มอมิ้น

อ่านแล้วเม้นได้เลยน้าา นี่ย้อนอ่านทุกเม้น5555 ตอนนั้นที่แต่งนิยายเรื่องนี้ เค้าม.4เองนะตัว เลยหัวร้อนนิดหน่อย5555 อย่าสนใจบททอล์คของเรามากนะ55555555 ขอโทษไว้ตั้งแต่ตอนนี้เลย😂😂😅

ชื่อตอน : Part41 END

คำค้น : I's my คนนี้ของกู Part41

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 50k

ความคิดเห็น : 80

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ธ.ค. 2557 15:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part41 END
แบบอักษร

Part41

เสียงร้องครางของคนด้านในนั้นทำเอาต้นตาลถึงกับต้องปิดปากเพื่อกลั้นเสียงร้องตกใจของตนเอง

ดวงตาของคนด้านล่างที่ถูกคร่อมทับหันมามองต้นตาลด้วยแววตาที่ตกใจไม่แพ้กัน

“ทำอะไรกัน..!

..หมับ!..

แทบจะทันทีที่เอ่ยจบประโยคเจ้าของร่างเล็กอย่างต้นตาลก็รีบเดินเข้าไปกระชากร่างของใครอีกคนออกจากอีกร่างด้วยใบหน้าไม่พอใจ

“มึงทำเหี้ยอะไร!!

เสียงหวานร้องตะโกนออกมาเช่นเดียวกับสายตาสวยที่จ้องมองไปยังร่างสูงของคนตรงหน้าด้วยแววตาที่แสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“เอากันไง”

..ผลั้วะ!...

แทบจะไม่ต้องรอให้เอ่ยจบประโยคคนตัวเล็กก็พุ่งหมัดใส่ใบหน้าของคนพูดด้วยความไม่พอใจ

“ต้น..พอๆ!

เสียงทุ้มของนิคร้องตะโกนออกมาพร้อมๆกับร่างสูงที่รีบพยุงตัวเองขึ้นเพื่อเข้าไปรั้งร่างของต้นตาลไว้

“ไอ้เหี้ยนิคมึงปล่อยกูนะ!!

“มึงจะทำอะไร!

“ไอ้สัสนี่มันเอาเพื่อนกูอะ!!

เสียงหวานร้องตะโกนออกมาด้วยใบหน้าที่แดงจัดด้วยความโกรธ ร่างขาวบางยังคงพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากอ้อมแขนแกร่งของนิค

“ต้น!โอ้ยยย!เหี้ย..!

“นิค!!

ต้นตาลเรียกชื่ออีกคนออกมาอย่างตกใจ สายตาสวยมองไปยังร่างสูงที่กุมหน้าท้องของตนเองด้วยแววตาที่เป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด

“พี่นิค...”

“มึงไม่ต้องมาเสือกไอ้เด็กเวร!

ต้นตาลตวาดออกมาพร้อมๆกับร่างเล็กที่รีบพยุงร่างสูงของนิคให้เดินตรงไปยังห้องพักของตนเองด้วยความเป็นห่วง

แต่ถ้าหากสังเกตซักนิด

ก็คงจะเห็นว่ามีดวงตาเศร้าคู่หนึ่งมองตามร่างเล็กของต้นตาลไปจนลับสายตา...

“มึง..เจ็บมั้ย”

เมื่อเดินมาถึงห้องพักของอีกคน เจ้าของใบหน้าหวานก็รีบเอ่ยถามร่างสูงตรงหน้าด้วยใบหน้าที่ดูกังวลอย่างปิดไม่มิด

“ไม่เท่าไหร่”

“แต่มึงร้องเหมือนเจ็บมาก”

เสียงหวานเอ่ยออกมาพร้อมๆกับดวงตาสวยที่มองไปยังคนตรงหน้าด้วยแววตานิ่งๆ

“กูตอแหลไปงั้นแหละ”

“นิค!!

“กูแค่ไม่อยากให้มึงไปยุ่งกับพวกมัน”

“นั้นเพื่อนกู!

“นั่นก็น้องกู”

คนตัวเล็กเม้มปากแน่นด้วยความไม่พอใจเช่นเดียวกับร่างน้อยๆที่ทำท่าจะเดินออกจากห้องแต่ก็ถูกคนตัวสูงรั้งไว้เสียก่อน

“เพื่อนมึงเองก็ผิดนะต้น..เลิกเข้าข้างมันได้แล้ว”

“ไอ้ไฟ..เป็นเพื่อนกู...”

เสียงหวานเอ่ยออกมาเบาๆเช่นเดียวกับใบหน้าหวานที่ก้มมองพื้นเพื่อไม่ให้ใครอีกคนเห็นน้ำใสๆที่อยู่ในดวงตาของตนเอง

“เพื่อนแล้วไง”

“กูเป็นห่วงมัน....”

“ห่วงทำไม”

“น้องมึงโรคจิต”

คำที่คนตัวเล็กเอ่ยออกมาทำเอาคนฟังถึงกับอดยิ้มออกมาไม่ได้กับคำเปรียบเทียบของคนตรงหน้า

“เพื่อนมึงเองก็ผิดนะต้น..มึงปล่อยวางเรื่องนี้บ้างก็ได้”

“มีอะไรยืนยันว่าไอ้เนมจะไม่ฆ่าไอ้ไฟ”

“มึงเชื่อกูสิ...โอเคมั้ย”

คนตัวเล็กเม้มปากแน่นก่อนที่ใบหน้าหวานจะพยักรับเบาๆ ถึงแม้ในใจจะยังอดห่วงไม่ได้ แต่ยังไงเพื่อนเขาเองก็ผิด

“ต้น...”

“หะ??”

“รักกูมั้ย”

“ถามเหี้ยไรเนี่ย!

ร่างเล็กโวยวายออกมาด้วยความเขินอายเช่นเดียวกับมือน้อยๆที่กำชายเสื้อของอีกคนจนยับ

“ฮ่าฮ่า.อะไรวะ..ตอบหน่อยก็ไม่ได้”

“บ้า...”

น้ำเสียงบ่นอุบอิบจากคนตรงหน้ายังคงทำให้คนตัวสูงยิ้มออกมาได้เสมอ ลำแขนแกร่งกระชับกอดอีกคนไว้พรอมๆกับใบหน้าหล่อที่ซุกลงบนซอกคอหอมๆของคนในอ้อมแขน

“นิค....”

“ว่าไงครับ”

“คือ...มึงเอ่อ..รักกูมั้ยอะ”

“รักดิ”

“....”

“รักมากด้วยคนนนี้”

คนตัวเล้กได้แต่ก้มหน้าด้วยความอายเช่นเดียวกับริมฝีปากอิ่มที่ตัดสินใจเอ่ยประโยคบางประโยคให้คนตัวสูงฟัง

“นิค...”

“หื้ม?”

“กู....”

“.....”

“รักมึงเหมือนกันนะ”

ทั้งห้องเงียบกริบขึ้นมาทันที และเพียงไม่นานเท่าไหร่นักคนตัวสูงก็ตะโกนประโยคที่ทำเอาคนฟังถึงกับต้องหน้าแดงออกมา

“ต้น...คืนนี้กูขอเอามึงได้มั้ยวะ!

“เดินแบบปกติให้ได้ก่อนเหอะแล้วค่อยมาเอากู!ไอ้หื่นเอ้ย!!

# # # #End# # # #

จบ.......5555555555555

ส่วนของเนมไฟ

จะมาในชื่อเรือ่ง 

เปลวไฟในรอยรัก

อย่าลืมเข้าไปอ่านกันละครับบบบบ

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}