเอง อืม เยี่ยม ไหนร่างสามสิ ร่างสี่ล่ะ อ่ะเลิศ กรงเล็บคมกริบ เขี้ยวใหญ่ขึ้น พร้อมมัดกล้าม ตัวใหญ่ไซส์น่าจะแซงพวกพ่อไปแล้ว 

แล้วร่างสองขาล่ะ ไหนดูสิ ....ล้วงมือถือมาเปิดกล้องหน้า .... 

อู้วว!!

ตาสองสีกับผมสีทรายเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือสีเข้มขึ้น กรามใหญ่ขึ้น ขนดกขึ้น ตัวใหญ่สูงขึ้น ประมาณร่างของปู่เอเดรียนได้แล้วมั้ง ดูรวมๆแล้วโคตรเซ๊กซี่

และบาร์ทน้อย ... อุฮิ ฮิ ฮิ ฮิ ฮิ 

"ชนะว่ะ!" ผมส่งข้อความถึงไอ้เมลสั้นๆ พร้อมอีโมจิช้างน้อยและใบหน้าเย้ยหยัน

จะหาว่าผมหมกมุ่น? คือบาร์ทจูเนียร์เพิ่งจะกลับมาใช้งานกับตัวเมียได้เมื่อต้นปีก่อนช่วงอ่อนไหวนี่เอง

ตอนอายุ 18 ผมมั่นใจว่าถูกยัยอลันสาปน่ะ แต่วันนั้นพอบึ่งรถไปถึง พุ่งเข้าไปวีน จะขอให้นางแก้คำสาป

อลันจ้องตอบผมตรงๆด้วยนัยน์ตากลมโต ใสแจ๋ว

"............................"

นางเพียงเลิกคิ้วข้างหนึ่ง ทำหน้าแปลกๆ

"............................"

น้องผมขมวดคิ้วนิดๆ มุมปากกดลง เมินมองไปทางอื่น และผมว่าผมเห็นนัยน์ตานางเหมือนจะเริ่มมีน้ำใสๆคลอ

"............................"


ไอ้ความรู้สึกเหมือนเอาเรื่องสกปรกไปกล่าวหาเด็กผู้หญิงให้แปดเปื้อนนี่คืออะไร? 

เอาล่ะ! ก็ได้!! 

ผมไปหาผู้ใช้เวทย์ชั้นเลิศ พวกนั้นบอกว่าคำสาปนั้นเป็นคำสาปไม่ย้อนกลับแบบถาวร แถมกำหนดระยะเวลาน่ะครับ ถ้าคนสาปไม่ถอนเอง ก็แก้ได้ด้วย 2 วิธีคือฆ่าคนสาปทิ้งซะหรือไม่ก็รอเวลาที่กำหนดให้คำสาปหายไปเอง

เวลาที่ประเมิณไว้คือ 10 ปี ....  หนึ่งทศวรรษแห่งความหดเฉา

เข้าใจผมหรือยังครับว่าทำไมผมถึงหมกมุ่นบาร์ทจูเนียร์ขนาดนี้


คิดถึงเรื่องนี้ผมปัดมือถือเปิดอีกแอพดูภาพจากกล้องวงจรปิด 

ระบำสะบั้นดุ้นของอลันคือฝันร้ายในตำนานของอมตะตัวผู้เมืองที่นางอยู่และเมืองรอบๆ  ได้ข่าวว่านางยังใช้กระบวนท่านี้หลังจากนั้นอีกครั้งสองครั้งเพื่อไล่ตัวผู้ที่โง่พอจะลองของ ถึงพวกอมตะตัวผู้จะงอกอวัยวะใหม่ได้ถ้าไม่ถุกควักหัวใจ ตัดคอ หรือระเบิดร่าง แต่การถูกพรากลูกชายน่ะโคตรเจ็บเลยล่ะครับ แถมพวกเหยื่อของอลันเคยบอกว่าฝันร้ายตอนดุ้นถุกสะบั้นจะติดตาหลอนไปอีกหลายปี

และได้ข่าวลือว่าอวัยวะที่งอกใหม่จากแผลที่ถูกอลันตัดจะถูกสาปซ้ำให้งอหงิก บิดเบี้ยว เล็กกว่าเดิม

แต่ก็ใช่ว่าจะหยุดกลุ่ม Stalker หลากหลายสายพันธุ์ได้หรอกนะ ... 

ผมหรี่ตามองภาพฝูงไอ้เห้ ... อ่า กลุ่มโอตาคุตัวผู้ถือป้ายไฟกับกล้องกำลังตะกายรั้วด้านนอกของบ้านอลัน  มารอรับล่ะสิ นางใกล้จะออกไปคลินิกแล้วสินะ... ผมสวิตซ์ไปอีกแอพ สั่งลูกน้องให้ปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงสูงไปตามซี่รั้ว


กล้องวงจรปิด? ผมเองก็ stalk อลัน? ตบปากตัวเองเดี๋ยวนี้เลยครับ ที่ผมย้ายมาอยู่มหาลัยใกล้กัน คอยตามยัยนั่น เพราะราเวนกับโมน่าขอไว้ต่างหาก


พวกผมเรียนจบมาหลายปีแล้วล่ะครับ ตอนนี้เมลเป็นหมอทำงานในโรงพยาบาลของเผ่าอมตะที่ลุงมิลเลอร์ถือหุ้นใหญ่ ส่วนผมเฝ้าผับกับรับจ้างทวงหนี้ ... หมายถึงช่วยคุมกิจการของครอบครัวน่ะ

ประตูบ้านเปิด อลันเดินออกมา ในวัย 28 นางดูตัวเล็ก แบบบาง เหมือนเด็กสาวหัวโตตาโตอายุ 15 

และ... รูปร่างยังคงเป็นทรงตรง ราบเรียบเหมือนเดิม 

อลันยังอยู่ในเมืองเดิม ทำงานเป็นสัตวแพทย์ในโรงพยาบาลสัตว์ของมหาวิทยาลัย เชี่ยวชาญทางด้าน ...

"If you love him, NEUTER HIM !!"

เห็นประโยคนี้บนเสื้อยืดของนางไหมล่ะครับ​


นั่นเป็นอาชีพของพวกเราในสองสามทศวรรษนี้ที่มนุษย์รับรู้น่ะนะ 


อลันเดินผ่านพวกโอตาคุไหม้เกรียมที่ซี่รั้ว ไม่แม้แต่จะหันหน้ามอง แต่หันหน้ามามองกล้องวงจรปิดเหมือนรู้ว่าผมกำลังมองอยู่ ทำหน้าเอือมระอาใส่ ก่อนเดินนำหน้าเด็กหญิงคนหนึ่งไปขึ้นรถ

เชอะ ... ไม่น่ารักเลย

ผมปัดโทรศัพท์เลื่อนผ่านไปดูกล้องวงจรมุมอื่นเร็วๆ  ก่อนจะปิด ....

หือ เด็กหญิงจากไหน? เมื่อกี้ใครวะ?


ผมเลื่อนกลับไปมุมเดิม มองหาเด็กคนนั้น อลันขึ้นรถไปแล้ว กำลังจะ- ....


ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ .... ฟุ่บ


มีสัญญาณการวาร์ปที้ใต้ต้นแอปเปิ้ลที่ผมนั่งอยู่ นัยน์ตาหลายสิบคู่ของแม่มดรุ่นเยาว์กำลังจ้องขึ้นมาที่กิ่งไม้ที่รองรับก้นเปลือยของผม

"...................................." 

ดูเหมือนไอ้พี่เมลจะวาร์ปผมมาที่ป่าอาณาเขตของโรงเรียนผู้ใช้เวทย์หญิง แถมขุดหลุมพรางวางมนตร์บิดเบือนไม่ให้ผมรับสัมผัสเวทย์

"....................................." 

ผมยิ้มแหย โบกมือทักทาย ทำตาใส่ซื่อที่สุด หวังว่าพวกแม่มดจะเห็นแก่มิตรภาพระหว่างเผ่า ในหัวคำนวณอย่างหนักว่าร่างไหนจะรับสายฟ้ามนตราได้กี่ครั้ง


เปรี๊ยง!! กรี๊ดดดด!! ไอ้โรคจิต เปรี้ยงงง!! ตูมมม!! ล้อมไว้ อย่าให้มันหนีไปได้

กรี๊ดดด!! เอ๋งงงง!! เอ๊งงงง!! อ๊ากกก!! ฮว๊ากกกก!!


เซอร์ไพรซ์สัสๆเลยครับไอ้เชี่ยพี่เมล


_____________________________________________


ปุยหิมะสีขาวปลิวว่อน บรรยากาศเงียบสงบ มีแสงไฟสว่างไสวจากโรงพยาบาลขนาดเล็กเตรียมเฉลิมฉลองวันคริสตมาส 

มีรถพยาบาลวิ่งเข้ามา บุรุษพยาบาลเข็นเตียงพาคนไข้ฉุกเฉินมาส่งที่ห้องตรวจ 

เป็นแวร์วูลฟตัวเต็มวัยที่ถูกฟ้าผ่าจนไหม้เกรียมตัวหนึ่ง 

แพทย์เวรถูกตามตัว หมอคนนั้นเดินไปกดกาแฟ  เดินเข้ามาห้องตรวจด้วยท่าทางงัวเงีย ผมสีทองยุ่งเหยิง ใต้ตาสีฟ้ามีรอยคล้ำเหมือนอดนอนมาหลายวัน

... แต่เป็นตาที่ไม่แววง่วงงุน เป็นตาที่วาววับเป็นประกายร้ายกาจ


"มาแล้วเหรอไอ้ลูกหมา หึ หึ หึ"


หมอหนุ่มเหยียดยิ้ม หัวเราะเสียงเบาแผ่วต่ำที่ฟังดูชั่วร้ายชอบกล


______________________________________________



หมายเหตุ "If you love him, NEUTER HIM" = "รักเค้า พาเค้าไปตอนซะ"










แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น