Mamymind

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Special พระพายเด็กดื้อ

ชื่อตอน : Special พระพายเด็กดื้อ

คำค้น : ดินน้ำลมไฟ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 36.4k

ความคิดเห็น : 58

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ย. 2560 23:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Special พระพายเด็กดื้อ
แบบอักษร

Special  พระพายเด็กดื้อ

“เราจะหาคุณพ่อ หาคุณพ่อได้ยินมั้ย!!!!” เสียงร้องโวยวายดังลั่นขึ้นกลางรีสอร์ททำให้พนักงานที่ถูกส่งมาดูคุณหนูของเจ้านายหน้าซีด ใบหน้าที่น่ารักของคุณหนู แตกต่างกับน้ำเสียงเอาแต่ใจ คุณใบข้าวก็ไม่อยู่ด้วย เจ้านายของตนเองก็ทำงานอยู่ คุณหนูก็เริ่มงอแง หลังจากที่เล่นจนเบื่อ


“แต่ว่าเจ้านายทำงานอยู่นะคะ”


“เราจะหาคุณพ่อ หลบไป!!!”พระพายร้องโวยวายก่อนจะวิ่งไปทางห้องทำงานของคุณพ่อของตน คุณแม่ก็ไม่อยู่วันนี้ พระพายอยากอยู่กับคุณพ่อ ไม่ได้อยากอยู่กับคนอื่น


“โธ่.. คุณหนู” ถ้าเจ้านายว่าเธอว่าดูแลคุณหนูไม่ดี เธอต้องได้หางานใหม่แน่ๆ



ปัง*!!*



“คุณพ่อ!! พระพายอยากออกไปห้างครับ พาพระพายไปนะครับ” พระพายเปิดประตูเข้ามาก่อนจะเข้าไปอ้อนคุณพ่อ ไหนๆวันนี้คุณแม่ก็ไม่อยู่ พระพายอยากได้ของเล่นใหม่


“ว่าไงครับคนเก่ง”


“พระพายอยากไปห้างครับ อยากกินไอติมอร่อยๆด้วย”


“แต่ว่าคุณแม่ไม่อยู่นะครับ ไปห้างไม่มีคุณแม่มีแผนรึเปล่า”


“พระพายอยากได้ของเล่นใหม่ครับ คุณพ่อพาพระพายไปนะครับ นะๆๆ พระพายจะเป็นเด็กดี” ส่งสายตาออดอ้อนและน้ำเสียงอ้อนวอน ทำให้ลมพาพระพายไปห้างแต่โดยดี ใบข้าวก็โดนคนดีลากกลับกรุงเทพไปหาแม่นม แต่ว่าพระพายเพิ่งปิดเทอมวันนี้ ทำให้ลมยังไม่พาลูกตามไป เดี๋ยวจะตามไปวันพรุ่งนี้


“แต่ว่าพรุ่งนี้เราไปกรุงเทพนะครับ จะมีเวลาเล่นของเล่นเหรอ” ลมที่พาลูกมาที่ห้างในตัวเมือง ก่อนจะโดนลูกลากไปยังชั้นของเล่นที่มีให้เลือกเยอะแยะ แต่เหมือนลูกชายจะมีเป้าหมายเพราะลากมือลมเดินไปอย่างเดียว แต่ว่าพรุ่งนี้ก็ต้องไปกรุงเทพ ลมไม่แน่ใจว่าของที่ลูกอยากได้จะมีเวลาเอามาเล่นตอนไหนนี่สิ แล้วก็ไม่รู้ว่ามันคือของเล่นอะไร


“ก็ไว้ค่อยกลับมาเล่นก็ได้นี่ครับ คุณแม่ไม่ซื้อให้พระพาย แต่คุณแม่ไม่อยู่คุณพ่อก็ซื้อให้พระพายสิครับ นี่ครับๆ พระพายอยากได้อันนี้” ชี้ไปที่รถของเล่นคันใหญ่ที่สามารถเข้าไปบังคับขับได้ คันที่ใหญ่กว่าช่วงตนเองเด็กกว่านี้ ตอนนี้พระพายห้าขวบแล้ว พระพายอยากได้ใหม่!!


“มันใหญ่สะดุดตาแบบนี้ โดนแม่เราว่าแน่ๆ”


“แต่ถ้าซื้อแล้ว คุณแม่ไม่ว่าหรอกครับ นะๆๆ พระพายอยากได้”


“เฮ้อ!! ก็ได้ครับ จะเอาคันไหนเลือกเลย” สุดท้ายลมก็แพ้ความอ้อนของลูกชายสุดที่รัก ที่เหมือนแม่อย่างกับอะไร จะมีแค่จมูกเท่านั้นที่ได้ลมมา


“พระพายรักคุณพ่อ” เจ้าตัวเล็กร้องบอกอย่างดีใจ ก่อนจะวิ่งไปที่รถบังคับคันใหญ่สีแดงที่ดูแล้วคงหลายพัน และลมก็ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าใบข้าวกลับมาเห็นจะบ่นมากแค่ไหน เพราะตั้งแต่ลูกโต ใบข้าวก็เลิกตามใจลูก เพราะกลัวลูกเสียนิสัย มีเพียงแต่ลมนี่แหละที่คอยตามใจ และรอบนี้ลมก็ตามใจกับของเล่นที่ลูกบอกว่าใบข้าวไม่ซื้อให้ กลับบ้านมาเห็นคงจะบ่นทั้งเค้าทั้งลูกแน่ๆ


“เรื่องนี้เป็นความลับของเราสองคนนะครับ พระพาย” ลมเกี่ยวก้อยสัญญากับลูกชายสองคน เรื่องนี้จะเป็นความลับและจะทำท่าว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น!!






“คุณแม่พระพายคิดถึงครับ” พระพายที่เข้ามาในบ้านใหญ่ก็กระโดดเข้าหาคุณแม่ของตนเองทันที พระพายนอนกับคุณพ่อมาหลายวัน พระพายเหงา ไม่มีใครทำอาหารอร่อยเท่ากับคุณแม่เลย


“อย่ากระโดนเข้าหาคุณแม่แบบนี้สิครับพระพาย เดี๋ยวหน้าฟาดพื้นนะครับ” ใบข้าวบอกลูกชายที่โตขึ้นทุกวันยิ่งดื้อเหมือนใครก็ไม่รู้ แต่ก็แสนขี้อ้อน แต่พอลับหลังใบข้าวก็เอาแต่ใจไม่น้อย


“ก็พระพายคิดถึงคุณแม่นี่ครับ”


“คุณแม่ก็คิดถึงพระพายครับ แล้วอยู่กับคุณพ่อดื้อมั้ยครับ”


“ไม่ครับ พระพายเป็นเด็กดี” เจ้าตัวเล็กส่ายหัวแต่ก็แอบเอานิ้วไขว้หลัง จนทำให้ลมที่เดินตามหลังมาได้ยินพอดี ถึงกับส่ายหัวในความแสบ


“จริงมั้ยครับคุณลม” ใบข้าวเงยหน้าขึ้นไปถามสามีพร้อมกับมองอย่างจับผิด เอาลูกไว้กับคุณลมทีไรมักจะเกิดเรื่องตลอด สองพ่อลูกเข้ากันดีเหลือเกิน อาจจะเพราะนิสัยเหมือนกันมากเกินไปพระพายได้นิสัยคุณลมเต็มๆ แต่หน้าตากลับได้ใบข้าว


“จริงสิ”


“ใบข้าวจะก็เชื่อได้ครับ พระพายครับคุณย่าทำขนมรอพระพายเต็มเลย เราเข้าไปหาคุณย่ากันนะครับ” ใบข้าวบอกลูกชายก่อนพระพายจะวิ่งเข้าไปในห้องครัว พี่ดินพี่ต้นไผ่ก็ออกไปข้างนอก เพราะน้องธีร์มีเรียนพิเศษเลยออกไปรับและพอรู้ว่าพระพายจะมา พี่ดินก็เลยพาพี่ต้นไผ่กับน้องธามไปเลือกขนมเค้กมาไว้ให้ตัวแสบ


“ทำไมหน้าซีดๆ ไม่สบายรึเปล่า” ลมถามก่อนจะใช้มือทาบหน้าผากใบข้าว ไม่เจอแค่ไม่กี่วันใบข้าวดูซีดจนน่าตกใจ จนลมเป็นกังวล


“ใบข้าวแค่เวียนหัวทานอะไรไม่ได้นิดหน่อยครับ”


“ไปหาหมอกัน ฉันจะพาไป” พอได้ยินลมก็ร้อนใจคว้ามือใบข้าวจะพาขับรถไปโรงพยาบาล แต่ใบข้าวก็ดึงไว้และส่ายหน้าเสียก่อน


“ใบข้าวแค่มีน้องครับ แพ้ท้องเล็กๆน้อยเท่านั้นเอง”


“มีน้อง?”


“ครับ สามเดือนแล้ว ใบข้าวเพิ่งไปตรวจมาเมื่อสองวันก่อน เพราะเป็นลม”


“ให้ตายสิ ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง” ลมบอกอย่างหงุดหงิด ดีใจก็ดีใจ แต่แค่รู้สึกไม่ชอบใจที่ใบข้าวแพ้ท้องแล้วตนเองไม่ได้อยู่ใกล้ๆ


“อย่าหงุดหงิดสิครับ ใบข้าวกะว่าจะบอกตอนคุณลมมา แล้วที่เป็นลมก็แค่เพลียเท่านั้นเอง เราเข้าไปหาลูกกันเถอะครับ ป่านนี้ลูกคงป่วนครัวหมดแล้ว”


“ก็ได้”





ใบข้าวกับคุณลมเดินเข้ามาในครัว เห็นว่าเจ้าตัวแสบของตนเองกำลังกินขนมจนเต็มแก้ม แถมยังเลอะปากเปื้อนเสื้อเต็มไปหมด


“ทำไมมอมแมมจังครับพระพาย”


“อย่าดุพระพายนะครับคุณแม่”


“ไม่ดุครับ แต่เลิกกินก่อนนะครับ เดี๋ยวอิ่มจนทานข้าวเย็นไม่ได้ ลุงดินกับอาต้นไผ่ออกไปซื้อเค้กเข้ามาด้วยนะครับ”

“พระพายอิ่มแล้วครับ ขอบคุณสำหรับขนมนะครับคุณย่า” หันไปบอกคุณย่าก่อนจะรีบไปล้างมือและหยิบทิชชู่มาเช็ดมือเช็ดปาก แต่ก็ยังดูมอมแมมอยู่ดี จนใบข้าวต้องบอกให้คุณลมพาลูกไปอาบน้ำ


“ไม่เอา พระพายจะให้คุณแม่อาบให้”


“ก็ได้ครับ ไปครับเราขึ้นไปอาบน้ำกัน ป้าครับเดี๋ยวใบข้าวเข้ามาช่วยนะครับ ขอพาพระพายไปอาบน้ำก่อน”


“ไปเถอะลูก เดี๋ยวแววมันก็กลับมาช่วยแล้ว ออกไปซื้อของสักพักแล้ว เราพักผ่อนเถอะลูกกำลังท้องกำลังไส้”


“คุณแม่ท้องไม่ดีเหรอครับ” พระพายที่เดินจับมือคุณแม่ออกมาจากห้องครัว ถามขึ้นอย่างสงสัย


“เปล่าครับพระพาย คุณแม่กำลังจะมีน้องให้หนูดีใจมั้ยครับ” ลมบอกลูกชายพร้อมลูบหัวเบาๆ แต่พระพายกลับส่ายหน้าไปมา ก่อนจะเบะปาก


“ไม่เอา!! พระพายไม่อยากมีน้อง น้องจะมาแย่งคุณพ่อคุณแม่ พระพายไม่อยากได้!!” พระพายบอกแค่นั้นก่อนจะวิ่งออกไป ทำให้ใบข้าวจะวิ่งตามแต่ลมก็จับแขนใบข้าวและส่ายหัวเบาๆ พระพายเป็นเด็กที่ถูกเลี้ยงมาด้วยความรัก ความเอาใจใส่ และถูกเลี้ยงมาคนเดียว แม้จะมีลูกพี่ลูกน้องหลายคนแต่ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน เจอกันก็แค่ช่วงปิดเทอม ทำให้พระพายไม่เข้าใจเท่าไรว่าการมีพี่น้องเป็นยังไง




“คุณลมครับลูกร้องไห้นะครับ” แม้ใบข้าวจะดุลูก แต่ก็ไม่อยากเห็นน้ำตาของลูก ใบข้าวรู้สึกเจ็บปวดใจ


“ให้เวลาลูกอยู่กับตัวเองก่อน ลูกจะได้ทบทวนคำพูดของตัวเอง”


“ถ้าลูกไม่อยากมีน้องจริงๆล่ะครับ ใบข้าวจะทำยังไง”


“ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น ลูกจะเข้าใจเพราะพระพายเป็นเด็กฉลาดอย่าคิดมากเดี๋ยวลูกในท้องก็เครียดหรอก”


“ใบข้าวกลัวลูกเกลียดน้องของตัวเอง”


“ไม่หรอก ลูกแค่ไม่เข้าใจ ไปนั่งพักก่อน เดี๋ยวฉันขึ้นไปคุยกับลูกให้เอง” ลมพาใบข้าวไปนั่งตรงโซฟาก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นบนไปหาลูกชายที่คงไปนั่งร้องไห้อยู่ในห้องแน่ๆ และก็เป็นอย่างที่คิด ลูกกอดเข่าร้องไห้อยู่ข้างโต๊ะโทรทัศน์ในห้องแบบที่เจ้าตัวจะทำทุกครั้ง


“พระพายครับ ร้องไห้ทำไมครับ พระพายไม่ชอบน้องเหรอครับ” ลมที่เข้าอุ้มลูกชายขึ้นมาก่อนจะพาไปนั่งลงบนโซฟาและถามลูกขึ้น พระพายก็ส่ายหัวไปมาไม่ตอบแต่ก็ยังสะอื้นอยู่


“ฮึก… น้องจะมาแย่งคุณพ่อคุณแม่ พระพายไม่อยากได้น้อง”


“ใครว่าน้องจะมาแย่งคุณพ่อคุณแม่ครับ น้องแค่จะมาเป็นคนที่พระพายรักอีกคนไงครับ เหมือนพี่ธีร์กับน้องธามไง พระพายจะได้มีเพื่อนเล่นด้วยไงครับ”


“ฮึก… น้องจะรักพระพายเหรอครับ”


“รักสิครับ ไม่มีใครไม่รักพระพายนะครับ คุณแม่ก็รักพระพาย พ่อก็รักพระพาย น้องในท้องคุณแม่ก็รักพระพาย”


“งั้นพระพายรักน้องก็ได้ครับ”


“ดีมากครับคนเก่ง งั้นเราอาบน้ำแต่งตัวลงไปหาคุณแม่กันนะครับ ป่านนี้คุณแม่คิดว่าพระพายไม่รักคุณแม่แล้วแน่เลย”


“พระพายจะอาบน้ำและลงไปขอโทษคุณแม่ครับ”


“ดีมากครับคนเก่ง เรารีบไปอาบน้ำกันดีกว่าเนอะ”


“ครับคุณพ่อ” ลมที่อุ้มลูกชายไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะพาลงมาข้างล่าง ที่ตอนนี้ทุกคนในหัสบดินทร์มากันครบแล้วทุกคน เจ้าตัวแสบในอ้อมกอดของลมก็แอบมองหน้าตนเองแต่ก็ยังไม่กล้าขอลงจนลมต้องกระซิบบอกให้ไปขอโทษคุณแม่ของตนเอง ก่อนคุณแม่จะร้องไห้ ตัวแสบถึงยอมเดินก้มหน้าไปหาใบข้าว


“พระพายขอโทษครับ คุณแม่อย่าโกรธพระพายนะครับ”


“แม่ไม่โกรธหรอกครับ แต่พระพายอย่าโกรธน้องนะครับ เพราะน้องก็รักพระพายมาก น้องฝากแม่มาบอก” ใบข้าวลูบหัวลูกชายอย่างเอ็นดูที่จะดื้อจะซน จะเอาแต่ใจมากแค่ไหน แต่เวลาทำผิดก็จะมาขอโทษก่อนทุกครั้ง เป็นสิ่งที่น่ารักของลูกชายที่ทำให้ใบข้าวภูมิใจมาก


“พี่พาย ไปเล่นกับน้องธามนะครับ พี่ธีร์ซื้อหุ่นยนต์ตัวใหญ่มา พี่ลมหนาวก็อยู่ด้วย แต่พี่ปลายฝนเล่นต่อสู้กับพี่สามแฝด เราไปเล่นกับพี่ธีร์กันนะครับ”


“ไปเล่นกับน้องสิครับ คุณแม่ไม่โกรธแล้ว”


“งั้นพระพายไปเล่นกับน้องธามนะครับ” พระพายที่วิ่งออกมาเล่นกับลูกพี่ลูกน้องที่สนามหญ้าหน้าบ้าน มีพี่สามแฝดกำลังเล่นต่อสู้กันเสียงดัง และพี่ธีร์ก็กำลังนั่งมองหุ่นยนต์ตัวใหม่เหมือนคิดอะไรอยู่ส่วนพี่ลมหนาวก็ไกวชิงชาเล่นเงียบๆคนเดียว


“พี่ธีร์ พระพายอยากเล่นครับ”


“ไม่ได้หรอก พี่พึ่งซื้อมา” ธีร์ปฏิเสธน้องชายทั้งสอง พระพายก็เบะปากเตรียมร้องไห้ทันทีที่ลูกพี่ลูกน้องขัดใจ


“ฮึก… ใช่สิ พระพายไม่ใช่น้องพี่ธีร์นี่” พระพายร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร หน้าตาน่ารักๆยิ่งแดงขึ้นไปใหญ่เพราะเมื่อครู่ก็เพิ่งร้องไห้หนักมา จนธีร์ที่เป็นพี่คนโตที่สุดในนี้สงสารเลยยอมให้น้องเล่นหุ่นยนต์ตัวใหม่


“อ่ะๆๆ พี่ให้ อย่าร้องสิ พี่ขอโทษ”


“จริงๆนะ ให้พระพายจริงๆนะ”


“ครับ”


“แฮ่!! เราไปเล่นกันเถอะน้องธาม พี่ธีร์ให้หุ่นยนต์พี่แล้ว” น้ำตาเมื่อสักครู่หายไป มีเพียงร้อยยิ้มร้ายก่อนออกมาแล้วคว้าหุ่นยนต์พร้อมพาน้องธามวิ่งหนีพี่ธีร์ที่วิ่งไล่ตามมา


“เด็กดื้อ พี่จับได้จะตีให้ก้นลายเลย!!”


“น้องธามหนีเร็ว พี่ธีร์เป็นยักษ์!!”


“ครับพี่พาย” เสียงหยอกล้อดังลั่นสนามหญ้าหน้าบ้าน ทำให้แฝดสามและปลายฝนเข้ามาสมทบส่วนลมหนาวก็ยืนดูทุกคนวิ่งไล่กัน เพราะไม่กล้าเข้ามาวิ่งด้วยกลัวโดนจับได้ พระพายที่ไม่ค่อยได้เจอพี่น้องก็เล่นด้วยกันจนลืมเวลาจนใบข้าวเรียกเด็กๆทุกคนเข้ามาทานข้าวเย็น เด็กๆทุกคนเลยยอมหยุดเล่นและเข้ามาทานข้าวอย่างง่ายดาย…………..




........................................................................................................................

สุขสันต์วันลอยกระทงจ้าาาาาา ^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น