ซันซายน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เยี่ยมเยียน 18+

ชื่อตอน : เยี่ยมเยียน 18+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2560 19:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เยี่ยมเยียน 18+
แบบอักษร

หลังคุยกันอยู่นาน จิ่นฮวาก็ได้ตามคุณชายเหยียนเพื่อทานอาหารเย็นตามคำชวนของเขา นางเองก็เกรงใจเขาอยู่มิน้อย แต่เขาก็รบเร้านางมิหยุดจึงได้ติดตามเขามาเช่นนี้​

"ถึงแล้ว ฮวาเอ๋อ" บ้านตรงหน้าไม่เล็ก ไม่ใหญ่ ขนาดกำลังพอดี ดูแล้วก็น่าอยู่มิน้อย

"เจ้าค่ะ"

"เหยียนเอ๋อ นั่นเจ้าพาผู้ใดมาด้วย" เสียงเอ่ยจากสตรีมีอายุนางหนึ่ง

"ท่านแม่ นี่ฮวาเอ๋อ ที่พี่ใหญ่เล่าให้ฟังอย่างไรเล่า"

"อ้า เช่นนั้นหรือ เข้ามาเร็วเข้าฮวาเอ๋อ" 

"ยินดีที่ได้พบฮูหยินเจ้าค่ะ" สตรีตรงน่าท่าทางใจดีมิน้อยเลยทีเดียว

"ฮวาเอ๋อ มากับแม่เร็ว ส่วนเจ้าเหยียนเอ๋อไปตามพี่ใหญ่กับท่านพ่อมาทานข้าวได้แล้ว" หลังจากไล่บุตรชายไปแล้วจึงได้หันมาคุยกับนางต่อ

"ฮวาเอ๋อ เป็นอย่างไรบ้าง ได้ยินว่าเจ้าพึ่งย้ายมา "

"ก็มิได้ลำบากมากเจ้าค่ะ เพียงแต่ยังไม่ชินกับการใช้ชีวิตเช่นนี้เท่านั้นเจ้าค่ะ"

"เจ้าช่างน่าสงสารนัก " ไม่ว่าป่าวมืออุ่นนั่นกลับลูบหัวของนางอย่างเอ็นดู

"แฮ่ม สงสัยท่านแม่จะลืมบุตรชายเสียแล้ว " เสียงจากท่านหมอฟง นางจำได้ดี เขาเอ่ยกระเซ้าท่านแม่ตัวเองพร้อมกับนั่งลงด้านข้างนาง

"เป็นอย่างไรบ้างฮวาเอ๋อ เหตุใดจึงมากับเจ้าเหยียนได้"

"คือคุณชายเหยียนช่วยข้าไว้เจ้าค่ะ เลยเอ่ยชวนมาทานข้าวเย็นด้วย"

"เจ้ามิสบายตรงใดอีกเล่า" น้ำเสียงอบอุ่น แววตาอ่อนโยน ของหมอฟง มำให้ผู้เป็นฮูหยินของบ้านยกยิ้มดีใจ แต่กลับทำให้ผู้เป็นน้องชายหน้าตาบูดบึ้ง

"แล้วท่านพ่อเล่ามิกลับมาด้วยหรือ"

"เรียนท่านแม่ ท่านพ่อบอกว่าติดรักษาคนไข้ให้ทานก่อนได้เลยขอรับ" 

"อื้ม เช่นนั้นก็ลงมือเถิด ฮวาเอ๋อทานเยอะ ๆ นะ เจ้าชอบทานอะไรเป็นพิเศษหรือไม่เล่า"

"เรียนฮูหยินมิมีเจ้าค่ะ"

"เหตุใดจึงเรียกห่างเหินเช่นนั้นเล่า เรียกข้าว่าแม่เถิด ฮวาเอ๋อ" น้ำตาหยดใสไหลรินด้วยความอบอุ่นของสตรีตรงหน้าที่มอบให้ทำให้นางคิดถึงครอบครัว

"ฮึก ฮือ ท่านแม่"

"ชู่ ไม่ร้องนะเด็กดี ประเดี๋ยวกับข้าวจะเค็มหมดเพราะน้ำตาของเจ้า" ท่านหมอฟงเอ่ยเหย้าสตรีตรงหน้าจนได้รับค้อนวงใหญ่กลับมาจากนาง

อาหารมื้อนี้ผ่านไปด้วยดี นางกล่าวขอบคุณฮูหยินของบ้าน ส่วนคุณชายเหยียนต้องเอาข้าวเย็นไปส่งให้ท่านพ่อของเขา หมอฟงจึงเดินมาส่งนาง ระหว่างทางเขาชวนนางคุยตลอด จนเดินมาถึงหน้าเรือนของนาง

"ฮวาเอ๋อเจ้ามิสบายอันใดหรือ"

"อ้อ เมื่อตอนกลางวันคาดว่าคงเหนื่อยจากการขุดแปลงผักมากไปกระมัง เลยทำให้เป็นลมไป"

"นี่เจ้าเป็นสตรี เหตุใดจึงไปลงมือขุดดินเช่นนั้นเล่า เห็นไหมเล่าหากเหยียนไม่ผ่านมา เจ้าจะเป็นเช่นไร"

"ขอโทษเจ้าคะ" นางเอ่ยขอโทษเสียงอ่อย พร้อมกับส่งสายตาออดอ้อนกลับไป แต่บุรุษตรงหน้านางนี่สิกลับทำหน้าตาไม่พอใจใส่นางเสียอย่างนั้น

"ท่านหมอเจ้าค่ะ"

"เรียกข้าว่าพี่ฟง"

"เอ่อ ดะได้เจ้าค่ะ พี่ฟงอย่าโกรธฉวาเอ๋อเลยนะเจ้าคะ ฮวาเอ๋อเพียงอยากหาอะไรทำเท่านั้น"

"คราหลังหากอยากทำงาน ก็ไปช่วยที่โรงหมอ เข้าใจหรือไม่"

"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะพี่ฟง" เห็นเขายกยิ้มตอบกลับมา นางก็โล่งใจ"

"เช่นนั้นมานี่ พี่จะตรวจอาการให้" ไม่ว่าป่าวมือหนานั้นกลับดึงรั้งนางนั่งลงบนตักแกร่ง

"ตะ ตรวจอันใดกันเจ้าคะ" 

"ก็วันนี้เจ้าเป็นลม "

"แต่ข้าหายแล้วเจ้าค่ะ" นางยังจำคราก่อนที่เขาช่วยรักษาให้ มันช่างเสียวซ่านจนมิอาจอธิบายความรู้สึกได้

"อย่าดื้อ "

"อ่ะ อื้อ " มือหนาพลางปลดอาภรณ์ของนางออกจนหมด ร่างขาวผ่องปรากฎเด่นต่อสายตาของเขา เขาจัดการวางร่างของนางนอนลงบนเตียง จากนั้นจับชีพจรที่ข้อมือของนาง นางเอกก็สงสัยในการรักษาของเขาเสียจริง หรือปกติหมอเขารักษาเช่นนี้กัน

พอคลายนิ้วจากข้อมือของนาง มือหนานั้นกลับเลื่อนมากอบกุมปทุมถันของนางเสียอย่างนั้น

"อ่า อื้อ พี่ฟง อ๊ะะ "

"อื้ม จ๊วบ ครางออกมาเถิด พี่จะรักษาให้เอง อื้ม" เขาอ้าปากดูดดึง ขยำปทุมถันของนางอย่างเมามัน จนนางอ่อนระทวยกับสัมผัสของเขา

"อื้อ  อ้า อื้ม อ่า อ๊ะะะะ" มันช่างเสียวซ่านเหลือเกินกับสัมผัสที่เขามอบให้ 

"อื้ม จ๊วบ "นางบิดตัวไปมาอย่างต้องการให้เขาทำมากกว่านี้

"อื้ม พี่ฟง ดะ ได้โปรด อ้า"

"อื้ม อย่าใจร้อนไป พี่ช่วยเจ้าแน่ ฮวาเอ๋อ" ไม่พูดป่าวมือหนาที่กำลังกอบกุมปทุมถันของนางเริ่มเปลี่ยนทิศทาง ลูบไล้ต่ำลงเรื่อย ๆ 

"อ่า อื้อ จ๊วบ อ้า อ๊ะะ อื้ม"  ลิ้นร้อนๆ ของเขาตวัดชิมความหวานของนางทันที มิหนำซ้ำยังตวัดระรัวจนร่างบางต้องแอ่นสะโพกขึ้นรับจังหวะของเขา

"อ้าา อ่า พี่ฟง อื้อ อ่า สะ เสียว เจ้าค่ะ อื้อ อ๊ะะะ"

"อื้ม หวานเหลือเกิน อื้ม จ๊วบ" เขาดูดกินน้ำหวานของนางอย่างกับพบเจอของถูกใจ เรียวลิ้วตวัดชิมทุกซอกกลีบดอกไม้งามอย่างเท่าเทียม ความเสียวซ่านที่เขามอบให้ทำให้ร่างบางได้แต่นอนหอบกระเส่า

"อื้อ อ้า พี่ฟง อ๊ะะ อื้อ อ้าา ตรงนั้น อู้วว โอ้วว อื้อ อ๊ะะะ" ยิ่งนางครวญครางเท่าใด เขาก็ยิ่งตวัดลิ้นปรนเปรอนางหนักหน่วงเช่นกัน จนมือน้อย ๆ ของนางต้องกดศรีษะของเขาลงตรงกลางหว่างขา เพื่อลิ้มรสความหวานของนางได้อย่างถนัดถนี่

"อ้าาา ฮวาเอ๋อมิไหวแล้วเจ้าค่ะ อ่ะ อื้อ ดะ ได้โปรด" คำขอร้องจากหญิงงามใต้ร่างทำให้บุรุษเช่นเขาต้องตวัดลิ้นรัวเร่งจังหวะเพื่อให้ร่างบางได้ปลดปล่อย

"อื้ม อ้า จ๊วบ จุ๊บ แผล็บ แผล็บ แผล็บ แผล็บ แผล็บ จ๊วบ จ๊วบ จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ จ๊วบ แจะ แจะ" น้ำหวานจากร่างบางไหลอาบล้นริมฝีปากของเขา ริ้นร้อน ๆ นั้นตวัดดูดกลืนทุกหยาดหยด จนร่างบางทิ้งตัวลงหอบอย่างหมดแรง

"อ่า อื้อ พี่ฟง" เขาต้องอดกลั้นเพียงใดนางจะรู้บ้างหรือไม่หนอ เขาต้องอดกลั้นกับความต้องการมากเพียงใด ท่อนเอ็นของเขาแข็งขืนจวบจะระเบิดอยู่รอมร่อ

"นอนพักเถิดนะ ฮวาเอ๋อ เจ้าคงเหนื่อยมากแล้ว"

"เจ้าค่ะ"

"ต่อไปนี้ห้ามทำงานหนักเช่นนี้อีก หากเจ้ามิสบายพี่จะรักษาด้วยวิธีเช่นนี้อีก"

"อ่ะ อื้อ ทราบแล้วเจ้าค่ะพี่ฟง" เขาโน้มหน้าลงจุมพิษร่างบางตรงหน้าแผ่วเบา หวงแหน ยอมรับว่านางคือสตรีคนแรกที่เพียงเห็นแวบแรกเขาก็ถูกใจเสียแล้ว เขาอยู่เป็นเพื่อนนางจนนางหลับจึงเดินกลับบ้านของตนและจัดการกับท่อนเอ็นที่กำลังชูชันอย่างน่ากลัว พลางจินตนาการถึงหน้านางแล้วปลดปล่อยน้ำรักขาวขุ่นจำนวนมาก ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนและหลับไป


ความคิดเห็น