กุญแจฟา(F Clef)

อาจจะไม่ถูกใจไปบ้าง แต่ก็เป็นกำลังใจให้เด็กๆ กันด้วยนะ^^” (ใครเจอคำผิด รบกวนบอกด้วยน้า>..<")

ชื่อตอน : After wedding 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 43.5k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2561 15:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
After wedding 15
แบบอักษร

….After wedding 15….

.

.

.

.

บัสสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาในตอนเช้า แสงแดดที่เล็ดลอดเข้ามาตามแนวผ้าม่านทำให้บัสค่อยๆ ปรับสายตา บัสขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะชะงัก



(เฮ้ย.....) บัสตกใจเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของร่างสูง ทั้งๆ ที่เมื่อคืนเขาอุส่าเอาหมอนข้างมากั้นไว้แล้ว บัสใจเต้นขึ้นมาควบคุมไม่ได้ก่อนจะแกล้งหลับต่อเมื่อเห็นร่างสูงกำลังขยับตัว


"พี่บอกแล้วไง ว่าบัสโกหกไม่เก่ง" คอปเตอร์พูดเสียงงัวเงียขึ้นมา บัสแกล้งหลับตาไม่รู้ไม่ชี้


"ถ้าไม่ลืมตา พี่จูบนะ" สิ้นเสียงของคอปเตอร์บัสรีบลืมตาขึ้นมามองพร้อมกับยกมือทั้งสองข้างมาดันอกแกร่ง


"หึหึ~" คอปเตอร์หัวเราะในลำคอทำเอาบัสแก้มขึ้นสีระเรื่อ


"ป..ปล่อยได้แล้ว บัสจะอาบน้ำ" บัสบอกออกมาเสียงอึกอักเล็กน้อย คอปเตอร์ยอมคลายอ้อมกอดก่อนที่บัสจะรีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัวไปเรียน


"จะไปไหน" บัสถามขึ้นมาหลังจากที่คอปเตอร์เข้าไปอาบน้ำออกมาและกำลังแต่งตัวเหมือนจะออกไปข้างนอก


"ก็ไปส่งไง" คอปเตอร์บอกออกมาเสียงเรียบ บัสทำหน้างง


"พี่ไม่มีเรียนไม่ใช่หรอ บัสขับรถไปเองได้" บัสพูดขึ้นมาด้วยความสงสัย คอปเตอร์มองหน้าบัสนิ่งๆ


"พี่จะไปส่ง ไม่ได้รึไง หรือว่ากลัวพี่จะเจอใคร" คอปเตอร์พูดกึ่งประชดออกมา บัสมองหน้าคอปเตอร์ด้วยความเหนื่อยใจ


"เปล่า บัสแค่ไม่อยากรบกวนคนอื่น" บัสพูดออกมาตามที่คิด เพราะเขาเองก็มีรถขับไปไหนเองได้ คอปเตอร์รู้สึกจุกในอกขึ้นมา


(คนอื่นงั้นหรอ?) คอปเตอร์ผลุบตาลงก่อนจะพูดพึมพำออกมาในใจ



คอปเตอร์ไม่พูดอะไร ก่อนจะเดินไปนั่งพิงหัวเตียงพร้อมกับกดมือถือเล่นไม่สนใจบัสอีก บัสมองมาที่คอปเตอร์ด้วยความไม่เข้าใจแต่ก็รู้สึกวูบโหวงแปลกๆ ที่คนตรงหน้ามีท่าทีเมินเฉยใส่เขาแบบนี้ บัสเดินไปนั่งลงที่ขอบเตียงใกล้ๆ กับคอปเตอร์



"เอ่อ...พี่คอปเตอร์... ไปส่งบัสนะครับ" ไม่รู้อะไรดลใจให้บัสพูดประโยคนี้ออกมา คอปเตอร์นั่งเล่นมือถืออย่างไม่ใส่ใจ บัสที่ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นอะไรจึงจะลุกเตรียมออกไปเรียน



หมับ~



คอปเตอร์คว้าข้อมือของบัสเอาไว้ในขณะที่บัสกำลังจะลุก บัสนั่งลงอีกครั้งตามแรงฉุดพร้อมกับหันมามองคอปเตอร์ด้วยความไม่เข้าใจ คอปเตอร์ไม่พูดอะไรก่อนจะลุกเดินจูงบัสออกไปยังลานจอดรถ

.

.

.

"เลิกกี่โมง" คอปเตอร์ถามขึ้นมาทำลายความเงียบในขณะที่ขับรถพาบัสมาถึงที่มหาวิทยาลัย


"เที่ยงครับ" บัสบอกออกมาเสียงเรียบ


"เดี๋ยวมารับ รอหน้าคณะ" คอปเตอร์บอกออกมาอีก บัสพยักหน้ารับรู้ก่อนจะกำลังเปิดประตูรถลงไป


"เดี๋ยว" คอปเตอร์คว้าข้อมือของบัสเอาไว้พร้อมกับพูดออกมา บัสหันมามองพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นถาม


"ค่ามาส่ง" คอปเตอร์พูดออกมาหน้านิ่งก่อนจะทำแก้มป่อง บัสหน้าเหวอไปนิดก่อนจะพยายามแกะข้อมือของตนเองออก


"บะ..บ้าหรอ พี่ขอมาส่งเองนะ" บัสอึกอักตอบออกมาพยายามจะเอามือออกจากคอปเตอร์ คอปเตอร์ตีหน้านิ่งก่อนจะหันมาพูดกับบัส


"งั้น...พี่ต้องเป็นคนให้ค่าตอบแทนที่บัสยอมให้มาส่งสินะ" คอปเตอร์พูดออกมาหน้ามึนพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปากนิดๆ



พลั่ก~



"ไม่เอาเว่ย" บัสผลักคอปเตอร์อย่างแรงกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างในใจพร้อมกับพูดโวยวายออกมา ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าตึกคณะไป คอปเตอร์ได้แต่ยิ้มกว้างออกมาหลังจากที่บัสลงไปแล้ว

.

.

.

"ใครมาส่งวะ" โค้กถามออกมาเมื่อบัสเดินเข้ามาเจอกับกลุ่มเพื่อน


"เห็นหรอ..." บัสเลิ่กลั่กถามออกมา โค้กมองหน้าบัสอย่างจับผิด


"ก็เห็น เห็นว่าไม่ใช่รถมึง ตกลงใครมาส่ง" โค้กถามออกมาอีก เพื่อนๆ เริ่มสนใจกับคำถามของโค้ก


"หรือว่า....." โค้กพูดเว้นช่วงเอาไว้


"อะไรวะ" วิทย์พูดแทรกขึ้นมา


"หรือว่าเจ้าของรอยนี่ไง" โค้กบอกออกมาพร้อมกับพยักหน้าไปยังคอของบัส เพื่อนๆ มองตามโค้กไป บัสนิ่งคิดหาคำตอบดีๆ มาตอบเพื่อน


"เฮ้ย...เมื่อคืนไป...เอ่อ..กันมาอีกหรอวะ" โค้กพูดออกมาตามที่คิด บัสเริ่มเลิ่กลั่กขึ้นอีก


"มะ..มะ..ไม่ใช่เว้ย พวกมึงแม่งลามก พี่กูมาส่งเว่ย" บัสอึกอักตอบออกมา เพื่อนๆ มองมาที่บัสอย่างไม่อยากเจอเชื่อ


"เออพอๆ ไปเรียนได้ละพวกมึง" ต้าร์พูดตัดบทขึ้นมา ทำให้ทุกคนพากันขึ้นเรียนด้วยความสงสัย

.

.

.

"กลับยังไงล่ะมึง เมื่อเช้าไม่ได้เอารถมาหนิ" โค้กถามขึ้นมาหลังจากเลิกเรียนในช่วงเช้า


"ไปกับกูดิ เดี๋ยวให้พี่แซนไปส่ง" ซีพูดเสนอขึ้นมา


"เออไม่เป็นไร พวกมึงกลับเลย เดี๋ยวกูรอพี่มารับ" บัสรีบปฏิเสธกึ่งไล่เพื่อนออกมาอ้อมๆ เพราะกลัวว่าเพื่อนจะเห็นร่างสูงเข้า


"เหมือนกำลังถูกไล่" วิทย์พูดขึ้นมาลอยๆ


"ให้รอเป็นเพื่อนมั้ย" ต้าร์ถามขึ้นมา


"ไม่เป็นไรพวกมึง กลับเลย เจอกันพรุ่งนี้บ้านซี" บัสพูดออกมาอย่างเกรงใจพร้อมกับย้ำว่าพรุ่งนี้พวกเขาจะไปทำการบ้านด้วยกันที่บ้านของซี ซึ่งบัสก็กำลังกังวลอยู่เหมือนกันว่าจะบอกร่างสูงอย่างไรว่าจะไปทำการบ้านที่บ้านของแซน เพื่อนๆ เห็นดังนั้นก็พากันแยกย้ายกลับบ้านปล่อยให้บัสนั่งรอร่างสูงเพียงลำพัง

.

.

.

"ทำไมคนเยอะอย่างนี้วะ" คอปเตอร์บ่นขึ้นมาคนเดียวในขณะที่กำลังต่อคิวซื้อเค้กอยู่ที่ห้างที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยในตอนใกล้ๆ เที่ยง


"เอาเค้กช็อกโกแลตกับวนิลาอย่างละหนึ่งชิ้น แล้วก็เอาโกโก้ปั่นเข้มๆ หวานน้อย 1 แก้วครับ" คอปเตอร์สั่งอาหารที่ต้องการกับพนักงาน


"รอสิบห้านาทีนะคะ" พนักงานบอกออกมา คอปเตอร์พยักหน้ารับก่อนจะจ่ายเงินแล้วมานั่งรอเรียกคิว



เวลาล่วงเลยมานานพอสมควรกว่าคอปเตอร์จะได้อาหารที่สั่งจนครบ คอปเตอร์รีบขับรถมายังมหาวิทยาลัยก็เห็นบัสนั่งรออยู่ที่หน้าคณะ บัสเปิดประตูขึ้นมานั่งบนรถด้วยท่าทีนิ่งๆ ก่อนจะคาดเข็มขัดแล้วมองออกไปนอกรถอย่างไม่สนใจ



"เป็นอะไร หืม" คอปเตอร์ถามขึ้นมาทำลายความเงียบในขณะที่กำลังขับรถกลับคอนโดเมื่อรับรู้ถึงความผิดปกติของบัส


"ไม่มารับพรุ่งนี้เลยล่ะ" บัสพูดประชดออกมาเสียงแข็ง คอปเตอร์เข้าใจขึ้นมาทันทีกับอาการบึ้งตึงของบัส


"พี่ขอโทษ พี่ไปทำธุระมา แล้วมันเสร็จช้ากว่าที่คิด" คอปเตอร์อธิบายออกมาเสียงเรียบ บัสหันมามองนิ่งๆ


"ถ้าทีหลังธุระของพี่มันสำคัญมาก พี่ไม่ต้องลำบากมารับมาส่งผมก็ได้นะ" บัสพูดเน้นเสียงออกมา


"ไม่ใช่อย่างนั้นนะบัส" คอปเตอร์พยายามจะอธิบายออกมา บัสหันหน้ากลับไปมองทางตรงก่อนจะชะงักเพราะเห็นอะไรบางอย่าง


(หึ! ไปธุระกับใครมาล่ะ) บัสพูดเยาะอยู่ในใจเมื่อหันมาเห็นแก้วน้ำวางอยู่ตรงที่วางแก้ว


"อะ" คอปเตอร์เอื้อมมือไปหยิบถุงเค้กที่วางอยู่เบาะหลังส่งให้บัสในขณะที่รถติดไฟแดง บัสมองที่ถุงขนมอย่างงงๆ


"อะไร" บัสถามออกมาเสียงเรียบ คอปเตอร์วางถุงขนมไว้บนตักของบัสก่อนจะหันไปขับรถต่อ


"เปิดดูสิ" คอปเตอร์บอกออกมา บัสเปิดถุงออกดูก่อนจะตาลุกวาว


"เค้กหรอ" บัสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น คอปเตอร์ยกยิ้มมุมปาก


"ของใคร..." บัสถามออกมาให้แน่ใจ


"ของพี่มั้ง" คอปเตอร์พูดกวนๆ ออกไป บัสเม้มปากนิดๆ พร้อมกับรู้สึกอบอุ่นในใจกับการกระทำของร่างสูง


"แล้ว...." บัสเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็ยังไม่ทันได้พูด


"กินโกโก้ปั่นก่อนมั้ย เดี๋ยวละลายพอดี พี่อุส่ารีบขับกลัวมันละลาย" คอปเตอร์บอกออกมาทำให้บัสรับรู้ได้ทันที ว่าแก้วน้ำที่วางอยู่นั้นเป็นของตนเอง บัสนึกว่าตัวเองในใจที่คิดอะไรไปเอง


"เอ่อ...ขอบคุณครับ" บัสที่ไม่รู้จะพูดอะไรจึงบอกออกไปแก้เขินที่ตนเองเข้าใจผิดเสียยกใหญ่


"หึ~ แลกกับข้าวกลางวันจานนึง" คอปเตอร์พูดออกมา บัสนิ่งไปนิดก่อนจะพยักหน้ารับรู้ คอปเตอร์ขับรถไม่นานนักก็มาถึงคอนโด

.

.

.

"หึ~ นี่ข้าวผัดกุ้งหรือข้าวผัดปูอัด" คอปเตอร์พูดแซวออกมาบนโต๊ะอาหารมื้อกลางวัน เมื่อบัสบอกจะทำข้าวผัดกุ้งแต่ในจานกลับเต็มไปด้วยปูอัด


"ถ้าไม่กินก็เอาคืนมา" บัสพูดขึ้นมาเสียงติดจะงอนๆ พร้อมกับเอื้อมมือไปจับที่จานข้าวของคอปเตอร์ คอปเตอร์ยิ้มออกมาให้กับอาการของคนตรงหน้า


"แค่นี้ทำงอน" คอปเตอร์พูดล้อออกไป บัสแอบสะดุ้งในใจกับคำพูดของคอปเตอร์


(งอน... นี่เราแสดงออกไปแบบนั้นหรอ) บัสทบทวนกับตัวเองในใจก่อนจะปล่อยมือออกจากจานข้าวของคอปเตอร์แล้วนั่งกินข้าวไปเงียบๆ คอปเตอร์ได้แต่ยิ้มชอบใจกับสีหน้าของบัสในตอนนี้


"กินเค้กเลยมั้ย" คอปเตอร์ถามออกมาเมื่อทั้งสองกินข้าวกันจนอิ่มแล้ว บัสพยักหน้ารับหงึกหงัก ซึ่งคอปเตอร์มองแล้วเหมือนบัสเป็นเด็กที่กำลังจะได้ขนม คอปเตอร์เดินไปหยิบเค้กที่ตู้เย็น


"เอาแต่วนิลาครับ" บัสบอกออกมา คอปเตอร์หยิบเค้กวนิลาใส่จานยกมาให้บัสที่โต๊ะแล้วนั่งตามเดิม บัสตาโตขึ้นมาอย่างดีใจก่อนจะลงมือชิมเค้กที่คอปเตอร์ซื้อให้


"อร่อยมั้ย" คอปเตอร์ถามขึ้นมา บัสเงยหน้าขึ้นมาจากเค้ก


"อืม" บัสตอบรับในลำคอ ใบหน้าดูมีความสุขมากกับเค้กตรงหน้าก่อนจะก้มหน้าก้มตากินเค้กต่อ คอปเตอร์ได้แต่ยิ้มให้กับอดีตเด็กน้อยของเขา


"พี่กินมั้ย" บัสเงยหน้าขึ้นมาถาม คอปเตอร์ส่ายหน้าให้กับภาพที่เห็นตรงหน้า ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วโน้มหน้าเข้าหาบัส บัสทำหน้างงเล็กน้อยก่อนที่จะ....



จุ๊บ~



คอปเตอร์ประกบริมฝีปากลงตรงรอยเปื้อนครีมวนิลาบนริมฝีปากของบัส



เคร้ง~



บัสหน้าเหวอไปนิดใบหน้าร้อนผ่าวพร้อมกับรู้สึกวูบวาบไปทั่วอก ใจเต้นแรงก่อนจะทำส้อมที่ถือไว้หล่นกระทบจาน คอปเตอร์ใช้ปลายลิ้นเลียวนที่ริมฝีปากบางก่อนจะผละออกมา



"หึ~ กินยังไงให้เลอะ" คอปเตอร์ส่งเสียงในลำคอก่อนจะพูดเยาะออกมา แก้มทั้งสองข้างของบัสแดงก่ำอย่างควบคุมไม่ได้ คอปเตอร์ยกยิ้มออกมาเมื่อเห็นอาการของคนตรงหน้า


"อะ..ไอ้......" บัสได้แต่อ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น คอปเตอร์เลิกคิ้วขึ้นเพื่อรอว่าบัสจะพูดอะไร


"หลายครั้งแล้วนะ" บัสไม่รู้ว่าจะต่อว่าอะไรจึงพูดกลบเกลื่อนออกไปอย่างนั้น


"หึหึ~" คอปเตอร์หัวเราะในลำคอ บัสเลิ่กลั่กไปมาอย่างไม่รู้ว่าควรจะเอาหน้าไปไว้ตรงไหน


"ตกลงจะกินมั้ย" บัสพยายามควบคุมสติถามออกมาเสียงเรียบ


"ป้อนสิ" คอปเตอร์พูดออกมาหน้าด้านๆ บัสมองหน้าคอปเตอร์เหมือนอยากจะว่าอะไรบางอย่าง


"ไม่ได้หรอ อุส่าซื้อมาฝาก" คอปเตอร์พูดขึ้นมา บัสนิ่งคิดก่อนจะพูดออกมา


"อยากกินก็ทำเอาเอง" บัสพูดอย่างไม่ใส่ใจกลบเกลื่อนความรู้สึกวูบวาบ คอปเตอร์เลิกคิ้วขึ้น


"แน่ใจนะ" คอปเตอร์พูดออกมาก่อนจะคว้ามือของบัสข้างที่ไม่ได้ถือส้อม บัสสะดุ้งเล็กน้อยทำท่าจะดึงมือออกแต่คอปเตอร์ก็คว้าไว้แน่น คอปเตอร์จับมือของบัสเอาไว้แล้วพับทุกนิ้วลงเหลือแต่เพียงนิ้วชี้ก่อนจะเอานิ้วชี้ของบัสไปปาดครีมเค้กแล้วดึงมือของบัสเข้าหาตัวเอง บัสอ้าปากค้างอีกครั้งเมื่อเข้าใจอะไรลางๆ



จ๊วบ~



คอปเตอร์ดึงมือของบัสให้มาจ่อที่ปากของตนเองก่อนจะเอานิ้วของบัสที่เปื้อนครีมวนิลาเข้าปาก คอปเตอร์ดูดชิมรสชาติครีมที่ปลายนิ้วของบัสด้วยความพอใจ บัสมือสั่นพร้อมกับหน้าที่ร้อนวูบวาบ บัสไม่เข้าใจตัวเองกับอาการที่เป็นอยู่ คอปเตอร์ดูดชิมเนื้อครีมอยู่สักพักจึงผละออกมา บัสรีบเอามือลงใต้โต๊ะอย่างรวดเร็ว



"พะ..พี่ทำบ้าอะไร" บัสอึกอักถามออกมา คอปเตอร์ยกยิ้มนิดๆ


"ก็ชิมเค้กไง" คอปเตอร์ตอบออกมาหน้าตาย บัสกัดปากตัวเองแก้อายก่อนจะหยิบจานเค้กมาถือไว้แล้วเดินออกไปนั่งกินที่โซฟาห้องนั่งเล่นเพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์ตรงนี้ คอปเตอร์หัวเราะออกมาเบาๆ ให้กับท่าทีของคนตรงหน้า

.

.

.

ตลอดเวลาช่วงบ่ายทั้งสองคนไม่ได้ออกไปไหน ทั้งคอปเตอร์และบัสต่างก็นั่งทำการบ้านของตัวเองไปจนเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงเย็น บัสก็เป็นคนทำกับข้าวง่ายๆ กินกันสองคน

.

.

.

"มีอะไร" คอปเตอร์ถามขึ้นมาหลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วก็เห็นบัสยืนถือผ้าเช็ดตัวเหมือนจะอยากพูดอะไร


"คือ...คือว่า....." บัสลังเลว่าจะพูดอย่างไรดี คอปเตอร์เลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม


"พรุ่งนี้วันเสาร์ บัสมีนัดทำการบ้านกับเพื่อน" บัสพูดเลี่ยงๆ ออกมา


"ที่ไหน" คอปเตอร์ถามออกมาเสียงเรียบ


"ยังไม่รู้เลยครับ" บัสตอบออกมา


"กี่คน" คอปเตอร์ถามออกมาเสียงเข้ม


"ห้าครับ" บัสตอบออกไปพร้อมกับขมวดคิ้วเข้าเล็กน้อยเมื่อรู้สึกแปลกๆ กับคำถามของร่างสูง


"เดี๋ยวพี่ไปส่ง" คอปเตอร์บอกออกมาอีก บัสเลิ่กลั่กเล็กน้อย


"บัส...ขอไปเองนะครับ ต้องแวะรับเพื่อนด้วย" บัสบอกออกมาเสียงเรียบติดจะอ้อนๆ คอปเตอร์จ้องหน้าบัสสักพักก่อนจะยอมพยักหน้า


"อืม ไปอาบน้ำได้ละ" คอปเตอร์บอกออกมา บัสยิ้มออกมาก่อนจะผละเข้าห้องน้ำไป



คอปเตอร์เดินมานั่งพิงหัวเตียงพลางเปิดทีวีดูอะไรไปเรื่อย ตอนนี้ก็เพิ่งจะหัวค่ำแถมพรุ่งนี้ก็ยังเป็นวันเสาร์อีกเขาจึงไม่คิดจะรีบนอนตอนนี้



ไลน์~ ไลน์~ ไลน์~ ไลน์~ ไลน์~........



เสียงข้อความโทรศัพท์ของบัสดังขึ้นรัวๆ คอปเตอร์ที่นั่งฟังอยู่สักพักก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา จึงขยับตัวไปยังฝั่งที่นอนของบัสก่อนจะชะโงกหน้าไปดูที่หน้าจอ



WiTT[วิดวะหน้าตาดี]: พรุ่งนี้ 10 โมงนะพวกมึง


CokeZero[วิดวะหน้าตาดี]: ขี้เกียจตื่นวะ เที่ยงๆ สิ


WiTT[วิดวะหน้าตาดี]: ทำตอนเที่ยงแล้วจะเสร็จตอนไหน


Guitar[วิดวะหน้าตาดี]: มึงจะนอนยันเที่ยงเลยไงวะ


SEA~[วิดวะหน้าตาดี]: ไอ้โค้กมึงนี่ตลอด เดี๋ยวกูจะบอกพี่ปืน


CokeZero[วิดวะหน้าตาดี]: เชี่ยบัสแม่งหายไปไหนวะ ช่วยกูด้วย


SEA~[วิดวะหน้าตาดี]: พอเลยมึง ตกลงพรุ่งนี้ 10 โมงนะเว้ย เจอกันที่บ้าน....(บ้านกู)



พรึบ~



"ดูอะไร" คอปเตอร์ยังอ่านไม่ทันรู้ความว่าจุดนัดหมายของกลุ่มเพื่อนบัสคือที่ไหน แต่บัสดันออกจากห้องน้ำมาหยิบโทรศัพท์ที่คอปเตอร์กำลังชะเง้ออ่านอยู่


"เปล๊า~" คอปเตอร์ตอบออกมาเสียงสูงก่อนจะจ้องมองแผงอกของบัสที่มีหยาดน้ำเกาะกราวพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคอ บัสเมื่อเห็นสายตาที่มองมาของร่างสูงจึงรีบคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดคออยู่ให้มาบังยอดอกเอาไว้


"มะ..มองอะไร" บัสพูดออกมาเสียงอึกอักก่อนจะหน้าขึ้นสี คอปเตอร์ยกยิ้มมุมปาก


"หึ~ เปล่านิ" คอปเตอร์ตอบออกมาก่อนจะเปลี่ยนไปสนใจทีวีต่อ บัสเดินหนีไปแต่งตัวก่อนจะตอบข้อความเพื่อนกลับไป


"มานั่งนี่มา" คอปเตอร์ตบมือลงที่ว่างข้างๆ พร้อมกับเรียกบัสที่แต่งตัวเสร็จแล้วให้มานั่งข้างๆ บัสเดินมานั่งพิงหัวเตียงอย่างว่าง่าย


"ดูหนังกันมั้ย" คอปเตอร์บอกออกมาเสียงเรียบ บัสหันไปมองอย่างสงสัย


"อะ พี่ให้บัสเลือก" คอปเตอร์ยกกล่องใส่แผ่นหนังหลายเรื่องขึ้นมาวางบนตักพร้อมกับขยับเข้าหาบัสก่อนจะพูดออกมา


"ทำไมมีเยอะจัง" บัสถามออกไปอย่างนั้น


"ก็อยากดู แต่ไม่มีคนดูเป็นเพื่อน" คอปเตอร์บอกออกมาเสียงเรียบแต่ก็แฝงด้วยความหมายอะไรบางอย่าง บัสนิ่งไปนิดก่อนจะเลือกหนังออกมาเรื่องหนึ่ง คอปเตอร์เดินเอาแผ่นหนังไปใส่เครื่องเล่นพร้อมกับวางกล่องใส่แผ่นหนังไว้ก่อนจะเดินกลับมานั่งพิงหัวเตียงพร้อมกับขยับเข้าหาบัส



หนังที่บัสเลือกทำให้บัสทั้งยิ้มทั้งหัวเราะออกมา คอปเตอร์ได้แต่ลอบมองใบหน้าของบัสซึ่งไม่บ่อยนักที่เขาจะได้เห็นบัสหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขแบบนี้ คอปเตอร์ค่อยๆ เลื่อนมือข้างที่ติดกับบัสเข้าไปใกล้ๆ มือของบัสที่วางอยู่ข้างตัวก่อนค่อยๆ กอบกุมมือของบัสเอาไว้อย่างแผ่วเบา บัสก้มลงมามองมือของตนเองที่ถูกมือของคนข้างๆ จับเอาไว้ด้วยใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ บัสตั้งใจจะดึงมือออกแต่มือของร่างสูงกลับกระชับจับมือเขาไว้แน่นกว่าเดิมเหมือนเป็นการขอให้เขาอยู่แบบนี้ บัสเงยหน้าขึ้นมามองเสี้ยวหน้าของคอปเตอร์ก็เห็นว่าคอปเตอร์นั่งดูหนังด้วยสีหน้าเรียบเฉย บัสปล่อยให้ร่างสูงจับมือของตนเองอยู่แบบนั้นก่อนจะหันไปสนใจหนังต่อ



คอปเตอร์ที่เหมือนจะตั้งใจดูหนังแต่จริงๆ แล้วใจของเขาแทบจะไม่ได้อยู่ที่หนังเลยสักนิด ต่างกับบัสที่เหมือนจะชอบอกชอบใจกับหนังที่ตนเองเลือก เนื้อเรื่องดำเนินมาจนใกล้จะจบ ภาพที่บัสเห็นตรงหน้าทำเอาบัสรู้สึกวูบวาบขึ้นมาที่พระเอกกำลังจะประกบจูบนางเอก คอปเตอร์ใช้นิ้วโป้งลูบเบาๆ ที่หลังมือของบัสไปมา บัสหน้าร้อนผ่าวเมื่อมีฉากวาบหวิวตรงหน้าประกอบกับหลังมือของเขาที่ถูกสัมผัสอย่างแผ่วเบา คอปเตอร์หันมามองหน้าบัสด้วยสายตาที่ฉ่ำปรือก่อนจะค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ แก้มใสของบัส



ฟอดดดดด~~



"เฮือก~" บัสสะดุ้งนิดๆ เมื่อคอปเตอร์กดจมูกโด่งลงมาสูดดมแก้มของเขา บัสเลิ่กลั่กก่อนจะค่อยๆ เหลือบตาและหันมามองคอปเตอร์


"เออะ เอ่อ....." บัสกำลังจะถามออกมาแต่คอปเตอร์ดันพูดสวนขึ้นมาก่อน


"ขอจูบได้มั้ย" คอปเตอร์พูดออกมาเสียงพร่าก่อนจะค่อยๆ โน้มใบหน้ามองเข้าไปในแววตาของบัส คอปเตอร์ใช้ปลายจมูกโด่งคลอเคลียกับปลายจมูกเล็กตรงหน้าเพื่อรอคำตอบ



จุ๊บ~

.

.

.

.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น