ซันซายน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เพื่อนบ้าน 18+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2560 15:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อนบ้าน 18+
แบบอักษร

ในยามเช้าจิ่นฮวาตื่นขึ้นทำความสะอาดเรือนตั้งแต่เช้า ด้วยมิอาจข่มตานอนลงได้ หลังทานอาหารเช้าเสร็จจึงไปอาบน้ำ แต่งกายให้เรียบร้อย ด้วยวันนี้คิดว่านางควรออกไปหาซื้ออาหารไว้ทำกินเอง จากเงินที่พอมีอยู่เล็กน้อย แล้วค่อยหาทางว่าจะทำเช่นไรต่อ

"มีใครอยู่ในบ้านหรือไม่ " เสียงจากบุรุษผู้หนึ่งเรียกจากหน้าบ้านของนาง นางจึงเปิดประตูออกไปดู

"ข้าอยู่ ท่านเป็นใครหรือ"

"อ้อ บ้านข้าอยู่ไม่ไกลจากนี้น่ะ พอดีเมื่อคืนเห็นแสงไฟเลยเดินมาดู มิทราบว่าแม่นางมีชื่อว่าอันใดหรือ"

"ข้าชื่อมู่จิ่นฮวาเจ้าค่ะ แล้วคุณชายเล่า"

"เรียกข้าว่าหมอฟง​ก็ได้"

"คุณชายเป็นหมอหรือเจ้าคะ " 

"อื้ม พ่อข้าเป็นหมอน่ะ เลยถ่ายทอดให้ข้าต่อ แล้วนี่เจ้าอยู่กับผู้ใดหรือฮวาเอ๋อ"

"ข้าอาศัยอยู่คนเดียวเจ้าค่ะ พอดีท่านย่ายกบ้านหลังนี้ให้"

"อยู่คนเดียวคงลำบากแย่เลยนะ "

"ก็ไม่ลำบากเท่าใดดอกเจ้าค่ะ ท่านหมอ"

"หากมีอะไรให้ช่วยก็บอกข้าได้นะ ข้ายินดี"

"เจ้าค่ะ แต่ข้าไม่มีค่ารักษาให้หรอกนะเจ้าคะ" นางยิ้มให้เขาจากใจจริง

"ข้าก็มิใช่หมอหน้าเลือดเสียหน่อย"

"ข้ายังมิได้ว่าสิ่งใดท่านเลยนะเจ้าคะ ฮ่า ฮ่า" 

"งั้นขอท่านหมอเช่นข้าตรวจดูหน่อยนะ ว่าเจ้าสบายดีหรือไม่"

"รบกวนท่านหมอแล้ว "เขาพลางกดนิ้วลงไปที่เรียวแขนของนาง พลางเอ่ยถาม

"ช่วงนี้เจ้านอนมิค่อยหลับหรือ ฮวาเอ๋อ"

"เจ้าค่ะ นอนมิค่อยหลับ เลยเจ้าค่ะ"

"เหตุใดจึงนอนมิหลับ หรือมีเรื่องคิดมากอันใด บอกข้าได้นะ เผื่อข้าจะช่วยได้"

"บอกได้หรือเจ้าคะ" นางถามอย่างมิค่อยแน่ใจ"

"อื้ม เล่ามาเถิด แล้วข้าจะช่วยเอง"

"คือ ข้าฝันแปลก ๆ น่ะเจ้าค่ะ เลยนอนไม่หลับ"

"แปลกยังไงหรือ" เขาก็ยังคงเอ่ยถามต่อไป

"คะ คือ ฝันว่ามีบุรุษผู้หนึ่ง เอ่อ คือว่า คือ แบบ"

"มิต้องอธิบายแล้วก็ได้ ข้าพอรู้"

"ท่านรู้หรือเจ้าคะ แล้วต้องทำเช่นไรกับอาการเช่นนี้" 

"เจ้าจะยอมให้ข้าช่วยจริงหรือฮวาเอ๋อ"

"ก็ท่านเป็นหมอนี่เจ้าคะ ท่านช่วยน่าจะดีกว่าผู้อื่น "

"อื้ม ได้ เช่นนั้น คงต้องล่วงเกินแม่นางแล้ว "

"เอ๋ "

"ถอดชุดออกเถิด"

"ท่านจะบ้านหรือ อยู่ดีดีมาบอกให้ข้าถอดชุด"

"หากเจ้ามิถอดข้าจะรักษาได้เช่นไน เร็วเข้าเถิด" นางค่อย ๆ ปลดอาภรณ์ออกจากกายจนหมด ไม่มีเหลือติดกายแม้เพียงชิ้น ร่างงามปรากฎต่อสายตาของเขา เขาต้องอดกลั้นไม่ลงมือกับนางมากเพียงใด นางจะรู้บ้างหรือไม่ 

เขาค่อย ๆ ให้นางนอนลงบนเตียง จากนั้นแยกหว่างขางามออกจากกัน ภาพที่เขาเห็นมันช่างงดงามเหลือเกิน กลีบดอกไม้ที่ยังมิมีผู้ใดได้แตะต้อง

"อื้ม จ๊วบ"

"อ่า ท่านหมอ อื้อ"

"ปล่อยร่างกายตามสบายเถิด ข้าจะช่วยเจ้าปลดปล่อยเอง อื้ม หวาน"

"อื่อ อื้อ"

"ครางออกมาเถิด หากเจ้ารู้สึกดี" 

"อ่า อื้อ  อ้า อ๊ะะะ ท่านหมอ อื้อ อ่า สะ เสียว เจ้าค่ะ"

"อื้ม จ๊วบ จุ๊บ อื้ม จ๊วบ" เขาดูดกลืนน้ำหวานจากกลีบดอกไม้ของนางจนร่างบางต้องยกสะโพกตามจังหวะของเขา

"อื้อ อ่า อ้าา ซี๊ด อู้ย โอ้วว อ่า อ้าาา ท่านหมอเจ้าคะ อ้าาา อื้ม" เขาเริ่มดันเรียวลิ้นเข้าไปในโพรงน้ำหวานของนางอย่างแผ่วเบาด้วยกลัวว่านางจะบอบช้ำ 

"อื้ม หวานเหลือเกิน อื้ม"

"อ้าาา ท่านหมอ เร็วเถิดเจ้าค่ะ อื้อ อ้าาา" ร่างบางบิดเกร็งด้วยความเสียวซ่าน ตัวแดงก่ำ

"อื้ม จ๊วบ แจ็บ แผล็บ จ๊วบ จ๊วบ แผล็บ แผล็บ จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ"

"อ้าา ซี๊ดดด อ้าาาา" ในที่สุดน้ำหวานจากร่างบางก็ไหลอาบเยิ้ม จนเขากลืนกินแทบไม่ทัน เขาจัดการดูดกินน้ำหวานจากร่างบางจนหมด มิมีเหลือ นางเองก็หน้าแดงก่ำ

"ขอบคุณท่านหมอมากนะเจ้าคะ ที่ช่วยรักษาให้"

"มิเป็นไร หากวันหลังต้องการข้าเต็มใจ" จากนั้นท่านหมอผู้ใจดีของนางยังพานางเดินชมตลาดพร้อมกับซื้อของใช้ให่มากมาย จนนางอดจะเกรงใจมิได้ ได้ท่านหมอเป็นเพื่อนบ้านนี่โชคดีจริงจริง

ความคิดเห็น