yamyam_1
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 ความลับของ ‘ติน’(แก้ไขคำผิด)

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ความลับของ ‘ติน’(แก้ไขคำผิด)

คำค้น : สํญญาจ้าง,แยมผลไม้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.2k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2563 23:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ความลับของ ‘ติน’(แก้ไขคำผิด)
แบบอักษร

ตอนที่ 2 ความลับของ ‘ติน’

 

วันนี้เป็นวันที่ผมจะต้องไปทำงานที่บริษัทตามปกติ เสาร์และอาทิตย์ผมก็ทำงานที่ร้านของพี่เกด พี่เกดเป็นคนที่ใจดีกับผมมาก ผมรักเธอเหมือนกับพี่สาวแท้ ๆ คนหนึ่งเลยหล่ะ ผมขี่มอเตอร์ไซด์ไปทำงานทุกวัน ผมว่ามันสะดวกดีนะได้รับลมด้วย ผมทำงานเก็บเงินซื้อคันนี้มาด้วยน้ำพักน้ำแรงของผมเอง รู้สึกภูมิใจมากเลยครับ

 

ที่ทำงานของผมอยู่ห่างบ้านของผมพอสมควรเลยหล่ะ แต่มันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรค เป็นปัญหากับผมเลยแม้แต่น้อย ผมออกจากบ้านเช้าอยู่แล้ว ถ้าสาย ๆ หน่อยรถก็อาจจะติดได้ และอาจทำให้ไปทำงานสายจนอาจจะถูกเจ้านายว่าเอา ดีไม่ดีจะถูกหักเงินเดือนถ้าเป็นแบบนี้ก็คงจะแย่แน่ ๆ

 

ใช้เวลาประมาณ 40 นาที ผมก็ถึงที่ทำงานของผม ผมทำงานบริษัทเกี่ยวกับการออกแบบต่าง ๆ เช่น อาคาร สถานที่ บ้าน ห้องต่าง ๆ ที่อยู่ภายในบ้าน ตลอดจนสินค้าต่าง ๆ บริษัทที่นี่เป็นบริษัทที่ดังมาก ใหญ่ด้วย และเป็นที่รู้จักของผู้คน เดือนเดือนก็ตามความสามารถ งานที่ผมทำในบริษัทททนี้นั้นเป็นงานที่ง่ายมากเลยครับแค่ออกไปติดต่อกับลูกค้าเพื่อรับและส่งงาน แผนกนี้ผมทำงานคู่กับเนม ซึ่งเป็นอะไรที่ดีสุด ๆ

 

ผมจอดรถไว้ตรงลานจอดรถก่อนที่จะขึ้นไปยังที่ทำงานของผม ผมเดินไปที่โต๊ะทำงานแล้ววางกระเป๋าไว้ในที่เก็บของมัน ผมนั่งลงบนเก้าอี้ของผม ตรงหน้ามีคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานของผมมันไม่มีอะไรมาทำให้รกเหมือนโต๊ะคนอื่นเลย มีแค่กระบอกใส่พวกปากกาดินสอต่าง ๆ ซึ่งผมจะใช้วาดรูปบ้างออกแบบงานบ้าง ตอนนี้พนักงานก็เริ่มทยอยมาทำงานกันล้ะ

 

ไม่รู้ว่าวันนี้งานของผมจะมีอะไรบ้าง ถึงจะมีมันก็ไม่มากนักแต่ก็มีเข้ามาตลอด ไม่หนักเหมือแผนกอื่น ๆ ช่างสบายอะไรอย่างนี้นะ อยากขอบคุณประธานบริษัทเหลือเกินครับที่ให้ผมทำงานในแผนกนี้ แต่จะว่าไปตั้งแต่ผมมาทำงานที่นี่ผมยังไม่เคยเจอประธานบริษัทเลยตั้งแต่ผมมาทำงานที่นี่ จะเจอก็แต่รองประธาน ผมได้แต่สงสัยไม่กล้าถามเดี๋ยวผมจะโดนด่าเปล่า ๆ

 

“ตินนน” นั่นเนมนี่มาถึงก็เรียกผมเลย เนมเป็นผู้ชายที่ตัวเล็กกว่าผม หน้าตาออกไปทางหน้ารักซะมากกว่าเหมือนผู้หญิงเลยแหละ ผมรู้จักกับเนมก็ตอนเข้ามาทำงานพร้อมกัน นิสัยร่าเริงดีนะ กวนหน่อย ๆ

 

“เบา ๆ เสียงหน่อยสิเนม” ผมหันไปดุเนมเล็กน้อย

 

“อะไรอ่ะติน นี่ไม่ได้เสียงดังเลยนะ” เนมทำหน้าเฉไฉ มันน่าจับตีซะให้เข็ด

 

“เดี๋ยวเถอะ”

 

“โหยอะไรเนี่ยติน ก่อนหน้านี้ไม่เห็นเป็นแบบนี้เลยเมนส์มาหรอ”

 

“ก็เปล่านี่” ผมจะเป็นประจำเดือนได้ไงกัน

 

“ว่าแต่ ตินไปทำงานที่ร้านกาแฟไม่เห็นบอกกันเลย”

 

“ก็ไม่เห็นถามนี่”

 

“ถ้าบอกนี่จะได้ไปช่วยอุดหนุนไง ลูกค้าจะได้เยอะ ๆ” มันก็จริงแหละเนอะ จะได้เพิ่มยอดให้กับร้าน ค่าแรงผมคงจะเพิ่มไม่น้อย

 

“ว่าแต่วันนี้มีงานเยอะมั้ย” ผมเปลี่ยนเข้าเรื่องงาน หวังว่ามันจะไม่เยอะมากนักวันนี้

 

“ก็มีไปส่งงานให้ลูกค้า 3 ที่” ก็ไม่เยอะเท่าไหร่

 

“งั้นก็ไปกันเลยมั้ย เพราะพี่จินเอางานมาให้แล้ว”

 

“โอเคไปกันเถอะ” ผมกับเนมเอาแบบที่ลูกค้าสั่งใส่กระบอกแล้วก็รีบไปหาลูกค้าทันที ถ้าทำงานเสร็จแล้วก็อาจจะมีเวลาพักจนถึงพักเที่ยงเลยล่ะ เข้าไปทำงานอีกทีก็ตอนบ่าย

 

ลูกค้าคนแรกผมกับเนมนัดไว้ที่ร้านของพี่เกด ดีเลยผมจะได้ไปหาขนมกินด้วย เพราะจะได้รับส่วนลดนิดหน่อย ผมขี่รถเก๋งของเนมไป ถ้าขี่มอเตอร์ไซด์ของงผมเนมจะไม่ไปด้วยเลยเนื่องอากาศมันร้อน ผมว่ามันก็ปกตินะไม่ได้ร้อนอะไรมากมาย ช่างมันเถอะผมม่ได้เป็นคนเรื่องมากจะไปยังไงก็ได้

 

เนมขับรถไปเรื่อย ๆ จะชิวไปไหนของเค้ากันนะ หรอไปเจอเรื่องดี ๆ มากันนะ ผมนั่งเงียบต่อไปไม่ถามจะดีกว่า อีกไม่นานก็จะถึงร้านของพี่เกดแล้ว วันนี้จ๋าจะพาจุ๊บแจงมาที่ร้านอีกมั้ยนะคิดถึงจัง เอาอีกแล้วทั้งที่เมื่อวานก็เจอนี่นา... ยังจะมาบ่นคิดถึงจุ๊บแจงอีกแล้ว

 

“ถึงแล้ว” สุดท้ายก็มาถึงร้านพี่เกดสักทีเนมจอดรถไว้ที่หน้าร้านก่อนที่จะรีบลงจากรถแล้วรีบวิ่งเข้าไปในร้านทันทีทิ้งให้ผมหอบงานลูกค้าลงจากรถเพียงคนเดียว ช่างดีจริง ๆ เลย ให้มันได้อย่างนี้สิ ผมถืองานแล้วรีบตามเนมเข้าไปในร้าน

 

“ติน เร็ว ๆ หน่อย” พอเข้ามาในร้านเนมก็เรียกผมทันที ผมส่ายหน้าเล็กน้อย ลูกค้าที่นัดไว้ก็มาพอดีเลย ผมเดินไปหาเนมกับลูกที่โต๊ะทันที

 

“สวัสดีครับ” ผมเอ่ยทักลูกค้าก่อนที่นั่งลงข้าง ๆ เนม

 

“สวัสดีครับ”

 

“นี่งานครับ” ผมยื่นงานให้กับลูกค้า เขารับไปเปิดดูเช็คงาน

 

“งานโอเคมั้ยครับ ต้องแก้ตรงไหนเพิ่มมั้ยครับ” เนมถามลูกค้า เพราะผมจะไม่ค่อยคุยกับลูกค้าสักเท่าไหร่นัก หน้าที่นี้จึงกลายเป็นหน้าที่ของเนมไปโดยปริยาย

 

“งานถูกใจผมมากครับ นี่เงินค่าจ้างอีกส่วนนะครับ” ลูกค้าดูงานแล้วก็เก็บ โชคดีที่งานออกมาถูกใจลูกค้า

 

“ขอบคุณที่ไว้ใจบริษัทเรานะครับ” เนมรับเช็คเงินมาก่อนที่จะเก็บลงกระเป๋าอย่างไว...

 

“งั้นผมขอตัวกลับเลยล้ะกัน ผมต้องไปทำธุระต่อ”

 

“ครับ ขอบคุณมาก ๆ เลยนะครับ” ผมเอ่ยลาลูกค้าก่อนที่ลูกค้าเดินออกจากร้านไป ต่อไปก็เหลือเอาแบบไปให้ลูกค้าอีกสองคน แต่ยังเหลือเวลาพอสมควรเลยแหละก่อนที่จะไปหาล๔กค้าคนต่อไป ผมหาขนมรองท้องด้วยเลยจะดีกว่า พี่เกดยังคงประจำอยู่ในที่ของตนเองผมเดินเข้าไปทายสักหน่อยดีกว่า

 

“พี่เกดสวัสดีครับ” ผมยกมือไหว้พี่เกดพร้อมกับยิ้มทักทาย

 

“นึกว่าจะไม่มาทักทายกันซะแล้ว” พี่เกดพูดพร้อมกับทำหน้างอใส่ผม ผมกลั้นขำไว้มันก็ทั้งน่ารักดีแล้วก็ตลกไปพร้อม ๆ กัน

 

“ไม่งอนผมสิครับ ผมขอแบบเดิมนะ” ผมพูดดักทางพี่เกดไว้ ก่อนที่จะสั่งขนมกับเครื่องดื่มไป ส่วนเนมนั้น...สั่งขนมไปนั่งกินเป็นที่เรียบร้อยแล้ว... แถมไม่คิดจะสั่งเผื่อผมเลย

 

“จ้ารอแป๊บ จะรอยกไปเลยหรือเปล่า” พี่เกดถามผมพร้อมกับหยิบขนมที่ผมชอบใส่จานให้ ก่อนที่จะไปเตรียมเครื่องดื่มให้

 

“ถือไปพร้อมเลยครับ”

 

“อ่ะนี่ ได้แล้ว” พี่เกดวางโยเกิร์ตปั่นลงบนถาดขนมของผม

 

“ขอบคุณครับ” ผมยกถาดขนมไปนั่งที่โต๊ะเดียวกับเนม และเนมก็กำลังจัดการกับขนมของตนอยู่.... ผมละความสนใจจากเนมก่อนที่จะลงมือกินขนมเหมือนกัน

 

“จ๋าเก็บตังค์หน่อย” หลังจากที่ผมกับเนมทานขนมเสร็จผมก็เรียกจ๋ามาเก็บตังค์ เพราะจะต้องไปส่งงานให้ลูกค้าคนต่อไป

 

“นี่ค่ะพี่ติน” จ๋ายื่นบิลมาให้ผม ผมยื่นเงินจำนวนพอดีให้จ๋าไป ส่วนเนมก็คงจัดการของตัวเองเรียบร้อยแล้ว

 

“พี่ไปนะ ถ้าเลิกงานเร็วจะมาช่วยงาน”

 

“โอเคค่า”

 

“ไปกันเถอะติน” ในที่สุดผมก็จะได้ไปส่งงานให้ครบซักที และผมก็ไม่อยากจะไปส่งงานให้ลูกค้าสายและชื่อเสียงบริษัทก็อาจจะเสียหายไปด้วย

 

ตอนนี้ผมกับเมนก็มาถึงที่หมายอีกที่แล้ว ที่นี่เป็นบริษัทรับเหมาก่อสร้างงานที่ผมเอามาส่งคงเป็นแบบแปลนเกี่ยวกับการก่อสร้างล่ะมั้ง ผมกับเนมเดินเข้าไปในบริษัท และเดินตรงไปยังฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่อยู่ข้างหน้า

 

“ขอโทษนะครับผมมาส่งงานให้กับคุณกิตติครับ”

 

“ไม่ทราบว่านัดไว้หรือเปล่าครับ” พนักงานที่ว่างอยู่คนหนึ่งพูดกับผม เพราะพนักงานคนอื่น ๆ ดูยุ่งกันหมดเลย..สงสัยงานเค้าจะเยอะจริง ๆ

 

“นัดไว้ครับ”

 

“รอสักครู่นะครับ” ว่าแล้วพนักงานก็กดโทรศัพท์คงจะโทรหาคุณกิตติแหละ

 

“อยากให้งานเสร็จไวไวจัง” เนมพูดพร้อมกับเอาคางไปเกยไว้หน้าเคาน์เตอร์

 

“ก็รีบทำงานสิ ส่งงานให้ลูกค้าเร็ว ๆ แค่นี้งานก็เสร็จเร็วแล้ว” ผมหันไปมองเนมก็ยังเกยหน้าอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์...โตแล้วนะงอแงเหมือนเด็กเลย ผมได้แต่ยิ้มและส่ายหน้าไปมา

 

“คุณครับ ประธานผมติดประชุมใหญ่มาไม่ได้ให้เอางานไว้กับผมเลยครับ” หลังจากที่พนักงานคุยโทรศัพท์เสร็จก็บอกผม ผมยังไงก็ได้ไม่เรื่องมากหรอก

 

“โอเคครับนี่งานครับ” ผมยื่นกระบอกที่งานไว้ให้กับพนักงานบริษัท

 

“ตินปะไปกันเถอะ” ผมพยักหน้ารับแล้วก็เดินออกจากบริษัทมา เหลืออีกที่เดียวงานของพวกผมก็จะเสร็จสักทีจะได้กลับบริษัทสักที ผมกับเนมเดินไปขึ้นรถที่จอดไว้ข้างหน้าแล้วออกตัวไปยังที่หมายใหม่ที่อยู่ไม่ไกลจากบริษัทรับเหมาที่ผมไปส่งงาน

 

“ร้านนี้แหละเนมจอดเลย”

 

“ได้ ตินลงไปคนเดียวได้มั้ย” เนมหันมามองผมพร้อมกับทำหน้าตาอ้อนวอนมีกระพริบตาปริบ ๆ ด้วย...

 

“งั้นก็รอในนี้แหละ ไปล้ะ” ก่อนที่จะลงจากรถผมหยิบงานก่อนจะขยี้หัวเนมสาม สี่ ที่ให้มันฟูก่อนที่จะรีบวิ่งเข้าไปในร้านที่นัดลูกค้าไว้ เพราะผมรู้ว่าเนมจะหน้างอและงอนผมแน่ ๆ

 

ผมเดินเข้าไปในร้านหนังสือ ใช่ที่นี่คือร้านหนังสือไม่คิดว่าลูกค้าจะนัดในที่แบบนี้ส่วนมากก็พวกร้านคาเฟ่ต่าง ๆ ไม่ก็เอาไปส่งที่บริษัทเลย ว่าแต่ลูกค้าผมอยู่ไหนกันนะ ผมมองไปทั่วร้านมันมีมุมนั่งอ่านหนังสือด้วยนี่ผมเลยเดินเข้าไปดู จัดร้านได้ดีมากจริง ๆ ดูแล้วสบายตาเหมาะกับการมานั่งอ่านหนังสือจริงๆ

 

“ขอโทษนะครับใช่คุณภพหรือเปล่าครับ” ผมเดินไปถามคนที่นั่งอยู่ เพราะทั้งห้องนี้มีแค่เค้าเพียงคนเดียว

 

“ผมเองครับ” ผู้ชายที่ผมเดินมาถามเงยหน้ามามองผม พระเจ้า... เค้าเป็นผู้ชายที่ผมไปส่งขนมให้วันนั้น..ผมจำเค้าได้ ไม่นึกว่าจะมาเจอกันอีกรอบ มันคงเป็นเรื่องบังเอิญล่ะมั้งครับ

 

“อ่อครับ คือผมเอางานที่คุณสั่งมาส่งน่ะครับ” ผมยื่นงานให้กับเค้า

 

“ขอบคุณครับ” เค้ารับงานไปก่อนที่จะเปิดงานเพื่อตรวจความเรียบร้อย ผมก็ได้จะยืนลุ้นว่างานจะถูกใจเค้าหรือเปล่า

 

“เป็นยังไงบ้างครับ”

 

“สวยดีผมชอบ” เฮ้ออ โล่งอกครับ ที่ไม่ต้องเอากลับไปแก้ใหม่

 

“ขอบคุณที่ใช้บริการเรานะครับ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ” ผมลาลูกค้าเสร็จเดินอกจากห้องอ่านหนังสือก่อนจะออกจากร้านไป ร้านนี้หนังสือเยอะดีจังไว้คราวหน้าผมต้องแวะมาสักหน่อยล้ะ

 

นั่นโรงพยาบาลที่ผมมาประจำนี่ ลืมไปเลยว่าอยู่แถวนี้มัวแต่มาส่งงานให้ลูกค้า แต่พรุ่งนี้ผมก็ต้องมาหาน้านุชอีกนี่ หรือไปวันนี้เลยไหน ๆ ก็มาแล้วจะต้องไม่มาอีก ไปวันนี้เลยก็แล้วกัน ผมข้ามไปยังฝั่งตรงข้ามโรงพยาบาลที่นี่เป็นโรงพยาบาลประจำตัวผมเลยแหละเพราะผมต้องมาที่เกือบทุกเดือน ผมไปขึ้นลิฟต์และกดขึ้นไปยังชั้นที่ผมคุ้นเคย เมื่อลิฟต์เปิดผมก็ตรงดิ่งไปห้องตรวจของน้านุชทันที

 

“น้านุชครับบบ”

 

“อ้าวติน มาได้ไงวันนัดพรุ่งนี้ไม่ใช่หรอ” หน้านุชที่กำลังเล่นเกมในคอมพิวเตอร์หันมามองผม... นั่นคงเป็นเวลาพักของคุณหมอเค้าล่ะมั้งครับ

 

“ผมมาส่งงานให้ลูกค้าแถวนี้หน่ะครับ เลยคิดว่ามาวันนี้เลยครับพรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องมา” ผมนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามน้านุชพร้อมกับยิ้มแฉ่ง

 

“จะมาก็ไม่บอกน้าก่อนนะ งั้นรอแปบนะน้าไปจัดยาให้ก่อน”

 

“ครับผม” ผมนั่งรอให้น้านุชจัดยาให้ น้านุชเป็นคุณหมอเจ้าของไข้ผมตั้งแต่ผมย้ายมาเรียนที่นี่เลยแหละก็ถือว่าสนิทเลยแหละ ปรึกษาได้ทุกเรื่อง แถมใจดีมากด้วย

 

“มาล่ะอ่ะนี่ยา เหมือนเดิมนะ” น้านุชยื่นถุงยาให้ผมขนาดถุงก็ไม่ได้ใหญ่โตมากนัก

 

“ขอบคุณนะครับ ผมลาล้ะต้องไปทำงานต่อสวัสดีครับ” ผมยกมือไหว้น้านุชก่อนจะกลับ

 

“จ้า”

 

ที่จริงผมก็ไม่ได้ป่วยอะไรร้ายแรงนักหรอกครับ...แค่ผมไม่ค่อยจะเหมือนคนอื่นเค้าสักเท่าไหร่นัก แต่มันก็ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับผมเลย... ผมยังใช้ชีวิตของผมได้ตามปกติ ผมข้ามถนนไปอีกฝั่งเพื่อที่จะไปหาเนม จริงสิลืมบอกเลยว่าจะไปรับยา.. นี่ก็เลยเวลามาพอสมควรไม่ใช่ว่าโกรธผมไปแล้วหรอเนี่ย

 

“โทษทีที่นานนะเนม” ผมเปิดประตูรถแล้วรีบขึ้นไปนั่ง หยิบกระเป๋าเป้มาแล้วเอาถุงยาใส่ไว้

 

“ไม่นานหรอกแค่เกือบชั่วโมงเอง” นั่นไงโกรธผมชัวร์

 

“แวะไปหาหมอมาเลยนานไปนิดนึง”

 

“ไปหาหมอ ตินไม่สบายหรอ”

 

“ก็ไม่ได้หนักอะไรหรอกน่า ไปกันเถอะ เดี๋ยวเลี้ยงวุ้นกะทิ”

 

“จริงนะ” เนมหันมามองผมตาโตทันที อย่างงี้ล่ะเร็วมากเลย....

 

“คนอย่างตินเคยพูดเล่นหรือไง”

 

“ห้ามกลับคำนะ ไม่งั้นโกรธแน่” ผมยิ้มกับคำพูดของเพื่อนตัวเอง สาบานว่าเนมเป็นเพื่อนผม ไม่ใช่น้องชาย ให้ตายเถอะอายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แต่นิสัยนี่เหมือนเด็กสิบขวบเลย

 

ผมนั่งกอดกระเป๋าเป้ของผมไปตลอดทางมีหลายอย่างให้ผมต้องคิดเสมอ โรคที่ผมเป็นอยู่นี้มันไม่มีทางหายไปจากผมหรอกนอกจากผมจะตายอะนะ เมื่อผมเก็บเงินได้พอสมควรผมกะว่าจะไปอยู่กับป้าผมที่ต่างจังหวัดไปช่วยป้าทำไร่ทำสวนมันคงจะเป็นอะไรที่ดีและมีความสุขมากมาก ๆ

 

 

.

 

2BC. 

 

 

ความคิดเห็น