ลีย์มณีรัตน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หลงสวาทเด็กสาว : บทที่ 1

ชื่อตอน : หลงสวาทเด็กสาว : บทที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 50.2k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2560 05:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หลงสวาทเด็กสาว : บทที่ 1
แบบอักษร


หลงสวาทเด็กสาว : บทที่1 


ในเวลายามเย็นที่ลานกว้างหน้าบ้าน ที่โต๊ะม้าหินอ่อนตอนนี้ดาริกากำลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์เช็คสื่อโซเชี่ยลตามประสาวัยรุ่นสมัยนี้ ข้างๆกันมีหญิงสาวอีกคนที่อายุมากกว่าดาริกาแค่ไม่กี่ปี กำลังมองดาริกาคุยกับแชทไปยิ้มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น 

"พี่น้อยไม่ต้องชะโงกมาดูขนาดนั้นก็ได้หรอก น้องดาแค่คุยกับเพื่อนไม่ได้คุยกับใคร...แล้วก็ไม่ต้องเอาไปฟ้องป๊ะป๋ากับคุณพ่อนะ ไม่งั้นน้องดาจะไม่พูดด้วยเลย" ดาริกาเอ็ดคนนั่งข้างๆออกมาตรงๆ  

คำพูดของคุณหนูดาไม่ได้ทำให้หญิงสาวผิวขาวร่างอวบนามว่าน้อยลดความอยากรู้อยากเห็นลงเลยสักนิด

 "คุยกับเพื่อนทำไมต้องยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยค่ะ" น้อยถามซื่อๆตรงๆ ใจคิดยังไงปากก็พูดออกมาแบบนั้นบวกกับความอยากรู้ด้วย

"น้องดาคุยกับเพื่อนจริงๆค่ะ ไม่เชื่อก็ดูสิ..เนี่ย.." 

ดาริกายื่นโทรศัพท์มาให้น้อยได้ดูอย่างเต็มๆตา ซึ่งน้อยก็ดูจริงๆ จ้องเอาอย่างไม่เกรงใจผู้เป็นนายและเจ้าของโทรศัพท์เลย 

"น้องดาค่ะ..นี่มัน.." น้อยถามหน้าตื่น เมื่อตัวเองเห็นข้อความแชทของคุณหนูดากับเพื่อนๆของเธอในแชทกลุ่มมันมีแต่การพูดถึงผู้ชายทั้งนั้น

"นักร้องไงคะ พี่น้อยไม่รู้จักเหรอ วงนี้ออกจะดังแถมมีแต่คนหล่อๆน้า..." 

เด็กสาวทำท่าชวญเคลื้มน้อยๆเมื่อนึกถึงนักร้องบอยแบนด์เกาหลีที่เธอและเพื่อนๆชื่นชอบ 

แต่พอมองมาที่คนข้างๆที่ยังมองเธอด้วยสายตาหวั่นๆราวกับว่าเธอเป็นเด็กสาวใจแตก ดาริกาถอนหายใจเมื่อเห็นว่าน้อยไม่อินตามเธอ 

"เฮ้อ...มันก็เรื่องแค่นี้เองพี่น้อย น้องดาไม่ได้ไปทำอะไรนอกลู่นอกทางซะหน่อย แต่ก็ห้ามเอาไปฟ้องคุณพ่อกับป๊ะป๋านะคะ" พูดไปแบบนั้นแต่สุดท้ายก็ยังกลัวคุณปู่กับคุณพ่อรู้อยู่ดี ดาริกาจึงกำชับในช่วงท้ายด้วยน้ำเสียงขู่นิดๆ 

"แต่ว่าเรื่องแบบนี้นายเมฆกับพ่อเลี้ยงกำชับพี่ไว้หนิคะ โดยเฉพาะเรื่องผู้ชาย.." น้อยหลบตาพูดเสียงอ่อย ยังจำคำพูดของนายใหญ่ทั้งสองได้ดี 

"คอยสอดส่องเรื่องส่วนตัวของหนูดาแล้วมารายงานฉัน โดยเฉพาะเรื่องผู้ชายที่เข้ามาในวงจรชีวิตหนูดา ไม่ว่าจะรูปแบบไหนก็ตามต้องมารายงานฉันให้หมด!"

ซึ่งน้อยก็คิดว่ารวมถึงผู้ชายส่วนนี้ด้วย....ผู้ชายแบบนักร้องดาราที่เข้ามาในความคิดของคุณหนู...?

ดาริกาเม้นริมฝีปากอิ่มแน่นอย่างใช้ความคิด เวลวผ่านไปแค่นิดเด็กสาวก็หันกลับมามองน้อยแล้วพูดเสียงจริงจรัง

"ป๊ะป๋ากับคุณพ่อให้ค่าจ้างค่าสอดรู้พี่น้อยครั้งละเท่าไหร่คะ เดี๋ยวน้องดาจะให้สองเท่าเลย เอามั้ยคะ"

เด็กสาวพูดแล้วก็อยากจะขำเมื่อเห็นสีหน้าพี่เลี้ยงสาวตาโตเมื่อเอ่ยถึงเงิน ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองถูกพูดเหน็บ 

"จะให้พี่เพิ่มสองเท่าเลยเหรอคะ" ถามย้ำด้วยความสนใจ 

"ค่ะ ตอนนี้เลยก็ได้น้องดามีตังค์อยู่ แค่พี่น้อยรับปากว่าจะไม่เอาไปรายงานคุณพ่อกับป๊ะป๋า" 

ใจจริงดาริกาอยากจะไปพูดกับคุณพ่อและคุณปู่ตรงๆเลยว่ามันไม่มีอะไรกับเรื่องแค่นี้ เธอก็เป็นเหมือนเด็กสาววัยรุ่นธรรมดาทั่วไปที่อยากรู้อยากเห็นและชอบผู้ชายหล่อๆใสๆก็เท่านั้น แต่ก็ไม่เคยทำตัวเหมือนเด็กใจแตกให้คุณพ่อกับคุณปู่ผิดหวังเสียใจเลยสักครั้ง

แล้วทำไมถึงได้หวงเธอจัง...?

ยังไม่ทันที่จะได้ตอบตกลงหรือปฎิเสธเสียงรถกระบะคุ้นหูก็ดังขึ้นมาเสียก่อน เด็กสาวรีบหยิบเงินจากกระเป๋าสองพันแล้วยัดใส่มือของน้อย เพราะเห็นรถของคุณปู่จอดอยู่หน้าแล้ว ซึ่งน้อยก็พยักหน้ายิ้มระรื่นรับมาอย่างเต็มใจ เงินตั้งสองพันใครจะไม่เอา

ดาริกาหันไปมองร่างสูงใหญ่ของป๊ะป๋าที่กำลังลงมาจากรถเลยส่งยิ้มน่ารักไปให้

"ป๊ะป๋าทำไมกลับไวจังคะ วันนี้เป็นวันเก็บมะม่วงไม่ใช่หรอคะ...เอ๊ะ หรือหนูจำผิด?" เด็กสาวเอียงคอเล็กน้อยเหมือกำลังนึก

"เขาเก็บกันเสร็จแล้วครับ...ไม่ดีใจหรือไงที่ป๊ะป๋าจะได้ทานข้าวเย็นกับหนู" ทรงพลพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเอ็นดูหลานสาวนัก 

เรื่องเก็บผลผลิตและคัดแยกเกรดวันนี้เสร็จหมดเรียบร้อยแล้ว เหลือแต่เช็คบัญชีและยอดผลผลิต 

พ่อเลี้ยงทรงพลกำลังจะเข้าไปหาหลานสาวที่นั่งอยู่โต๊ะหินอ่อน แต่กลับโดนเสียงหวานห้ามเสียก่อน

"ป๊ะป๋าอย่าเเดินข้ามาสิ! ตัวมอนแมนขนาดนั้น หนูดาไม่ให้นั่งด้วยหรอก เดี๋ยวเหม็นเหงื่อ" 

สาวน้อยไม่ได้พูดเล่นเลยสักนิด เมื่อเห็นเนื้อตัวมอมแมมเปลื้อนเขลอะทั้งตัวของคุณปู่ เด็กสาวไม่ได้รังเกียจ เพราะปกติก็หยอกล้อให้คุณปู่หอมแก้มทุกวัน แต่สภาพของคุณปู่ตอนนี้ทำให้ดาริกากลัวจะตัวเองจะเปื้อนไปด้วย เพราะปกติคุณปู่ชอบแกล้งเธอ

"เหม็นตรงไหน ไม่เห็นเหม็นสักนิด" หนุ่มใหญ่พูดพร้อมทำท่าประกอบโดยการสูดดมรักแร้ตัวเอง จนดาริกาถึงกับร้องอี๋ เพราะไม่คิดว่าคุณปู่จะกล้าดมรักแร้ตัวเองเวลานี้ ทำงานกลางแดดทั้งวันแถมเนื้อตัวเปื้อนฝุ่นเปื้อนดินขนาดนั้น จะไม่มีกลิ่นตัวสักนิดเลยเหรอ 

"อี๋ ป๊ะป๋าดมเข้าไปได้ไงเนี่ย ไม่เหม็นตัวเองหรอคะ...ว่าแต่มึนหัวรึยังคะปีะป๋า คิคิ" เด็กสาวพูดหยอกๆกับคุณปู่ หัวเราะออกมาเพราะเห็นท่าทางมึนๆของหนุ่มใหญ่ 

"ไม่เหม็นหรอก...หนูดามาลองดมดูสิ...ให้จุ๊บแก้มก็ได้ แก้มป๊ะป๋าไม่เปื้อนฝุ่นหรอก" 

พ่อเลี้ยงทรงพลเดินอาดๆเข้าไปหาหลานสาวที่ตอนนี้วี้ดว้ายรีบลุกจากโต๊ะ 

"ป๊ะป๋าอย่าเดินมานะ ออกไปห่างๆจากเค้าเลย...ว้ายย!....หนูดาไม่เอา..ฮือ..คุณพ่อขาา ช่วยหนูด้วย.." 

เด็กสาววิ่งออกจากโต๊ะไปได้ไม่กี่ก้าว ร่างอวบอิ่มก็ลอยหวือถอยหลังไปปะทะอกแกร่ง พ่อเลี้ยงทรงพลกอดรัดและแกล้งเสียดสีให้เนื้อตัวนุ่มนิ่มเปลื้อนเขลอะไปกับเขา จมูกคมก้มลงฟัดสูดดมแก้มหอมนวลหนักๆอย่างหมั่นเชี้ยวกับความน่ารักและชอบดื้อใส่เขา 

ฟอดดดดด!!!   ฟอดดดด!!!

"ทีนี้หนูก็เปื้อนเหมือนกันกับป๊ะป๋าแล้ว ทำไงดีล่ะฮึ" 

หนุ่มใหญ่รุ่นปู่ยังแกล้งกอดร่างเล็กไม่ยอมปล่อย ต่อหน้าสาวใช้ก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะเห็นเป็นเรื่องปกติ นายใหญ่ทั้งสองชอบกอดชอบหอมคุณหนูตัวน้อยมาตั้งแต่เด็กแล้ว 

"ป๊ะป๋า!.." 

ดาริกาพูดเสียงดังใส่คนตัวใหญ่เพราะโกรธแล้วจริงๆ

เด็กสาวบิดหัวนมของพ่อเลี้ยงทรงพลแรงๆจนเจ้าตัวสะดุ้งร้องลืมตัว

"..อู้ยย...หยิกนมป๊ะป๋าทำไมเนี่ยหนูดา..อูยย..." 

ทรงพลร้องเสียงหลงเมื่อโดนหลานสาวคนสวยหยิกหัวนมจนเนื้อแทบหลุด 


** **

.....................

​ 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}