กุญแจฟา(F Clef)

อาจจะไม่ถูกใจไปบ้าง แต่ก็เป็นกำลังใจให้เด็กๆ กันด้วยนะ^^” (ใครเจอคำผิด รบกวนบอกด้วยน้า>..<")

ชื่อตอน : Wh(Y) wedding? 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 50.3k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2561 15:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Wh(Y) wedding? 10
แบบอักษร

….Wh(Y) wedding? 10….

.

.

.

.

"ซี.. มึงบอกทางกูด้วยนะ" บัสบอกกับซีในขณะที่กำลังขับรถไปส่งซีที่บ้านหลังจากเสร็จสิ้นกิจกรรมที่มหาวิทยาลัย


"เนี่ยะ เลี้ยวซ้ายแยกหน้า ก็จะถึงแล้ว" ซีบอกออกมา บัสพยักหน้ารับรู้


"ซอยบ้านมึงเปลี่ยวว่ะ แล้ววันอื่นจะกลับยังไง" บัสถามออกมาอย่างข้องใจ


"ตอนแรกคิดไว้ว่าจะกลับพร้อมพี่ชาย พอดีพี่ชายกูเรียนอยู่ที่นี่เหมือนกัน แต่วันนี้พวกเราดันเลิกดึกซะงั้น ขี้เกียจให้พี่รอ" ซีบอกออกมา


"มึงๆ จอดๆ ตรงนั้น" ซีบอกออกมาเมื่อถึงหน้าบ้านของตนเอง


"นั่นพี่ชายมึงหรอ" บัสถามออกมาเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงยืนอยู่หน้าประตูรั้วหลังที่ซีชี้ออกไป


"ใช่ๆ พี่กูเอง" ซีตอบออกมายิ้มๆ บัสจอดรถก่อนจะลงจากรถไปพร้อมกับซี


"ใครมาส่งหนะซี" พี่ชายของซีถามออกมาเสียงเข้ม ซีเดินไปหยุดอยู่ข้างพี่ชาย


"เพื่อนที่คณะซีเอง" ซียิ้มตอบออกมา ในขณะที่พี่ชายของซียังทำหน้านิ่ง


"สวัสดีครับ" บัสยกมือไหว้พี่ของซี พี่ของซีที่ทำหน้านิ่งขึมอยู่เมื่อสักครู่เปลี่ยนเป็นคลี่ยิ้มออกมา


"พี่แซน นี่บัสเพื่อนซี..... บัส นี่พี่แซน พี่ชายกูเอง" ซีแนะนำให้คนทั้งสองรู้จักกัน บัสยิ้มให้แซนเป็นการทักทาย


"ขอบใจนะที่มาส่งยัยซี" แซนบอกออกมาพร้อมกับยิ้มอ่อน บัสยิ้มรับ


"เออ กินข้าวกันมารึยัง" แซนถามออกมาอย่างนึกเป็นห่วง ซีเอามือกุมท้องตัวเองพร้อมกับตีหน้าเศร้า


"ยังเลย หิวจะตายอยู่แล้ว" ซีบ่นออกมาเสียงอ่อย บัสยิ้มให้กับท่าทีที่กำลังอ้อนพี่ชายของเพื่อนรัก แซนเอามือลูบผมซีเบาๆ


"ชวนเพื่อนเรากินด้วยกันก่อนสิ แล้วค่อยกลับ" แซนบอกออกมาอย่างใจดี บัสที่ได้ยินก็รู้สึกอบอุ่นเหมือนได้พี่ชายเพิ่มขึ้นมา ซียิ้มกว้างออกมา


"บัส กินข้าวบ้านกูก่อนนะ ค่อยกลับ นะมึงงงงงง อุส่ามาส่งกู ใช่มะพี่แซน" ซีอ้อนออกมาพลางหาพวกพ้องไปด้วย แซนส่ายหัวให้กับท่าทีของน้องสาว บัสนิ่งไปนิด


"กินข้าวบ้านพี่ก่อนนะบัส เดี๋ยวค่อยกลับ กลับตอนนี้รถก็ติด" แซนบอกออกมาอีกครั้ง


"เอ่อ... ครับ" บัสตอบรับออกมาเพราะเขาก็คิดแบบที่แซนพูด ซีส่งเสียงดีใจอย่างออกนอกหน้าทำเอาทุกคนยิ้มขำให้กับซีก่อนจะพากันเข้าไปในบ้าน


"รบกวนจัดจานเพิ่มอีกทีครับ" แซนบอกกับแม่บ้านเมื่อเดินเข้ามาที่โต๊ะอาหาร


"นั่งนี่เลยมึง ข้างกู" ซีบอกบัสพร้อมกับเลื่อนเก้าอี้ให้เป็นการบังคับให้บัสนั่งลงข้างๆ เขา แซนส่ายหน้าไปมาให้กับน้องสาวของตนเอง บัสยิ้มรับก่อนจะนั่งลง


"เอ่อ มึงอยู่กับพี่แซนสองคนหรอ" บัสถามออกมา


"พ่อกับแม่อยู่ข้างบนหนะ เดี๋ยวรู้ว่าซีกลับมาก็คงลงมากัน ท่านกินข้าวกันตั้งแต่เย็นแล้ว แต่พี่รอกินพร้อมซี" แซนยิ้มอ่อนบอกออกมา บัสพยักหน้ารับรู้ก่อนที่ทั้งสามคนจะลงมือทานข้าว


"อะ บัส ลองกินผัดฉ่าทะเลดู" แซนพูดออกมาพร้อมกับกำลังจะตักผัดฉ่าทะเลใส่จานของบัส แซนขมวดคิ้วมองหน้าซีเมื่อซียื่นจานของตัวเองมารับอาหารที่แซนจะตักให้บัส


"ทำอะไรหนะยัยซี" แซนพูดออกมาติดจะดุๆ


"บัสมันกินเผ็ดไม่ได้ จะเอาใจใครก็ระวังหน่อยนะพี่ชาย อิอิ" ซีบอกออกมาก่อนจะพูดแซวพี่ชายตนเอง เหมือนกับรู้ว่าพี่ชายของตนเองคิดจะทำอะไร บัสยิ้มแหะๆ ให้กับแซน


"เอ่อ จริงหรอ... บัส..พี่ขอโทษ" แซนนิ่งไปนิดก่อนจะพูดออกมา บัสยิ้มรับให้แซน


"ไม่เป็นไรครับพี่แซน ขอบคุณนะครับ" บัสยิ้มบอกออกมา แซนยิ้มอบอุ่นกลับไปให้บัส ซีมองสองคนสลับกันไปมายิ้มๆ ทั้งสามคนทานอาหารกันไปด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม


"ผมกลับก่อนนะครับ ขอบคุณนะครับ" บัสบอกออกมาก่อนจะยกมือไหว้แซน


"อ้าว..... กลับมาแล้วหรอลูกซี" แม่ของซีเดินลงมาพร้อมกับสามีก่อนจะทักทายลูกสาว


"แล้วนั่นใครจ๊ะ" แม่ของซีถามออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน


"เพื่อนซีเองแม่ ชื่อบัส มันมาส่งซี" ซีบอกออกมา


"สวัสดีครับ คุณน้า" บัสพูดออกมาพร้อมกับยกมือไหว้พ่อกับแม่ของซี


"จ้ะ ขอบใจนะที่มาส่งยัยซี" แม่ของบัสพูดออกมาด้วยท่าทางใจดี


"ไม่เป็นไรครับ งั้นผมขอตัวกลับเลยนะครับ" บัสบอกออกมาอย่างสุภาพ พ่อกับแม่ของซีพยักหน้ายิ้มๆ ก่อนที่ซีกับแซนจะเดินไปส่งบัสที่หน้ารั้วบ้าน


"มึงกลับถึงแล้วก็ส่งข้อความมาบอกกูด้วยนะ" ซีบอกออกมาอย่างนึกเป็นห่วงเพื่อน


"หึ~ เออ ไปนะ เจอกันพรุ่งนี้" บัสหัวเราะในลำคอก่อนจะตอบรับออกไป หลังจากร่ำลากันเล็กน้อยบัสก็ขับรถกลับคอนโด


"อ๊ะแฮ่ม~ เลิกมองได้แล้ว รถออกไปยันหน้าปากซอยแล้วมั้งงงงง" ซีกระแอมออกมาก่อนจะแซวพี่ชายตนเองออกไป


"อะไร?" แซนถามออกมาเสียงเรียบ ซีเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ


"รู้นะ ว่าคิดอะไรอยู่~" ซีพูดออกมาอย่างรู้ทัน


"พูดมากน่าาาา" แซนพูดปัดๆ ออกมาพร้อมกับเอามือข้างหนึ่งไปขยี้ผมของซี สองพี่น้องหัวเราะคิกคักกันเล็กน้อยก่อนที่ซีจะโดนพี่ชายซักถามโน่นนี่จนซีแทบจะตอบไม่ทัน

.

.

.

แกร๊ก~



บัสเปิดประตูห้องเข้าไปด้วยคีย์การ์ดสำรองที่คอปเตอร์ให้ไว้ คอปเตอร์ที่นั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องรับแขกเหล่มองมาที่ประตูนิดๆ ก่อนจะหันไปสนใจทีวีต่อ บัสเดินผ่านหน้าคอปเตอร์ไปยังห้องครัวเพื่อหาน้ำดื่ม ก่อนจะเดินผ่านคอปเตอร์อีกรอบแล้วเข้าห้องนอนไป คอปเตอร์มองตามหลังของบัสด้วยความหงุดหงิด



บัสเข้ามาในห้องนอนอย่างไม่สนใจคอปเตอร์ที่นั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องรับแขก บัสเดินเอากระเป๋าไปวางไว้ที่เก้าอี้ของโต๊ะเครื่องแป้งก่อนจะจัดแจงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า



แกร๊ก~



"ทำไมกลับดึก" คอปเตอร์ถามออกมาเสียงเข้มเมื่อบัสเดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีผ้าขนหนูพันรอบเอว บัสมองคอปเตอร์ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง


"รุ่นพี่เรียกรวม" บัสตอบออกมาเสียงเรียบ คอปเตอร์มองหน้าบัสนิ่งๆ เหมือนอยากจะถามอะไร แต่ก็ไม่ถามออกมา ก่อนจะเดินไปนั่งพิงหัวเตียงพร้อมกับเปิดทีวีดูไปด้วย บัสจัดการแต่งตัวด้วยชุดนอนแบบกางเกงขาสั้นเสื้อกล้ามตามแบบที่เขาชอบ ก่อนจะหยิบกระเป๋าที่วางเอาไว้แล้วเดินออกไป


(แม่ง ไปไหนอีกวะ) คอปเตอร์บ่นอยู่คนเดียวในใจ เมื่อบัสออกจากห้องนอนไปสักพักแล้วยังไม่กลับเข้ามา



พรึบ~



คอปเตอร์ตัดสินใจลุกจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องนอน เมื่อเปิดประตูห้องนอนออกไปก็เห็นบัสกำลังนั่งเขียนอะไรอยู่บนโต๊ะกระจกในห้องนั่งเล่นหน้าโซฟา คอปเตอร์เดินผ่านบัสไปยังห้องครัวก่อนจะรินน้ำแก้วหนึ่งมาถือไว้แล้วเดินมาที่บัสนั่งอยู่



"ทำไรวะ" คอปเตอร์ทนไม่ไหวตัดสินใจถามออกมา บัสเงยหน้าขึ้นมามองคอปเตอร์ก่อนจะตอบออกไป


"การบ้าน" บัสตอบออกไป คอปเตอร์ขมวดคิ้วมองบัส


"เปิดเทอมวันแรก ก็มีการบ้านแล้ว?" คอปเตอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วถามออกมา


"อืม... แล้วพี่ยังไม่นอนหรอ" บัสตอบรับในลำคอก่อนจะถามออกมา เพราะนี่ก็สี่ทุ่มแล้ว


"นอนแล้ว แต่หิวน้ำ" คอปเตอร์โกหกออกมาหน้าตาย


"พรุ่งนี้มึงมีเรียนกี่โมง" คอปเตอร์ถามออกมาก่อนจะนั่งลงบนพื้นข้างๆ บัส บัสนิ่งไปนิดก่อนจะตอบออกมา


"บ่าย... พี่นั่งทำไม ไม่ไปนอนล่ะ" บัสตอบออกไปก่อนจะถามออกมา


"มึงกินข้าวมายัง" คอปเตอร์ไม่ตอบคำถามของบัสแต่ถามออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง บัสทำหน้างงเล็กน้อย


"เอ่อ.. กินมาแล้ว" บัสตอบออกไปเสียงเรียบแต่ก็ไม่เข้าใจคอปเตอร์ที่ถามออกมา


"อืม" คอปเตอร์ตอบรับด้วยความเข้าใจ


"ไหนดูดิ๊ วิชาอะไร" คอปเตอร์เลื่อนสมุดของบัสเข้าหาตนเองก่อนจะถามออกมา บัสมองคอปเตอร์ด้วยความไม่เข้าใจ


"แคลอะ" บัสตอบออกไป


"ทำไมข้อนี้ว่าง ทำไม่ได้?" คอปเตอร์ถามออกมาติดจะกวนๆ บัสเม้มปากนิดๆ


"ก็.. เปล่า แค่เว้นไว้" บัสตอบออกไปอย่างนั้น คอปเตอร์ขยับเข้าไปหาบัสจนหัวไหล่แกร่งกระทบกับหัวไหล่เนียนของบัส บัสใจเต้นโครมครามเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสของคนข้างๆ


"มา กูสอนให้" คอปเตอร์บอกออกมาเสียงเรียบ ถึงแม้ว่าคอปเตอร์จะดูเหมือนไม่ค่อยสนใจการเรียนเท่าไรในสายตาของแม่และคนอื่นๆ แต่เขาก็ตั้งใจเรียนในระดับหนึ่งถึงจะเข้าเรียนสายบ้าง หรือเที่ยวกลางคืนบ้างตามประสาวัยรุ่นแต่ก็รับผิดชอบการเรียนของตนเองได้ คอปเตอร์ไม่รู้เลยว่าตนเองปล่อยให้ใจของตัวเองทำอะไรเลยตามเลยอย่างเผลอตัวออกไป บัสเองก็รู้สึกดีลึกๆ กับการกระทำของคอปเตอร์ในตอนนี้


"ข้อสุดท้าย ต้องแยกตัวประกอบก่อนถึงจะหาลิมิตของฟังก์ชันได้" คอปเตอร์อธิบายออกมาจนถึงข้อสุดท้าย บัสนั่งฟังอยู่นิ่งๆ อย่างเพลินๆ ก่อนจะเรียกสติตัวเองกลับมา


"เอ่อ... พี่ไปนอนได้แล้วมั้ง นี่ก็จะเที่ยงคืนแล้ว" บัสบอกออกมาอย่างเกรงใจและรู้สึกวูบวาบในใจแปลกๆ คอปเตอร์มองหน้าบัสนิ่งๆ


"ไล่?" คอปเตอร์เลิกคิ้วถามขึ้นมา


"ปะ เปล่า ก็เห็นมันดึกแล้ว พรุ่งนี้พี่มีเรียนเช้าไม่ใช่รึไง" บัสรีบแก้ตัวออกมา คอปเตอร์มองหน้าบัสนิดๆ ก่อนจะลุกเดินกลับไปที่ห้องนอน



ฟู่~~~



(ไม่ได้บอกซักหน่อยว่าทำไม่ได้) บัสเป่าปากออกมาอย่างโล่งใจพร้อมกับพูดกับตัวเองในใจ


(ผีเข้ารึไงวะ ทำไมมาทำดีด้วย) บัสพึมพำอยู่ในใจด้วยความสงสัยก่อนจะนั่งทำการบ้านต่อ

.

.

.

ฟู่~



(กูทำอะไรของกูวะเนี่ยะ) คอปเตอร์เป่าปากออกมาพร้อมกับพูดกับตัวเองในใจ


(แต่แม่ง.. ทำไมตัวหอมจัง) คอปเตอร์นอนคิดอยู่ในใจด้วยใบหน้ายิ้มๆ ก่อนจะพยายามข่มตานอน

.

.

.

.

คอปเตอร์ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเพราะเขามีเรียนในช่วงเช้า ส่วนบัสมีเรียนในช่วงบ่าย คอปเตอร์พยายามทำทุกอย่างให้เงียบที่สุดเพราะเขาไม่อยากให้บัสตื่นขึ้นมา บัสเองก็เพลียจากกิจกรรมของรุ่นพี่เมื่อวานแล้วยังทำการบ้านจนดึกอีกจึงหลับสนิทอยู่บนที่นอนข้างเตียง คอปเตอร์เดินแต่งตัวไปมาก่อนจะมาหยุดอยู่ข้างๆ ที่นอนของบัส คอปเตอร์ค่อยๆ ย่อตัวลงมานั่งยองๆ



จุ๊บ~



คอปเตอร์ก้มลงไปจูบที่หน้าผากของบัสอย่างแผ่วเบาไม่นานนักก็ผละออกมาก่อนจะเตรียมตัวออกไปเรียนในช่วงเช้า

.

.

.

"วันนี้เรียนการเงินและการลงทุนอสังหาริมทรัพย์" แซนรีบพูดออกมาอย่างรู้ทันเมื่อคอปเตอร์ที่เพิ่งมาถึงเป็นคนสุดท้ายของกลุ่มกำลังจะนั่งลงที่โต๊ะใต้คณะพร้อมกับทำท่าจะอ้าปากถามอะไรบางอย่างแต่แซนพูดสวนขึ้นมาเสียก่อน


"รู้ดี" คอปเตอร์พูดออกมา เพื่อนในกลุ่มพากันหัวเราะ


"กูเบื่อว่ะ วันนี้กูหลับอีกแน่ ทำไมไม่มีวิชาการเงินและการลงทุนกับสาวๆ บ้างวะ" ไม้พูดออกมาติดตลก พาให้เพื่อนๆ ที่กำลังง่วงเพราะตื่นเช้าพากันขำ


"ไอ้สัด มึงก็คิดได้นะไอ้ไม้ ระวังจะได้ลงทุนกับหนุ่มๆ แทน ฮ่าๆๆ" ธีร์พูดแซวออกมา คอปเตอร์คิดตามที่ธีร์พูดก่อนจะนึกถึงอีกคนที่กำลังหลับอย่างสบายอยู่ในคอนโดของเขา


"เชี่ย!! พูดเป็นลาง" ไม้พูดออกมาไม่จริงจังนัก


"ที่กูเข้าคณะบริหาร เพราะกูนึกว่าจะได้มาเรียนการบริหารเสน่ห์หรอก" ไม้ตีมึนพูดออกมา เพื่อนๆ พากันส่ายหน้าให้กับความคิดของไม้


"เออ วันนี้มีเรียนครึ่งวัน เลิกแล้วไปไหนกันวะ" ไม้ถามออกมาอีก


"เตะบอลปะ ไม่ได้เตะนานและ" คอปเตอร์เสนอออกมา ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยยกเว้น.....


"เอ่อ พวกมึง หลังเลิกเรียนกูมีธุระว่ะ" แซนอึกอักบอกออกมา คอปเตอร์เลิกคิ้วขึ้น


"ธุระอะไรของมึงวะ" คอปเตอร์ถามออกมาอย่างนึกสงสัย แซนเลิ่กลั่กเล็กน้อยก่อนจะตอบออกมา


"ไปหาน้องว่ะ" แซนบอกออกมา


"เออว่ะ น้องไอ้แซนเรียนที่นี่ด้วยนิหว่า คณะไรวะ" ไม้ถามออกมาด้วยความอยากรู้


"วิศวะ" แซนตอบออกมา คอปเตอร์หันควับไปมองแซนทันทีด้วยความสะกิดใจ ไม้ทำหน้าเหวอกับคำตอบของแซน


"เชี่ยแซน น้องมึงเนี่ยะนะวิศวะ น่ารักๆ อย่างซีเข้าวิศวะไรวะ" ไม้ถามออกมาด้วยความตกใจปนสงสัย เพื่อนๆ ของแซนต่างเคยเห็นซีกันมาแล้วทั้งนั้น


"เครื่องกล กูห้ามมันไม่ได้ มันอยากเรียน ก็เลยปล่อย" แซนตอบออกมาทำเอาคอปเตอร์ตกใจไม่น้อยพลางคิดถึงใครอีกคน


"เออ มึงไปหาน้องแล้วค่อยมาเตะบอลกับพวกกูดิวะ เดี๋ยวเล่นรอ" ธีร์เสนอออกมา ไม้พยักหน้าเห็นด้วย แซนพยักหน้ารับเป็นการตกลง

.

.

.

"ได้ข่าวว่า คาบดรออิ้งวันนี้อาจารย์โหดมากกกกก" โค้กพูดออกมาโดยเน้นเสียงคำว่ามาก เมื่อสมาชิกกลุ่มมารวมตัวกันที่โต๊ะหน้าคณะเพื่อรอเรียนในช่วงบ่าย


"ยังไงวะ" บัสถามออกมาอย่างนึกสงสัย


"เห็นรุ่นพี่บอกว่า ถ้าตีเส้นเบี้ยวนิดเดียวก็ให้แก้ใหม่ เค้าลือกันว่าสายตาของอาจารย์ดุจดั่งตาของเหยี่ยว" โค้กเล่าออกมาตามที่ได้ยินมาจากรุ่นพี่ชวนให้เพื่อนๆ นึกขนลุกไปตามๆ กัน


"เชี่ยโค้ก พูดซะกูอยากจะเขวี้ยงกระดานทิ้ง" ต้าร์พูดออกมาไม่จริงจังนัก


"พอเลยพวกมึง รุ่นพี่เค้าก็พูดขู่พวกเราไปอย่างนั้นแหละ" วิทย์ที่เงียบฟังอยู่นานพูดขึ้นมาบ้าง


"เห้ยซี นั่นพี่มึงปะ" บัสถามซีออกมาพร้อมกับพยักหน้าไปทางที่แซนกำลังเดินมา ซีมองตามออกไปก่อนจะยิ้มออกมา


"เออใช่ มาทำไมหว่าาาาา~" ซีพูดออกมาไม่รู้ไม่ชี้ เพื่อนๆ ในกลุ่มต่างก็พากันมองไปที่แซน


"มาทำไมอะพี่แซน" ซีถามพี่ชายของตนเอง แซนยิ้มรับกับน้องสาวก่อนจะตีหน้านิ่งขึม


"นี่เพื่อนหรอ" แซนถามออกไปพร้อมกับพยักหน้าไปยังกลุ่มเพื่อนของซี ซีมองหน้าเพื่อนตัวเองก่อนจะพูดออกมา


"พวกมึง นี่พี่แซน พี่ชายกู สวัสดีเร็วๆ พี่กูจ้องจนจะกินหัวพวกมึงแล้วเนี่ยะ" ซีบอกออกมาอย่างไม่จริงจังนัก เมื่อเห็นอาการหวงน้องแสดงออกมาทางสีหน้าของพี่ชายตนเองชัดเจน โค้ก ต้าร์ วิทย์ หันมามองหน้ากันอย่างนึกเกรงกับสายตาของแซน มีเพียงแต่บัสที่แอบอมยิ้มเพราะเขาเจอสถานการณ์แบบนี้มาแล้วเมื่อคืน


"สะ สวัสดีครับ" บรรดาผองเพื่อนของซีตอบออกมาอย่างสุขภาพ ซีกับบัสแอบหัวเราะนิดๆ ให้กับท่าทีของเพื่อน แซนพยักหน้าเป็นการรับไหว้ ก่อนจะยื่นถุงที่เต็มไปด้วยขนมส่งให้ซี


"ผ่านมา เลยซื้อขนมมาฝาก แบ่งเพื่อนด้วยละ" แซนบอกออกมา


"พี่แซนรู้ได้ไงว่าพวกผมอยู่กันตรงนี้" บัสถามออกมาอย่างข้องใจ แซนตีสีหน้าเรียบนิ่งพลางนึกในใจว่าจะตอบอะไรดี จะให้แซนบอกได้ยังไงว่าเขาไลน์ถามจากซีก่อนจะแวะซื้อขนมแล้วตรงมายังที่ที่ซีบอก


"ก็เดาเอา ส่วนมากเด็กปีหนึ่งก็ชอบมารวมๆ กันที่หน้าคณะนั่นแหละ" แซนเฉไฉตอบออกมา ซีกลั้นขำเอาไว้อย่างสุดฤทธิ์ บัสพยักหน้าเข้าใจ


"เออ... บัส พี่ขอเบอร์โทรหรือไลน์ของบัสได้มั้ย เผื่อติดต่อยัยซีไม่ได้" แซนตัดสินใจถามออกมา เขาไม่อยากขอไลน์บัสจากซี เขาคิดว่าขอกับบัสเองจะดีกว่า


"ได้ครับ" บัสตอบออกไปทำให้ซียิ้มออกมา ทั้งสองแลกเบอร์แลกไลน์กันและพูดคุยกันนิดหน่อยก่อนที่แซนจะขอตัวไปยังจุดนัดพบกับเพื่อนๆ


"ไอ้ซี พี่ชายมึงน่ากลัวว่ะ ใครจะกล้าจีบมึงละเนี่ยะ" โค้กพูดออกมาไม่จริงจังนัก ซึ่งเพื่อนๆ ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย


"เก๊กไปงั้นแหละ ฮ่าๆๆ" ซีบอกออกมาขำๆ บรรดาชายหนุ่มมองมาที่ซีนิดๆ ก่อนจะพากันขึ้นเรียน

.

.

.

"ไอ้ไม้ ส่งให้กู!" คอปเตอร์ตะโกนบอกออกมาเพื่อให้ไม้ที่กำลังเลี้ยงบอลอยู่ส่งลูกบอลให้กับเขา ตอนนี้คอปเตอร์และเพื่อนๆ มาขอเล่นบอลร่วมกับคนอื่นๆ ที่เล่นอยู่ก่อนแล้ว ไม้เตะบอลส่งให้กับคอปเตอร์


"ไอ้เตอร์ ส่งมา" คอปเตอร์ส่งบอลให้กับธีร์ที่ยืนอยู่ใกล้ประตู เพื่อหวังจะให้ธีร์เป็นผู้ยิงประตู ธีร์รับบอลจากคอปเตอร์ไว้แต่ก็เตะส่งกลับไปเพราะโดนอีกฝ่ายสะกัดเอาไว้ทำให้ยิงไม่ได้ คอปเตอร์รับบอลจากธีร์ได้ก่อนจะเลี้ยงลูกบอลซิกแซกไปยังประตูทำท่าเตรียมจะยิง


"ไอ้เตอร์ระวัง" แซนตะโกนออกมา



ตุ้บ!!~



"เหี้ย!!!~" ไม้ ธีร์ และแซนสถบออกมาอย่างตกใจเมื่อเห็นคอปเตอร์ล้มลงไปกับสนามหญ้าเพราะถูกอีกฝ่ายมาแย่งบอลที่เขากำลังเลี้ยงอยู่ที่เท้า แต่อีกฝ่ายก็ทำพลาดดันไปขัดขาของคอปเตอร์จนล้ม


"ลุกไหวป่าววะมึง" ไม้ถามออกมาในขณะที่คอปเตอร์นั่งอยู่บนพื้นหญ้า


"โอ๊ย!" คอปเตอร์ร้องออกมาเมื่อขยับข้อเท้าข้างขวาซึ่งเป็นข้างที่ได้รับบาดเจ็บ


"เชี่ย พยุงมันไปนั่งข้างสนามก่อน" ไม้ออกบอกมาอีก ไม้และธีร์จึงช่วยกันพยุงคอปเตอร์ไปหาที่นั่งข้างสนาม แซนรีบหาอุปกรณ์ปฐมพยาบาล


"ซี้ด.... เชี่ย เบาๆ" คอปเตอร์ร้องบอกออกมาเมื่อมาถึงที่นั่งข้างสนาม


"เป็นยังไงบ้างวะ เจ็บตรงไหน" ธีร์ถามออกมาอย่างเป็นห่วง คอปเตอร์ทำหน้าเจ็บปวดนิดๆ


"ก็ไม่มากว่ะ เจ็บข้อมือด้วย" คอปเตอร์บอกออกมา พร้อมกับยกมือขวาให้เพื่อนดู


"ถลอกเลยว่ะ" ไม้พูดออกมา คอปเตอร์มองดูมือและเท้าของตนเองก่อนที่แซนจะเดินเข้ามาพร้อมกับผ้าขนหนูและน้ำแข็ง


"ไอ้เตอร์ มึงถอดรองเท้าดิ๊ กูจะประคบเย็นให้ เดี๋ยวแม่งบวม ไอ้ไม้มึงเอาขวดน้ำตรงนั้นล้างมือล้างแขนมันดิ๊ เดี๋ยวแผลแม่งติดเชื้อ" แซนบอกออกมาเป็นชุด ทุกคนรีบทำตามที่แซนบอกก่อนที่จะช่วยกันปฐมพยาบาลให้คอปเตอร์จนเสร็จ


"เจ็บมากปะมึง พอเดินไหวปะ" แซนถามออกมา


"กูว่าดีขึ้นและ จริงๆ มันก็ไม่ได้เจ็บอะไรมากแล้ว" คอปเตอร์บอกออกมาตามที่รู้สึก


"เดี๋ยวกูไปส่งมึงที่คอนโดเอง รถมึงเอาไว้นี่แหละ หายแล้วค่อยมาเอา" แซนบอกออกมาอีก คอปเตอร์คิดสักพักก่อนจะพยักหน้ารับเพราะคิดว่าคงขับรถกลับไม่ไหวถึงแม้จะไม่ได้เจ็บมากแล้วแต่ก็กลัวจะอันตราย


"มึงรอนี่แหละ เดี๋ยวกูไปเอารถมารับ" แซนบอกออกมาก่อนจะแยกออกไปเอารถมารับคอปเตอร์

.

.

.

"มึงไม่ต้องรอกลับบ้านพร้อมซีหรอวะ" คอปเตอร์ถามออกมาในขณะที่แซนกำลังขับรถพาคอปเตอร์ไปส่งที่คอนโด


"วันนี้ซีมันกลับดึก คณะมันมีกิจกรรม" แซนเล่าออกมา คอปเตอร์มองหน้าแซนพร้อมกับขมวดคิ้ว


"แล้วมึงไม่เป็นห่วงน้องหรอวะ กลับดึกๆ คนเดียว" คอปเตอร์ถามออกมาด้วยความเป็นห่วงน้องสาวของเพื่อนรัก


"อ๋อ... เดี๋ยวเพื่อนมันมาส่ง" แซนบอกออกมายิ้มๆ คอปเตอร์พยักหน้ารับรู้ แซนขับรถไปเรื่อยๆ ก่อนจะถึงคอนโดของคอปเตอร์ แซนส่งคอปเตอร์ที่หน้าคอนโดนเพราะคอปเตอร์พอจะเดินไหวและเกรงใจเพื่อนที่อุส่ามาส่ง

.

.

.

"เฮ่ออออ~ กว่าจะปล่อย" โค้กบ่นออกมาหลังจากที่รุ่นพี่ที่คณะปล่อยให้กลับบ้านในเวลาหกโมงกว่าๆ หลังจากเลิกเรียนในช่วงเย็น


"เออ วันนี้โคตรเหนื่อย ไหนจะการบ้านดรออิ้งอีก" ต้าร์บ่นตามโค้กออกมา ทุกคนทำหน้าเหนื่อยๆ ก่อนจะแยกกันกลับโดยที่บัสอาสาไปส่งซีเช่นเดิมเพราะยังไงซีก็เป็นเพื่อนและยังเป็นผู้หญิงอีก

.

.

.

"กินข้าวบ้านกูก่อนนะ กูไม่มีเพื่อนกิน" ซีร้องขอออกมาเมื่อบัสจอดรถอยู่ที่หน้าบ้านของซี บัสลังเลนิดๆ



โครก~~~~



"อืม ก็ได้" บัสตอบตกลงออกมาเพราะทนเสียงเรียกร้องของกระเพาะอาหารไม่ไหว


"เย่~ ไปกัน พี่แซนรออยู่" ซีพูดออกมาอย่างดีใจก่อนจะลงจากรถไป บัสงงให้กับท่าทีของซี


"พี่แซนนนนนน" ซีตะโกนเรียกพี่ชายด้วยความดีใจ เมื่อเดินเข้ามาในบ้าน


"สวัสดีครับพี่แซน" บัสยกมือไหว้แซน แซนยิ้มให้บัสอย่างอ่อนโยน


"หิวกันรึยัง" แซนถามออกมา


"หิวมากกกกกกกกค่ะ" ซีบอกออกมาอย่างรวดเร็ว บัสขำให้กับท่าทีของเพื่อน ก่อนที่ทุกคนจะเดินเข้าห้องอาหารไปด้วยความหิว

.

.

.

"อ้าว....ผ้าเช็ดหน้าซีหรอวะ พรุ่งนี้ค่อยคืนละกัน" บัสพึมพำออกมาคนเดียวขณะที่กำลังขับรถกลับคอนโดนหลังจากที่ไปส่งซีที่บ้านพร้อมกับทานข้าวที่บ้านของซี แต่ก็เหลือบมาเห็นผ้าเช็ดหน้าของซีวางอยู่ที่เบาะด้านข้างคนขับ บัสขับรถสักพักใหญ่ๆ ก็ถึงคอนโด

.

.

.

"ทำไมยังไม่กลับอีกวะ" คอปเตอร์บ่นออกมาคนเดียวในคอนโดหลังจากอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยก่อนจะมองนาฬิกาที่ผนังห้อง


"แม่ง จะสามทุ่มและ" คอปเตอร์บ่นออกมาติดจะหงุดหงิด แต่ในใจลึกๆ ก็แอบเป็นห่วงไม่ใช่น้อย



แกร๊ก~



บัสเปิดประตูเข้ามา คอปเตอร์ที่นั่งดูทีวีเอาขาพาดโต๊ะกระจกพร้อมกับประคบเย็นเอาไว้หันมามองบัสที่เพิ่งกลับมานิ่งๆ ก่อนจะหันไปสนใจทีวีตรงหน้าต่อ บัสเดินจะเอากระเป๋าและสัมภาระต่างๆ ไปวางที่โต๊ะกระจกหน้าทีวีแต่ก็ต้องขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา



"ไปไหนมา // ไปโดนอะไรมา" คอปเตอร์และบัสถามออกมาพร้อมกัน ทั้งสองคนมองหน้ากันเล็กน้อย


"รุ่นพี่เรียกรวม แล้วก็..ไปกินข้าวบ้านเพื่อนมา" บัสตัดสินใจพูดออกมาก่อน คอปเตอร์มองหน้าบัสนิ่งๆ ใจนึงก็อยากจะถามอะไรให้มากกว่านี้ แต่คอปเตอร์ก็เลือกที่จะเงียบดีกว่า


(เพื่อนหรอ? เพื่อนไหนวะ) คอปเตอร์ได้แต่ถามอยู่ในใจ


"แล้วพี่หละ ไปโดนอะไรมา" บัสถามออกมาอย่างนึกเป็นห่วง


"เป็นห่วงหรอ" คอปเตอร์ถามออกมากวนๆ บัสจิ๊ปากก่อนจะมองหน้าคอปเตอร์อย่างต้องการคำตอบ


"เตะบอลแล้วล้ม" คอปเตอร์ตอบออกมาเสียงเรียบก่อนจะยกแขนขวาให้บัสได้เห็นแผล บัสมีสีหน้าที่เป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด


"ทายารึยัง ไหนดูดิ๊" บัสถามออกมาอย่างเป็นห่วงก่อนจะนั่งลงข้างๆ คอปเตอร์ที่โซฟายาว พร้อมกับจับแขนของคอปเตอร์ขึ้นมาดู



พรึบ~

"ทาแล้ว" คอปเตอร์ดึงแขนออกจากมือของบัสก่อนจะตอบออกมา บัสมองคอปเตอร์ด้วยความไม่พอใจ


"เออ" บัสตอบออกมาอย่างนึกน้อยใจลึกๆ ก่อนจะลุกเดินไปยังห้องนอนพร้อมกับจัดการอาบน้ำเตรียมเข้านอน


//"หึ~ แค่นี้ทำงอน"// คอปเตอร์หัวเราะในลำคอเบาๆ เหมือนจะสะใจเล็กๆ ที่ได้แกล้งคนๆ นี้ คอปเตอร์นั่งดูทีวีอยู่สักพักก่อนจะพยายามพยุงร่างตัวเองเข้าไปในห้องนอน

.

.

.

.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น