สูญองศา

ยินดีต้อนรับสู่นิยายอีโรติด ตลก โปกฮา ติดตามกันเยอะๆน๊าาาา อัฟตามใจคนแต่ง จะมีอีบุคด้วยจร้าา

ชื่อตอน : บทที่ 6 งงใจ 100%

คำค้น : บันไดมาร นิยายอีโรติค หวานแหวว สวยงาม

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2560 17:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 งงใจ 100%
แบบอักษร

เธอถดถอยเมื่อเขาย่างสามขุมแววตาเอาเรื่อง แต่แล้ว

“เมื่อไหร่เราจะทานข้าวสักที” เขาถอนหายใจ มองคนตัวเล็กระอาเอือมกับการกระทำ ถึงไม่ใส่ใจในการประชุมเท่าที่ควร แต่การนั่งฟังรายงานจรดค่ำ บอกตามตรงเหนื่อยเหมือนกันนะ ใครจะมีเวลามาเล่นไล่จับกับเธอได้ตลอด

“คุณก็ทานไปสิฉันไม่หิว”

โครก?....

“แล้วเสียงอะไร” เอียงหน้ากลั้นยิ้ม

 “มันเป็นเสียง เสียง เสียง” จนปัญญาจะหาข้อแก้ตัวคิดไม่ออกวุ้ย

“เสียงท้องร้อง” ชายหนุ่มสรุปเอง ไม่คิดอยากบังคับใครให้นั่งทานข้าวด้วยเลยเอ๊า แต่นี่จะสามทุ้มยั้งไม่ได้แตะอาหารเลย ทั้งทานข้าวผิดเวลาและเสียสมาธิเข้าขั้นวิกฤต อะไรที่ทำเขาเสียศูนย์ขนาดนี้ และคำตอบก็ผุดขึ้นทันที ทว่าคนอีโก้สูงไม่อาจยอมรับ

“งั้นเราลงไปทานข้างล่างกัน” เขาสรุปให้ ดึงแขนเธอทั้งที่ยังสะบัดสะบิ้ง “ถ้าตามมาดีๆจะตอบทุกอย่างไม่กวนแล้ว”

เธอเงียบไปและเดินตามเขามาโดยดี รู้งี้พูดตั้งนาน

“จริงนะคะ”

“ไม่เคยโกหกสักที” เขากระชับมือเธอแน่นขึ้น แววตาขี้โกง “คุณไม่ถามตรงๆเองนะ”

เธออยากตอกกลับเหลือเกินว่าการยื้อยุดในห้องนั้น คำถามไม่ตรงหรือ?มีแต่เขาที่ตอบมาแต่ละคำไม่เข้าท่าสักอย่าง และก่อนหน้าที่จะเกิดเหตุใครมันจะกล้าไปถาม จะให้ถามว่าอะไร ‘คุณคือเอริคหื่นกามบนระเบียงนั่นใช่ไหมค่ะ หรือไม่ก็ คุณคือคนที่อยากอึ๊บฉันวันนั้นใช่ไหม  เหรอ? เธอควรถามคำถามไหนดีละใครจะกล้าถามประธานบริษัทแบบนั้นกัน คิดอีกที่นั่นแหละคือช่องโหว่ แล้วตอนนั้นเขาก็ไม่มีทีท่าคุกคามเธอแม้แต่น้อย

 เนียนซะไม่มี ไอ้เจ้านายบ้ากาม! ลามก!

หลังจากทานอาหารเสร็จเขาก็ยอมรับกับเธอด้วยสีหน้า สบายอารมณ์ยิ่งกว่าวิ่งเล่นอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์ หญิงสาวโกรธจัดจนปวดหัว เธอต้องมองโลกในแง่ร้ายขึ้นอีกระดับแล้วสินะ พอเดินมาขอคีย์การ์ดใหม่พนักงานก็ลอบมองคนตัวสูงข้างหลังเธอ

เขาส่ายหน้าให้พนักงาน ระงับทุกคำขอจากเธอ

“อย่าบอกนะว่าที่นี่เป็นของคุณ!”

“ก็น่าจะใช่”

เธอถอนหายใจพรืดกอดอกแน่น สั่นไปหมดเมื่อเขายักไหล่โนสนโนแคร์สิ่งมีชีวิตรอบข้าง หญิงสาวเม้มปากแน่น ดวงตาร้อนผ่าว นิสัยเอาแต่ใจ เผด็จการที่หนึ่งนี้หมดทางเยียวยาโดยสิ้นเชิง

“โกรธอยู่เหรอ” น้ำเสียงยินดีผิดปกติวิสัย

สภาพแก้มตูมแบบนี้หาดูได้ยากเหลือเกิน

“เรียกว่าโกรธคงน้อยไปคะ” เธอยิ้มให้เขาบ้าง “นี่ฉันเดือดแทบระเหยแล้ว ไอ้เจ้านายบ้าเอ้ย!”

“นั่นสิน๊า” มีท่าทีครุ่นคิดกวนอารมณ์ ได้ผลเธอไฟลุกโชน “ใจเย็นๆนะครับคุณเลขา เรามาตกลงกันดีๆเถอะนะ”

“ได้” ลากเสียงมันยาวกว่าปกติมากเพื่อสงบจิตไม่เคยไม่สุภาพ “ฉันอยากได้ห้องคืน” เธอโผตะครุปฟอร์นและแบมือขอพนักงาน

“เราจะอยู่ห้องเดียวกันจนกลับ”

“ไม่ได้ฉันจะเอาห้องคืน”

“เราคงต้องนั่งตบยุงอยู่ตรงนี้ถ้าตกลงกันไม่ได้”

“ก็เอาห้องฉันคืนมาสิ คุณก็นอนห้องคุณส่วนฉันก็จะนอนห้องฉัน”

“นั่นไงถ้าตกลงกันไม่ได้เราคงต้องยึดที่นี่นั่งรอชั่วคราว”

แล้วมันความผิดของเธอไหม ที่บอกว่าตกลงกันไม่ได้นี่คือยังไง “ร้ายกาจ ป่าเถื่อน บ้าที่สุด”

เธอลากเขาออกมาไกลพอสมควร

“เอาอย่างนี้นะคะท่านประธาน ฉันจะลืมทุกเรื่อง ไม่แจ้งความ ไม่คิดถึงมัน ไม่เรียกร้องอะไรเลยถือซะว่ามันเป็นเพียงความฝัน”

“แต่นั่นเป็นครั้งแรกของคุณไม่ใช่หรือ” ไม่ชอบใจเท่าไหร่กับข้อเสนอทำร้ายความสัมพันธ์นั่น

“ฉันไม่สนใจมันคุณแค่คืนอิสระให้ฉันกลับเข้าห้องตัวเอง”

“ห้องผมก็เหมือนห้องคุณ ไม่ต่างกันหรอก”

“พูดไม่รู้ฟัง” รู้สึกป่วยยิ่งกว่าหอยไข้ “นี่คือข้อตกลงของฉันค่ะ คุณไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบ ไม่ต้องอะไรเลยทั้งนั้น ฉันว่ามันเป็นข้อเสนอที่ผู้ชายส่วนใหญ่ชอบนะคะ พอกลับประเทศไทยเราก็ทางใครทางมัน จบสวยค่ะ” เริ่มวิงวอน ต้องให้อธิบายยากด้วยหรือ ออกจะแฟร์ที่สุดเท่าที่มันควรจะเป็น

“ผมอาจจะเป็นส่วนน้อยก็ได้นะใครจะรู้”

“...” อึ้งไปห้าวินาที กู่สติกลับมาตั้งตรงอีกครั้ง “ขอกุญแจฉันค่ะ”

“คุณบอกว่ากลับประเทศไทยเราก็ทางใครทางมัน ตอนนี้อยู่บาหลีไง เราก็ต้องอยู่ห้องเดียวกัน”

เธอตาโตจุกอกไปหมด “นี่คุณตีมึนใส่ฉันเหรอ” หมดความอดทนจะควบคุมอารมณ์ จี๊ดสุดๆตบะแตกกระจุย

“อยู่ห้องเดียวกันนั่นแหละดีแล้ว”

“ไม่!!”

“ถ้าเราตกลงกันไม่ได้คงต้องทบทวนสักพัก”

ยังดีที่คนแถวนี้ฟังเธอไม่ออก แต่เชื่อเถอะจากถ้อยคำน้ำเสียงทุกคนรู้ว่าเธอกำลังผรุสวาทเขาแน่ คนอย่างเอริคไม่เคยเสียมาดขนาดนี้ ชายหนุ่มนับว่าใจเย็นมากกับการที่รอฟังคำตอบจากเลขาสาว

“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ” เสียงทุ้มยืนตระหง่าน รูปหน้าเป็นชาวตะวันออกกลางคมเข้ม ยิ้มให้สาวน้อยผู้เดือดดานเลยขีดจำกัด “อ้าวนึกว่าใครที่ไหน แกนี่เองเอริค”

“ผมฟาร์ริน อัซซาส แอลเบิร์ค” ชายหนุ่มหล่อเหลา นัยน์ตาสีดำขลับมองมายังคนร่างเล็ก มือหนาถือวิสาสะจับมือบางของอีกฝ่ายหวังจุมพิตทักทาย แต่ต้องแปลกใจทำไมมือนุ่มนิ่มที่เข้าจับกินน้ำหอมราวชายชาตรี

พอลืมตาขึ้นก็แทบผงะเมื่อมือที่จับนั้นเป็นของเธอ

แต่ปากที่จูบลงไปนั้นเป็นหลังมือของเอริค

“อึก” ฟาร์รินแทบกระอัก ไม่โอชาสถาพรเลยสักนิดเมื่อจูบมือผู้ชายด้วยกัน

“ได้อารมณ์ดีไหมละ” ใบหน้าเฉยชายิ้มเยาะ ปัดป้องมือที่นิยามเองว่า ‘ญาติห่างๆ’ ที่ไม่ค่อยกินเส้นกันสักเท่าไหร่ให้พ้นทาง “หลีกไปรำคาญ”

“ก็อย่างที่เห็นครับ เอริคเขามนุษยสัมพันธ์ค่อนข้างแย่” ชายหนุ่มไหวไหล ดวงตาตวัดมองคนไร้มารยาทในทุกกิริยายโสโอหังค์ไร้เทียมทานเหลือจะกล่าว 

“ถ้าจะหยาบคายก็ให้มันมีขอบเขตหน่อย” พ่นคำเตือนแสนสุภาพให้กับญาติห่างๆ ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับส่วนเกินของชีวิต

“ปล่อยนะ” เธอแหว๋วเกือบเป็นตะคอก

 สาวตัวเล็กที่ถูกฉุดไปต่อหน้าต่อตา เรื่องสนุกพึ่งเริ่มต้นขึ้นหรือนี่ โอ๊ะโอ! สาวคนนั้นเป็นใครกันน่าสนใจไม่น้อยเลยที่ทำให้ราชาแห่งน้ำแข็งร้อนลนจนประทุ คนก่อนๆไม่เห็นจะออกอาการหึงโจ่งแจ้งขนาดนี้





จบบทที่ 6  ไปแล้ส คิดถึงรีดทุกคน เม้นให้กำลังใจกันได้เด้อ

พยายามเวอร์ ขอบคุณคร้าาาที่อ่านๆกานนน

​พยายามแก้ทำอีบุค ต่อไปใครใคาเปย์ เปย์ค่ะ

ใครใครอ่านฟรี อ่านต่อ แต่ขอกำหนดเวลาลง

ลงจบเหมือนเดิม

ความคิดเห็น